‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ร้านทำผมจิน)
‎อย่าเข้าใจผิด มันไม่ใช่อย่าง…
‎รีบไปใส่เสื้อเลยไป
‎ทั้งคู่กำลังทำอะไรกันน่ะ
‎- ฉันแค่นอน… ‎- อาบน้ำ…
‎- อะไรนะ ‎- ทำไม
‎เตรียมนอนด้วยกันเหรอ
‎- หนีเร็ว ‎- พี่คะ
‎พี่จะไปไหนน่ะ พี่คะ
‎คุณหมอมีธุระอะไร ‎ต้องมาถึงที่นี่เวลานี้เหรอคะ
‎หรือว่าคุณมาหาฉันเหรอคะ
‎ไม่ใช่ครับ ผมแค่…
‎คิดว่าเขาน่าสงสัยน่ะครับ
‎เดี๋ยวนะ ใครต้องสงสัยใครกันแน่
‎คนที่แปลกที่สุดในบรรดาพวกเรา ‎ก็คือลุงนั่นแหละค่ะ
‎ค่ะ ลุงมาแอบส่องร้านเราทำไมคะ
‎เปล่านะ ไม่ใช่แบบนั้น
‎จริงๆ แล้ว
‎ผมไม่ใช่คนแบบนั้นนะ
‎พูดอะไรของเขา
‎แต่ถ้าจะให้ผมอธิบายสถานการณ์ของผม
‎ผมมาที่นี่ ‎เพราะเป็นห่วงคุณราราไงล่ะ
‎ทำไมคุณหมอต้องห่วงเธอด้วยครับ
‎นั่นก็เพราะ…
‎เธอเป็นคนไข้ของผมไง
‎เอาล่ะ ช่างเถอะ
‎งั้นเรามาสรุปความสัมพันธ์กันนะคะ
‎คนนี้คือพี่จุนที่อาศัยอยู่ร้านนี้
‎ส่วนพี่คนนี้ก็มาเช่าห้องพักที่นี่
‎และลุงก็คือหมอประจำตัว ‎ของคนเช่าห้องเหรอ
‎แล้วเธอล่ะ
‎ฉันเหรอ
‎ฉันก็เป็นคนที่จะแต่งงานกับพี่จุนไง
‎เฮ้ย
‎อ๋อ เธอมาเพราะเป็นห่วงแฟนเหรอ
‎- แฟนที่ไหนกันล่ะ ‎- อย่าห่วงเลย
‎ฉันคิดว่าจะค้างที่นี่ ‎แค่คืนนี้คืนเดียวอยู่แล้ว
‎คุณรารา คุณมีที่ไปแล้วเหรอครับ
‎ว่าจะลองหาดูวันพรุ่งนี้น่ะค่ะ
‎อยู่ที่นี่จนกว่าจะหาที่อยู่ได้เถอะ
‎พี่คะ มาเช่าบ้านฉันสิ
‎เฮ้อ หล่อนต้องหนีแน่ๆ เลย
‎คนไข้โนยังชิม รู้สึกโอเคไหมครับ
‎เราจะเริ่มวางยาสลบเลยนะครับ
‎เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนค่ะ
‎ทำไมครับ ไม่สบายตรงไหน
‎ฉันขอเข้าห้องน้ำหน่อยค่ะ
‎วางยาสลบไปเลยสิ ‎ปล่อยให้ไปเข้าห้องน้ำทำไม
‎- ตายแล้ว เธอหายไปแล้ว ‎- เห็นไหมล่ะ
‎หนีไปแล้วเนี่ย
‎จริงๆ เลย
‎ลูกสาว แม่ขอเบียร์เพิ่มหน่อย
‎เดี๋ยวเราจะวางยาสลบนะครับ
‎ฮายอง
‎ฮายองจ๋า
‎หายไปไหนของหล่อนเนี่ย
‎เอามาเถอะ เดี๋ยวฉันลากเอง
‎ไม่เป็นไรหรอก ‎กระเป๋าฉัน เดี๋ยวฉันลากเอง
‎ส่งมาเถอะ มันหนัก
‎ส่งมา
‎เดี๋ยวฉันไปส่ง
‎ฉันยอมเห็นพี่ ‎ลากกระเป๋าพี่เขาไม่ได้หรอก
‎หลีกไปเลย
‎เดี๋ยวครับ
‎ขอผมคุยด้วยหน่อยได้ไหมครับ
‎เธอชอบจุนสินะ
‎ฉันชอบเขามากๆ มากที่สุดเลย
‎เพราะงั้นพี่ห้ามสนใจเขาเด็ดขาดนะ
‎ตอนนี้ฉันยังเอาตัวเองไม่รอดเลย ‎ไม่มีเวลาไปสนใจคนอื่นหรอกนะ
‎จริงเหรอคะ ‎งั้นก็รีบคืนเงินพี่จุนซะนะคะ
‎รีบหายไปเลยยิ่งดี
‎รู้แล้วน่า เลิกบ่นฉันสักทีเถอะ
‎เฮอะ
‎คือว่า…
‎ผมสงสัยคุณ ‎เพราะเข้าใจผิดในเรื่องไร้สาระ
‎ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ
‎ว่าแต่
‎คุณมาอยู่แถวนี้นานหรือยังครับ
‎ประมาณเดือนกว่าๆ ได้ไหมนะ
‎จริงๆ ที่นั่นเป็น ‎ร้านดอกไม้ของคุณปู่คิม
‎แต่ปล่อยว่างมาสักพักแล้ว
‎คุณปู่คนนั้นเป็นอะไรกับจุนเหรอ
‎คุณปู่คนนั้นเกิดอุบัติเหตุ ‎เกือบตายอยู่บนถนน
‎พี่จุนเป็นคนช่วยชีวิตเขาไว้
‎อุ้มไปโรงพยาบาล และยังจ่ายค่ารักษา ‎ให้คุณปู่ที่ยังไม่ฟื้นด้วย
‎เขาเป็นคนเห็นอกเห็นใจคนอื่น ‎อยู่แล้วสินะ
‎อะไรนะ เห็นอะไรนะ
‎เห็นอกเห็นใจน่ะ ‎ไม่รู้จักเหรอ "เห็นอกเห็นใจ"
‎ไม่รู้หรอก
‎ยังไงก็เถอะ ประเด็นสำคัญก็คือ ‎คุณปู่คิมที่อายุเกิน 80 กับพี่
‎อยู่ในระดับเดียวกันนั่นแหละ
‎พี่จุนของเราชอบช่วยเหลือคนที่ลำบาก ‎เป็นงานอดิเรกเลยล่ะ โอเคไหม
‎อะไรน่ะ
‎พี่คิดว่าพี่จุนช่วยพี่ ‎เพราะสนใจพี่หรือไง
‎ไม่ใช่แบบนั้นนะ
‎- เราเคยเจอกันก่อนหน้านี้แล้ว… ‎- หา
‎พี่รู้จักกับพี่จุน ‎มาก่อนแล้วงั้นเหรอ
‎ผมเจอคุณราราตอนวันแต่งงานครับ
‎วันนั้นผมเป็นคนส่งช่อดอกไม้น่ะครับ
‎อ๋อ
‎อ๋อ เพราะอย่างนี้นี่เอง
‎ถึงได้ต้องช่วยเธอสินะ
‎เพราะเขารู้ ‎สถานการณ์ของคุณรารานี่เอง
‎อะไรเหรอครับ
‎เปล่าครับ
‎ครับ ถ้างั้นช่วยพาคุณรารา ‎มาที่โรงพยาบาลตามนัดด้วยนะครับ
‎ไม่เอาล่ะ ยังไงก็ไม่ได้
‎คิดว่าให้เช่าห้อง ‎เป็นเรื่องเล่นๆ เหรอ
‎แกแอบหนีออกจากบ้านไปกลางดึก
