WIELKA WYPRAWA PRZEZ AMERYKI
Przejedziemy 21 000 kilometrów i 13 krajów.
Zaczniemy od Ushuaia, przez Argentynę i Chile z pustynią Atakama.
Potem odwiedzimy La Paz i przepłyniemy jezioro Titicaca.
Dalej przejedziemy Andy do Kolumbii, stamtąd do Panamy.
Przemierzymy Amerykę Środkową i Meksyk, by po stu dniach dotrzeć do Los Angeles.
REŻYSER−PRODUCENT
Damy im do rąk kamery.
Na kaskach też będą mieć kamery z mikrofonami,
żeby mogli kręcić po drodze.
Czy to droga? O Boże!
REŻYSER−PRODUCENT
Pojedzie z nimi trzeci motocykl z kamerzystą Claudiem.
Russ i ja pojedziemy dwoma elektrycznymi furgonetkami.
Z nami kamerzyści Jimmy,
Anthony i Taylor, który pomoże też z logistyką.
Będziemy ich nagrywać z aut i będą punkty zborne na granicach,
ale poza tym motocykliści będą sami.
OAXACA MEKSYK
3711 KILOMETRÓW DO LOS ANGELES
Musimy przejechać przez różne rejony Meksyku.
Jedni mówią, że są dość niebezpieczne. Inni, że wcale nie.
Najlepiej unikać nocnej jazdy.
To raczej kiepski pomysł.
Dokładnie. Zobaczymy, jak będzie. Sporo frajdy sprawi nam jazda autobusem.
Ciekawe, jak to będzie.
Jasny gwint, ale wóz.
- Zobacz. - Rzućmy okiem.
No tak, dobra.
- Rety, ale siada. - Rany.
- Ale nisko. - Trochę za nisko.
Wolę tu mieć problem
niż w centrum Chihuahua.
- Nie chcemy tam problemów. - Wężyki?
Znajdę sobie szczeniaka w Chihuahua. Chihuahua.
- Decydujcie. - Może tu niebieski.
Niebieski z tej strony, pomarańczowy z drugiej?
Trzeba było się spytać.
Mój Boże.
Zobacz.
Może to była zła decyzja.
MIEJSCOWY PRODUCENT
Zatrzymaj się, jak znajdziesz odpowiedni pomarańczowy.
- Dobry błękit. - Ten.
- Ten. - Tak, byłby dobry.
No tak.
- Może napis Wielka wyprawa przez Ameryki? - Albo błyskawica?
- O tak. - Elektryczny znaczek.
Przekreślony, bo to nie elektryczne auto.
Dobra, siedzenia.
Twoja decyzja.
- Jeśli te ci pasują, to... - Można zostawić pięć rzędów
i starczy miejsca na prycze oraz motory.
Jest za daleko dla moich nóg.
Ale potężny autobus.
Ile siedzeń.
O rety.
Tu są hamulce.
ELEKTRYK
To hamulce awaryjne, gdy obniżamy autobus do chodnika.
Gdzie... To światła hamowania?
- Wciśnij hamulce. Są. - To światła hamowania.
O ile będzie lżejszy bez tych foteli?
Poleci nawet 160 kilometrów na godzinę.
Latający autobus.
Trzeba je odkręcić od spodu, nie?
- Widzisz? - Tak.
Któryś z nas musi przytrzymać nakrętki od spodu,
a drugi odkręcić śruby.
Trzeba się położyć i...
Trzeba ubrudzić sobie ręce.
Dobrze.
Charley, załóż okulary ochronne.
Mam okulary do czytania.
O rany.
Nie mogę się dostać.
Do tego?
Muszę wyjąć choć jedno.
Będziemy pośmiewiskiem...
Całe życie oglądałem programy, gdzie ludzie robili takie rzeczy.
Budowali motory i auta. Wytatuowani kolesie w Ameryce, którzy...
Próbujesz odkręcić śrubę przed kamerą
i wtedy uświadamiasz sobie, jak zdolni są ci ludzie.
Próbuję zdjąć nakrętkę.
Dalej!
Dobrze, że jest stal, bo budowa ramp jest kluczowa.
Stój tam i trzymaj.
