Okey. Sudah sedia?
Ulang selepas saya. Saya, Janie Gibbs…
Saya, Janie Gibbs…
…berjanji untuk takkan sesekali menghadiri sekolah tarian.
Saya, Harriet…
Saya tahu. Saya yang tulis.
Saya, Harriet M. Welsch, berjanji untuk takkan sesekali menghadiri sekolah tarian.
Sekarang kamu boleh memeteraikannya.
Ya.
Saya isytiharkan angkat sumpah ini suci.
Tidak boleh menghadiri sekolah tarian.
Takkan sesekali!
Kena, awak jadi!
Bertahun lalu, saya cipta sumpah
yang mengelakkan saya dan Janie daripada menjadi "gadis bersopan"
seperti yang ibu kami mahukan.
Sejak itu, ibu kami cuba semua helah yang ada supaya kami terimanya.
Bebelan.
Awak sudah besar,
sebahagian daripada perkembangan indah itu ialah dengan belajar menari.
Buat rasa bersalah.
Jangan risaukan mak.
Mak tak kisah menjadi satu-satunya ibu
yang anaknya tak pandai menari di pentas tarian.
- Rasuah. - Siapa mahu anak anjing?
MAJALAH DUNIA ANAK ANJING
Bekerjasama.
Beginilah caranya sejak dulu.
Gadis pergi ke sekolah tarian.
Tak mahu!
Bertahun-tahun lamanya, sumpah itu menyatukan kami.
Kami tak perlu pakai seluar yang gatal dan kasut bertumit menyakitkan,
tapi tahun ini ia hampir memisahkan kami.
Aku mahu jadi Kau mahu jadi
Kita mahu jadi
Aku akan jadi sesiapa yang aku mahu
Autonomiku
Tidak, aku takkan potong rambutku
Aku akan pakai apa-apa saja
Aku suka apabila menjadi diri sendiri
Aku tak mahu jadi Kau tak mahu jadi
Kita tak mahu diberi arahan
"Saya Bersumpah Untuk Tidak Menari"
BERDASARKAN BUKU OLEH LOUISE FITZHUGH
Ia bermula semasa saya makan sandwic mayones dengan tomato
yang ke-2022 berturut-turut.
Sayang.
Ini sangat menyeronokkan.
Harriet. Mak harap kami tak terlalu bising.
Mak dan ayah sedang berseronok menari waltz.
Menggembirakan betul.
- Mahu sertai kami? - Mudah untuk pelajarinya. Cuma…
Saya tahu rancangan mak. Buat kali ke-sejuta,
saya sudah bersumpah takkan hadiri sekolah tarian.
Ia bukan hanya menari.
Ada belajar adab dan postur.
Mak risau cara awak bergerak Harriet.
Pantas, itulah cara saya bergerak. Pantas.
- Serta lihat gaya berpakaian awak. - Jadi?
Orang akan fikir mak besarkan budak selekeh.
Sayang, ia menyeronokkan.
Ia bukan sesuatu yang boleh dirungutkan.
Awak tak boleh mengelak tahun ini.
Mereka selalu fikir mereka sangat comel.
Sekolah tarian?
Kenapa awak anggapnya seperti satu bencana?
Sebab saya tak suka gaun pendek, seluar ketat dan kasut.
Ia buat saya rasa tak senonoh.
Sabtu ialah masa penting mengintip,
perisik takkan pergi ke sekolah tarian.
Mereka pergi.
Harriet, kenapa awak jadi perisik?
Untuk menjadi penulis.
Untuk menjadi penulis, awak perlu lihat dan tahu semuanya,
termasuklah cara menari.
Saya lebih sanggup jilat lantai.
Mak berasa sangat elegan.
Awak banyak membuang masa dan tenaga melawan ibu awak tentang sekolah tarian.
Lebih mudah kalau awak pergi, bukan?
Jika ia tidak sesuai, awak mungkin tak perlu ke sana lagi.
Jadi awak mahu pergi ke sekolah tarian?
Hanya satu kelas.
Dengar sini.
Kita pergi ke kelas, awak akan fikirkan idea genius untuk rosakkannya.
Awak saintis tak waras.
Saya saintis biasa.
