‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎คุณราราอยู่ที่นี่เองสินะ
‎อะไรครับ
‎นี่คุณตามผมมาเหรอครับ
‎ผมรู้เรื่องที่บางครั้งคุณมาที่ร้าน ‎และมามองดูผมนะครับ
‎ดูคุณจะเป็นโรคหลงผิดนะครับ
‎ผมแค่เดินผ่าน ‎โดยที่ไม่ได้คิดอะไรเลยนะ
‎เพราะร้านแซนด์วิช ‎อยู่ระหว่างทางไปโรงพยาบาล
‎ไม่ทราบว่าคุณถูกใครตามล่า
‎หรือต้องหนี ‎เพราะเหตุผลที่เลี่ยงไม่ได้
‎อะไรแบบนั้นหรือเปล่า
‎ดูคุณจะเป็นโรคหวาดระแวงนะครับ
‎อย่าทำให้คนธรรมดา ‎กลายเป็นคนประหลาดเลย
‎บอกเหตุผลที่คุณมาอยู่ตรงนี้ ‎มาเถอะครับ
‎ผมกำลังกลับบ้านครับ
‎ผมอาศัยอยู่ที่นี่ครับ
‎เราเคยเจอกันมาก่อนไหมครับ
‎หรือต้องหนี ‎เพราะเหตุผลที่เลี่ยงไม่ได้
‎เขากวนใจฉันชะมัด
‎ผมอยากทำอะไรก็เรื่องของผมครับ
‎- ไม่ทราบว่าคุณเป็นอะไรกับคนไข้ครับ ‎- ผู้เสียหายครับ
‎เจ้าตัวบอกเองว่าไม่เป็นไร ‎ก็ปล่อยไปเถอะครับ
‎เขาโมโหง่ายตลอดเลย
‎แปลกคนจริงๆ
‎วันนี้ไปทำงานวันแรก ถ้างั้น…
‎อะไรนะคะ ไม่รับครูสอนแล้วเหรอคะ
‎ฉันถอดเฝือกแล้ว
‎และมือฉันก็หายดีแล้วด้วยนะคะ
‎งานฉันโดนยกเลิกไป
‎ก็เลยไม่ต้องใช้คนเพิ่มแล้วน่ะค่ะ
‎ยังไงก็ไม่ได้เลยเหรอคะ
‎ถ้าฉันไม่ได้งาน ฉันจะค่อนข้าง…
‎ไม่สิ ฉันจะลำบากมากๆ ค่ะ
‎ฉันป่าวประกาศไปทั่วแล้วว่าได้งาน
‎แล้วยังไปยืมเงินคนอื่นมาอีก
‎ฉันได้งานเป็นครูสอนเปียโนแล้วค่ะ
‎ได้ข่าวว่าได้งานแล้วเหรอ
‎ถ้าได้เงินเดือนแล้วจะเลี้ยงคืนเอง ‎เลิกกังวลแล้วไปซื้อมาเถอะ
‎เรื่องนั้นเป็นปัญหาของคุณ
‎ถ้าฉันจ้างคุณ ‎ฉันก็ลำบากเหมือนกันค่ะ
‎(สถาบันฝึกสอนเปียโนโซมัง)
‎ใช่
‎พรุ่งนี้ค่อยหางานใหม่อีกรอบก็ได้
‎แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังเศร้าอยู่ดี
‎น่าขายหน้าจริงๆ
‎แล้วยังต้องไปเจอจุนต่ออีก
‎เสียใจจัง
‎(ร้านทำผมจิน)
‎ทำยังไงดีนะ
‎โอ๊ย ทำไมยังไม่มาอีกเนี่ย
‎โอ๊ย แม่ร่วง
‎- อือ จุน ‎- เธออยู่ไหน
‎จะอยู่ไหนล่ะ ก็กำลังไปอยู่ไง
‎- มีเรื่องอะไรหรือเปล่า ‎- ฮะ เปล่านี่
‎รองเท้าใส่ไม่สบาย ‎ก็เลยกลับไปเปลี่ยนที่บ้านมาน่ะ
‎อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
‎รารา เธอชอบเล่นซ่อนแอบเหรอ
‎หือ
‎ซ่อนแอบเหรอ
‎ไม่นะ ฉันเกลียดการซ่อนที่สุดเลย
‎แล้วทำไมถึงมาซ่อนอยู่แบบนี้ล่ะ
‎แม่ร่วง ตกใจหมดเลย
‎นายทำฉันตกใจนะ
‎เธอแอบไปทำอะไรไม่ดีมาเหรอ
‎มีเรื่องอะไรเหรอ
‎คือว่า เรื่องมันมีอยู่ว่า…
‎ฉันไม่ได้งานเป็นครูที่สถาบันแล้ว
‎ฉันจะหางานใหม่ให้ได้เร็วๆ นี้ ‎นายห้ามดูถูกฉันนะ เข้าใจไหม
‎นี่ๆ
‎นิสัยหุนหันพลันแล่นชะมัด
‎ยังไม่ทันได้เกริ่นอะไรเลย
‎(รารา)
‎พระเจ้าช่วย
‎นี่มันอะไรเหรอ
‎จุน
‎นี่ห้องฉันเหรอ
‎นายทำห้องให้ฉันเหรอ
‎เวลาที่อยากอยู่กับมีมี ‎ก็แวะมาเล่นได้นะ
‎สวยมากเลย
‎ขอบใจนะจุน ขอบใจมากจริงๆ
‎ตายแล้ว มีมี
‎พี่เขามีฝีมือจริงๆ เนอะ ว่าไหม
‎พี่คิดว่าพี่เขาจะหล่ออย่างเดียว ‎แต่ยังยอมให้ยืมเงิน
‎แถมยังต่อเติมบ้านเป็นอีก ดูสิ
‎เธอช่วยพูดเรื่องแบบนั้นในใจได้ไหม
‎ไม่ใช่ว่าฉันอยากได้คำชมหรอกนะ ‎แต่ฉันซ่อมบ้านเพราะมันจำเป็นต่างหาก
‎ไม่ใช่เพราะเธอ แต่เพื่อตัวฉันเอง
‎รู้แล้วน่า ฉันไม่เข้าใจผิดหรอก ‎เลิกพูดมากได้แล้ว
‎ขอโทษนะครับ
‎จุน
‎นี่นายซื้อเปียโนมาด้วยเหรอ ‎เพื่อให้ฉันเล่นเหรอ
‎เปล่านะ ฉันไม่ได้ซื้อ
‎- จริงเหรอ ‎- อือ
‎งั้นใครเป็นคนส่งมาล่ะ
‎ผมขอทราบชื่อผู้ส่งหน่อยได้ไหมครับ
‎ไหนดูซิ
‎ทำไมชื่ออ่านยากแบบนี้เนี่ย
‎"โด โด ซอล ซอล ลา ลา ซอล"
‎- สวัสดีครับ ‎- เดินทางดีๆ นะคะ
‎หลังจากมาที่นี่
‎นอกจากข้อความที่บอกว่า ‎ให้มาเจอกันเดือนหน้า
‎ก็ไม่ได้บอกอะไรอีกนะ
‎รู้ได้ยังไงนะว่าฉันอยู่ที่นี่