‎ไปพาคนเร่ร่อน ‎จากบ้านจุนมาทำไมเนี่ย ปัดโธ่
‎"คนเร่ร่อน" เหรอ
‎ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่ ‎ฉันไปดีกว่า
‎พี่ๆ เดี๋ยวก่อน
‎โธ่ แม่ พี่คนนี้บอกว่า ‎จะจ่ายให้วันละ 20,000 วอนนะ
‎ให้พี่เขาเช่าห้องเก็บของที่ว่างอยู่ ‎แล้วเราก็รับเงินเดือนละ 600,000 วอน
‎มีแต่ได้กับได้นะแม่
‎แม่หนู เธอมีเงินจ่ายค่าเช่าห้องไหม
‎ถ้าถามตอนนี้ ฉันยังไม่มี
‎แต่ถ้าแขนหายดี ‎ฉันจะไปหาเงินมาให้ค่ะ
‎จะหาเงินมายังไงล่ะ
‎วันนี้ฉันรู้สึกเหนื่อย ‎ไว้จะลองคิดดูพรุ่งนี้นะคะ
‎จะไม่จ่ายเงิน ‎แล้วจะมากินนอนอยู่ที่นี่งั้นเหรอ
‎แบบนี้ไม่ใช่คนเช่าห้องหรอก ‎แต่เป็นปรสิตต่างหาก
‎ปรสิต
‎(ยิ่งแบ่งปัน ก็ยิ่งมีความสุขนี่คะ)
‎"ปรสิต" เหรอคะ
‎นี่คุณเรียกฉันว่า "ปรสิต" เหรอคะ
‎แล้วมันทำไม "ปรสิต"
‎คุณป้าคะ
‎ตั้งแต่เกิดมา ฉันไม่เคยมี ‎แม้แต่พยาธิอยู่ในท้องเลยนะคะ
‎อีกอย่าง…
‎"ปรสิต" มัน…
‎มันหน้าตาประหลาดมากเลยนี่คะ
‎พี่คะ
‎ก่อนนี้แกแทบจะกินหัวหล่อนอยู่แล้ว ‎จู่ๆ เป็นอะไรไปเนี่ย
‎นั่นมันตอนก่อนที่หนูจะรู้ว่า ‎พี่เขามาอยู่ที่บ้านพี่จุนไง
‎โธ่เอ๊ย แกนี่หลงผู้ชาย ‎จนหน้ามืดตามัวเลยใช่ไหม
‎- โอ๊ย ตีหนูทำไมเนี่ย ‎- มานี่เลย
‎เฮ้อ นิสัยเหมือนใครกันนะ
‎(ร้านทำผมจิน)
‎พี่จุน พี่ราราไม่ได้มาที่นี่เหรอ
‎เขาควรจะอยู่บ้านเธอนี่ ‎ทำไมมาหาที่นี่ล่ะ
‎ถ้าพี่เขาไม่มาที่นี่
‎งั้นก็รู้ตัวแล้วไปเองสินะ
‎มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ
‎คะ
‎ก็แค่ แม่ฉันบอกว่า ‎พี่ราราเป็นเหมือนปรสิตค่ะ
‎แต่พี่เขาบอกว่าปรสิตหน้าตาน่าเกลียด ‎แล้วก็ออกจากบ้านไป
‎เหลือเชื่อเลย
‎เลขหมายที่ท่านเรียก ‎ไม่สามารถติดต่อได้ กรุณาฝากข้อความ…
‎โอ๊ย หายไปไหนของเขาเนี่ย
‎แบตเตอรี่ก็ดันมาหมดอีก
‎ตอนนี้อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้
‎โทรศัพท์ก็ใช้ไม่ได้
‎ไม่มีอะไรได้ดั่งใจสักอย่าง
‎พ่อคะ
‎จุน
‎- เธอมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ ‎- จุน
‎ขอบใจนะ
‎ขอบใจจริงๆ ที่มาตามหาฉัน
‎ฉันเป็นอะไรไปนะ
‎เธอตั้งใจจะหนี ‎ทั้งที่ยังไม่คืนเงินฉันเหรอ
‎ไม่ใช่สักหน่อย
‎ฉันหนีนายไปไม่ได้หรอก
‎ทำไมล่ะ
‎ตอนนี้ฉันน่ะ
‎ไม่มีใครให้ยืมเงินนอกจากนายแล้ว
‎แล้วอีกอย่าง
‎ในอนาคต ฉันยังต้องยืมเงินอีกเยอะเลย
‎ปัดโธ่
‎ฉันตั้งใจจะไปบ้านนาย ‎แต่ดันหลงทางน่ะ เพราะมันมืดมาก
‎แล้วปิดโทรศัพท์ทำไม
‎ฉันจะปิดทำไมล่ะ
‎มันปิดไปเองเพราะแบตหมดต่างหาก
‎แล้วยังไง ทั้งที่หนาวและอันตราย
‎เธอตั้งใจจะนั่งทับกระเป๋า ‎โต้รุ่งอยู่แบบนี้เหรอ
‎ฉันคิดว่าถ้าพระอาทิตย์ขึ้น ‎แล้วฟ้าสว่าง ก็อาจจะหาบ้านนายเจอน่ะ
‎ให้ตายเถอะ ยัยโง่เอ๊ย
‎- ถอยซิ ‎- หือ
‎ถ้าขอขี่หลัง จะโมโหฉันไหม
‎ก็แน่น่ะสิ
‎เดี๋ยวนายต้องไปเอา ‎กระเป๋ามาให้ฉันด้วยนะ
‎รู้แล้ว
‎- ไปที่บ้านฉันดีกว่าไหม ‎- ไม่ล่ะ
‎นายช่วยค้ำประกัน ‎กับเจ้าของร้านทำผมให้หน่อย
‎- ไหนว่าอึดอัดไง ‎- ถ้าบ้านนายมีสองห้อง
‎ฉันก็เกาะนายแล้วล่ะ
‎- ฮะ ‎- ถ้าฉันไปอยู่ด้วย
‎นายก็จะไม่มีที่นอนนี่นา
‎อย่างน้อยฉันก็พอมีเซนส์อยู่บ้างนะ
‎ฉันบอกว่านอนด้วยกันก็ได้ไม่ใช่เหรอ
‎- อะไรนะ นี่ ‎- เฮ้ย
‎โธ่ ล้อเล่นน่า ล้อเล่น
‎ผมจะรับผิดชอบเองครับ
‎ถ้าราราจ่ายค่าเช่าไม่ได้
‎ผมจะให้เธอกู้เงินก่อนครับ
‎พ่อหนุ่มจุน ‎จะเป็นคนค้ำประกันให้งั้นเหรอ
‎พี่จะทำแบบนั้นทำไม
‎ผมมีเงินที่ต้องได้คืนจากเธออยู่
‎แค่เพิ่มเงินส่วนนี้ไปก็พอครับ
‎โอ๊ย หงุดหงิดจริงๆ
‎พี่เป็นสมุดบัญชี เป็นธนาคารหรือไง
‎- ทำไม งั้นฉันขอยืมด้วยสิ… ‎- นี่
‎หึงอะไรไร้สาระจริงๆ
‎เข้าห้องไปซะ บอกให้เข้าไปไง
‎เข้าห้องไปเลย
‎แล้วยังไง เธอมีของเยอะไหม
‎ห้องนี้แหละ
‎ทุกคนช่วยออกไปหน่อยได้ไหมคะ
‎วันนี้ฉันเจอเรื่องเครียดมาเยอะ ‎เลยอยากอยู่คนเดียวค่ะ
‎ความจริงแล้ว
‎ฉันเคยเป็นศิลปินมาก่อน ‎เลยค่อนข้างอ่อนไหวน่ะค่ะ
‎- ได้สิ ‎- ศิลปินอะไรเหรอ
‎ออกไปเถอะน่า
‎(ถูกใจ 13,530 คน)
