(Long Way Up)
เราจะขี่มอเตอร์ไซค์ ระยะทาง 20,922 กม. ผ่าน 13 ประเทศ
จากอูซัวยา เข้าและออกจากอาร์เจนตินา และชิลี ไปยังทะเลทรายอาตากามา
ไปที่ลาปาซ ก่อนจะข้ามทะเลสาบติติกากา
เลียบเทือกเขาแอนดีสไปที่โคลอมเบีย ข้ามไปปานามา
ผ่านอเมริกากลางและเม็กซิโก ไปถึงลอสแอนเจลิสในอีก 100 วันต่อมา
(รัส มัลกิน ผู้กํากับ - โปรดิวเซอร์)
เราจะให้กล้องวิดีโอกับพวกเขา
พวกเขาจะมีกล้องกับไมค์ ติดบนหมวกกันน็อก
เพื่อถ่ายระหว่างเดินทาง
นั่นถนนเหรอ โอ้ พระเจ้า
(เดวิด อเล็กซาเนียน ผู้กํากับ - โปรดิวเซอร์)
มอเตอร์ไซค์คันที่สาม จะเดินทางไปด้วย
และคนขี่คือเคลาดิโอ เป็นตากล้อง
นอกจากนั้น รัสกับผม จะเดินทางด้วยรถกระบะไฟฟ้าสองคัน
รวมทั้งจิมมี่ที่เป็นตากล้อง
แอนโทนี่และเทย์เลอร์ จะดูแลด้านโลจิสติก
เราจะถ่ายสองคนนั้นจากรถของเรา
ช่วยประสานงานให้พวกเขาที่ชายแดน
แต่นอกจากนั้นแล้ว นักบิดทั้งสองจะเดินทางกันเอง
(โคปาคาบานา โบลิเวีย)
โคปาคาบานา
เรามาถึงที่นี่เมื่อคืน และผมรู้สึกไม่ค่อยสบายตอนมาถึง
ต่อมน้ําลายของผมบวม และผมคิดว่า "แย่แล้ว
สงสัยผมจะโดนแมลงกัด หรืออะไรสักอย่าง"
พอตื่นมาตอนเช้าผมรู้สึกดีขึ้นแล้ว
(อีก 13,747 กม. ถึงลอนแอนเจลิส)
เราจะออกจากโบลิเวียกันแล้ว ขอบคุณ โบลิเวีย
โบลิเวียแตกต่างจาก ชิลีกับอาร์เจนตินามาก
วัฒนธรรมที่นี่เด่นชัด และแตกต่างมากๆ
ใช่ๆ ใช่
แปลกใจที่เราขึ้นมาไกลแค่ไหน มันสุดยอดจริงๆ
ใช่ แจ่มมาก
ถ้าดูแผนที่จากจุดเริ่มต้น
เรามาไกลมากแล้ว
เราข้ามอาร์เจนตินา และข้ามชิลีกับโบลิเวีย
และตอนนี้เรากําลังเข้าเขตเปรู
และเปรูเป็นบ้านของมาชูปิกชู
ผมอยากมาเยือนมาชูปิกชู ตั้งแต่ผมยังเด็ก
โอเค เอาละนะ เราอยู่กันที่เปรู
เรากําลังมุ่งหน้าไปยังปูโน
ทะเลสาบน่มน๊มอึอึ๊
ถ้าเรายังเป็นเด็กนักเรียน เราคงหัวร่องอหาย
ใช่
แต่ความจริงก็คือ ตอนนี้เราก็ไม่เปลี่ยน
นั่นสิ
เราบางคนก็ไม่รู้จักโต
(ชูกุยโต เปรู)
เราทั้งคู่ อยากไปมาชูปิกชูกันมากครับ
แต่ก่อนหน้านั้น เราต้องแวะสถานที่สองสามแห่งก่อน
รวมถึงสถานที่น่าสนใจแห่งนี้ ใกล้กับทะเลสาบติติกากา
ที่นี่คือที่ไหน แม็กซิม
ที่นี่คือที่ไหนเหรอครับ มันคือวัดของอินคา
(แม็กซิม โปรดิวเซอร์ท้องถิ่น)