‎เธอรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ
‎คุณลุงครับ เดี๋ยวครับ
‎เปียโนนั่นส่งมาจากที่ไหนเหรอครับ
‎(โด โด ซอล ซอล ลา ลา ซอล ‎ได้แสดงความคิดเห็น)
‎"ส่งของขวัญเล็กๆ ไปให้แล้ว ‎หวังว่าจะเป็นกำลังใจให้คุณได้นะ"
‎คุณเป็นใครกันแน่คะ
‎(ไว้รับคำขอบคุณสองสัปดาห์หน้านะ)
‎ขอบคุณนะคะ ฉันจะเล่นอย่างดีเลยค่ะ ‎คุณกะพริบ ระยิบระยับ เจ้าดาวดวงน้อย
‎อีกสองอาทิตย์ ถ้าได้เจอคุณ ‎ฉันจะให้คุณขี่หลังเลยค่ะ
‎ไม่สิ ฉันให้คุณขี่หลัง ‎แล้ววิ่งรอบโลกสามรอบยังได้เลยค่ะ
‎ไม่สิ วิ่งรอบโลกสิบรอบไปเลยค่ะ
‎ขอบคุณนะคะ
‎มีแต่เรื่องประหลาดจริงๆ
‎คนที่เธอไม่รู้ว่าเป็นใคร ‎ซื้อเปียโนให้งั้นเหรอ
‎นั่นสิ แต่ก็อยากรู้จริงๆ นะ ‎ว่าเขาเป็นใคร
‎คนที่ชื่อโด มี ซอล ซอลอะไรนั่นน่ะ
‎โด โด ซอล ซอล ลา ลา ซอลต่างหาก ‎ต้องให้บอกกี่รอบ
‎"กะพริบ ระยิบระยับ เจ้าดาวดวงน้อย"
‎"โด โด ซอล ซอล ลา ลา ซอล"
‎ก็เหมือนๆ กันนั่นแหละ
‎แต่ว่าตอนที่ไปเจอเขา ‎ต้องพาฉันไปด้วยนะ
‎ฉันด้วย
‎- อยากรู้จริงๆ ว่าเป็นใคร ‎- ว่าเป็นใคร
‎เจ็บนะ
‎เข้าใจแล้วค่ะ
‎ว่าแต่เรื่องที่เธอบอกว่า
‎จะเปิดสถาบันสอนเปียโนที่บ้านจุน ‎หมายความว่าอะไรเหรอ
‎เธอเปิดสถาบันสอนเปียโนที่นี่ดีไหม
‎โอ๊ะ นายอัจฉริยะมากเลย ‎เป็นความคิดที่ดีเลย
‎ฉันจะช่วยออกค่าเช่าที่นี่ ‎ครึ่งหนึ่งเอง
‎เธอไม่มีเงินนี่
‎ฉันจะหาเงินจากการเปิดสถาบันไง
‎ที่นี่ไม่มีค่าเช่าหรอก
‎- จริงเหรอ ‎- อือ
‎งั้นลองทำดูสักตั้งไหม
‎อือ เดี๋ยวนะ
‎ฉันจะตั้งชื่อสถาบันว่าอะไรดีนะ
‎"ซารังเปียโน" เหรอ
‎ไม่สิ "สตาร์เปียโน" ดีไหม
‎ไม่ดีกว่า "โมทซาร์ท"
‎ไม่สิ หรือว่า "มิวส์"
‎มิวส์…
‎"ลาลาแลนด์"
‎เป็นยังไง
‎(ตอน 4 ลาลาแลนด์)
‎- "ลาลาแลนด์" เหรอ ‎- "ลาลาแลนด์" เหรอ
‎"ลาลาเปียโนแลนด์" ค่ะ
‎ว่าแต่พี่จะเปิดสถาบัน ‎ด้วยเปียโนหลังเดียวเหรอ
‎นั่นสิ ฉันก็กังวลเรื่องนั้นอยู่
‎กำลังคิดอยู่ว่า ‎ควรซื้อเปียโนเพิ่มดีไหม
‎มันใช่เวลาคิดเรื่องนั้นหรือไง ‎ให้มีนักเรียนเยอะก่อน ค่อยมาคิด
‎เด็กพวกนี้ไม่มีอะไรสักอย่าง ‎เอาแต่พูดไปเรื่อย
‎ได้ยินไหมพี่
‎ฉันบอกตอนไหนว่าจะซื้อ ‎แค่คิดเฉยๆ ก็ไม่ได้เหรอ
‎เปียโนอาจจะแพง ‎แต่การคิดไม่เสียเงินนี่คะ
‎ใช่แล้ว ราราเธอน่ะ ‎ช่วยใช้ความคิดบ้างเถอะ
‎มันไม่ต้องเสียเงิน ‎เพราะงั้นช่วยคิดเยอะๆ หน่อยนะ
‎ป้ายหน้าร้านจะทำยังไง ‎ให้แนะนำร้านให้ไหม
‎จุนบอกว่าจะทำให้ค่ะ ‎จะใส่รูปเปียโนให้ด้วย
‎อะไรนะ พี่จุนจะทำป้ายให้เหรอ
‎อือ จุนเคยทำอะไรมาก่อนกันแน่นะ
‎ไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้เลย
‎เขาเป็นสามีในอนาคตของฉัน ‎พี่ช่วยเลิกสนใจเขาได้ไหม
‎ใครเป็นสามีของแกกัน
‎ไม่เห็นสีหน้าจุน ‎ทุกครั้งที่แกพูดแบบนั้นเหรอ
‎ถึงจะเป็นลูกฉันก็เถอะ ‎แต่แกนี่เหลือเกินจริงๆ
‎แม่ แม่จะเป็นแม่ยายเขานะ ‎เป็นอะไรไปเนี่ย
‎ใครเป็นแม่ยายกัน
‎- แกไม่รู้เหรอ ว่าชายหญิงต้องรักกัน ‎- ไม่ได้ยินเลย
‎- พวกแกยังไม่เคยจับมือกันสักครั้ง ‎- ไม่ได้ยิน
‎- แล้วมาบอกว่าเขาเป็นสามีแบบนี้ ‎- หนูจะแต่งงานกับพี่จุนๆ
‎หมอ มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ
‎มื้อเย็นที่ผมเคยนัดไว้
‎คุณสะดวกตอนไหนเหรอครับ
‎ฉันลืมไปสนิทเลย
‎ทำยังไงดีคะ ‎อาทิตย์นี้ฉันค่อนข้างยุ่ง
‎ทำไมคุณราราถึงยุ่งตลอดเลยครับ
‎หมอคะ เอาอย่างนี้ดีไหมคะ
‎ฉันกำลังจะเปิดสถาบันสอนเปียโน
‎คุณอยากมางานเปิดกิจการไหมคะ
‎สถาบันเหรอครับ
‎ฉันได้เปียโนมาหนึ่งหลัง ‎เลยจะใช้ทำงานหน่อยน่ะค่ะ
‎อ๋อ
‎ร้านปิดค่ะ
‎วันนี้ร้านปิด…
‎ช่วยเล็มผมให้ผมหน่อยได้ไหมครับ
‎คงใช้เวลาไม่นานเท่าไรนะ
‎ค่ะ อุ๊ย ตายจริง ได้อยู่แล้วค่ะ
‎- เชิญนั่งตรงนี้เลยค่ะ ทางนี้ค่ะ ‎- ครับ