‎(ถูกใจ 9,347 คน)
‎พี่คนนี้เคยเป็นเศรษฐินีจริงๆ สินะ
‎ทั้งร้านแบรนด์เนม ทั้งภัตตาคารหรู
‎(ถูกใจ 12,920 คน)
‎คนละระดับกับเราเลยนะเนี่ย
‎หือ
‎แม่
‎นี่มันแกรนด์เปียโนไม่ใช่เหรอ
‎เป็นนักเปียโนจริงๆ งั้นเหรอ
‎ทั้งหมดนั่นอาจปลอมก็ได้
‎ได้ยินว่าเดี๋ยวนี้มีนักต้มตุ๋น ‎อยู่ในบยอลแกรมเยอะเลยนี่
‎ฉันดูรายการตอนเช้ามา ‎ถึงไม่มีเงินสักวอนแต่รับสปอนเซอร์มา
‎ก็อัปโหลดรูปพวกนี้ ทำธุรกิจได้เลยนะ
‎พูดตามตรง มือหล่อน ‎มือหล่อนอยู่ในสภาพนั้น
‎เราจะรู้ได้ไง ‎ว่าหล่อนเป็นนักเปียโนหรือคนตกงาน
‎แต่ถึงยังไง…
‎ฉันไม่มีเงินใช้เลย ทำยังไงดีนะ
‎พี่คนนั้นยืมเงินได้มั่นหน้ามาก
‎เพราะงั้นหนูก็เลย ‎รู้สึกเชื่อขึ้นมาหน่อย
‎นี่
‎พวกนักต้มตุ๋นก็มักจะเป็นแบบนี้แหละ
‎หน้าหนาเหมือนเอายางมะตอยมาโบกเลยล่ะ
‎ว่าไหม
‎เธอคิดยังไงกับเรื่องที่ฉันพูด
‎เธออยู่กับหล่อนมาก่อนพวกเราหลายวัน ‎น่าจะรู้ดีไม่ใช่เหรอ
‎ไม่รู้สิครับ
‎ผมว่าวิธีคิดเธอดูซื่อ…
‎เกินกว่าจะเป็นนักต้มตุ๋นนะ
‎อ๋อ หล่อนเป็นคนซื่อสินะ
‎แม่ พี่คนนั้นต้องสมองกลวงแค่ไหน ‎พี่จุนถึงพูดแบบนี้ได้
‎แกยังหัวเราะออกอยู่เหรอ
‎ว่าแต่ทำไมเงียบจัง
‎ดูจากบุคลิกที่เจอมาแป๊บเดียว ‎ไม่น่าเงียบได้แบบนี้นะ
‎ไม่ใช่ว่าหล่อนคิดสั้น
‎- แล้วมาลงมือที่นี่เหรอ ‎- อะไรนะครับ
‎แบบนี้ไม่ใช่ปรสิต ‎แต่เราต้องจัดงานศพให้แทนงั้นเหรอ
‎- ไม่ได้นะ ‎- ไม่นะ
‎มีเรื่องอะไรเหรอคะ
‎เปล่า ขอโทษที พี่นอนต่อเถอะ
‎นอนต่อเถอะ
‎อือ
‎- นี่ แม่หนู ‎- คะ
‎ในสถานการณ์แบบนี้ ยังหลับลงอีกเหรอ
‎อ้อ ค่ะ
‎พอดีว่าฉันเครียดมากน่ะค่ะ
‎ต้องคืนเงินให้จุน ‎แล้วต้องจ่ายค่าเช่าห้องที่นี่อีก
‎เลยคิดหนักว่าจะทำงานอะไรหาเงินดี
‎นอนเถอะ
‎ออกไปกัน
‎ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ
‎มีเรื่องเครียดขนาดนั้น ‎ทำไมถึงยังหลับปุ๋ยได้แบบนั้นนะ
‎พี่เขาโดนใจหนูเลยนะเนี่ย
‎สภาพแบบนั้นเมื่อไหร่จะรวบรวมสติ ‎แล้วหาเงินมาคืนได้ล่ะ
‎ไปเถอะ
‎ให้ตายสิ
‎(ตอน 3 เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง)
‎ในตอนนั้นฉันหวาดกลัวบัคที่สุดในโลก
‎บัค ผู้ได้ฉายาว่าบิดาแห่งดนตรี ‎เข้มงวดต่างจากพ่อมาก
‎วันนี้เป็นบทเพลงของบัคนะ
‎แค่ได้ยินชื่อ ‎ฉันก็รู้สึกกลัวขึ้นมาแล้ว
‎ทำนองเรียบง่ายที่เชื่อมต่อกัน ‎เหมือนมือขวาและมือซ้ายสนทนากันอยู่
‎ความน่าเบื่อนั้น
‎อย่ารีบ บรรเลงนิ้วทีละนิ้ว ‎อย่างแม่นยำ
‎ตอนนี้ พอมาคิดดูแล้ว ‎ดนตรีที่เติบโตได้ด้วยความทุ่มเท
‎ก็คือบัคนี่แหละ
‎รารา
‎เหนื่อยใช่ไหม
‎แต่เธอต้องฝ่าฟันมันไปให้ได้นะ
‎ช่วงเวลาที่เธออดทนอยู่ตอนนี้
‎จะเป็นของขวัญชิ้นใหญ่ให้เธอในอนาคต
‎อย่าลืมนะ
‎ค่ะ
‎ใช่แล้ว คุณครู
‎ฉันต้องเป็นครูสอนเปียโนได้ดีแน่ๆ
‎ตื่นได้แล้ว มากินข้าวเร็ว
‎รีบออกมาได้แล้ว
‎ถ้าไม่ออกมาตอนนี้ ไม่ได้กินข้าวนะ
‎ข้าว ข้าวเหรอ ข้าว
‎โอ๊ย
‎วุ่นวายจริงๆ เลย
‎นี่ ไปหวีผมให้เธอหน่อย
‎เบาๆ หน่อยสิ
‎ไม่ๆ ทางนี้ๆ
‎หวีแบบนี้สิ แบบนี้
‎เธอมีฝีมือนะเนี่ย
‎ไม่ขนาดนั้นสักหน่อย
‎ไม่นะ มีฝีมือมากเลยล่ะ
‎ฉันว่าเธอมีพรสวรรค์นะ
‎(ทำได้ดีมากจ้า)
‎ให้ติดกิ๊บให้ด้วยไหม
‎อือ
‎- ตรงนี้เหรอ ‎- ไม่ ขึ้นมาด้านบนอีก
‎- ตรงนี้เหรอ ‎- ไม่ ขึ้นมาอีก
‎- ตรงนี้ใช่ไหม ‎- ไม่ ไปข้างๆ
‎แค่เซนเดียวพอ
‎- ตรงนี้เหรอ ‎- ใช่
‎เซนส์ดีมากเลย
‎เยี่ยมไปเลย
‎- พรุ่งนี้ให้ฉันทำให้อีกไหม ‎- แบบนั้นก็ดีสิ
‎รีบกินข้าวเถอะ
‎กินข้าวด้วยตาหรือไง
‎ทำไมถึงนั่งนิ่งแบบนั้น
‎มันต่างจากอาหารเช้า ‎ที่ฉันเคยกินเป็นประจำน่ะค่ะ
‎งั้นเหรอ
‎ไหนขอฉันฟังเมนูมื้อเช้า ‎สมัยที่ชีวิตเธอยังรุ่งหน่อย
‎ว่าไง ปกติเธอกินอะไรเหรอ
‎น้ำผักเคล ปวยเล้งกับแอปเปิลคั้น
‎ขนมปังควินัวปลอดกลูเตน ‎ทาสเปรดอะโวคาโด
‎โยเกิร์ตใส่มะพร้าว ‎กับกราโนล่าบลูเบอร์รี่องุ่นเขียว
‎สลัดใส่ผักชิโครี แรดิชิโอ และผักกาด ‎โรเมนราดน้ำสลัดวิเนเกรตเลม่อน
‎ท็อปด้วยชีสบรีกับมะกอกดำ ‎อะไรประมาณนี้ค่ะ