- Starczy miejsca na dwa? - Mówi, że tak.
Możemy użyć dwie dwudziestki.
O szerokości metra.
Trzy metry.
MECHANIK
O szerokości 50 centymetrów i długości trzech metrów.
- Spec od problemów. - Tak.
- Znalazłem jedną... tutaj. - Okej.
Jezu, trudno je znaleźć.
Mam jedną, czuję ją.
Nie wie, jak mam mało miejsca, żeby robić swoje.
Dobrze.
Trzymam tą. Chwileczkę.
Czekaj. Oj...
Zacznijmy od tej.
Masz. Nie przestawaj.
Dawaj, z życiem...
Już prawie.
Dajesz.
Już prawie.
- Teraz... - Mamy jedno!
- Tak! - Mamy to.
- Okej. Gracias, amigo. - Idealne wyczucie czasu.
- Wyjęliśmy jedno, Dave! - Wystarczy zrobić łóżka, wykręcić śruby,
naprawić światła i elektrykę,
dokończyć drzwi, otworzyć je bardziej,
założyć dach z powrotem, wsadzić gdzieś generatory,
znaleźć generatory...
I tyle.
Już prawie gotowe.
Kto by się tego spodziewał, gdy ruszaliśmy z Ushuaia?
Że będziemy...
Na dziesięć dni przed końcem wyprawy w pocie czoła przerabiamy autobus.
Nie ma czasu, stary... Facet nie zaczął jeszcze spawać,
bo ten szajs miał tu dotrzeć o ósmej rano.
Wiem, że to obłęd, ale musimy to zabezpieczyć stalą i aluminium.
Auto musi być sprawne.
Wyłączając dach, rampa jest najważniejsza.
Tu jest główny wspornik.
Jak podejrzewam, dzięki niemu nadwozie tak się nie telepie.
Musimy go przeciąć.
Ale tu i tam mamy wsporniki pionowe,
więc dam blachę węzłową tak,
żeby dało podparcie pod kątem 45 stopni z obu stron.
To pozwoli utrzymać wszystko razem i będę mógł to wyciąć.
Światła hamowania, mijania, drogowe.
To tutaj, tamto z tyłu oraz LED-y.
- Gdyby gonił nas czas. - Tak.
A jakby LED-y nie zadziałały, wystarczy mieć sześć małych światełek.
Wzmocniłem tu nadwozie,
żeby po wycięciu nie zaczęło kiwać na boki czy coś.
Mamy jakiś złom?
Zbudujmy chociaż to.
- Muszę zrobić tę rampę! - Wiem.
Zabawne, że dopiero co przyjechaliśmy z Gwatemali.
Patrzę na mapę i nie dowierzam. Ale rzeczywiście jechaliśmy tędy.
Robi mi się mętlik w głowie. Nie ogarniam tego.
Południe Argentyny to tysiące kilometrów stąd.
Myślisz sobie: „Jasny gwint, ale kawał drogi”.
To naprawdę długa droga na północ, prawda?
Wyprawa wydaje się o wiele dłuższa, ale jest na odwrót.
- Tak jest. I nie wiem dlaczego. - Starość.
- Tak uważasz? - Szybciej się męczymy.
- Jesteśmy brudniejsi. - Wepchnę cię pod autobus.
Bez was nie zrobilibyśmy tyle w te trzy dni.
Super robota. Sami zobaczcie.
To jeszcze nie koniec. Potrzebuję go na jutro.
Do jutra trzeba wszystko pozamykać.
- Dobra. - To do miłego jutra.
- Okej? Gracias. Dzięki. - Tak, oczywiście.
Jest super, ale zostało sporo pracy.
Mamy ostatni dzień, żeby go skończyć.
Jak zamierzają tyle zrobić?
Sprawdzę, czy coś przyszło.
Stelaż miał przyjechać.
Tak!
No popatrzcie.
Zrobili to w jeden dzień.
To i drabiny.
Pięknie zespawane i pomalowane.
Jeden dzień.
Nie mówię im, co mają robić.
Robią to lepiej niż mógłbym to sobie wymarzyć.
Naprawdę wkładają w to serce.
Dzisiaj mamy piąty, a zaczęliśmy czwartego.