Ya. Tapi kita akan dibuang dari sana,
hal ini akan gagal sepenuhnya
sehingga ibu kita berputus asa tentang sekolah tarian.
Jadi awak mahu tambahkan elemen tidak stabil, contohnya cuka,
kepada larutan stabil, contohnya soda penaik.
Tepat sekali.
Tak boleh.
Apa? Kenapa?
Kita dah bersumpah takkan sesekali hadiri sekolah tarian.
Ia hanya satu kelas.
Ada balasannya kalau langgar sumpah.
Kalau sumpah bukan untuk dilanggar,
jadi kenapa sumpah balas wujud?
Satu, dua, tiga.
Mereka bersubahat. Ibu bapa saya baru cuba cara ini.
Satu, dua, tiga.
Harriet, baguslah awak ada. Mak cik dan pak cik sedang menari waltz.
Kamu berdua mahu sertai kami?
Ayuh, Janie. Sudah masanya awak belajar sedikit adab.
Satu, dua, tiga.
Baiklah, cukup. Saya akan ke sekolah tarian.
Gatalnya. Aduh! Kenapa ia gatal? Ia dibuat daripada semut.
Rasa seperti anjing poodle.
Ini hari saya yang paling teruk.
Ia akan berakhir nanti. Awak sudah sedia untuk sumpah balas?
Tarian sekolah menghadiri sesekali takkan untuk berjanji, Welsch M. Harriet, saya.
Tarian sekolah menghadiri sesekali takkan untuk berjanji, Gibbs Janie, saya.
Sumpah balas pertama kita. Saya rasa pening.
Rasa seperti pakai ladam! Siapa boleh berjalan pakai kasut ini?
Ya.
Siapa kata awak boleh pandang saya?
Diam, semua!
Saya En. Dubois, guru tarian kamu.
Siapa nama awak?
Harriet M. Welsch.
Saya sukakan cabaran.
Lembutkan bahu awak.
Tangan awak terlalu rendah.
Jarak kaki selebar bahu.
Bagus, Cik Hawthorne.
Inilah postur, dan banyak ia sampaikan tanpa kata-kata.
Saya boleh beritahu banyak perkara dengan hanya melihat postur.
Keyakinan, kelas, kebaikan hati, jiwa mereka…
Lebih cepat kalau senaraikan perkara yang postur tak boleh tunjukkan.
Cik Welsch, jangan membongkok. Awak bukan Si Bongkok Notre Dame.
Saya terpaksa. Pinky terlalu pendek. Saya perlu membongkok.
Sangat bagus, Cik Gibbs.
Apa yang dia buat? Kenapa dia senyum?
Kemudian saya sedar, ini mesti sebahagian rancangannya.
Sudah tentu. Jadi pelajar kegemaran guru,
dapatkan kepercayaan, kemudian musnahkannya.
Hanya menunggu masa.
Satu, dua, tiga.
Masalahnya, rancangan Janie mengambil masa sangat lama.
Janie.
Harriet!
- Apa? - Awak pijak jari kaki saya.
Cik Welsch.
Belakang saya tegak.
Awak lebih awal daripada rentak. Ikut langkah En. Whitehead.
Salah sarung tangan ini.
Ia buat tangan saya berasa gatal sehingga ke kaki saya.
Berhenti!
Awak tak boleh buka sarung tangan.
Tapi bagaimana rasa gatal ini?
Ia bukan untuk keselesaan, Cik Welsch.
Ia untuk lindungi awak daripada tangan teman awak yang berpeluh dan berkuman.
Stoking Ungu, saya memintas.
Saya sudah tak tahan.
Apa rancangan awak?
Saya tak tahu cara nak beritahu awak.
- Jadi rancangan itu agak rumit. - Saya suka menari.
Awak tak suka.
Ya, saya suka.
- Awak tak pernah suka. - Sebab tak pernah cuba.
Cik Welsch, kembali kepada teman awak sekarang juga.
- Ayuh, Pinky. - Saya yang mengetuai.
Jadilah ketua. Ke sana.
Janie. Awak betul tentang sumpah itu. Melanggarnya…
Pusing kembali!
…satu kesilapan besar. Saya mahu baikinya. Mungkin kita boleh cipta…
Lihat arah awak menari.