‎อย่าพูดภาษาอังกฤษสิ
‎เมื่อกี้พี่แร็ปเหรอ
‎อดข้าวไปเลย
‎เยี่ยมไปเลย
‎คุณป้าหุงข้าวเก่งมากเลยค่ะ
‎ทั้งมันวาว นุ่มเหนียว รสสัมผัสเลิศ
‎อร่อยกว่าที่แม่บ้านคิม
‎ที่ทำงานที่บ้านฉัน ‎มากว่า 20 ปีหุงอีกค่ะ
‎- จริงเหรอ ‎- ค่ะ
‎แม่บ้านคิมมีใบรับรอง ‎ทำอาหารจีน อาหารฝรั่ง…
‎อาหารเกาหลี อะไรพวกนี้ตั้งสี่ใบ
‎แต่คุณป้าหุงข้าวอร่อยกว่าเยอะเลยค่ะ
‎เยี่ยมไปเลย
‎(ทำได้ดีมากจ้า)
‎ยังไงดี ให้ฉันหุงข้าวเพิ่มไหม
‎จริงเหรอคะ งั้นฉันก็ขอบคุณมากเลยค่ะ
‎พอไม่มีเงิน ‎ฉันก็รู้สึกหิวตลอดเลยค่ะ
‎กินเนื้อด้วยสิ
‎แกอย่ากินเยอะ แบ่งให้เธอกินด้วย
‎พี่คะ
‎แม่หนูต้องทำงาน ‎พี่ก็ควรหุงข้าวเองสิ
‎แน่นอนสิ ถ้าถอดเฝือกแล้ว ‎ฉันจะทำทุกอย่างเลย
‎เพราะงั้นหยวนๆ ให้ฉัน ‎จนกว่าฉันจะหายดีเถอะนะ
‎(สถาบันฝึกสอนเปียโนโซมัง)
‎(รับสมัครครูพาร์ตไทม์)
‎คุณจบเอกเปียโน ‎จากมหาวิทยาลัยซอฮันเหรอคะ
‎- ค่ะ ‎- เคยมีประสบการณ์สอนบ้างไหมคะ
‎ไม่เลยค่ะ
‎นี่ เปิดเมโทรนอมด้วยสิ
‎จังหวะเละเทะหมดแล้ว
‎คุณดูเป็นคนมุ่งมั่น ‎ไม่เหมือนใครดีนะคะ
‎เราเป็นสถาบันเล็กๆ ‎คงจ่ายค่าจ้างได้ไม่เยอะค่ะ
‎คะ นี่ฉันสัมภาษณ์ผ่านแล้วเหรอคะ
‎ใช่ค่ะ
‎แต่ว่ามือคุณ…
‎เดี๋ยวก็ถอดเฝือกแล้วค่ะ ‎ไม่ต้องห่วงนะคะ
‎ถ้างั้นรอจนกว่ามือคุณจะหายดี
‎ไว้เจอกันตอนที่คุณ ‎เล่นเปียโนได้ปกตินะคะ
‎ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ
‎(สถาบันฝึกสอนเปียโนโซมัง)
‎ทำไมไม่รับโทรศัพท์เนี่ย
‎ฉันอยากอวดเขาก่อนใครเลยนะ
‎เลขหมายที่ท่านเรียก ‎ไม่สามารถติดต่อได้ กรุณาฝากข้อความ…
‎คุณป้าคะ คุณป้า
‎ฉันได้งานเป็นครูสอนเปียโนแล้วค่ะ
‎- จริง จริงเหรอ ‎- ตอนที่คุณป้าถามฉันว่า
‎จะหาเงินมาจากไหน ‎ฉันเครียดมากๆ เลยล่ะค่ะ
‎แต่ตอนนี้ฉันรู้สึก ‎โล่งใจขึ้นมาแล้วล่ะค่ะ
‎เฮ้ย นี่ๆ กินของคนอื่นหน้าตาเฉย
‎ยัยคนนี้ นั่นของฉัน ‎จ่ายเงินก่อนค่อยกิน
‎โทษทีนะ
‎แม่หนูคนนี้คือใครเหรอ
‎เธอเป็นใคร
‎งั้นมาสรุปกัน
‎ก็คือว่าราราคอสเมติกส์ ‎เคยเป็นบริษัทของครอบครัวหนู
‎แต่คุณพ่อหนูมาเสียในวันงานแต่งงาน
‎แล้วชีวิตหนูก็พังพินาศ ‎อย่างนั้นเหรอ
‎ค่ะ
‎คุณลุงที่ชื่อว่าเลขามุน ‎มาจัดการเรื่องมรดกและให้เงินมา
‎แต่เงินนั่นถูกนักต้มตุ๋นหลอกไป
‎- ค่ะ ‎- พระเจ้าช่วย
‎มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ ‎เหมือนละครน้ำเน่าสุดๆ เลย
‎เดี๋ยวนะ เท่าที่ฉันฟังดูแล้ว
‎เนื้อเรื่องฟังดูเหมือน ‎รายการ "สุดยอดคนทรยศ"
‎ของช่องเจ็ด ‎ที่ฉายอยู่ตอนนี้เลยว่าไหม
‎- ใช่แล้วๆ ‎- รายการนั้น
‎เลขา เลขาเป็นคนทรยศนี่นา
‎พระเจ้าช่วย
‎รารา ตอนนี้เลขามุนอยู่ไหน ‎ติดต่อเขาได้ไหม
‎ไม่ใช่หรอกค่ะ
‎คุณลุงเลขามุน ‎ไม่ใช่คนไม่ดีจริงๆ นะคะ
‎เขาเอาเงินที่มีมาให้ฉันทั้งหมด
‎ตอนนี้กลับไปอยู่บ้านเกิดแล้วค่ะ
‎ท่านประธานครับ ได้เวลากลับแล้วครับ
‎อยู่ต่ออีกสักสิบนาทีแล้วค่อยกลับ
‎ครับ รับทราบครับ
‎แต่เธอก็ไม่รู้นี่ ‎ลองเช็กดูหน่อยเถอะ
‎คนโบราณว่าไว้ว่า
‎"ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด ‎ก็คงคดเท่าหนึ่งในน้ำใจคน"
‎ใช่แล้ว
‎"ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด ‎ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน" เถอะ
‎ฉันผิดเอง โทษที
‎เยซอเรียนเก่งขนาดนั้น
‎แต่ทำไมแม่ของเธอ ‎ถึงได้พูดผิดบ่อยๆ แบบนี้นะ
‎แล้วซึงกีล่ะ
‎ถอดแบบแม่ที่ฉลาดที่สุดในโลก ‎เกรดถึงได้ออกมาแบบนั้นสินะ
‎เห็นว่าเขากับฮายองแย่งชิง ‎ที่หนึ่งจากล่างสุดกันประจำนี่
‎นี่ ที่สามต่างหาก ‎ที่สามนับจากล่างสุด
‎ที่สามจากล่างสุด อัจฉริยะชัดๆ
‎พอได้แล้ว
‎ทำไมต้องมาเปิดเผย ‎อันดับลูกสาวคนอื่นด้วย
‎โทษที
‎แล้วครอบครัวล่ะ
‎ไม่มีคนอื่นในครอบครัวเหรอ
‎ฉันมีน้องสาว ‎แต่ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลค่ะ
‎ทำไมล่ะ ไม่สบายเหรอ
‎รารา เธอมีน้องด้วยเหรอ
‎ใช่ค่ะ ชื่อว่ามีมี ‎ใกล้จะออกจากโรงพยาบาลแล้วล่ะค่ะ