To nie jest normalna sytuacja. Spójrzcie na nich.
Tak, igual.
Tutaj, nie?
Tak.
Naprawdę porządny zawias.
Może jeszcze, gdyby było...
Dajcie mi nieco...
Mówi, że może zrobić...
Dobrze.
Jest pomarańczowy!
- Charley. - Spójrz!
Odsłania wszystko.
Ale morowo.
- Czad, błękit i pomarańcz. - Bosko.
Pomarańczowy rzuca się bardziej w oczy...
Martwię się próbą wejścia, gdy będę na górze tej rampy.
Co wy...
Widzicie?
Chciałbym znów porządnie to zmierzyć
i zobaczyć, ile de facto jest miejsca.
Tak, zmierzmy znowu motory.
Wyszło nam 132 centymetry, nie?
- 130. - 130.
Na pewno wyrobimy się do jutra rana?
Tak. Wystarczy spojrzeć.
Tak, wyrobimy się.
Dotychczas Meksyk był niezwykły,
a tutejsi ludzie niesamowici,
ale poważnie traktujemy rady, by unikać nocnej jazdy.
Rozmawiałem właśnie z SOS International,
która doradza nam w zakresie bezpieczeństwa.
Zalecają taką trasę.
- Do El Paso? - Do El Paso.
Nie chciałbym oczerniać Meksyku, bo jest tu cudownie.
Spotkaliśmy tylko miłych, przyjaznych ludzi.
„Ludzi poznaje się po tym, jak kończą, a nie jak zaczynają”.
- Tak. - Potrzebny mocny finisz.
Podłączcie przynajmniej generatory.
Dam znać, że ruszamy... Załatwię to. Potrzebuję Javiera.
Papiery muszą być w porządku. Na jakim etapie tu jesteśmy?
Ubezpieczyciel będzie za 50 minut, a tablice o 11 rano.
- Co takiego? - Tablice.
Wyjeżdżamy o 7 rano.
Tak, ale takie mamy władze.
- Nie mam na to wpływu. - Tak działa system.
- Tak działa system. - Możemy coś zrobić?
- Nie. - Urząd już jest zamknięty.
Nie mamy dokumentów. Co gorsza, motory nie mieszczą się do autobusu,
a jutro musimy znów ruszyć w trasę.
Motory mają 130 centymetrów do góry lusterka bocznego.
Ile centymetrów?
132.
To 130 centymetrów. Czyli tyle, ile wysokość drzwi.
Więc trzeba zdjąć ekran.
I tak myślę, że się nie zmieszczą.
Ewan upewnił się i do kierownicy jest 132 centymetry.
Wejście ma tylko 132 centymetry, więc nie wjadą.
Problem w tym,
że mamy 17.30.
Wyjeżdżamy rano.
Zostało sporo roboty.
Przerabiamy autobus, by przewieźć motory.
Jeśli się nie zmieszczą, to nic z tego.
- Tu, tu i tu. - Tak.
- Tak. - Jak jest „maks” po hiszpańsku?
- Mucho. - Mucho?
Rób swoje.
- Właśnie. - Tak.
Jest trzecia rano w dniu wyjazdu.
Chłopaki wciąż pracują.
Harują dzień i noc. Wszyscy.
Wybitni kolesie.
Wielkim wyzwaniem dla nas jest wstawienie tych ramp.
Dwie rampy obok siebie, żeby móc wjechać.
Ich ciężka praca mnie wzruszyła.
Nie prosili o nic więcej.
Prawie w ogóle nie mieli żądań.
Naprawdę zaangażowali się, żeby nam pomóc.
Dzień autobusu. Dzień autobusu.
Ostrożnie, żebym nie pokazał wam...
WIDEODZIENNIK
...odbicia pupki w telewizorze.
David dokonał cudów, żeby znaleźć autobus,
załatwić mechaników i spawaczy czy poprosić Matta o wycięcie drzwi.
Zorganizował to w mgnieniu oka.
Będzie fantastycznie.
Ruszymy za dnia na motorach, które nocą pojadą autobusem.
I będą się ładować w środku.
Ale się podjarałem.
Pięknie.