- มีชื่อเรียกว่า อินคาอูโย
- อินคาอูโย - อูโย... อินคาก็แปลว่าอินคา
อูโยหมายถึงอวัยวะเพศชาย
- โอเค - ครับ เป็นคําสุภาพ อูโย
- โอเค - เจ๋ง โอเค
ตอนนี้มันมีชื่อเรียกว่า วัดแห่งความอุดมสมบูรณ์
ชาวเปรูสมัยใหม่มองว่าอย่างนั้น
เพราะเป็นงานสลักหินที่ประณีต เป็นโครงสร้างที่สําคัญ
ดังนั้นมันอาจจะเคยเป็นวัด บ้านของคหบดี
อย่างผู้นําชุมชนอะไรแบบนั้น
หรืออาจจะเป็นสถานที่
สําหรับพักอาศัยของชาวอินคา เวลามีแขกบ้านแขกเมือง
อาณาจักรอินคาเริ่มต้นจากที่นี่
เชื่อกันว่าอยู่ที่ทะเลสาบติติกากา
อ้อ ครับ
งานสลักหินนี่ คุณจะเห็นว่า มันเป็นโครงสร้างที่สําคัญ
เห็นชัดว่ามันถูกทําลายไปเกือบหมด แต่ก็พอจะเห็นสัญฐาน
สมัยนี้ผู้คนมาที่นี่ เวลาพวกเขามีบุตรยาก
พวกเขาประสบความสําเร็จไหม
ครับ เขาว่างั้นนะ ผู้หญิงหลายคนที่ได้ลูกแฝดอ้างว่า
เป็นเพราะพวกเธอมาที่นี่ และนั่งบนดอกเห็ดเล็กๆ สักดอก
คุณอยากมีลูกง่ายเหรอ
ดูดเข้าไป ยวน
ผมไม่ตั้งใจจะพูดอย่างนั้น ปากมันไปเอง
ถ้าคุณดูสองคนนั้น
ผมคิดว่าแค่นี้ก็รู้แล้ว ว่าสถานที่ขอลูกมันเป็นยังไง
ดูสองคนตรงโน้นสิ
พวก ไม่นะ ไม่เอานะ ฉันรู้ว่าแกชอบฉัน ไม่ๆ
ไม่เอาสิ ไม่
ไม่ๆ
ไม่ ไม่เอา
- โอ้ ไม่ โอ้ ไม่ๆ - น้องตื่นเต้นมาก
เห็นไหมว่าผมพร้อมมีลูกแค่ไหน
เห็นน้องหมาเกาะผมแจไหม สุดยอดมาก
มันได้ผล มันได้ผลจริงๆ
ว้าว วิวสวยจัง
เจ๋งมากเลย
เรากําลังไปกุสโกกันวันนี้ อีก 391 กิโลเมตร
วันนี้เราจะได้เห็น ศูนย์ฟื้นฟูนกแร้ง
ซึ่งเจ้าหน้าที่จะฟื้นฟูรักษานกแร้ง แล้วปล่อยเข้าป่า
นี่คือเขตพิทักษ์พันธุ์สัตว์ แห่งโคชาวาซี
แร้งแอนเดียนที่เราเห็นตรงโน้น...
(ปีเตอร์ เขตพิทักษ์พันธุ์สัตว์แห่งโคชาวาซี)
- คือสัตว์ที่เราให้ความสําคัญที่สุด - โอ้ พระเจ้า
นกแร้งเป็นนกบินได้ ขนาดใหญ่ที่สุดในโลก
และเป็นสัญลักษณ์สําคัญของชาวเปรู สําหรับสุขภาพและความเป็นอมตะ
คุณได้รับนกบาดเจ็บมาใช่ไหมครับ
- ใช่ครับ - งั้นเหรอ
บางตัวบาดเจ็บเพราะเทศกาลยาวาร์
เทศกาลยาวาร์เป็นเทศกาลที่...
คนผูกเท้านกแร้งไว้บนหลังวัว
แล้วพวกแร้ง... ก็มาที่นี่พร้อมอาการปีกหัก
เท้าฉีกและบางครั้ง...
ก็คอหัก
- ใกล้ตายเต็มที - นั่นเป็นเพราะ...