‎ขอโทษค่ะ
‎คุณเป็นโรคมือสั่นเหรอครับ
‎แหม คุณลูกค้าก็…
‎ถ้าช่างทำผมเป็นโรคมือสั่น ‎ก็ต้องปิดร้านแล้วสิคะ
‎จะให้ตัดหู ‎หรือเอากรรไกรทิ่มตาลูกค้าหรือไงคะ
‎ไม่ต้องห่วงนะคะ เห็นฉันแบบนี้
‎ฉันก็เคยทำงานแถวย่านชองดัม ‎ที่โซลมาก่อนนะคะ
‎ครับๆ
‎เป็นยังไงคะ ถูกใจไหมคะ
‎ครับ ถูกใจมากครับ
‎ถ้างั้น ขั้นตอนต่อไป ‎เรามาไดร์กันเลยนะคะ
‎ดูเหมือนคุณจะมีนัดแถวนี้นะคะ
‎งั้นต้องทำให้หล่อๆ ซะแล้ว
‎ความสามารถพิเศษฉันคือการไดร์ผมค่ะ
‎เอาล่ะ
‎ยังไงดีคะ ให้ฉันทำให้คุณ ‎ดูสูงขึ้นสักห้าเซนดีไหมคะ
‎แค่นี้ก็พอแล้วครับ
‎- ฉันจะทำให้คุณหล่อเองค่ะ ‎- ไม่ครับ คือ…
‎ตายจริง ‎ผมคุณแต่งทรงง่ายจริงๆ นะเนี่ย
‎ฉันไดร์ให้ฟรีนะคะ
‎ขอบคุณครับ
‎- ดูเด็กลงมาสิบปีเลย ‎- อย่า…
‎- โธ่ ไม่ต้องเขินหรอกค่ะ ‎- ครับ ผมเขิน
‎สวัสดีครับ
‎มากันแล้วเหรอ
‎อย่าเรียกฉันว่าแม่นะ
‎คุณลุงมาทำอะไรที่นี่คะ
‎อะไรกัน สองคนรู้จักกันเหรอ
‎ลุงคนนี้ เขามาแอบส่องร้านเรา ‎ตอนกลางดึกไง
‎- เอ๊ะ ‎- ไม่ใช่ครับ
‎อย่าบอกนะว่า คุณสนใจฉันอยู่
‎ไม่ใช่นะครับ
‎แม่ ทำไมถึงไม่รีบมา…
‎- บอกว่าอย่าเรียกว่าแม่ไง ‎- คุณแม่ เป็นอะไรไปครับ
‎บอกให้เรียกว่าพี่สาว ไม่ใช่คุณแม่ไง
‎ทุกคนรีบมาเถอะค่ะ
‎(ร้านแฮปพิฟลาวเวอร์)
‎(ลาลาเปียโนแลนด์)
‎(งานเลี้ยงเปิดกิจการ)
‎(จากเทพธิดาอึนโพ จินซุกกยอง ‎ขอให้ธุรกิจไปได้สวย)
‎อร่อยจริงๆ นะ
‎ฉันไม่ได้ซื้อมาหรอก แต่กินเยอะๆ นะ
‎เธอรสนิยมดีเหมือนกันนะเนี่ย
‎ร้านดูมีชีวิตชีวา ‎กว่าเมื่อก่อนเยอะเลย
‎ทั้งหมดนี้จุนเป็นคนทำค่ะ
‎- อะไรนะ ‎- ต๊อกมาส่งแล้วครับ
‎ต๊อกเซ่นไหว้มาแล้ว
‎- ฮายอง ‎- ขอบคุณมากนะคะคุณป้า
‎เพื่ออวยพรให้กิจการรุ่งเรือง
‎จะได้มีเงินมาคืนฉันเร็วๆ ไง
‎แล้วก็ต่อจากนี้ ‎ให้เรียกฉันว่า "พี่" นะ
‎คะ
‎เธอห่างกับฉัน 15 ปี
‎แต่หน้าตาเหมือนห่างกันแค่ห้าปีเองไง
‎ฉันก็ว่าอย่างนั้นค่ะ
‎- ใช่ไหมล่ะ ‎- ค่ะ
‎สถาบันสวยมากเลยครับ
‎ขอบคุณที่ให้คุณรารา ‎เปิดสถาบันนะครับ
‎ผมไม่เข้าใจเลยว่า ‎ทำไมคุณต้องมาขอบคุณผมด้วย
‎ผมก็แค่รู้สึกเป็นห่วงเธอน่ะครับ
‎ผมอยู่ในงานแต่งงาน ‎ของคุณราราเหมือนกันครับ
‎เรื่องที่คุณเมินเฉย ‎คุณราราที่บาดเจ็บอยู่ไม่ได้
‎ผมคิดว่าเป็นเพราะคุณสงสารเธอ
‎ไม่ใช่เหรอครับ
‎มากินต๊อกกันค่ะ
‎ไปกินต๊อกกันเถอะครับ
‎ไม่ใช่สงสารสักหน่อย
‎- ขอบคุณที่มานะคะ ‎- ขอบใจจ้ะ
‎ขอบใจนะจ๊ะ
‎ที่บอกว่าเป็นนักเปียโน ‎เป็นเรื่องจริงสินะ
‎ช่วยกระจายข่าวเยอะๆ เลยนะคะ
‎ฉันขออีกอันสิ
‎- จะเอาไปให้ร้านขายของชำ ‎- ค่ะ
‎จริงด้วย ลูกชายเจ้าของร้านนั้น ‎อยู่ชั้นประถมนี่
‎- ใช่แล้วล่ะ ‎- คือว่า…
‎มีคลาสสำหรับผู้ใหญ่ด้วยนะคะ
‎มาลงทะเบียนเรียนเองก็ได้นะคะ
‎คือว่าฉันเจ็บนิ้วมากน่ะ
‎ไม่ล่ะๆ แค่เลี้ยงลูก ทำกับข้าว ‎ก็ยุ่งมากพอแล้วจ้ะ
‎- ยุ่งสุดๆ ‎- ยุ่งสุดๆ
‎ฉันเอาเวลาเล่นเปียโน ‎ไปเล่นไพ่กับคุณพัคดีกว่า
‎ฮายอง ซึงกี ต๊อกอร่อยมากๆ เลยล่ะ
‎ขอบคุณครับ
‎ที่สถาบันของเรา ‎มีคลาสเรียนเป็นงานอดิเรกด้วยนะ
‎พี่คะ เราอยู่ม.หกนะ
‎ครับ เราต้องอ่านหนังสือ
‎พี่คะ พี่ ทานต๊อกหน่อยสิคะ
‎พี่คะ มาเรียนเปียโน…
‎พี่ต้องเอาเวลานั้นไปคุยกับลูกค้าน่ะ
‎พี่ยุ่งมากเลยล่ะ
‎(ร้านทำผมจิน)
‎เฮ้อ ฉันอยากอยู่เล่นต่อจัง
‎- ไม่อยากไปเรียนกวดวิชาเลย ‎- ฉันด้วย
‎นี่ อย่างน้อยเยซอก็เรียนเก่ง ‎แต่ทำไมฉันต้องไปเรียนกวดวิชาด้วยนะ
‎ไม่ต้องคิดเรื่องอื่น ‎แล้วตั้งใจเรียนซะ
‎ไม่ใช่ว่า ‎ไปเพื่อจ่ายค่าไฟให้เด็กคนอื่น
‎ฉันคงไปเรียนกวดวิชา ‎เพื่อจ่ายค่าไฟให้เด็กคนอื่นแน่เลย
‎เหมือนฉันเป๊ะ
‎น่าอิจฉาพี่ราราจัง
‎พี่เขาเล่นแต่เปียโนมา 20 ปี ‎อย่างน้อยก็ใช้ทำมาหากินได้