‎รารา มีมี
‎คุณพ่อเธอนี่ตั้งชื่อเก่งไม่เบาเลยนะ
‎ใช่ไหมล่ะคะ
‎ถ้าเพิ่มเข้ามาอีกคน ‎ค่าเช่าก็เพิ่มด้วยนะ รู้ใช่ไหม
‎ขอตัวไปก่อนนะคะ
‎- นี่ ‎- บาย
‎แม่หนูคนนั้น ‎พ่อหนุ่มจุนบ้านข้างๆ เป็นคนพามาเหรอ
‎เอ่อ มันเรียกว่าอะไรนะ
‎ได้ยินมาว่าเป็นความสัมพันธ์แบบ ‎เจ้าหนี้กับลูกหนี้น่ะ
‎เจ้าหนี้หน้าเลือดหรือเปล่านะ
‎นี่ ฉันสงสัยเรื่องหนึ่งแทบขาดใจ ‎มานานมากแล้ว
‎ก่อนหน้านี้พ่อหนุ่มจุนเขาทำอะไรเหรอ
‎ไม่รู้สิ เขาเป็นคนไม่ค่อยพูด ‎เลยไม่เคยเล่าเรื่องตัวเองน่ะ
‎นี่ ตอนเจอกันครั้งแรก ‎ฉันนึกว่าเขาเป็นใบ้ด้วยซ้ำ
‎- จะบ้าตาย ‎- ยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่เนี่ย
‎บอกฉันทีเถอะ
‎อะไรนะคะ คุณบอกว่าไงนะ
‎ผมคิดว่าเขาคงไม่ได้อยู่ในโซลครับ
‎อะไรกัน
‎ถ้าไม่อยู่ในโซล แล้วจะไปอยู่ที่ไหน
‎ที่สุดท้ายที่จับสัญญาณโทรศัพท์ได้ ‎คือสถานีรถบัสด่วนพิเศษที่คังนัม
‎ผมจึงสันนิษฐานว่า ‎เขาอาจนั่งรถบัสไปที่เมืองอื่นครับ
‎โอ๊ย เลิกสันนิษฐาน ‎แล้วหาให้เจอสักทีเถอะ
‎อีกไม่กี่วันผอ.จะกลับมาแล้ว ‎จะให้ฉันพูดอีกกี่หน
‎เราจะพยายามอย่างสุดฝีมือ…
‎ถ้าภายในสัปดาห์นี้ยังไม่ได้ความอีก
‎ฉันจะไล่ออก ไปจ้างบริษัทอื่น
‎รู้ไว้ซะด้วยนะคะ
‎ฮึ่ย
‎ดูจากที่พูดตัดบทฉันทุกครั้งแบบนี้
‎ก็เข้าใจแล้วว่าทำไมหมอนั่น
‎ถึงได้หนีไป
‎ไอ้บ้านั่นไปอยู่ไหนกันนะ
‎(เจ.เอช)
‎(ซอนอูจุน)
‎อะไรเนี่ย
‎นี่มันตัวเลขหรือภาษาต่างดาวกันแน่
‎รูปสมัยก่อนเหรอ
‎น่ารักจัง
‎ทำไมถึงดูของคนอื่นตามอำเภอใจแบบนี้
‎ฉันขอโทษ
‎ฉันเปิดสมุดโน้ตดู ‎แล้วมันก็มีรูปอยู่ด้วย
‎ขอโทษที่โมโหใส่เธอ
‎ไม่เป็นไรหรอก
‎ได้ข่าวว่าได้งานแล้วเหรอ
‎อือ สุดยอดเลยใช่ไหม ดีใจมากเลยล่ะสิ
‎แหงสิ ‎ในที่สุดเธอก็มีเงินคืนฉันสักที
‎คงเป็นเพราะฉันรู้สึกผิดกับนายมาก
‎พระเจ้าก็เลยสงสาร ‎แล้วส่งของขวัญมาให้แน่เลย
‎ท่าทีเธอไม่เหมือนคนรู้สึกผิดสักนิด
‎อ้อ จุน มีอะไรให้ดื่มบ้างไหม
‎เติมตู้เย็นให้มีสีสันหน่อยสิ
‎รู้ใช่ไหมว่า ‎ฉันชอบน้ำผลไม้คั้นสดเป็นพิเศษ
‎อยากอยู่ที่นี่ก็อยู่ไปเลย
‎อ้าว จะไปไหนล่ะ
‎ไปหาเงินน่ะสิ ‎ฉันเป็นคนค้ำประกันให้เธอแล้วนี่
‎ฉันก็มีที่ที่ต้องไปเหมือนกันนะ
‎สุขภาพคุณป้าเป็นยังไงบ้าง
‎- ช่วงนี้ยังทานยาอยู่ไหม ‎- อือ
‎ท่านช็อกมากเลยนี่นา
‎น่าจะต้องใช้เวลาสักระยะ
‎ก็จริง
‎เรื่องปกติซะที่ไหน
‎ตั้งแต่หย่ามา เมคอัพพี่เปลี่ยนไปนะ
‎งั้นเหรอ ฉันสวยขึ้นใช่ไหม
‎พอไม่เห็นหน้าคนที่ไม่อยากเจอ ‎ใบหน้าฉันมันก็เปล่งปลั่งขึ้นมาน่ะ
‎ว่าแต่ ทำไมจู่ๆ พี่เขาถึงขอหย่าล่ะ
‎แน่ใจนะว่าเขาไปแต่ตัว
‎เขาไม่ใช่พระที่จะละทางโลก
‎อายุปูนนั้น ‎ก็คงไม่มีอาการจูนิเบียวแล้วด้วย
‎ถ้าให้สรุป เขาคงบ้าล่ะมั้ง
‎ไม่ใช่ว่าเขามีผู้หญิงอื่นเหรอ
‎นี่
‎เธอดูถูกสัญชาตญาณฉันเหรอ
‎ไม่ใช่ปัญหาเรื่องผู้หญิงแน่นอน
‎ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ‎คิดว่าฉันจะปล่อยไปง่ายๆ เหรอ
‎ก็จริง
‎เขาพูดว่าเบิร์นเอาต์ ‎หรืออะไรสักอย่างนี่แหละ
‎อ้างอะไรที่ฟังไม่เข้าท่าเอาซะเลย
‎ไม่รู้ด้วยแล้ว ฉันไม่สนหรอก
‎ถ้าเขาทิ้งสมบัติทุกชิ้น ‎แล้วจากไปแบบนี้
‎คงไม่ใช่เพราะเขาเหลือเวลาใช้ชีวิต ‎อีกไม่มากหรอกใช่ไหม
‎ให้คนไข้เข้ามาเลยไหมคะ
‎ว่าแต่คุณหมอทานยาอะไร ‎เยอะแบบนั้นทุกวันเลยคะ
‎แค่วิตามินน่ะครับ วิตามิน
‎สวัสดีครับ รับไปทดลองใช้ก่อนนะครับ
‎สวัสดีครับ นี่ครีมบำรุงครับ
‎รับไปสักชิ้นไหมครับ
‎- ฉันขอด้วยสิคะ ‎- ได้ครับ
‎นี่มันครั้งที่สามแล้วนะ
‎ขออีกนะ ก็ฉันใช้ครีมจะหมดแล้วนี่
‎ที่คุยโวว่ามีที่ต้องไป ‎หมายถึงที่นี่เหรอ
‎กลับไปนอนอยู่บ้านเถอะ ‎ถ้าเธอทำแบบนี้ ฉันจะ…
‎เธอน่ะจะเหนื่อย
‎พออยู่บ้านคนเดียวแล้ว ‎มันเอาแต่คิดฟุ้งซ่านนี่
‎แบบนั้นเหนื่อยกว่าอีก
‎ฉันจะอยู่แถวนี้ นายไม่ต้องสนใจหรอก ‎ทำงานตามสบายได้เลย
‎- พี่จุนคะ ‎- ฮายอง
‎อะไรเนี่ย
‎- ทำไมพี่มาอยู่ที่นี่ได้ ‎- คนรู้จักเหรอ