- ประเพณี... - เป็นประเพณีที่ผิดกฎหมาย
วัวเป็นสัญลักษณ์แทนชาวสเปน
นกแร้งเป็นสัญลักษณ์แทนชาวอินคา
นี่คือความหมายของการต่อสู้ ในสมัยโบราณ
ดังนั้นถ้าวัวชนะ
แปลว่าทั้งปีจะเลวร้าย
แต่ถ้านกแร้งชนะ
มันจะเป็นปีที่ดี
ผู้คนจะลงทุนกับไร่นา
เป็นความคิดที่ผิดนะครับ
เพราะนกแร้งต้องรับกรรม
- ใช่ - แน่นอน
ผมไม่ชอบเห็น สัตว์ป่าขนาดใหญ่ต้องอยู่ในกรง
ถูกกําจัดพื้นที่
แต่ในกรณีนี้ ผมเชื่อจริงๆ ว่า
พวกเขาพยายามฟื้นฟูพวกนก และปล่อยคืนป่าถ้าทําได้
พระเจ้า ดูขนาดของตัวนั้นสิ
นั่นท่าถลาบินของนกแร้งครับ
สวยงามจริงๆ
สองตัวนี้เป็นลูกห่านแอนเดียน
มันจะเลือกคู่...
และอยู่กับคู่ของมันไปจนตาย
พวกมันผูกพันกันแน่นแฟ้น...
ขนาดที่พอตัวหนึ่งตาย
อีกตัวจะตรอมใจตายตาม
หรือแย่กว่านั้น...
ฆ่าตัวตาย
- จริงเหรอครับ - ไม่นะ
- ใช่ครับ - จริงเหรอ
พวกมันจะโดดจากหน้าผา ด้านบนสุด...
โดยไม่กระพือปีก แค่พุ่งลงมาปักดินเลย
- โอ้ พระเจ้า - โอ้ พระเจ้า
เพราะหากไร้คู่ ชีวิตก็ไร้ค่า
คนเลยพูดว่ามันเป็น...
สัญลักษณ์ของความรัก และความซื่อสัตย์
ผมว่าผมคงจะเศร้า แต่...
- คุณจะตายตามใช่ไหม - อะไรนะ เพื่อออลลี่เหรอ
- ใช่ - ชีวิตคงไร้ค่า
นั่นสิ แปลว่าคุณจะฆ่าตัวตายใช่ไหม
คือผม... ผมไม่แน่ใจว่า ผมจะโดดหน้าผาตายไหม
ผมคงเลือกทางอื่น
ผมตื่นเต้นสุดๆ เพราะคืนนี้
เราจะนั่งรถไฟไปมาชูปิกชู
(โอยันเทย์ทัมโบ เปรู)
ผมชอบระฆังเก่านั่นจัง ดีมาก ทําให้รู้สึกเหมือนย้อนเวลา
ระวังตกร่อง
นั่งรถไฟไปมาชูปิกชู ยอดเยี่ยมที่สุด
แต่รถไฟขบวนนี้ไปมาชูปิกชูที่เดียว
รถไฟทั้งขบวน สําหรับสถานที่ท่องเที่ยวแห่งเดียว
ได้นั่งรถไฟสักสองชั่วโมงก็ดีนะ
เราจะไปมาชูปิกชูกันแล้วครับ พระเจ้า
ผมไม่อยากจะเชื่อ
ผมแปะโปสเตอร์ไว้บนผนังของผม ที่โรงเรียน
เคยใฝ่ฝันที่จะมา สมัยยังเป็นนักเรียน
ผมอยากเห็นมาตั้งนานแล้ว
ผมตื่นเต้นมากจริงๆ
มาชูปิกชู อยู่ที่ความสูงเกือบ 2,438 เมตร
ขับรถเข้าไปลําบาก
เลยมีการสร้างทางรถไฟไปถึงที่นั่น
ซึ่งจะพาเราไปถึงภายในสองชั่วโมง
ไม่อยากเชื่อว่าเรามาทันขึ้นรถไฟ
ปกติแล้วเวลาเรากําหนดวันเอาไว้ เรามักจะช้าไปหนึ่งหรือสองวัน
แต่ครั้งนี้เรา...