Starego gruchota
zamienili w szaloną, przewożącą motory
noclegownię,
prosto z marzeń Wielkiej wyprawy.
Dziękuję.
Popatrzcie tylko!
Brawo, Dave.
- O tak! - Ale cudo.
- Wygląda super. - Rany, są prycze.
- Dave, genialnie. - Bosko.
Brawo, stary.
Są poduszki.
Brakowało sporo części
i ściągaliśmy je z całego Meksyku.
Mechanicy napracowali się, żeby był technicznie sprawny.
Reszta to zmiany na nasz użytek.
Znaleźliśmy montera, żeby zdążyć z bagażnikiem dachowym i łóżkami,
aby przystosować go do użytku i zmieścić motory.
To najseksowniejsza część pojazdu.
To zajęło im całe wieki.
- Boże. - Rety!
- Ma trzy metry, nie 2,5. - Zrobili rampę?
- Tak. - Przęsło po przęśle?
- Tak, wszystko zespawano. - Dave, oto program dla ciebie.
Perfekcyjny Dave.
W tym tygodniu Perfekcyjny Dave znów musi czemuś zaradzić.
Jak on to robi?
Bosko zgrali kolory motorów z błękitem i pomarańczowym.
Plus wszystko, co zrobiono w środku.
Oto chwila prawdy. Czy ruszy?
No, troszeczkę.
- Raz. - Tak.
- Nie. Chwila, dobra. - Jest.
Teraz?
Tak.
Tak!
W życiu są małe i duże chwile.
Praca nad autobusem była dużą.
Bum! Ładnie ruszył.
To wiele dla mnie znaczy.
Pracowali, bo to kochają.
Uśmiechają się i harują jak woły.
Udało im się.
Jedyna lipa to cholerne formalności. Tablice miały być wczoraj wieczorem.
Niestety, dostarczą nam je dziś rano.
Wgapiam się w bramę i liczę, że przyjadą, ale...
Jaki jest plan? Aby każdy wiedział, co jest grane.
Wyruszycie teraz.
My spróbujemy z tym wyjechać.
Cokolwiek się stanie, spotkamy się.
Jeśli papiery dojadą, wracamy do gry.
Wyruszyliśmy w Meksyk bez autobusu, który dogoni nas później.
DOLINA TEHUACÀN-CUICATLÀN MEKSYK
Boże, kaktusy są wszędzie.
To ojczyzna kaktusów.
Dolina kaktusów.
Niczym most przez kaktusowe niebo.
- Rety, ale... - To chyba małpie ogony.
Setki małpich ogonów lub węży...
Ten jest podobny do nas. Udaję kaktusa. Jak mim.
Nigdy nie leciałem balonem.
TEOTIHUACÁN MEKSYK
Teraz mam okazję.
Rety, ale niesamowite.
Mój Boże.
Ewan.
Rany.
- Ale niezwykły widok. - Rany boskie.
Zaczyna się. Lecimy.
Widzisz piramidę?
- Rany, jest tam. - Nawet dwie. O rety.
Jak pięknie. Jest po prostu obłędnie.
Nie myślałem, że będę lecieć wraz z 40 innymi balonami.
Niezwykłe.
Nad świątynią pośrodku Meksyku.
Niesłychane.
Wyobraź sobie, że wychodzisz z dżungli
i widzisz trzy olbrzymie piramidy ze sklepami i ulicami.
Londyn w wydaniu Majów z 350 n.e.?
Świetne.
Nie lubię tam patrzeć. Mam gęsią skórkę na myśl o wypadnięciu.
Ale lubię grację i płynność, z jaką się porusza.
- Tak delikatnie. - No.
Naprawdę jest fajnie. Bosko.
- Polecisz przed drogą czy za nią? - Nie wiem.
Cudowna beztroska.
- No pięknie. - Mam pietra.
To my.
Powodzenia.
Złapali nas.
Dramatycznie.
Gdyby ktoś nie złapał liny, byłoby naprawdę dramatycznie.
Ale lądowanie.
Rany.
Brawo.
Bez kraksy.
Podobał się lot?
- Bardzo. Wielkie dzięki. Cudowna sprawa. - Było bosko. Brawo.
Nieźle, jak na mój pierwszy lot, nie?
To jakiś rodzaj biegu pielgrzymkowego.
Ale nie wiem, o co chodzi. Poza tym, że zeskakują z tej ciężarówki.
Tak, wszystko jest gotowe.
ROZMOWA Z MIEJSCOWYM PRODUCENTEM
- Łóżka. Autobus. - No nie rób...
Mechanika jest gotowa.
Światła są gotowe.
- Wszystko działa. Już jedzie. - No to...
uściskam cię i pogryzę.
Kocham cię, chłopie.
Dzięki, stary.
Oszaleję.
Zaraz spotkamy się z autobusem i motorami.
USA – MEKSYK TEOTIHUACÁN – JUÁREZ
Charley, niedaleko stąd mamy się spotkać z autobusem.
Bosko.
Zobaczymy go w końcu w akcji.
Co oni robią?
Odbywamy pielgrzymkę do Juquili.
Zanosimy tam Maryję Dziewicę.
Niektórzy idą pieszo, inni jadą rowerami. My mamy ciężarówkę.
O rety.
MIEJSCOWY PRODUCENT
Piesi wyruszyli 13 dni temu.
Jaki jest cel wyprawy?
Mieszkańcy wioski czekają na nas.
Będą sztuczne ognie, muzyka i konfetti dla Dziewicy Maryi.
Hola!
Gracias.
Teraz naprawdę...
Znów cię mam.
Pa, pa!
Jest autobus.
Debiut rampy.
- Bosko. - Wjeżdżają.
- Brawo. - Tak, fajnie wyszło.
No nie.
Jak to mówią w Etiopii...
Zrobiliśmy to.
Prawie się nie udało.
Pierwszy kilometr mamy za sobą. Zostało niecałe 2000.
Niesamowity autobus, nie?
Cudowny.
Udało się sensownie wymontować fotele. Sprawnie chodzi.
Do tego ma osobowość.
Ma w sobie to coś.
Bosko.
Tu i ówdzie są ponoć niebezpieczne rejony...
Kazano nam się tam nie zatrzymywać.
Dzisiaj było...
CHIHUAHUA MEKSYK
...takich rejonów najwięcej, więc...
Gdy pojawiają się pewne obawy,
trzeba je traktować poważnie.
Odrobina szczęścia i będzie dobrze.
Ostatni ocalały.
Zasiedziały.
Zasiano nam mnóstwo obaw,
jeśli chodzi o północ Meksyku.
Zabezpieczyliśmy się na maksa.
Pogoda brzydka, ale mamy dzień. Chłopaki chcą znów wsiąść na motory.
Zostało 150 kilometrów do granicy z USA.
Możemy ruszać.
Jeśli przekroczymy dzisiaj granicę, to będzie ostatnie przejście tej wyprawy.
Plus będziemy znów w Stanach, co jest dość ekscytujące.
Jesteśmy w północnym Meksyku.
Fajnie znów jechać na motorze.
Ten etap miał być najgroźniejszy,
ten fragment.
Ale znów jesteśmy w trasie i zmierzamy do granicy.
Przy dobrych wiatrach po południu wjedziemy do USA.
Obyśmy dziś przekroczyli granicę.
Wjeżdżamy w znajome tereny.
Wydawałoby się, że teraz będzie łatwo, bo wjeżdżamy do USA.
Ale jest duża szansa, że tak nie będzie.
To obiegowa prawda, że w każdej wyprawie coś nawala na ostatnich 5% trasy.
Trudno nie myśleć o tym, że zbliżamy się do końca
i osiągnęliśmy to, co planowaliśmy.
Ale ten etap podróży jest bardzo wrażliwy.
Charley, nie do wiary. Wjeżdżamy do Juárez.
Nie tego się spodziewałem.
Liczyłem na wczorajszą pogodę.
Pełna zgoda.
- Ale dostałem. - Jest okej?
Widzisz tę wodę?
Popatrz tylko.
Niczym rzeka.
JUÀREZ MEKSYK
Dojechaliśmy do granicy 40 minut za późno. Okazało się, że jest otwarta do 14.
Ludzie mogą ją przekraczać przez cały dzień.
Ale nie dotyczy to sprzętu, kamer.
Nawigacja nas zgubiła.
Teraz próbujemy znaleźć cholerną granicę.
Zgubiliśmy motory, bo ich nie widzimy.
Kiepska okolica, żeby się zgubić.
Zgubiliśmy się w Juárez?
Tak, zgubiliśmy się w Juárez.
To pewnie terytorium karteli.
- Daleko do granicy? - Nie. Dziesięć minut drogi, niedaleko.
- Okej. - Dobra.
Spokojnie, przyjaciele.
Pogoda narobiła bigosu
i chyba ominęła nas szansa na przekroczenie granicy.
Czyli utknęliśmy dokładnie tam, gdzie kazano nam być ostrożnym.
MEKSYK / USA PRZEJŚCIE GRANICZNE
- To granica? - Tak.
- To obóz dla uchodźców. - Tu jest motor.
Widzę motory i Charleya.
Ano.
KIEROWCA
- Świetna robota. - Gracias.
Lico, dzięki.
Chcemy przejść w El Paso.
Przywiązaliśmy się do autobusu.
Próbujemy z nim przejechać.
Czeka nas góra papierów, ale nie poddajemy się...
Tu sprawdzano nas jako ludzi.
Zrobione. Mamy pieczątki w paszportach.
Okazało się,
że Ewan i Charley potrzebują pieczątek w paszportach dla motocykli,
które można dostać 40 kilometrów w tamtą stronę.
Potem muszą tu wrócić, żeby wjechać do El Paso w Teksasie.
Z racji sprzętu filmowego,
nie do wiary, ale musimy jechać 30 kilometrów w drugą stronę.
Nasze opóźnienie to pestka.
Ci ludzie już kilka miesięcy czekają,
żeby przekroczyć granicę.
Te namioty stanęły tuż przy granicy.
Kim są ci ludzie?
Przybyli z południowego Meksyku...
MIEJSCOWY PRODUCENT
...żeby uzyskać azyl w USA
z racji niepewnej sytuacji w meksykańskich prowincjach.
Przestępcy mafijni grozili im,
że jeśli nie będą sprzedawać narkotyków, zabiją kogoś z ich rodziny.
Więc uciekli.
Od kiedy tu jest?
Dwa i pół miesiąca.
Przykro mi. Życzę powodzenia.
Taka jest brutalna rzeczywistość.
Gangi spowodowały brak stabilności, co utrudnia wszystkim normalne życie.
Każdy powinien dostać szansę.
Bardzo skrupulatnie sprawdzają.
KIEROWCA
Sprawdzają każdy pojazd.
Ludzie czekają cztery, pięć godzin, żeby przekroczyć granicę. Masakra.
Większość osób jedzie do pracy do Stanów Zjednoczonych.
Niektórzy ciężko pracują.
WEST GATE PRZEJŚCIE GRANICZNE
UNIWERSYTET TEKSAŃSKI
No dobra.
Tak.
Nie wyjechaliśmy z Meksyku.
Czyli nie jesteśmy jeszcze w USA.
- Dziwne. Nie wiemy, co robią inni. - Ani gdzie są.
EAST GATE PRZEJŚCIE GRANICZNE
Gdzie jest Russ, Dave i wszyscy inni.
Wiem tylko, że Russ kazał nam wjechać do USA i życzył powodzenia.
I padł telefon.
Okej.
Mam mokry tyłek.
WITAMY W STANACH ZJEDNOCZONYCH
Jest 2.30 nad ranem.
Tkwiliśmy łącznie 12 godzin na granicy i dopiero nas przepuścili.
Ale wszyscy ją przekroczyli.
Motory też.
Jesteśmy w USA.
Wielka wyprawa dotarła do USA.
EL PASO TEKSAS
Wzruszyłem się, wjeżdżając do USA. Gdy powiedział...
Liczyłem, że powie: „Witamy w domu”. Bo wiecie...
Dałem mu paszport, zadał kilka pytań o wyprawę,
spojrzał na motor, zwrócił mi paszport i rzekł: „Bezpiecznej drogi”.
I ten koleś był piękny.
Mega przystojny, wysoki, stalowo-szare oczy.
Pomyślałem sobie... W kinie tak wygląda strażnik graniczny.
No i powiedział: „Bezpiecznej jazdy”.
Po czym po prostu przejechaliśmy.
Jestem dzisiaj podjarany, bo inaczej będzie się jeździć w USA.
Chcemy dziś pokonać ponad 320 kilometrów.
Dzień pierwszy w USA. Ostrożnie. Oj, Charley.
Prawie jak na zawołanie. Dzień pierwszy w USA.
Ta droga zaprowadzi nas do Los Angeles.
I koniec.
Z motorem elektrycznym wciąż są problemy,
bo przywykliśmy do prostszej metody,
ale ona oznacza zanieczyszczanie.
Zatem ten sposób musi się zmienić.
Zmieniło się nasze postrzeganie.
Podobnie było z pojazdami spalinowymi.
Trzeba było wlać paliwo,
ale nikt nie wiedział, gdzie jest następna stacja.
Nie było infrastruktury. Teraz jest podobnie.
Jesteśmy u progu zmian. Kiedyś będziemy to wspominać
i powiemy, że powiodło się, choć nic nie było gotowe.
Pewnie dlatego tak nas cieszy, że teraz się udało.
Zobacz, działa.
Naładowało 6% w trzy minuty.
Są niesamowite.
To przełom.
Świetne, stary.
O tak. Jak dobrze.
Widziałem je, słyszałem o nich...
MIEJSCOWY
...pierwszy raz widzę je w akcji...
na trasie.
Niesamowite.
Chciałem wam pokazać...
WIDEODZIENNIK
...jakie warunki panują z rana.
Jest przymrozek,
więc trochę opóźnimy wyjazd.
Jest około 7 rano, a my pewnie ruszymy po 8 lub 9.
Świetnie byłoby gdzieś kupić kawę.
Idealny sposób, by zakończyć idealną wyprawę.
WIDEODZIENNIK
W sumie to mi smutno.
Wręcz naszła mnie fala smutku.
Dzisiaj mam lekkiego bluesa.
Bo dociera do mnie, że to koniec. Poniekąd mi smutno.
Zbliżamy się i zaczynam myśleć: „O nie!”.
Cudownie jechać z tobą, Charley.
Było niesamowicie.
Jadąc motorem, wciągasz się,
czujesz się częścią tego wszystkiego,
i masz wrażenie, że łączy cię bliska więź z krajobrazem.
Na motocyklu przemierzasz te wszystkie odludne miejsca,
małe miasteczka czy wsie.
Myślę, że naturalnie skupiasz na sobie uwagę miejscowych.
Jesteś w ich środowisku.
Ludzie często współczują ci,
bo jesteś albo przemoczony, albo cały zakurzony.
Jesteś bardziej swojakiem, bo przyjechałeś motorem.
Nie przyleciałeś samolotem.
Niejako bardziej zasługujesz, by tam być. Jesteś bardziej u siebie.
Otacza nas zewsząd nasz kumpel, kaktus!
Uwielbiam kaktusy.
Nasi towarzysze podróży.
Nie pamięta się łatwych dni,
mieszają się ze sobą.
Pamięta się to,
co było trudne.
Trzeba przejść przez te ekstremalne sytuacje.
Bez nich nie miałoby się takich niesamowitych przeżyć.
Nie robię tego z myślą, że to niebezpieczne, ryzykowne...
Cieszę się tym i nie uważam za takowe.
Jazda motorem zawsze niesie ze sobą ryzyko.
Jestem z tym pogodzony. Nie martwię się tym.
Ryzyko nie zniechęci mnie do motorów. Uwielbiam nimi jeździć i to część mnie.
Jadąc przez Amerykę Południową i Środkową, a potem Meksyk,
spotkałem ludzi niezwykle pomocnych, przyjaznych
i zaciekawionych tym, co robimy.
Wystraszyłem się w Boliwii. Bałem się o Charleya z racji dróg
i świadomości tego, jak kruche są jego nogi.
Wracając do zdrowia, odruchowo dbasz o siebie.
Czasami trzeba udać się do Machu Picchu
i wejść po tych schodach,
żeby zrozumieć, że stać cię na więcej niż myślałeś.