‎เป็นเพื่อนฮายองเหรอจ๊ะ
‎- มากินมื้อเย็นกันสินะ ‎- ครับ
‎ฉันถามว่าพี่มาทำอะไรที่นี่
‎จะอะไรล่ะ ก็มานั่งเล่นเฉยๆ ‎แล้วมองจุนไปด้วย
‎อย่าบอกนะว่า
‎พี่ตัวติดอยู่กับพี่จุนทั้งวันเหรอ
‎เปล่า ฉันตามเขาไปทั่วเองแหละ
‎โอ๊ย หงุดหงิดชะมัด
‎ตั้งแต่พรุ่งนี้ ฉันจะไม่ไปเรียน ‎แล้วมาตามติดพี่จุนทั้งวันเลย
‎จะบ้าเหรอ
‎จะหงุดหงิดไปทำไม
‎ไม่ต้องห่วงนะ วันนี้ฉันได้งานแล้ว
‎ฉันคงจะยุ่งกว่าเดิม ‎จนไม่มีเวลามาตามเขาแล้ว
‎- พูดจริงนะ ‎- จริงสิ
‎ฉันหิวแล้ว ไปสั่งอะไรกินกันเถอะ
‎ก็ได้ งั้นฉันขอแฮมเยอะๆ
‎ฉันเอาไก่นะ เพิ่มอะโวคาโดด้วย
‎นี่ผมเป็นคนจ่ายเหรอครับ
‎ฮายองยังไม่เล่าให้ฟังสินะ ‎ตอนนี้ฉันยังไม่มีเงินน่ะ
‎ถ้าได้เงินเดือนแล้วจะเลี้ยงคืนเอง ‎เลิกกังวลแล้วไปซื้อมาเถอะ
‎โหงวเฮ้งก็ไม่เหมือนคนหลอกเอาเงินนะ
‎สมัยเรียน พี่เขาอยู่เอกอะไรเหรอ
‎ไม่แน่ใจแฮะ เขาไม่เคยบอก
‎แต่ฉันว่าเป็นพวกสายภาษาแน่
‎ฉันเคยเห็นพี่เขารับออร์เดอร์
‎พูดอังกฤษคล่องปร๋อเลยล่ะ
‎นี่ ภาษาจีนเขาก็เก่งนะ
‎จุนเก่งภาษาต่างประเทศด้วยเหรอ
‎ฉันว่าสาขาคณิตศาสตร์
‎วันนี้ฉันเห็นสมุดโน้ตคณิตในลิ้นชัก ‎เขียนไว้ว่าอะไรก็ไม่รู้
‎เรื่องกีฬาพี่เขาก็เจ๋งสุดๆ นะ ‎เราเคยเล่นบาสด้วยกัน ยืดหยุ่นดีมาก
‎ฉันว่าพี่เขาเรียนพลศึกษา ‎ขอวาง 500 วอน
‎จุน ที่เขาทำแบบนี้ ‎พวกนั้นเป็นแฟนคลับนายเหรอ
‎ฉันจำสองคนนั้นได้เพราะว่ามาบ่อย
‎แต่ผู้หญิงใส่เฝือกนั่นหน้าใหม่เหรอ
‎นี่ก็ได้เวลาเลิกงานแล้ว
‎นายรีบพาพวกเขากลับไปเถอะ
‎ครับ
‎พวกเธอเลิกมาที่นี่สักทีได้ไหม
‎เฮ้อ ผมก็อยากเลิกอยู่หรอก
‎แต่ทำไม่ได้เพราะยัยคนนี้
‎พี่จุน ฉันมีคำถาม…
‎นายจบเอกอะไรมาเหรอ
‎ฉันจบม.ต้น
‎โธ่เอ๊ย
‎ถ้าจะแต่งงานกับพี่เขา ‎แม่ต้องคัดค้านแน่เลย
‎ถ้าเรียนจบม.ต้น ‎ก็ไม่ต้องเข้ากรมน่ะสิ
‎หลบไป
‎รอด้วยสิ
‎ฐานะทางบ้านไม่ค่อยดีเหรอ
‎รอฉันด้วยสิ
‎ทำไมพี่เก่งภาษาอังกฤษจังล่ะ ‎บอกกันบ้างสิ
‎- ว่าแต่พี่ครับ ‎- หือ
‎พี่ชื่ออะไรเหรอครับ
‎รารา คูรารา
‎ชื่อพี่เหมือนคำว่าโกหกเลยนะครับ ‎"คูรา" น่ะ
‎นายได้ที่สามจากล่างสุดใช่ไหม
‎ให้ตาย ฮายองบอกพี่แล้วเหรอครับ
‎เปล่า ฉันได้ยินจากร้านทำผมต่างหาก
‎ทำไมแม่ไม่พูดเรื่องตัวเองเนี่ย ‎เอาแต่เผาลูกอยู่ได้
‎แต่ว่าที่สามจากล่างสุดก็ยังดีกว่า ‎ที่สองจากล่างสุดไม่ใช่เหรอ
‎นั่นมันก็จริงครับ
‎- ว่าแต่พี่ครับ ‎- หือ
‎พี่เป็นอะไรกับพี่เขาเหรอครับ
‎เธอนี่หนวกหูจริงๆ
‎- อือ… ‎- มีคนโทรมา
‎ฉันเป็นลูกหนี้เขาน่ะ
‎- ฮัลโหล ‎- อะไรนะครับ
‎เขาบอกว่ามีมีออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว
‎จริงเหรอ
‎มีมีนี่…
‎ที่บอกว่าน้องสาวอยู่โรงพยาบาล ‎คือหมาหรอกเหรอ
‎ค่ะ
‎ไม่มีทางเด็ดขาด ‎ให้อยู่ที่นี่ไม่ได้หรอก
‎เห็นไหม ฉันแพ้ขนหมา
‎อะไรกัน แม่ใส่หน้ากากเอาก็ได้นี่
‎น้องออกจะน่ารัก
‎เดี๋ยวเถอะ ระหว่างแม่แก
‎กับมีมีที่เพิ่งเจอวันนี้ ‎ใครสำคัญกว่ากัน
‎ฉันอยู่ไม่ได้
‎ถ้าต้องห่างจากมีมีน่ะค่ะ
‎ฉันจะเอามีมีไปอยู่ด้วยก่อนแล้วกัน
‎พักผ่อนเถอะครับ
‎นี่ก็ดึกแล้ว รีบเข้านอนเถอะ
‎มีมี
‎โอ๊ย หงุดหงิดชะมัด
‎ทำไมแม่ต้องแพ้ขนหมาด้วย
‎ว่าไงนะ นังลูกอกตัญญู ขอตีสักทีเถอะ
‎- มานี่ มานี่เลยมา ‎- โอ๊ย
‎ฉันจะดูแลอย่างดีเลย ไม่ต้องห่วง
‎ขอไปส่งถึงบ้านก็พอ
‎มีมีจ๋า พี่มาแล้ว
‎เดี๋ยวพี่พาไปส่งนะ
‎เฮ้อ จริงๆ เลย
‎มีมี อากาศตอนกลางคืนนี่ดีจัง
‎ว่าไหม
‎เนอะ
‎มีมีจ๋า พอพระอาทิตย์โผล่ขึ้นฟ้า ‎พี่จะมารับทันทีเลย เข้าใจไหม
‎ไม่ได้การล่ะ
‎ฉันจะไปส่งเธอกลับบ้านเอง
‎เธอห้ามไปไหนคนเดียวตอนดึกๆ นะ
‎รู้แล้วน่า
‎เข้าบ้านสิ
‎อือ ฝันดีนะ
‎อือ
‎- มีมีจ๊ะ ‎- อะไรอีกล่ะเนี่ย
‎ก็ฉันคิดถึงมีมี
‎มีมีจ๋า เดี๋ยวพี่พาไปส่งบ้านนะ
‎- ไปกันนะ ‎- พอเลย ไปๆ มาๆ เดี๋ยวก็เช้ากันพอดี
‎ถ้าบ้านนายมีสองห้องก็คงดี
‎ว่าไหมจ๊ะ มีมี
‎ถ้าบ้านนายมีสองห้อง ‎ฉันก็เกาะนายแล้วล่ะ
‎ถ้าบ้านนายมีสองห้องก็คงดี
‎วันนี้ก็ไม่สำเร็จอีกแล้ว