‎นี่ ลองคิดว่าตอนที่คนอื่นเรียน ‎เธอปั่นแต่จักรยาน 20 ปีดูสิ
‎แบบนี้น่ะ คงปั่นไต่เชือก ‎กลางอากาศได้เลยมั้ง
‎นี่ งั้นฉันคงปั่นหมุนตัว ‎กลางอากาศได้เลยล่ะ
‎ฉันถึงได้อัปคลิปลงนอทูบทุกวันไง ‎วันละสี่ชั่วโมง ไม่มีหยุดพักเลย
‎ซึงกี
‎ถ้าแม่นายรู้เข้า ‎ท่านคงโกรธจนเป็นลมแน่
‎นี่ ฉันประสบความสำเร็จ ‎ด้วยนอทูบก็ได้นี่
‎จ้า ขอให้เป็นแบบนั้นนะ
‎"ขอให้เสียงเปียโนของลาลาแลนด์ ‎ดังไปทั่วโลก"
‎ต้นไม้ก็สวย คนให้ก็หล่อ
‎ทำไมหมอชา ‎ถึงเขียนข้อความเก่งขนาดนี้นะ
‎หลบไปหน่อย
‎เธอรีบไปทำความสะอาดสักทีเถอะ ‎ทั้งล้างจานเอย
‎ถูพื้นเอย จัดถ้วยชามเอย ‎ตอนนี้เรามีงานท่วมหัวเต็มไปหมดนะ
‎ฉันไม่เคยทำความสะอาดครั้งใหญ่ ‎แบบนี้มาก่อน
‎ฉันกำลังคิดอยู่ว่าฉันทำอะไรได้บ้าง
‎ในบรรดางานที่ต้องทำมากมายแบบนี้
‎พี่ซุกกยองบอกให้ฉันคิดเยอะๆ น่ะ
‎แล้วเธอจะทำอะไรล่ะ
‎ฉันจะเล่นเปียโนให้ฟัง
‎ส่วนนายก็ฟังเพลงของฉัน ‎จะได้มีแรงทำงาน
‎ว่าไงนะ
‎นี่ เห็นฉันเป็นนางแจ๋วหรือไง ‎เดี๋ยวเถอะ
‎"ฉันต้องการเธอ"
‎ชื่อเพลงนี้ล่ะ
‎ตอนอยู่โรงพยาบาล ฉันได้ยินเพลงนี้ ‎ในงานแสดงดนตรีที่ล็อบบี้
‎เพราะมากเลยเนอะ
‎อือ
‎เขาว่าเป็นเพลงที่เอริก ซาตี ‎แต่งขึ้นเพราะรักผู้หญิงคนหนึ่งมาก
‎นายว่าเป็นยังไง
‎เป็นเพลงที่ทำให้อารมณ์ดีขึ้นนะ
‎เขาว่าซาตีรักผู้หญิงคนนั้นคนเดียว ‎แทบบ้าจนวันตายเลยล่ะ
‎แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ
‎เธอฮ็อตมาก คงแต่งงาน ‎กับผู้ชายคนอื่นหลายครั้งเลยล่ะมั้ง
‎งั้นก็เป็นเรื่องเศร้าน่ะสิ
‎นี่ จริงๆ เลย
‎เดี๋ยวนะ
‎คุณหมอ
‎นี่คุณตามฉันมาเหรอคะ
‎ไม่ใช่นะครับ
‎ผมกำลังกลับบ้านครับ
‎โกหก
‎ผมหน้าตาเหมือน ‎คนชอบแอบตามคนอื่นเหรอครับ
‎ค่ะ
‎- คุณมาหาฉันเหรอคะ ‎- นี่คุณตามผมมาเหรอครับ
‎ว่าแต่ทำไมเหรอคะ
‎ไม่มีอะไรครับ
‎พอดีช่วงนี้ได้ยินแบบนั้นบ่อยๆ
‎คุณอยู่ห้อง 408 ที่ตึกนี้เหรอคะ
‎อะไรกันเนี่ย
‎ฉันอยู่ห้อง 308 ค่ะ
‎- ผมทราบอยู่แล้วครับ ‎- อ้าว
‎งั้นก็น่าจะบอกกันหน่อยสิ
‎เมื่อเดือนก่อนฉันได้ยิน ‎เสียงรถขนของดังเจี๊ยวจ๊าว
‎คนที่ย้ายเข้ามาคือคุณหมอนี่เอง
‎ตายจริง โลกกลมชะมัด
‎เดี๋ยวสิ หมอ คุณหมอคะ
‎ถ้าคุณอยากให้ฉัน ‎ช่วยจัดทรงผมให้ตอนเช้า…
‎ถ้าเธอใช้ ‎ให้ฉันเอาไปวางไว้ในครัวไหม
‎ไม่ล่ะ วางไว้ตรงนี้แหละ
‎นี่เป็นแก้วชาคู่ ‎ที่พ่อกับแม่ฉันเคยใช้น่ะ
‎ฉันตั้งใจไว้ว่าในอนาคต ‎จะใช้กับสามีเหมือนกัน
‎ถึงจะล้มเหลวไปครั้งหนึ่งก็เถอะ
‎จริงสิ พ่อแม่นายทำงานอะไรเหรอ
‎ฉันไม่มีครอบครัวหรอก
‎ขอโทษที ฉันไม่น่าถามเลย
‎จุน
‎ลองคิดว่าฉันเป็นครอบครัวของนายดูสิ
‎เป็นยังไง ‎แค่นี้ก็มีพลังขึ้นมาเลยใช่ไหม
‎แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว
‎ฉันเกลียดคนที่ชอบยุ่ง ‎เรื่องคนอื่นสุดๆ
‎เลิกพูดเรื่องครอบครัว ‎แล้วรีบเปิดสถาบัน
‎หาเงินมาคืนฉันเถอะ
‎รู้แล้วน่า
‎เฮ้อ ฉันจะหานักเรียนได้จากที่ไหนล่ะ
‎ก็นั่นน่ะสิ
‎เดี๋ยวก็คงหาได้เองแหละ
‎วันนี้ฉันเหนื่อยแล้ว ‎ไว้ค่อยคิดพรุ่งนี้แล้วกัน
‎เชื่อเขาเลย
‎ชีรูต๊อกวันนั้น ยังมีเหลือบ้างไหม
‎กินหมดไปตั้งนานแล้ว ทำไมเหรอ
‎ตัวเอง รู้กันใช่ไหมว่า ‎ฉันจะสะดุ้งตื่นทันที
‎ที่มีคนพูดว่า "ชีรูต๊อก"
‎พวกเราลงความเห็นกันไว้ว่า ‎พี่คงถูกผีที่กินต๊อกจนตายสิง
‎- นั่นสิ ‎- เพราะว่าพี่ชอบกินต๊อกทุกประเภทเลย
‎พวกเธอยังรู้เลย
‎แล้วทำไมตาคนเฮงซวยนั่นถึงไม่รู้นะ
‎ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโหจริงๆ
‎โธ่ พี่เขยกินคนเดียวหมดอีกแล้วสินะ
‎ตาคนนั้นนะ ตอนที่ฉันเอาขนมให้ซึงกี ‎แล้วมาล้างจาน
‎เขาก็กวาดแม้กระทั่งผงถั่วแดง ‎เข้าปากตัวเองซะเกลี้ยงเลย
‎ทำไมยิ่งแก่ตัวลง ‎ถึงยิ่งสวาปามมากขึ้นนะ