Witamy w Kalifornii
Takie cudowne miejsce
Tak.
Rodzina i przyjaciele spotkają nas w Palm Springs,
skąd razem pojedziemy do Los Angeles.
PALM SPRINGS KALIFORNIA
Skarbie.
- Zdejmij ten kask. - Skarbie.
Witaj, kochanie.
- Hej, skarbie. - Cześć.
Skarbie.
Jesteśmy.
Ostatni dzień.
Szykujemy motory do trasy.
Dziwnie pakuje się torbę po raz ostatni.
Przez ostatnie trzy miesiące wstawaliśmy, by upchnąć wszystko do toreb podróżnych.
Wrzucaliśmy na tył motoru...
Uderzyło mnie, że jutro już nie muszę tego robić.
Zorganizowaliśmy niezwykły dzień. Poznamy innych motocyklistów.
Spotkamy ludzi, którzy bardzo nam pomogli.
Naszych super partnerów.
Stamtąd do centrum Los Angeles mamy 32 kilometry.
I koniec.
Jak tam, brachu?
To dzięki temu facetowi ten projekt doszedł do skutku.
- RJ! Chodź. - Jak leci?
PREZES I ZAŁOŻYCIEL RIVIANA
- Jak tam? Wszystko gra? - Klawo, że tu jesteś.
- Było bosko. - To prototypy.
Końcowy produkt... ma dwa razy lepszą dynamikę.
- Przeszły przez piekło. - Tak.
- Co rano pytały się: „I co? Tylko tyle?”. - Masz więcej?
Motory nie były dobre ani świetne, tylko idealne i niezwykłe.
Spełniły najśmielsze oczekiwania.
Nie miałeś chyba wąsów przez całą drogę?
Zapuściłem dla Meksyku. Kazali wtopić się w tłum, więc...
W razie porwania chciał udawać miejscowego.
- „Nie znam ich, hombre”. - „Bierzcie go i tych Anglików”.
- Słoneczko, jak tam? - Hej.
Wyglądasz uroczo w tym wielkim kasku.
Doprawdy uroczo.
Możemy jechać.
Charley nam zwiększył ciśnienie,
bo wsadził najmłodszą i drugą najbardziej ukochaną córkę do auta.
CÓRKA CHARLEYA
- Hej, piękna! - Hej, tato!
Cześć, kochana.
Boże, tato. I po co?
Zachowuj się.
Jest niemożliwy.
Nie chcę nic wykrakać, Charley, ale nie wywróć się teraz.
RJ jest w aucie? Uszczypnijcie mnie, bo chyba śnię.
Zajęliśmy całą drogę.
ZJAZD NR 50
Ubóstwiam Charleya. Naprawdę się cieszę z trzeciej wyprawy.
Planowaliśmy udać się w trzecią, gdy będziemy starsi i mądrzejsi.
Cóż, na pewno jesteśmy starsi.
ARGENTYNA
BOLIWIA
EKWADOR
KOLUMBIA
KOSTARYKA
NIKARAGUA
GWATEMALA
MEKSYK
Nie do wiary, ile świata razem zjeździliśmy.
To odmieniło moje życie.
Dzięki za wspomnienia i za podróże. Za to, że zmieniliście mi życie.
Teraz marzą mi się kolejne wyprawy, fantazjuję o motorach i drogach...
Ale właśnie jadę motocyklem.
Niedobrze ze mną.
Momentami myślałem sobie: „Mógłbym po prostu...
No tak, mógłbym”.
Mógłbym po prostu wsiąść na motor i prowadzić takie życie.
Mógłbym to robić do końca życia.
LOS ANGELES KALIFORNIA
Brawo dla was!
Rety, patrz.
Zrobił to!
Brawo, stary.
- Udało się! - Przyznaję, że tak.
Zrobiłeś to. Żyjesz i wszystko gra.
Bardzo dziękuję.
Aż 21 000 kilometrów.
Jesteśmy w jednym kawałku. Ulżyło mi. Jestem przeszczęśliwy.
Nie czuję, że to koniec podróży.
Dotrze to do mnie za tydzień. Powiem:
„Już po wyprawie.
Czas zaplanować następną”.
Napisy: Przemysław Stępień