‎(แจ้งเตือน ถอดเฝือกคนไข้คูรารา)
‎เอาออกให้ทีค่ะ เร็วเข้า
‎แหม ใจร้อนจังนะครับ ‎ยื่นมือมาก่อนจะทักทายเสียอีก
‎ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ ‎เพราะไม่ได้ขยับมานานเหรอ
‎ไหนดูซิ
‎อาจเป็นเพราะไม่ได้ขยับนาน ‎ก็เลยรู้สึกแบบนี้
‎หมอคะ ‎นิ้วมือฉันไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหมคะ
‎มันหายดีร้อยเปอร์เซ็นต์แน่ใช่ไหมคะ
‎เอาล่ะ จนกว่ามันจะกลับมาเป็นปกติ ‎ต้องหมั่นทำกายภาพบำบัดนะครับ
‎ห้ามใช้มือมากเกินไปเด็ดขาด
‎แน่นอนอยู่แล้วค่ะ
‎ขอบคุณนะคะ
‎เอ่อ คุณราราครับ
‎เพื่อฉลองที่คุณถอดเฝือก ‎ผมอยากพาไปทานมื้อเย็นด้วยกัน
‎พอจะมีเวลาว่างไหมครับ
‎ทานมื้อเย็นกับฉันเหรอคะ ทำไมล่ะคะ
‎ถ้าคุณลำบากใจ งั้นผมขอถอนคำพูดครับ
‎ฉันไม่ลำบากใจเลยสักนิดค่ะ แต่ว่า
‎วันนี้ฉันไปไม่ได้ค่ะ
‎จุน ฉันถอดเฝือกแล้วนะ
‎ตายแล้ว มีมี ‎ปกติน้องไม่ทำตัวแบบนี้นะ
‎มันไม่สบายใจ ‎เพราะไม่คุ้นที่หรือเปล่านะ
‎มีมี หนูอยากโดนดุหรือไง ‎ทำแบบนี้ไม่ได้สิ
‎(ร้านซักผ้า)
‎ว้าว มีที่แบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย
‎กลิ่นหอมจังเลย
‎กลิ่นผงซักฟอกน่ะ
‎คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง
‎เมโทรนอม 60 บีพีเอ็ม อาดาจิโอ
‎เสียงเครื่องซักผ้านั่น ‎เหมือนเสียงเมโทรนอมเลย
‎เร็วประมาณจังหวะอาดาจิโอได้มั้ง
‎อ๋อ
‎เมื่อก่อน ที่ฉันเล่นเปียโน ‎คงแค่เพราะมีมันอยู่ข้างๆ
‎ทั้งพ่อ แล้วก็คุณครู
‎บอกให้ฉันเล่น ‎ฉันเลยเอาแต่เล่นโดยไม่ได้คิดอะไร
‎แต่มันเหลือเชื่อเลยว่าไหม
‎เอาเข้าจริง พอฉันไม่มีเปียโนแล้ว
‎แถมมือก็ดันมาเจ็บจนทำให้เล่นไม่ได้
‎มันก็คิดถึงเปียโนขึ้นมาเฉยเลย
‎เธอเล่นเปียโนตั้งแต่อายุเท่าไร
‎สี่ขวบมั้ง
‎เธอมีเปียโนอยู่ข้างๆ มาตลอด 20 ปี
‎จะลืมมันลงได้ยังไงล่ะ
‎มันไม่ใช่ช่วงเวลา ‎ที่จะทิ้งขว้างได้ง่ายๆ หรอกนะ
‎เพราะช่วงเวลานั้นก็คือตัวเธอ
‎โอ๊ะ ทีนี้เราต้องเอาไป ‎ใส่ในเครื่องอบไหม
‎รีบไปกันเถอะ ‎ฮายองกับคุณป้ารอแย่แล้ว
‎นี่ ยังเอาไปใส่เครื่องอบไม่ได้นะ
‎โอ๊ย ให้ตาย
‎- โอ๊ะ ‎- นี่พี่ตั้งใจใช่ไหม
‎โทษที ฉันไม่เคยใช้กรรไกรตัดน่ะ ‎เธอโอเคไหม
‎เคยทำอะไรมาบ้างเนี่ย
‎หยุดพลิกได้แล้ว เดี๋ยวเนื้อแห้งหมด
‎เอามา เดี๋ยวฉันทำเอง
‎อะไรเนี่ยพี่ นี่พี่ช่วยพี่เขาเหรอ
‎แค่ทำตามที่ถนัด ‎ฉันเคยทำพาร์ตไทม์มาเยอะแล้ว
‎อะไรเนี่ย รีบเอามาเลย ‎ฉันจะทำเอง เร็วสิ
‎โอ๊ย เงียบหน่อยสิ ‎ก็แค่ย่างหมู ทำไมพูดมากจัง
‎พี่ ตอนนี้พี่ถอดเฝือกแล้วนี่
‎- พิสูจน์ตัวเองหน่อยสิ ‎- พิสูจน์อะไร
‎ก็พิสูจน์ว่าพี่เป็นนักเปียโนไง
‎จัดไป
‎ปรบมือ
‎- ให้เล่นเปียโนตรงนี้เหรอ ‎- อือ
‎ครั้งแรกเลยนะ ที่ฉันเล่นในที่แบบนี้
‎เอาเลย
‎โดนต้มแล้วสิเรา โดนต้มจนเปื่อยเลย
‎แม่นักเปียโนต้มตุ๋นนี่ ‎หลอกเราไม่มีชิ้นดีเลย เฮ้อ จะบ้าตาย
‎- แม่ ‎- โอ๊ย ร้อน
‎- เป็นอะไรไหม ‎- ทำฉันตกอกตกใจหมด
‎นี่เธอใช้เปียโนแก้แค้นฉันอยู่หรือไง
‎ดนตรีไม่ใช่การแก้แค้น ‎แต่เป็นความรักค่ะ
‎นี่
‎เจ็บจัง รู้สึกอึดอัดด้วย
‎ไหนบอกว่าวันนี้มีนัดไง
‎โธ่ เธอไม่ควรใช้นิ้วมือมากไปสิ
‎หยุดเถอะ
‎อย่ารีบร้อนเลย
‎อือ
‎จุน
‎(รารา: จุน)
‎ถึงจะไม่เจอฉันหลายวัน ‎ก็ไม่ต้องสงสัยนะ
‎จะสร้างเรื่องอะไรอีกล่ะ
‎ปกติก็ไม่ได้สงสัยอยู่แล้ว ‎ไม่ต้องห่วงหรอก
‎ขอให้ฝันร้ายนะคะ
‎ไม่เอาล่ะ
‎นี่ บอกว่าไม่เอาไง
‎งอนเหรอ
‎เจ้าของแกคงมีเรื่องให้เครียดจัด ‎จนหลับไปแล้วล่ะมั้ง
‎"ดา คาโป เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง"
‎จู่ๆ ความทรงจำวัยเด็ก ‎ที่ฉันเคยเล่นเพลงของบัคก็แวบเข้ามา
‎ต่อให้อึดอัดใจหรือว่าเบื่อหน่าย ‎ฉันก็ไม่รีบร้อน
‎และพยายามเรียนรู้ไปทีละตัวโน้ต
‎คุณราราครับ
‎ช่วงนี้ไม่ได้ใช้งานหนักใช่ไหมครับ
‎แน่นอนสิคะ
‎ฉันกำลังค่อยเป็นค่อยไปค่ะ
‎มีอยู่ 890,000 วอน
‎ยังขาดอีกเยอะเลยแฮะ
‎เล่นข้างนอกทุกคืนก็อันตรายไป
‎- ฮัลโหลครับ ‎- คุณจุน ทำยังไงดีล่ะ