มาทันเวลา ได้เปลี่ยนชุด แล้วก็ได้ขึ้นรถไฟ
เป็นการเดินทางขึ้นข้างบนโดยรถไฟ ที่ดีมาก
ตอนนี้สี่ทุ่ม สี่ทุ่มสองนาที
(อากวัสกาเลียนเตส เปรู)
เราจะตื่นตอนตีสี่
ตีสี่ครึ่ง ออกไปตอนตีห้า เพื่อพยายามไปให้ถึงมาชูปิกชู
และ
ไม่อยากจะเชื่อเลยครับ เพราะผมอยากเห็นที่นี่มาโดยตลอด
ผมอยากมาที่นี่ตั้งนานแล้ว
ผมแค่อยากขึ้นไป ยังสถานที่พิเศษในวันพรุ่งนี้
และผมไม่อยากเชื่อว่าเราอยู่ที่นี่ ผมไม่อยากเชื่อว่าผมอยู่ที่นี่
ราตรีสวัสดิ์ครับทุกคน
(มาชูปิกชู)
มาชูปิกชู วันนี้เราจะไปมาชูปิกชู
ได้ยินว่าช่วงเวลาที่สวยที่สุด คือตอนพระอาทิตย์ขึ้น
ดังนั้นเราจะพลาดไม่ได้
(ตีห้า 20 นาที)
- ที่นี่เจ๋งเนอะ ดูนั่นสิ - สุดยอดไปเลยใช่ไหม
จู่ๆ เราก็โผล่มาเจอ... ทิวทัศน์ที่แตกต่างโดยสิ้นเชิง
เป็นป่าเขียวครึ้มเลยเนอะ
ผมไม่ชอบเลย รถบัสวิ่งชิดขอบหน้าผาเกินไป
ทําไมผมต้องนั่งริมหน้าต่างด้วย
คิดถูกมากที่ออกแต่เช้า เราเป็นคิวแรกในแถว
- ทางนี้เหรอ ขอบคุณครับ - ขึ้นไป
- ขอโทษครับ มาชูปิกชูอยู่ไหน - ผมว่า...
เราใกล้แล้วหรือยัง
เราเริ่มไต่ขึ้นทางหลัก และด้วยความสูงที่เกือบ 2,438 เมตร
การขึ้นไปข้างบนไม่ง่ายเลยครับ
ผมไม่รู้ว่ายังต้องไปอีกไกลแค่ไหน
- ให้ตาย - ไม่รู้ว่า...
ขาผมล้าไปหมด
คุณขึ้นนะ ผมจะลง เพราะผมอาจ...
- ไม่ๆ ผมไปด้วย - ไม่ ไม่เป็นไร
- ผม... ผมไม่รังเกียจ - ผมไม่อยากให้คุณพลาดวิว
- เชิญคุณก่อนๆ - ไม่ ขอพักหน่อย
โอเคๆ
- ไปเลย - ขอบคุณครับ
ยวนนําลิ่วไปแล้ว ผมไม่ไหว
คือว่า ขาผมเดินขึ้นแบบนั้นไม่ไหวแล้ว
เอาละนะ ค่อยๆ ขึ้นไป หวังว่าจะเห็นจากข้างบนนี้
เขากําลังไปที่ประตูสุริยะ ซึ่งต้องเดินขึ้นประมาณ 45 นาที
ส่วนเราจะเดินต่อกันทางนี้ครับ
ผมพูดแทบไม่ไหว
น่าเสียดายที่ไม่ได้ขึ้นมากันทุกคน เพราะเขาจํากัดแค่วันละ 2,500 คน
ที่ได้รับอนุญาตให้มาที่นี่ แปลว่าเราโชคดีมากครับ
มันถูกสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 13
ถูกซ่อนเอาไว้ จนกระทั่งมีคนค้นพบในปี 1911
และผมตั้งตารอที่จะได้เห็นมากๆ
ไม่ถึงสักที ใจไม่แกร่งพอมาไม่ได้นะครับ
ข้างบนนี้จะคนน้อยกว่าข้างล่าง
- สวัสดีครับ - สวัสดีครับ
หนึ่ง สอง สาม
- ได้แล้วค่ะ - ขอบคุณนะครับ
ขอบคุณครับ
โอ้ คุณพระ นี่ไม่ใช่ประสบการณ์
ที่ผมคาดคิดเอาไว้เลย เอาเถอะ
ขอถ่ายรูปนะคะ
ที่ด้านบนของประตูสุริยะ ผมไม่รู้เลยว่า
มีคนเดินเท้าสี่วัน เพื่อขึ้นมาจากอีกฝั่ง
ดังนั้นพอเรามาถึงที่นี่ ก็เจอคนประมาณ 50 ถึง 60 คน...