Tapi awak cakap jangan tengok awak.
Sumpah balas balas. Mari buat sumpah balas balas.
Tak. Saya gembira kita langgar sumpah.
Jika tidak saya takkan cuba tarian.
Tapi… Mari ke sini.
Cik Welsch!
Awak mengetuai, bukan mengikut seperti yang gadis patut buat.
Apa? Hanya lelaki boleh mengetuai? Kenapa?
Ia begini sejak dulu sebab lelaki lebih besar dan lebih kuat.
Tapi dia lagi besar daripada saya.
Awak akan jadi lebih besar.
Cikgu belum jumpa ayah saya.
Ini tak adil. Gadis pun boleh mengetuai.
Betul, Janie?
Okey, saya tak boleh harapkan Janie sekarang ini.
Tapi apabila dia nampak tindakan saya, dia akan sokong saya.
Ayuh, semua, menari dengan bebas. Tidak ada peraturan.
Gadis boleh mengetuai, kita tak perlukan teman
dan tak perlu melecet!
Berhenti mengarut begini.
Ini bukan mengarut, En. Dubois. Ini revolusi!
Lupakan belenggu tradisi. Tunjuk perasaan kamu.
Beth Ellen, awak tahu awak mahu.
Pinky?
Tangan awak tak boleh masuk situ, En. Whitehead. Pergi basuh cepat.
Janie?
Sport, tolong saya.
Hai, saya sedang berlatih.
Tapi saya perlukan penjaga sumpah.
Sebentar.
Jurulatih, saya perlu ke tandas.
Hei, ayuh. Buku sumpah ada dalam lokar saya.
Tiada. Awak kata ada di sini.
Bahagian rahsia. Bagus.
Okey, Sport, dengar.
Saya buat sumpah balas dan itu satu kesilapan besar.
- Sekarang saya perlu cari… - Sport, kembali ke sini.
Saya perlu pergi berlatih.
Hei, jumpa apa-apa yang membantu?
Tidak.
Siapa saksi semasa awak buat sumpah balas?
Sumpah balas tak perlukan saksi, bukan?
Ya, perlu. Muka surat 27, artikel empat, bahagian B.
Sport, pertahanan!
Janie.
Sport, apa awak buat di sini?
Kita perlu berbual.
"Seperti angkat sumpah yang lain, sumpah balas perlu ada saksi.
Tanpanya, ia tidak sah. Jadi…"
Sumpah balas kita tidak sah.
Ya. Tidak boleh sesekali ke sekolah tarian.
- Tapi kita dah bermula. - Awak perlu cari cara untuk keluar.
Kita masuk kembali, buat perangai aneh dan dibuang selamanya.
Supaya sumpah itu tidak berada dalam bahaya lagi.
Atau kita boleh buat semula sumpah balas, di sini, dengan Sport sebagai saksi.
Tidak, jika begitu, kita mempertahankan peraturan yang gadis tak boleh jadi ketua.
Ini yang awak mahu?
Baiklah. Sumpah tetap satu sumpah.
Cik Welsch, saya hargai awak berubah sikap.
Jadi apa rancangan awak?
Suruh Pinky ajak awak menari.
Pinky, ajak saya menari.
- Okey. Sebentar, ini perangkap? - Pinky!
Boleh menari dengan saya?
Sudah tentu.
Dia berserah kepada keseronokan menari. Semuanya begitu.
Sekarang apa?
Pakainya kembali!
Kuman.
Kekasaran!
Menggerunkan!
Saya dah tahu ini perangkap.
Kamu berdua. Pergi.
Awak nampak mukanya?
Hei, awak mahu minum soda?
Saya mulakan laluan intipan pukul empat.
Menari sangat teruk?
Atau ia teruk sebab awak tak pandai, tapi saya pandai?
Ada berjuta sebab ia teruk,
tapi yang utama sebab gadis perlu ikut lelaki.
Bagaimana awak boleh terimanya?
Sebab saya sudah biasa.
Awak sentiasa mengetuai dan saya sentiasa ikut. Saya sudah bosan.
Saya tak sentiasa mengetuai.
Ya, awak mengetuai.