‎- หย่าเลยๆ ‎- หย่าเลยๆ
‎- โอเค ใช้โอกาสนี้หย่าซะเลย ‎- ใช่แล้ว
‎"ฉันหย่ากับสามี ‎เพราะชีรูต๊อกฉลองเปิดกิจการค่ะ"
‎สาเหตุการหย่าดูละเอียดอ่อน ‎และมีเรื่องราวดีจัง
‎- ใช่ไหมล่ะ ‎- ละเอียดอ่อนสุดๆ
‎- พี่คะ ‎- อะไร
‎ผู้ชายที่ใส่สูท ‎มางานเปิดกิจการวันนั้นคือใครเหรอ
‎ใช่แล้ว ฉันก็สงสัยเหมือนกัน ‎เขาเป็นใครน่ะ
‎- เขาเป็นใครเหรอ ‎- ราราเข้ารพ.เพราะมือเจ็บมาใช่ไหม
‎เขาเป็นหมอที่โรงพยาบาลนั้นน่ะ
‎ว้าว หมอเหรอ
‎ปกติแล้วหมอมางานเปิดกิจการ ‎ของคนไข้ด้วยเหรอ
‎ราราคงเชิญเขามาน่ะ
‎แล้วก็ ผู้ชายคนนั้น
‎- อยู่บ้านชั้นบนบ้านฉันล่ะ ‎- ถามจริง
‎จริงเหรอ
‎ฉันว่าเขาอยู่ตัวคนเดียวนะ
‎โอ้ ดูจินซุกกยองหน้าบานสินั่น
‎คงจะใจเต้นรัวในรอบหลายปีล่ะสิ
‎ก็ เขาบอกว่า ‎จะมาเป็นลูกค้าประจำที่นี่ด้วย
‎ดูเหมือนจะมีใจให้ฉันแหละนะ
‎ไม่ใช่คุณราราหรอกเหรอ
‎- โทษที ‎- เกรี้ยวกราดอะไรขนาดนั้น
‎คุณผู้ปกครองนักเรียนม.ปลาย
‎- นี่ ‎- โอ๊ย พี่
‎เห็นแบบนี้ ‎แต่ฉันยังไม่เคยแต่งงานนะยะ
‎- เจ้าค่ะ ‎- ดีจังที่ยังไม่ได้แต่ง
‎- ไม่แต่งก็จะได้ไม่ต้องหย่า ‎- เฮ้อ
‎แล้วลาลาแลนด์ล่ะ เป็นยังไงบ้าง ‎มีนักเรียนมาบ้างหรือยัง
‎เธอกำลังโปรโมตอย่างขยันขันแข็ง
‎ราราน่ะดูเป็นคนแปลกๆ ‎ไม่ประสีประสาก็จริง
‎แต่พอทำอะไรแล้วทำจริงนะ
‎วันนี้ก็สู้ต่ออีกวันนะ
‎- สวัสดีค่ะ ‎- สวัสดีค่ะ
‎หมอชา
‎ตายแล้ว ทำไมของเยอะขนาดนี้ล่ะครับ
‎- ไม่เป็นไรค่ะ… ‎- ส่งมาครับ
‎ผมเคยบอกชัดเจนแล้วนะครับ ‎ว่ามันจะไม่ดีต่อมือคุณ
‎เอ่อ สถานการณ์บีบบังคับน่ะค่ะ
‎ฉันว่าคนเรา ถึงร่างกายจะไม่พร้อม ‎แต่ก็อยู่เฉยไม่ได้หรอกค่ะ
‎ว่าแต่ มาทำอะไรที่นี่คะ
‎หรือว่ามารอฉันคะ
‎เจ้าของร้านทำผมจิน ‎ไม่ได้บอกเหรอครับว่าผมอยู่ชั้นบน
‎บอกแล้วค่ะ พูดบ่อยจนฉันหูชาเลยค่ะ
‎ว่าแต่ ไม่ไปทำงานเหรอคะ
‎วันนี้วันหยุดครับ
‎ผมมารอคุณเพราะเคยบอกว่า ‎จะพาคุณไปทานมื้อเย็นไงครับ
‎- จริงเหรอคะ ‎- ครับ
‎แต่ทำยังไงดีคะ ตอนนี้ฉันกำลังยุ่ง
‎มีเรื่องที่ต้องทำเยอะเลยค่ะ
‎อ๋อ…
‎ถ้างั้น
‎ไปด้วยกันไหมครับ
‎เอาอันนี้ให้คุณพ่อคุณแม่ดูด้วยนะ
‎- ค่ะ ‎- อย่าลืมนะ
‎สวัสดีจ้ะ เธอเอาไปด้วยสิ
‎เธอได้เรียนเปียโนไหม
‎ค่ะ ที่สถาบันฝึกสอนเปียโนโซมัง
‎หนูเรียนที่คลาสซิเคิลค่ะ
‎อ๋อ งั้นเหรอ
‎โอเค งั้นเรียนให้สนุกนะ
‎เอากลับไปทำไมล่ะคะ
‎ก็มันไม่จำเป็นสำหรับพวกเธอ ‎เดี๋ยวก็ต้องทิ้งอยู่แล้วนี่
‎เห็นมันถูกทิ้งอยู่บนพื้นแล้ว ‎พี่ปวดใจน่ะ
‎หนูจะไม่ทิ้งแล้วเอาไปให้เพื่อนค่ะ
‎ขอบใจนะ
‎ขอบใจมากนะ
‎ไม่มีเด็กคนไหนไม่เรียนเปียโนเลย
‎อยากได้อีกเหรอ
‎เธอไม่มีไม้บรรทัดเหรอ
‎อยากได้ไม้บรรทัดเยอะๆ เหรอ
‎นี่จ้ะ
‎เธอก็เรียนเปียโนด้วยเหรอ
‎- ไม่ครับ ‎- ไม่เรียนเหรอ
‎ถ้างั้นต้องเอาอันนี้ ‎ไปให้คุณพ่อคุณแม่ดูนะ
‎เข้าใจไหม
‎นะ
‎นี่ บอกลากันก่อนสิ
‎เอาให้คุณพ่อคุณแม่ดูด้วยนะ ‎ห้ามลืมนะ
‎- เทควัน ‎- เทควัน
‎- ขึ้นรถเลย ‎- สวัสดีค่ะ
‎- เรียนสนุกไหม ‎- ค่ะ
‎สวัสดีค่ะ
‎มีอะไรเหรอครับ
‎คุณมีนักเรียนเยอะจังเลยนะคะ
‎อ๋อ คุณมาโปรโมตสถาบันเหรอครับ
‎สมัยนี้ เรามารับเด็กไปเรียนทุกอย่าง ‎ในตึกเดียวกันเลยครับ
‎เรียนเทควันโดเสร็จ ก็ต่อด้วยเปียโน
‎แล้วก็ต่อด้วยภาษาอังกฤษ
‎เสร็จแล้วก็เรียนศิลปะ ทำนองนี้ครับ
‎สำหรับพวกคุณแม่ การมีรถรับส่งแบบนี้ ‎เป็นเรื่องพื้นฐานครับ
‎(อึนโพ เทควันโด)
‎ฉันต้องซื้อรถตู้สีเหลือง ‎ด้วยไหมเนี่ย
‎แล้วใครจะเป็นคนขับล่ะ
‎ไหนจะครูประจำรถตู้อีก
‎ตั้งสติก่อน
‎คุณราราครับ
‎- ร้อนใช่ไหมครับ ดื่มนี่ก่อนครับ ‎- ค่ะ
‎- เอ่อ ‎- ผมถือให้ครับ
‎ไม่มีสมาธิจริงๆ ด้วยนะคะ
‎ว่าไงนะครับ
‎ก็ฉันอึดอัดนี่
‎เธอเอาแต่จ้องจนฉันไม่มีสมาธิแล้ว