กลายเป็นช่วงถ่ายรูปกับแฟนๆ ไปเลย
- เจ๋งมากเลย เที่ยวให้สนุกนะครับ - โชคดี พวก ขอบคุณ
เรานั่งกันตรงไหนดี
หรือกลับลงไปหน่อยนึง
ผมคิดว่าเราจะ... ใช่
ผมอาจจะทําลายประสบการณ์ของคนอื่น นั่นละปัญหา
- ไง เป็นไงครับ ยินดีที่ได้เจอ - เป็นไงบ้าง ยินดีเช่นกัน
- ครับๆ ไม่เป็นไร ใช่ - เหรอคะ ขอบคุณ
หมอกไม่จางลงสักที
ผมจะไปดูจุดชมวิวดังๆ อีกแห่ง
- สวัสดีครับ - สวัสดีครับ อรุณสวัสดิ์
เราต้องลงชื่อยอมรับความเสี่ยง ตรงนี้ใช่ไหม
โอเค
ตรงนี้ชันและอันตรายมาก ก็เลยต้องมีการเซ็นชื่อเข้า
และเซ็นชื่อออก
ไม่อยากเชื่อว่ามันชันแค่ไหน โอ้ พระเจ้า
โอเค ห้ามดันกันนะ พวกคุณ
- โอ้ สะพาน - สะพาน
ว้าว
มีบันไดลงไปด้วย เซาะเข้าไปในหินเลย
พระเจ้า เหลือเชื่อมาก
ตอนนี้เขากั้นทางไว้ เพราะเคยมีคนมา
ห้อยโหนลงไป และถ่ายเซลฟี่
และทําเรื่องพิเรนทร์ เรื่องโง่ๆ สารพัด
น่าจะมีโชค เดี๋ยวฟ้าก็เปิด
ดูเหมือนอย่างนั้นนะ อีกสักชั่วโมงนึง
- แล้วเราอาจจะมีโชคจริงๆ - ครับๆ
นั่นไงล่ะ
ผมต้องหันกล้องไป
นี่มันสุดยอดมาก ผมดีใจจริงๆ ที่ได้เห็น
ไม่อยากเชื่อ เมื่อกี้เราก็ยืนตรงนี้ และมันอยู่นั่นเอง
เรามองไม่เห็นมันเลย
สถานที่ของชาวอินคา ถูกผู้รุกรานชาวสเปนทําลายไปหลายแห่ง
แต่ไม่มีใครเจอมาชูปิกชู เคราะห์ดีจริงๆ
ในที่สุดก็มาถึง และมาชูปิกชูอยู่นั่น
ในที่สุดฟ้าก็เปิด มันงดงามจริงๆ ครับ
ความตื่นเต้นของการขึ้นมาที่นี่ และได้เห็นกับตา แล้วก็...
ผมคิดว่าดีแล้วล่ะที่เราต้องรอดู
เราเลยได้มองรอบๆ ได้คุยถึงมัน
และพยายามจินตนาการว่า มันจะดูเป็นยังไง
เราเคยเห็นแต่ในรูปถ่าย แล้วจู่ๆ มันก็เริ่มปรากฏให้เห็น
ตะลึงเลยครับ ตื้นตัน
งดงามมาก
งดงามจริงๆ
นักโบราณคดีส่วนใหญ่เชื่อว่า มันถูกสร้างขึ้นเป็นวัง
ของจักรพรรดิชาวอินคา ปาชูคูติ
ในขณะที่คนอื่นๆ คิดว่า มันเป็นศาสนสถาน
น่าทึ่งใช่ไหมครับ
(โอยันเทย์ทัมโบ เปรู)
วันใหม่ ฟ้าใหม่
โอเค
โอยันเทย์ทัมโบ ลาก่อนนะ
เราไม่เจอฝนมาสักพักแล้ว นี่อาจเป็นการขี่ตากฝนครั้งแรกของเรา
ถนนหินลูกเต๋า ในวันฝนตก แย่ๆ แย่
เราเดินทางกันมา 39 วันแล้ว จากอูซัวยาถึงลอสแอนเจลิส
และเรามีเวลาแค่สามวัน เพื่อไปให้ถึงอายาคูโช ซึ่งเราเตรียม
เดินทางลึกเข้าไปในป่าฝน เพื่อพบกับชุมชนชนเผ่า
(อายาคูโช - มาชูปิกชู)
เศร้าจังที่ต้องไปจากมาชูปิกชู
เป็นประสบการณ์ที่น่าทึ่งมาก ขอบอกเลย
ใช่ วันนี้ผมแค่อยากนั่ง บนเบาะมอเตอร์ไซค์
แล้วรําลึกถึงสิ่งดีงามทั้งหลาย ที่ผมเห็นบนมาชูปิกชูเมื่อวานนี้
เมื่อคิดว่าผมโชคดีแค่ไหน ที่ได้ทําความฝันให้เป็นจริง
ที่ได้เห็นอะไรแบบนั้น
เดี๋ยวนะ ต้องเลี้ยวขวาตรงแยกเมื่อกี้ พวกเรา
สงสัยจัง...