Kata budak yang tinggalkan kawan baiknya.
Untuk buat saya lupakan hal Janie,
saya pergi mengintip En. Withers dan 26 ekor kucingnya.
Malangnya, fikiran saya ada idea lain.
Kamu tahu kenapa kamu semua kawan baik saya?
Kenapa?
Sebab kamu sentiasa dengar cakap saya, sentiasa setia
dan takkan sesekali pergi ke kelas tarian.
Saya tak mahu jadi setia. Awak sentiasa mengetuai.
Saya mahu menari.
Kenapa kami selalu ikut cara awak?
Ya.
Saya tak sentiasa mengetuai, bukan?
Saya akan ikut Janie dengan gembiranya ke mana-mana saja.
Tapi bukan ke cenuram.
Tarian seperti cenuram. Saya takkan ikut Janie ke sana.
Saya takkan ikut Janie ke tarian, sama seperti ke cenuram.
Bahasanya lebih bagus, tapi bunyinya aneh.
Helo, Harriet.
Boleh saya jumpa Janie?
Dia tak mahu bercakap dengan awak.
Mak cik tak salahkan dia, selepas tindakan kamu di kelas tarian.
Okey.
Pn. Gibbs tak boleh jauhkan saya dan Janie.
Persahabatan kami dalam bahaya.
Kami perlu selesaikannya. Saya akan terangkan sebab saya,
beritahu dia yang mengetuai itu sukar, tapi dia boleh lakukannya.
Dia memang bagus.
Saya juga tak pernah nampak dia gembira begini.
Saya tahu perkara saya perlu buat dan saya langsung tak suka.
Satu, dua, tiga.
- Cik Welsch? Saya ingat awak dah… - Semuanya idea saya.
Janie tak mahu mensabotaj kelas cikgu. Saya yang paksa.
Apa yang awak pakai?
- Cikgu perlu terima dia semula. - Tidak.
Tolonglah. Dia suka dan pandai menari.
Saya cakap tidak.
Saya akan buat apa-apa saja.
Apa-apa saja?
Jika kamu mahu buat perjanjian, jangan setuju dengan "apa-apa saja."
Ia berkedut. Mula semula.
Berita baiknya, keesokkannya, En. Dubois benarkan Janie ke kelas.
Hei.
Jadi cara saya buat En. Dubois terima awak kembali boleh tahan, bukan?
Apa saya mahu katakan tentang hal sebelum ini,
maafkan saya.
Boleh berhenti berbual?
Tangan saya semakin berkuman.
Saya sangka minta maaf akan pulihkan keadaan.
Tapi mungkin tak semestinya begitu.
Akhirnya, apabila masa persembahan tarian,
saya duduk dengan sopan sebagai penonton dan memetik kata-kata En. Dubois,
berserah kepada keseronokan melihat Janie menari.
Saya menyeterika sarung tangan itu.
Kenapa?
Mak harap awak di pentas itu.
Sekolah tarian.
Satu-satu yang bagus tentangnya ialah Marion bukan yang terbaik.
Tapi Janie.
Cik Welsch, mahu menari dengan saya?
Apa?
Janie, apa yang awak buat?
Ajak Harriet menari.
Tak boleh. Saya tak pandai menari.
Ikut saja saya kali ini.
Dengan gembiranya.
Tidak! Cik Welsch, Cik Gibbs. Berhenti!
Pn. Welsch, Pn. Gibbs!
Sekurang-kurangnya mereka menari.
Betul.
Harriet, awak pijak jari kaki saya.
Saya dah cakap saya tak pandai.
Hei, saya ada berfikir, saya mahu buat satu lagi angkat sumpah.
Untuk tidak buat angkat sumpah lagi?
Tepat sekali.
Cik Hansen! Apa yang awak buat?
En. Whitehead!
Tak mengapa. Teruskan menari. Cuma jangan buka sarung tangan.
Ole Golly betul.
Kita perlu tahu semuanya jika mahu menjadi penulis.
Walaupun saya sebenarnya tak belajar menari,
saya belajar sesuatu lebih baik,
kawan baik perlu tahu waktu mengetuai dan waktu mengikuti.
Terjemahan sari kata oleh Nur Diyana Osman