‎ฉันเคยทำเหมือนหมอบ่อยเลยค่ะ
‎- หือ ‎- ไปกันเลยไหมคะ
‎ฉันหิวแล้วค่ะ
‎- ขอบคุณครับ ‎- ขอบคุณค่ะ
‎ทานเลยครับ
‎ขอบคุณสำหรับอาหารนะคะ
‎โธ่ ค่อยๆ ทานสิครับ
‎ปกติแล้ว ‎ฉันเป็นนักชิมที่กินน้อยมากนะคะ
‎แต่แปลกมากเลยค่ะ ‎ตั้งแต่ไม่มีเงิน ฉันก็หิวไม่หยุดเลย
‎อ๋อ ครับ
‎พอเห็นอาหาร สัญชาตญาณก็บอกว่า ‎ต้องกินให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
‎บางทีฉันก็รู้สึกว่า ‎มีตัวฉันอีกคนเข้าไปนั่งอยู่ในท้อง
‎ผมเข้าใจแจ่มแจ้งเลยครับ
‎จุนนี่นา ฮัลโหล จุน
‎อือ ฉันอยู่กับหมอชา
‎อ๋อ พอดีหมอบอกว่า ‎จะเลี้ยงมื้อเที่ยงน่ะ
‎เดี๋ยวนะ ทำไมเขาต้องเลี้ยงด้วย
‎อือ กินให้อร่อยล่ะ
‎อะไรเนี่ย ทำไมวางสายไปแบบนี้
‎ดูเหมือนว่า ‎คุณจะสนิทกับซอนอูจุนมากสินะครับ
‎อ๋อ ฉันยืมเงินเขาไว้เยอะน่ะค่ะ
‎แล้วเขาก็ ‎เปิดสถาบันสอนเปียโนให้ด้วย
‎ฉันติดหนี้เขาเยอะเลยค่ะ
‎ติดหนี้ผมบ้างก็ได้นะครับ
‎- คะ ‎- ผมก็ให้คุณรารายืมเงินได้ครับ
‎ผมจ่ายหนี้ที่คุณติดเขาได้ด้วยนะครับ
‎คุณหมอจะจ่ายให้ฉันทำไมคะ
‎ผมก็แค่…
‎เชื่อในตัวคุณราราน่ะครับ
‎ผมเชื่อว่าสักวัน คุณจะจ่ายผมได้ ‎ทั้งเงินต้นและดอกเบี้ยน่ะครับ
‎แหม คุณหมอชาก็ ‎ที่จริงฉันก็มีมุมแบบนั้นอยู่นะคะ
‎แต่ว่าฉันจะยืมเงินจุนแค่คนเดียวค่ะ
‎ทำไมครับ
‎จะพูดว่ายังไงดีนะ
‎ยกตัวอย่างแบบนี้แล้วกันค่ะ
‎ตอนที่ฉันเล่นเปียโน ‎ต่อให้จุนทำความสะอาดอยู่
‎แต่ฉันก็จะยัง ‎เล่นเปียโนต่อได้อย่างสนุกสนาน
‎แต่ถ้าคุณหมอทำความสะอาดอยู่ ‎ฉันก็จะรู้สึกผิด
‎แล้วก็คิดว่า ‎ฉันควรช่วยทำความสะอาดด้วย
‎ประมาณนั้นมั้งคะ
‎อ๋อ
‎สรุปว่า คุณสบายใจที่จะอยู่กับเขา
‎แต่จะอึดอัดถ้าเป็นผมสินะ
‎แบบนั้นมั้งคะ
‎เอ่อ คุณรารา
‎คิดว่ารู้จักเขาดีแค่ไหนครับ
‎(รถพยาบาล)
‎- ตายแล้ว ‎- ทำยังไงดี
‎ไม่น่าเชื่อเลย
‎เขาตายได้ยังไงกัน
‎ฝ่ายพิสูจน์หลักฐานบอกว่า
‎เป็นศพที่ตายมาแล้ว ‎มากกว่าหนึ่งเดือนครับ
‎งั้นคงใช้เวลานาน ‎กว่าจะได้ลายนิ้วมือสินะ
‎แต่เราเจอบัตรประชาชน ‎อยู่ในกระเป๋าเงินครับ
‎มีน้ำซึมเข้าไป ‎ก็เลยเห็นได้ไม่ครบร้อยเปอร์เซ็นต์
‎คำสุดท้ายในชื่อคือ "จุน" เหรอ
‎ครับ ยังมองเห็นเลขบัตรประชาชนอยู่ ‎เราก็เลยลองเอาไปค้นหาดู
‎เขาถูกแจ้งว่าหนีออกจากบ้านไป ‎เมื่อหกเดือนก่อนครับ
‎ติดต่อคนที่แจ้งความไว้ ‎แล้วรีบระบุตัวตนเหยื่อซะ
‎ได้ครับ
‎นี่ สายสืบโช
‎สวัสดีค่ะ
‎ใช่ค่ะ
‎ที่ไหนนะคะ
‎สายสืบคังมินกุก ‎จากสถานีตำรวจอึนโพครับ
‎ตำรวจเหรอคะ
‎มีเรื่องอะไรเหรอคะ
‎เอ่อ คือว่า…
‎เราพบศพซึ่งสันนิษฐานว่า ‎เป็นลูกชายของคุณครับ
‎ผมคิดว่าคุณควรมาที่นี่ ‎ตอนนี้เลยครับ
‎จุนไม่ชอบพูดเรื่องของตัวเองน่ะค่ะ
‎เขาเคยบอกว่าไม่มีครอบครัวด้วย
‎อันที่จริง ‎ดูเหมือนเขาจะมีความลับเยอะค่ะ
‎แต่ฉันก็ไม่อยากถามอะไรเซ้าซี้
‎ทำไมล่ะครับ
‎เพราะเขาดูเศร้าแล้วก็เจ็บปวดค่ะ
‎เพราะงั้น ฉันเลยบอกเขาว่า ‎เมื่อไหร่ที่เขาอยากพูด
‎เมื่อไหร่ที่เขาอยากพูดมันออกมาเอง ‎เมื่อนั้นค่อยบอกฉันค่ะ
‎ซึงกีลูกฉันเคยบอกว่า
‎พ่อหนุ่มจุน ‎ไม่ชอบการถูกถ่ายรูปมากเลยล่ะ
‎- แล้วรู้ได้ยังไง ‎- ซึงกีบอกว่าก่อนหน้านี้
‎พวกเขาเล่นบาสด้วยกัน ‎แล้วเขาก็คิดว่าจุนดูเท่มาก
‎ก็เลยถ่ายวิดีโอเอาไว้ ‎กะว่าจะอัปลงนอทูบช่องตัวเอง
‎แล้วไง
‎ว้าว สุดยอดไปเลย
‎ทำอะไรเนี่ย
‎อย่าถ่ายรูปหรือวิดีโอ ‎ตามอำเภอใจแบบนี้อีก
‎"อย่าถ่ายรูปหรือวิดีโอ ‎ตามอำเภอใจแบบนี้อีก"
‎เขาโมโหใส่แบบนี้ ‎แล้วก็ลบวิดีโอตัวเองทิ้งหมดเลย
‎ทำไมล่ะ
‎โธ่เอ๊ย ฉันถ่ายรูปพวกเธอทีไร
‎ก็บอกว่าอ้วนบ้างล่ะ ขี้เหร่บ้างล่ะ ‎แล้วก็สั่งให้ฉันลบอยู่เลยนี่
‎ไม่ เด็กหนุ่มวัย 20 ที่กำลังสะพรั่ง
‎กับพวกเราที่อ้วนตุ๊ต๊ะและมีริ้วรอย ‎เหี่ยวย่นแบบนี้ มันไม่เหมือนกันนะคะ
‎จะว่าไป เขาเป็นคนที่ ‎ไม่ควรให้ใครเห็นหน้าหรือเปล่า
‎หรือว่าเขาจะซ่อนตัว ‎เพราะเคยก่ออาชญากรรม
‎- อุ๊ยตาย ‎- เอาอีกแล้ว
‎กล่าวหาผู้บริสุทธิ์ทำไม ‎จุนเขาดูเป็นคนแบบนั้นหรือไง
‎- คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจหรอก ‎- ช่างเถอะ
‎พี่คะ เล่าเรื่องคนนั้น ‎ที่คุณราราตามหาอยู่ให้ฟังหน่อยสิ
‎ที่ชื่อโด เร มี ฟา อะไรนั่นน่ะ
‎ใช่ ได้ข่าวว่าเปียโนที่ลาลาแลนด์ ‎เขาก็เป็นคนส่งมานี่
‎- ใช่ ‎- จริงเหรอ
‎ยังไงฉันก็ตั้งใจว่าจะไปเจอเขา ‎สองสัปดาห์หลังจากนี้
‎ถึงจะอยากเจอ หรืออยากรู้อะไร ‎ฉันก็จะอดทนเอาไว้ค่ะ
‎คุณมาที่นี่เพื่อจะเจอเขา ‎แต่กลายเป็นว่าได้อยู่ยาวเลยนะครับ
‎ทั้งเช่าบ้านอยู่ ‎แล้วก็เปิดสถาบันด้วย
‎จริงด้วยค่ะ
‎เจ้าของนามแฝงที่ชื่อ ‎"โด โด ซอล ซอล ลา ลา ซอล" นั่น
‎ไม่คิดว่าเป็นหนึ่งในคนที่คุณ ‎เคยเจอมาก่อนบ้างเหรอครับ
‎ไม่รู้สิคะ
‎ผมอยากได้ของขวัญน่ะครับ
‎อ๋อ
‎ผู้รับเป็นคนวัยไหนเหรอครับ
‎น่าจะอายุประมาณ 20 กลางๆ
‎ผมห่อให้เรียบร้อยแล้วครับ
‎อ้อ
‎ขอให้ผู้รับชื่นชอบนะครับ
‎ขอบคุณครับ
‎(อไลฟ์บอกซ์)
‎วันนี้ขอบคุณสำหรับอาหาร ชา ‎และเวลาอันล้ำค่าของคุณหมอนะคะ
‎พักผ่อนด้วยนะคะ
‎ไว้เจอกันอีกนะครับ
‎คะ
‎ผมจะเลี้ยงข้าวคุณ ‎จนกว่าจะถึงวันที่คุณสบายใจกับผม
‎เอ่อ
‎- ขอคิด… ‎- พักผ่อนเถอะครับ
‎เอ๊ะ
‎อะไรกันเนี่ย
‎(ถึง รารา)
‎นี่มันครั้งที่สามแล้วนะ
‎ทำคนอื่นซึ้งใจเก่งจริงๆ
‎จุน นายเจ๋งที่สุด เยี่ยมไปเลย
‎ไม่มีปี่มีขลุ่ยเลย
‎วันนี้สนุกดีไหม
‎หลับเหรอ
‎มีนักเรียนบ้างหรือยัง
‎ไม่ได้มีเรื่องอะไรใช่ไหม
‎เจ้าของของแก
‎คงมีเรื่องให้เครียดจัด ‎จนหลับไปอีกแล้วแน่เลย
‎ทำไมฉันถึงเป็นแบบนี้นะ
‎ฮายอง ฉันว่าเธอทำผมเก่งจริงๆ นะ
‎ฝีมือแบบนี้สู้คุณป้าได้เลย
‎พี่ ฉันเก่งแค่ทำผมที่ไหนกันล่ะ
‎แต่งหน้าก็ระดับเทพเลยเถอะ
‎นั่นสิ
‎อ้า
‎ฮายอง
‎แกเป็นสไตลิสต์ของราราเหรอ
‎หนูทำงานอดิเรกอยู่ต่างหาก
‎รีบออกมากินข้าวได้แล้ว
‎อร่อยมากเลยค่ะ
‎อร่อยกว่าร้านโทสต์ในโซล
‎ที่สถานีอับกูจอง ทางออกหมายเลขสาม ‎ซึ่งต้องต่อแถวรอสิบนาทีอีกค่ะ
‎งั้นเหรอ
‎รู้ไหมคะว่าร้านนั้นดังขนาดไหน
‎ขายดีจนเจ้าของร้านทำงาน ‎แค่สามฤดูเท่านั้นเลยล่ะค่ะ
‎คือผลิ ร่วง หนาว
‎ส่วนฤดูร้อน เขาไปเที่ยวรอบโลกค่ะ
‎เป็นเวิร์กไลฟ์ บาลานซ์ ‎แบบหนึ่งล่ะมั้ง
‎อะไรน่ะ ฉันอยากกินบ้างจัง
‎ก็บอกว่าอันนี้อร่อยกว่าไง
‎ถ้าอย่างนั้น ‎ให้ฉันห่อเพิ่มอีกสองสามชิ้นดีไหม
‎แบบนั้นจะขอบคุณมากเลยค่ะ
‎เดี๋ยวฉันไปทำมาให้ อุ๊ย ตรงนี้เลอะ
‎แม่ ไหนๆ ก็ทำแล้ว ‎งั้นก็ทำให้พี่จุนด้วยสิ
‎ดูแลแม่แกให้ได้อย่างนั้นบ้างเถอะ
‎รารา ช่วงนี้เธอเป็นยังไงบ้าง
‎ยังมุ่งมั่นหานักเรียนมาสมัครอยู่ไหม
‎แน่นอนสิคะ
‎(ลาลาเปียโนแลนด์)
‎(กิจกรรมการแบ่งปัน ณ อึนโพ ‎ครั้งที่ 15)
‎(กระดานประกาศของหมู่บ้าน)
‎มีมีจ๋า
‎โอ๊ย คอแห้งจัง
‎สดชื่นจัง มีมี รอพี่นานเลยใช่ไหม
‎เฮ้อ
‎โลกนี้ไม่มีอะไรง่ายเลย
‎ว่าไหม มีมี
‎โอ๊ะ
‎กลับมาแล้วเหรอ ‎นายทำพาร์ตไทม์กะดึกไม่ใช่เหรอ
‎ฉันเปลี่ยนเวลางานนิดหน่อยน่ะ
‎- ทำไม ‎- ว่าจะมาเรียนเปียโน
‎นี่
‎ค่าเรียน
‎ฉันจะเป็นนักเรียนคนแรกให้เธอเอง
‎จุน
‎ขอบใจนะจุน ขอบใจมากจริงๆ
‎มีมี
‎พี่เขาเท่มากเลยว่าไหม
‎พี่คิดว่าพี่เขาจะหล่ออย่างเดียว
‎แต่ยังยอมให้ยืมเงิน ‎แถมยังต่อเติมบ้านเป็นอีก
‎คราวนี้เขาบอกว่า ‎จะเรียนเปียโนคนแรกด้วยล่ะ
‎เธอช่วยพูดเรื่องแบบนั้นในใจได้ไหม ‎ขอเถอะ
‎พี่เขาเจ๋งสุดๆ ไปเลยเนอะ
‎เฮ้อ จริงๆ เลย
‎เอ๊ะ
‎หมอ
‎คือ…
‎ผมอยากเรียนเปียโนสักหน่อย
‎ขอสมัครเรียนได้ไหมครับ
‎ได้สิคะ ต้องได้อยู่แล้วค่ะ