‎มีของเข้ามาส่งตอนนี้
‎ขอโทษนะ แต่ช่วยจัดสินค้าในสต๊อก
‎แล้วแยกสินค้าตัวใหม่ ‎ไว้ให้ก่อนได้ไหม
‎เขาคงไม่ใช่ฆาตกรต่อเนื่อง ‎ที่เราเคยเห็นในทีวีหรอกใช่ไหม
‎แม่หนู นี่หนู
‎เดี๋ยวก่อนสิ
‎"คำอธิษฐานของหญิงสาว"
‎ขอโทษทีนะ
‎แต่เธอช่วยเล่นเพลงนี้หน่อยได้ไหม
‎อ้อ
‎ฉันจะจ่ายเงินให้
‎ฉันคงเสียมารยาทไปสินะ
‎เดี๋ยวก่อนค่ะ
‎ฉันไม่ใช่คนที่ ‎เล่นเปียโนเพื่อเงินหรอกนะคะ
‎แต่ถ้าคุณตาต้องการแบบนั้นจริงๆ ‎ฉันรับไว้ก็ได้ค่ะ
‎คุณตาไม่ใช่คนเลวร้ายใช่ไหมคะ
‎โธ่ ไม่ใช่
‎คุณตาต้องอยู่ตรงนั้นนะคะ
‎อยู่ตรงนั้นเลย
‎คุณตาคะ
‎นี่คุณตาร้องไห้ ‎หลังจากที่ฟังฉันเล่นเหรอคะ
‎โธ่ เอ่อ…
‎นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนร้องไห้ ‎หลังจากฟังฉันเล่นเลยค่ะ
‎ขอบคุณมากนะคะ คุณตา ขอบคุณจริงๆ ค่ะ
‎คุณตาร้องไห้อยู่แท้ๆ ‎แต่ฉันรู้สึกมีพลังขึ้นมาเฉยเลยค่ะ
‎บ้าไปแล้ว
‎คุณตา ไม่ต้องให้เงินก็ได้ค่ะ
‎ถือว่านี่เป็นของขวัญจากฉันนะคะ
‎ขอบใจนะ
‎ฉันขอบคุณยิ่งกว่าอีกค่ะ ลาก่อนนะคะ
‎ลาก่อนค่ะ
‎ดีจัง
‎ฉันบอกว่าอย่ากินของฉันไง
‎ไว้ฉันจะซื้อคืนให้สิบกล่องเลยค่ะ
‎จดไว้ในบัญชีได้เลยค่ะ
‎บัญชีใกล้จะล้นอยู่แล้ว ‎มีแต่ปากเนี่ยที่ว่าง
‎จัดของให้สวยๆ ดีกว่า
‎พี่คะ ช่วงนี้ไปเตร็ดเตร่ที่ไหน ‎ทุกคืนเลย
‎ไม่ได้ไปเจอพี่จุนมาใช่ไหม
‎เปล่าน่ะสิ ฉันแค่…
‎ภาพที่ฉันยังคงเล่นเปียโนต่อไป ‎แม้ว่าจะเหน็ดเหนื่อย
‎ทำให้ฉันยืนหยัดได้อีกครั้ง
‎ไปร่วมพิธีทางศาสนามา ‎อะไรประมาณนั้นน่ะ
‎นี่ เธอคงไม่ได้ไปเข้าร่วมลัทธิแปลกๆ ‎อะไรแบบนั้นใช่ไหม
‎ไม่ใช่สักหน่อยค่ะ
‎ฉันอธิษฐานไป ‎และได้ความมั่นใจกลับมาแล้ว
‎ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ
‎ราตรีสวัสดิ์ค่ะ ฮายองด้วย
‎นี่เธอ อาบน้ำก่อนเข้านอนด้วยสิ
‎วันนี้ฉันเหนื่อย ค่อยอาบพรุ่งนี้ค่ะ
‎แบบนั้นมันสกปรกนะ
‎วันนี้หนูก็เหนื่อยแล้ว ‎ค่อยอ่านหนังสือพรุ่งนี้ดีกว่า
‎นี่ เด็กม.ปลายที่ไหนเขาทำแบบนั้น
‎ออกมานะ มาอาบน้ำก่อน
‎- จุน ‎- อยู่ไหน กลับบ้านหรือยัง
‎นี่มันกี่โมงแล้ว ‎ฉันก็ต้องอยู่บ้านสิ
‎นายล่ะ
‎ฉันเพิ่งเลิกงาน
‎- ทำอะไรอยู่ ‎- คิดถึงนาย
‎คิดถึงฉัน อย่ามาคิดถึงฉันได้ไหม
‎ทำไมเล่า ฉันคิดถึง ‎เพราะมีเรื่องจะอวดนายต่างหาก
‎อวดเรื่องอะไร
‎วันนี้…
‎มีคุณตาคนหนึ่งร้องไห้ ‎หลังจากฟังฉันเล่นเปียโน
‎นายรู้จักเพลง ‎"คำอธิษฐานของหญิงสาว" ใช่ไหม
‎เพลงที่เป็นเสียงกระดิ่ง ‎ในโรงเรียนไง
‎มันเป็นเพลงที่เราได้ยินกันบ่อยๆ ‎แต่ท่านกลับซาบซึ้งใจ
‎แล้วก็น้ำตาไหลออกมา
‎จริงเหรอ
‎ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย
‎เฮอะ นายไม่เคยร้องไห้ ‎เพราะฟังใครเขาเล่นดนตรีล่ะสิ
‎อือ ก็ไม่เคยน่ะสิ
‎เพราะแบบนี้ไง นายถึงไม่เข้าใจ
‎ฉันภูมิใจจัง
‎หรือว่าฉันจะมีพรสวรรค์ในตัว ‎ที่ซ่อนอยู่จนถึงตอนนี้นะ
‎ไม่มีทางหรอก
‎รอก่อนเถอะ สักวันฉันจะทำให้นาย ‎ร้องไห้หลังจากฟังฉันเล่นดนตรีให้ได้
‎ฉันจะคอยดูนะ
‎พรุ่งนี้เธอมาที่บ้านฉันได้ไหม ‎ฉันมีอะไรจะให้ดู
‎- อะไรเหรอ ‎- มาดูเองสิ
‎ทำฉันอยากรู้เลยเนี่ย
‎ดึกแล้ว รีบนอนเถอะ
‎ฉันจะดูดาวก่อนเข้านอน ‎กลับบ้านดีๆ แล้วก็ฝันดีนะ
‎อือ
‎เธอมีเปียโนอยู่ข้างๆ มาตลอด 20 ปี
‎จะลืมมันลงได้ยังไงล่ะ
‎มันไม่ใช่ช่วงเวลา ‎ที่จะทิ้งขว้างได้ง่ายๆ หรอกนะ
‎เพราะช่วงเวลานั้นก็คือตัวเธอ
‎ในช่วงเวลาเหล่านั้นมีฉันอยู่ด้วย ‎อย่างที่จุนพูดจริงๆ
‎พระเจ้าช่วย จุน นายทำห้องให้ฉันเหรอ
‎ขอบใจนะจุน ขอบใจมากจริงๆ
‎- "ลาลาแลนด์" เหรอ ‎- "ลาลาแลนด์" เหรอ
‎"ลาลาเปียโนแลนด์" ค่ะ
‎ว่าแต่พี่จะเปิดสถาบัน ‎ด้วยเปียโนหลังเดียวเหรอ
‎ค่าเรียน ‎ฉันจะเป็นนักเรียนคนแรกให้เธอเอง
‎คุณราราคิดว่ารู้จักเขาดีแค่ไหนครับ
‎เจ้าของนามแฝงที่ชื่อ ‎"โด โด ซอล ซอล ลา ลา ซอล" นั่น
‎ไม่คิดว่าเป็นหนึ่งในคนที่คุณ ‎เคยเจอมาก่อนบ้างเหรอครับ
‎คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน