Nie wyrabiam!
Zachowuj się, Harriet.
Bardziej fioletowy być nie może.
Wolałabym żuć siano, niż chodzić na zakupy,
ale mama zarządziła: nowy płaszcz albo żaden.
A że nie służy mi zamarzanie na kość… Wiecie, o co biega.
Wyglądam jak śliwka.
Wątpię. Śliwki są słodkie.
Przymierz inny.
O raju.
Głupi zamek!
Wszystko w porządku?
Proszę jej zapytać.
Złaź ze mnie!
To ja już pójdę.
To coś próbuje mnie zabić.
Może pomogę?
Sytuacja była beznadziejna, ale wtedy pojawiła się ona.
Kolor: granatowy. Fason: marynarski. Rozmiar: dziecięca emka.
Była idealna!
Wtedy jeszcze nie wiedziałam,
że dzięki niej poznam mroczne sekrety
i dowiem się, kto mrugnie pierwszy:
wolność czy tyrania.
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Będę taka, jak mi się podoba
Niezależną osobą
Nie, włosów nie obetnę
Ubiorę się jak zechcę
Najbardziej lubię, gdy mogę być sobą
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
„Głosowanie”
Harriet, szpieg
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI LOUISE FITZHUGH
Zanim przejdziemy do nowej, poznajcie moją starą kurtkę.
Przypinkę znalazłam w pociągu. Zakrywa dziurę wyżartą przez mole.
Kiedyś zgubiłam się w parku.
Stąd wzięły się te kolce.
Plamy po musztardzie, bo kiedyś wjechałam rowerem w stoisko z hot-dogami.
Sporo razem przeszłyśmy i czułam się winna, wymieniając ją.
Nigdy cię nie zapomnę. Nie patrz tak na mnie.
- I jak? - Nie wiem, czy do mnie pasuje.
Pochodź w niej trochę.
Żegnaj, kumpelko.
Kiedy biegłam albo robiłam nagłe ruchy,
stara kurtka głośno szeleściła.
Nowa kurtka była cicha jak trusia.
Czułam się w niej jak Jack London – świetny pisarz, którego musisz poznać.
Podróżował po mroźnej Kanadzie.
Powiedziałam sobie, że jeśli kapitan holownika zatrąbi na mój znak,
to znaczy, że kurtka zdała egzamin.
W drodze do szkoły zdążyłam ją już pokochać,
tak jak kocha się świetną piosenkę lub książkę,
lub pszenną kanapkę z pomidorem.
Później, jak zwykle, Marion Hawthorne wszystko zepsuła.
Tylko nie mów, że to kurtka marki Smithers of London.
„Smithers of London”.
Smithers of London
Ściągaj ją. Natychmiast.
Czemu nie założysz innej? Masz kurtek na pęczki.
Ja mam tylko jedną.
Harriet, robię ci przysługę.
Wszyscy pomyślą, że mnie papugujesz.
Niby skąd miałam wiedzieć, że masz taką samą kurtkę?
Wiedziałaś, że jest w moim stylu.
Niby mnie nie lubisz, ale obie wiemy, jak jest naprawdę.
Chcesz być taka jak ja.
Kupiłam tę kurtkę, bo totalnie, mega, niesamowicie pasuje…
Do mnie.
Do mnie!
Skoro tak się upierasz, to może zrobimy głosowanie?
- Że co? - Kurtka pasuje do mnie czy do ciebie?
Niech klasa zdecyduje.
Zwyciężczyni będzie mogła ją nosić.
Mam szalony pomysł: nośmy takie same kurtki.
Żebyś była taka jak ja?
Nie jestem…
A może to ty chcesz być taka jak ja?
Na pewno tak jest. Na bank chcesz być taka jak ja!
To ty mnie papugujesz.
Głosowanie? Po co się zgodziłaś?
A co miałam zrobić?
Ciągle tylko ględziła, że chcę być taka jak ona.
Mogę wygrać.
Jeszcze nigdy z nią nie wygrałaś.
Nie musisz mi przypominać.
Wyjdzie z tego jakiś głupawy konkurs popularności.
Może dla Marion.
Ale ja zamierzam wygrać, udowadniając, że papuguję jedynie
Harriet M. Welsch.
Spadówa, gołębie móżdżki!
Zbliża się głosowanie.
Jak skomentujesz słowa Marion, że „papuga zawsze druga”?
Co?
Mówią, że naśladowanie kogoś to największy komplement.
Ale jeśli chodzi o Harriet, wolałabym, żeby przestała próbować być mną,
a zaczęła być sobą.
Pytania?
Sorki.
Już naprawiamy.
Marion, wyjaśnisz nam, dlaczego ta kurtka to cała ty?
Tyle wystarczy?
A czemu niby ta kurtka to cała ty?
Bo ma ukrytą kieszeń na mój notatnik.
I ma przepastne kieszenie, w których mogę chować znalezione skarby.
To takie kieszonkowe muzea.
I mam tylko jedną kurtkę, bo tylko jedna kurtka może być mną.
A ty ile masz kurtek?
Jedną.
- Jedną? - Pozbyłam się reszty.
To kurtka marki Smithers of London.
Smithers of London
To ta jedyna.
„To ta jedyna”.
Na bank ma setki kurtek.
No tak, musimy to udowodnić.
Cześć. Chcieliśmy ci tylko dać znać, że masz nasze głosy.
Mamy dość tego, że Marion robi z nas pajaców.
- To nie była nasza wina. - Nic nie mogliśmy zrobić.
Dzięki za poparcie.
- Harriet! - Agitujcie.
Chodźcie.
Podzieliłem klasę na podgrupy, żeby sprawdzić rozkład głosów.
Sport wyjaśnił, że Marion może liczyć na dwie grupy.
Ludzi, którzy chcieli być jak Marion.
Nie chcę być taka jak Marion.
Ona jest sobą, a ja sobą i…
No dobra, chcę być jak Marion.
Ja też chciałbym być jak Marion.
I ludzi, którzy się bali Marion.
Boję się jej, jasne, ale nie aż tak jak oni.
A ci mogą zagłosować na ciebie.
Nowa, która niczego nie ogarniała.
O co chodzi?
Ludzie, którym nie zależy, bo to durne głosowanie.
Kurtka to kurtka. Jest ci zimno, to ją zakładasz. I tyle.
I ci, co nie mają nic do stracenia.
I co mi zrobisz?
A co z Beth Ellen?
Ponurak z niej.
- Pewnie by mnie poparła. - Byłoby bajerancko.
Na pewno wie, ile kurtek ma Marion.
Tylko że wciąż jest z Marion.
Nie na wuefie.
Nie lubię się wspinać po linie, ale lubię dzwonić dzwonkiem.
To trochę głupie, ale ja też.
To głosowanie jest dopiero głupie, co nie?
Musisz mi pomóc, Beth.
Nie mogę.
Co ty robisz?
Ile kurtek ma Marion?
Welsch! Pojedynczo!
Już schodzę!
Mówi, że ma tylko jedną, ale wiem, że to ściema!
Będzie wiedziała, że to ja ją wsypałam.
Nie musisz nic mówić. Ja rzucę liczbą.
Jeśli ma więcej kurtek, zadzwoń.
Więcej niż dziesięć?
Więcej niż 20?
Welsch!
Okej!
Dzięki wielkie, Beth Ellen.
Poparzyłam się.
To prawdziwa bomba. Marion nie mówi prawdy.
Moje źródło twierdzi, że ma ponad 20 kurtek.
Przykro mi, ale dla dziennikarza dzwonienie dzwonkiem to żaden dowód.
Był tylko jeden sposób, by dostarczyć mu dowody.
Ale czy był wart ryzyka?
Jeśli Marion mnie przyłapie, nakabluje moim rodzicom.
Uziemią mnie do końca życia albo zamkną w wieży jak Roszpunkę.
A może to bez znaczenia.
Jeśli masz farta i znajdujesz tę jedyną kurtkę,
musisz zadać sobie ważne pytanie:
„Co zrobiłby Jack London?”.
Cicha jak trusia.
Tu cię mam!
Muszę się lepiej ustawić.
Już prawie.
Jeszcze trochę dalej.
Spartaczyłam sprawę.
Ale wzrok Marion przypomniał mi,
jak potraktowała Pinky'ego i Chłopca w fioletowych skarpetkach.
Pomyślałam: może w tym głosowaniu nie chodzi tylko o mnie?
Już późno.
Rozmyślam sobie.
Możesz rozmyślać, nie leżąc w łóżku w nowej, drogiej…
rozdartej kurtce.
Obiecałam twoim rodzicom, że będziesz o nią dbać.
To nie rozdarcie, tylko opowieść.
Opowieść?
Opowieść, w której ulepszam świat dla Pinky'ego i Chłopca w skarpetkach,
i wszystkich, którzy mają dość tej wrednej Marion.
Nie mogę odpuścić.
Daj znać, jak poszło.
Damy, co nie, kurtko?
Miłego wtorku.
Czas na poranne ogłoszenia. Czeka nas mroźny dzień,
a po południu może poprószyć śnieg.
Stołówka podaje dziś…
Gdzie ja to mam?
Znalazłam. Hamburgery.
Inspiracją dnia są słowa Krzysia z Kubusia Puchatka:
„Jesteś odważniejszy, niż sam w to wierzysz,
silniejszy, niż ci się wydaje
i mądrzejszy, niż… myślisz”.
Nie możesz tu wchodzić.
To sytuacja awaryjna.
Cześć, szkoło. Mówi Harriet M. Welsch.
Mam ogłoszenie dla szóstej klasy.
Jutrzejsze głosowanie nie dotyczy tego, kto będzie mógł nosić marynarską kurtkę.
Ono dotyczy wolności.
Możemy uwolnić się od tej zgagi Marion.
Mamy okazję jej pokazać, że zasługujemy na szacunek.
Wolność!
Ta kurtka to ja. Ale też wy.
Jesteśmy w tym razem i robimy to w imię…
wolności!
Podobało mi się, jak powiedziałaś…
Nie będę cicho!
Dobra, będę. Przepraszam.
- Wyzwoliłaś mnie. - Co?
Już się nie boję. Powiem to głośno.
Marion to zołza!
Podkochuje się w moim bracie.
Phillip chodzi do siódmej klasy. Ciągle mnie o niego wypytuje.
„Ma dziewczynę? Kiedy ma urodziny? Mogę do was wpaść?”
Wykorzystuje mnie.
Wolność!
Zaczęłam rewolucję.
Cześć, dziewczyny.
Właśnie podliczam głosy. Mamy szansę wygrać.
Patrz.
Ekstra!
Spójrz, Janie.
Po co? To koniec.
Nie, mamy remis. Patrz.
Zobacz, co dostałam.
ZAPROSZENIE
Zgadnij, kto organizuje imprezę dla wszystkich szóstoklasistów.
Próbuje ich przekupić. Ale się przejedzie.
To impreza „skomponuj własny deser”.
Nie zamydli oczu głosującym na mnie.
Będą wszystkie dodatki świata.
Marion poprosi, żebym przyprowadziła brata.
A ja powiem: „Nie. Harriet mnie wyzwoliła”.
Właśnie, że musisz tam iść.
I wziąć ze sobą Phillipa.
On będzie moją tajną bronią.
Mówisz i masz.
Witajcie, dzieci.
Dzień dobry, pani Hawthorne.
Wchodźcie. Zabiorę wasze płaszcze.
Gdzie?
Harriet M. Welsch. Nie spodziewałam się tu ciebie.
Jak tu się oprzeć wszystkim dodatkom świata?
No tak, nie da się.
Cześć, Harriet.
O raju, przyszedł.
Cześć, Phillip.
Dobra robota.
Przekupiłam go deserem.
Wkraczam do akcji.
Pokażę ci, gdzie są lody.
Bingo.
Chcesz dowodu, Billu Kilroyu? Dostarczę ci go.
Carrie mówiła, że lubisz muzykę, a ja mam nową szafę grającą.
Wygrałam ją w konkursie talentów.
Sporo tu trofeów.
Pływanie, łucznictwo, gimnastyka.
Dyktando?
Nie potknęłam się na „onomatopei”.
Łatwizna. O-N-O-M-A-T-P…
Nie, zaraz…
Właśnie wtedy prawda walnęła mnie prosto w nos.
Nie ma i nigdy nie będzie takiej rzeczy,
w której będę lepsza od Marion.
Niektórzy rodzą się idealni.
Inni rodzą się tchórzami i chowają w szafach,
próbując zrobić zdjęcie durnym kurtkom.
List miłosny Marion do Phillipa.
Przez pomyłkę zabrałam kurtkę Marion.
Zrobiłam to niechcący,
ale dzięki temu mogłam odmienić mój los.
Zaaranżowałam sekretne spotkanie.
Sorki, leżały wszystkie na kupie. Pomyliłam się.
Tego szukasz?
Oddawaj.
Może oddam.
A może pokażę ją, no nie wiem…
Phillipowi?
Nie, błagam. Zrobię, co chcesz.
Wycofam się, wygrasz głosowanie.
Po tej machlojce z deserową imprezką powinnam to opublikować w gazetce.
Ale nie jestem taka jak ty.
Powodzenia na głosowaniu.
Serio? Ale… myślałam…
Chcę wygrać uczciwie.
Nawet nie otarłam się o zwycięstwo.
Wolność wymiękła w obliczu deserów.
Ale coś jednak osiągnęłam.
Wolność!
Wolność.
Hej, zaczekaj!
Czego chcesz?
Chciałam cię przeprosić. Nie jesteś żadną papugą.
Nie ma drugiej takiej jak ty
i pewnie nigdy nie będzie.
Dzięki.
Ktoś kiedyś musi cię w czymś pokonać.
Obym to była ja.
Możesz pomarzyć.
Tak sobie myślę,
że obie możemy nosić tę kurtkę.
Producenci nie mieliby nic przeciwko.
Smithers of London
Naprawdę?
Przez chwilę myślałam, że zaczęła się nowa era.
Era „Harriet i Marion się nie przyjaźnią, ale przestały się nie znosić”.
Ale nazajutrz w szkole ulżyło mi, że Marion jednak się nie zmieniła.
Gdzie twoja kurtka?
Nie pasowała do mnie. W przeciwieństwie do tej.
Jest z Paryża. Trés chic, non?
A to marynarskie wdzianko to cała ty – teraz to widzę.
Podarte, poplamione, bez guzika.
Po prostu łachman.
Nie łachman, tylko opowieść.
Nie mogłam się doczekać miejsc, które poznam,
i nowych rzeczy, o których napiszę.
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Staram się, jak mogę Być dobrą sąsiadką
Ładnie się uśmiecham
I staram się mówić prawdę
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Będę taka, jak mi się podoba
Niezależną osobą
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Nie, włosów nie obetnę
Ubiorę się jak zechcę
Najbardziej lubię, gdy mogę być sobą
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Napisy: Daria Okoniewska