‎ยินดีต้อนรับนะคะ
‎จุนบอกว่าตอนประถม ‎เคยเล่นถึงแชร์นี 30 เหรอ
‎หมอล่ะคะ
‎ยังไม่เคยเรียนเปียโนสินะ
‎เอ่อ ครับ
‎ถ้างั้น รู้ไหมคะว่าโดอยู่ตรงไหน
‎อือ ไม่รู้สิครับ
‎คีย์สีขาวที่อยู่ข้างหน้า ‎คีย์สีดำสองอันนี้ คือโดกลางค่ะ
‎ง่ายใช่ไหมคะ
‎งั้นลองเล่นโด เร มี ‎เป็นการทดสอบดีไหมคะ
‎โด เร มี
‎ท่าทางที่ดูผ่อนคลาย ‎ไหล่ที่ไม่ได้ลงน้ำหนัก
‎การสัมผัสที่ใช้แรงโน้มถ่วง
‎รวมถึงเสียงที่อ่อนหวานนั่น ‎เขาคือคนที่เล่นเปียโนเป็นนี่นา
‎โกหกกันทำไมคะ
‎อะไรนะครับ
‎ก็คุณหมอเล่นเปียโนเก่งนี่คะ
‎เคยเล่นมาเยอะด้วย
‎นึกว่าคุณไม่ใช่คน ‎ประสาทสัมผัสไวเสียอีก
‎คุณรารานี่หูตาดีกว่าที่ผมคิดนะครับ
‎"ฉันต้องการเธอ"
‎เป็นเพลงที่เอริก ซาตีใช้สารภาพรัก ‎ผู้หญิงชื่อซูซาน วาลาดงใช่ไหมล่ะคะ
‎"เธอเป็นของฉัน ได้โปรดรักฉัน"
‎"ฉันต้องการเธอ"
‎หลังจากนี้ ถ้าวันไหนมีเรียน ‎ผมจะพาคุณราราไปส่งบ้านเองครับ
‎ยังไงเราก็อยู่อพาร์ตเมนต์เดียวกัน
‎ก็แล้วแต่ครับ
‎ไปกันครับ
‎ค่ะ
‎- ฝันดีนะจุน ‎- อือ
‎(ลาลาเปียโนแลนด์)
‎โอ้โฮ ทำไมมันเยอะขนาดนี้
‎จุน สั่งอะโวคาโดมาเพิ่มหน่อยได้ไหม
‎จุน
‎ช่วงนี้ นายมีเรื่องอะไรหรือเปล่า
‎พูดก็น้อย หน้าก็บูด
‎ดูไร้ชีวิตชีวา ‎เหมือนครั้งแรกที่ฉันเจอนายเลย
‎(ร้านทำผมจิน ร้านแฮปพิฟลาวเวอร์)
‎- มาแล้วเหรอ ‎- อือ
‎เธอมาอยู่ที่นี่ ‎ในวันที่ไม่มีสอนด้วยเหรอเนี่ย
‎คุณป้าทำคิมบับไว้ ‎ฉันก็เลยแอบขโมยมาให้นายน่ะ
‎ล้อเล่น คุณป้าบอกให้เอามาให้นายด้วย
‎รีบมานั่งเร็ว
‎เฮอะ
‎ขอบคุณนะ
‎แป๊บนะ
‎ก่อนจะกินนะคะ นักเรียนซอนอูจุน
‎นายไม่ทำแบบฝึกหัดเลยสักข้อ
‎เอ่อ คือว่า ฉันตั้งใจจะทำวันนี้…
‎ถ้าเป็นแบบนี้คุณครูกงมีซุกของฉัน ‎จะต้องตีหลังมือแล้ว
‎อย่าบอกนะว่าจะตีฉัน
‎เปล่า ฉันมีวิธีที่ดีกว่านั้น
‎แต่ไว้จะบอกคราวหลังนะ
‎อยากรู้ขึ้นมาเลย
‎รีบกินสิ
‎เพราะฉันจะดูนายกินคิมบับ
‎อย่าทำแบบนี้เลยน่า ‎เดี๋ยวฉันก็ท้องอืดกันพอดี
‎(ร้านแฮปพิฟลาวเวอร์)
‎โอ๊ะ
‎ฝนตกนี่นา
‎(ดอกไม้)
‎ต้องกลับแล้วล่ะ นายมีร่มไหม
‎รอแป๊บนะ
‎เดี๋ยวฉันไปส่ง
‎จะให้ใช้ร่มคันเดียวกันเหรอ
‎ใช่
‎ร่มคันเล็กแบบนี้ ได้ตัวเปียกแน่เลย
‎ฉันเกลียดการเปียกฝนที่สุด ‎นายต้องกางให้ดีนะ
‎เรื่องมากจริง
‎โอ๊ะ
‎หมอชานี่นา
‎- ยังอยู่ที่ลาลาแลนด์เหรอครับ ‎- ค่ะ
‎ผมเลิกงานแล้วจะแวะไปรับครับ
‎เห็นฝนตกพอดี
‎จริงเหรอคะ
‎ถึงแล้วจะโทรหานะครับ
‎ได้ค่ะ
‎นายไม่ต้องไปส่งฉันแล้วก็ได้ ‎หมอชาบอกว่าจะแวะมารับล่ะ
‎- อ้อ งั้นเหรอ ‎- อยู่อพาร์ตเมนต์เดียวกันก็ดีนะ
‎เขาขับรถไปส่งในวันแบบนี้ได้ด้วย
‎ที่จริง ‎นายก็ไม่อยากไปส่งฉันใช่ไหมล่ะ
‎ก็แหงน่ะสิ
‎เมื่อไหร่จะมานะ
‎สงสัยจะต้องดึกแน่เลย ใช่ไหม มีมี
‎โอ๊ะ มาแล้วแน่เลย
‎ฝันดีนะ มีมี
‎- ฉันไปนะ ‎- อือ
‎ลาก่อนนะ
‎จุน
‎จุน เป็นอะไรไป
‎จุน
‎นายโอเคไหม
‎อย่าไปนะ
‎อย่าไปเลย
‎ต้องกลับแล้วล่ะ นายมีร่มไหม
‎รอแป๊บนะ
‎เวลาที่จากกัน อย่าพูดคำว่า ‎"ลาก่อนนะ" เลยนะ
‎เพราะการสูญเสียสิ่งสำคัญไป ‎มันน่าเศร้า
‎จุน นายเล่าให้ฉันฟังได้นะ
‎นายแบ่งปันความเศร้ามาให้ฉันได้เลย
‎ทำไมคุณถึงหาตัวลูกชายฉันไม่เจอคะ
‎จนป่านนี้แล้ว ทำไมยังหาเขาไม่เจออีก
‎มีเรื่องอะไรเหรอครับ
‎ที่จริง ผมมาเพราะ ‎มีเรื่องกวนใจน่ะครับ หลายเรื่องด้วย
‎แน่ใจนะครับว่าเป็นผู้ชายคนนี้
‎จุน ถ้าเศร้าก็ร้องไห้ออกมาเถอะ
‎ร้องให้เต็มที่ แล้วค่อยเริ่มกันใหม่
‎วันนี้นายต้องร้องให้เต็มที่ ‎พรุ่งนี้ถึงจะเริ่มต้นใหม่ได้
‎- อะไรน่ะ ดอกไม้นั่น ‎- ไม่รู้สิ มีคนเอามาวางไว้หน้าบ้าน
‎พี่ๆ กะพริบ ระยิบระยับ ‎เจ้าดาวดวงน้อย เป็นคนส่งมาหรือเปล่า
‎คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์