หวังว่ามันจะไม่กลายเป็น ถนนลูกรังที่ยาวไกลหรอกนะ
ลูกรัง
ผมคิดว่าถนนลูกรังนี่ ยาวประมาณ 13 กิโลเมตร
มีรถวิ่งเยอะอยู่นะ
เหมือนถนนเอ็มหก เป็นถนนเอ็มหกแห่งเปรู
เละเทะพอกัน
โอ๊ย...
- โดนคุณเหรอ - ไม่อยากจะเชื่อ
ดูได้ไหม
โอ้ พระเจ้า หน้าปัดเลอะไปหมดเลย
ตัวผมเปื้อนไปทั้งแถบ
ทางตรงนี้น่าจะลื่นมาก
ลื่นสุดๆ
เวร ล้มแล้ว
คุณเป็นไรไหม ยวน
ทางลัดนี่สุดยอดไปเลย
โอ้ พระเจ้า
โอเค พร้อมไหม สอดมือไปใต้กระเป๋า หนึ่ง...
สอดมือไปใต้กระเป๋า หรืออะไรที่อยู่ใต้นั้น
หนึ่ง สอง สาม
เก่งมาก พวกคุณ
โอเค
ขอบคุณมาก เพื่อน
สอง
- คุณโอเคไหม - อุปสรรคเยอะจนขํา
ผมโอเค ใช่ ขอบคุณนะ พรรคพวก
ดูนี่สิ เหมือนโอเอซิสน้อยๆ
เราอยู่บนถนน 35 ที่โด่งดัง จากอาบันคายไปอายาคูโช
เป็นพื้นที่ห่างไกลบนภูเขา เส้นทางคดเคี้ยวเป็นเส้นยาว
ดังนั้นการขี่วันนี้น่าจะสนุกมากครั บ
(ลอสแอนเจลิส)
ถึงลอสแอนเจลิสแล้ว ท่ากระบองเพชร
- ใช่ ลอสแอนเจลิส - ลอสแอนเจลิส
ถึงแล้วครับ ทุกคน ภารกิจลุล่วง
ใช่
ขอบคุณสําหรับทุกอย่าง ขอบคุณสําหรับความทรงจํา
ดีงามมาก ดีจริงๆ ที่ได้ร่วมทริปกันอีก
เรากลับขึ้นมาที่ 4,114 เมตร
แล้วก็
สวยสุดๆ ไปเลย
เราขี่มอเตอร์ไซค์... เหมือนเราไต่สูงขึ้นเรื่อยๆ เลย
- ใช่ไหม - ใช่
ทั้งเช้า เราก็เลยใช้ไฟ...
เหลือไฟ 41% วิ่งได้อีก 74 กม.
แต่จุดหมายของเรา อยู่ห่างออกไป 110 กม.
ดังนั้นหวังว่าจะเจอทางลงเร็วๆ นี้
เวลาเราขี่ลงเนิน มอเตอร์ไซค์จะชาร์จไฟอัตโนมัติ
เหมือนรถไฮบริด มีมอเตอร์ข้างใน
ซึ่งจะคอยปั่นไฟกลับเข้าแบตเตอรี่
หมายความว่า เราจะไปได้ไกลขึ้นและเร็วขึ้นอีกนิด
ปั่นไฟไวมาก พวก ของเขาดีจริงๆ
เอาเลย ชาร์จไฟเข้าไปๆ
ระหว่างทาง เราเห็นนักปั่นจักรยานปั่นขึ้นเนิน
และเขาเร่งความเร็วขึ้นเนิน
และเราคิดว่า "พระเจ้า นั่นยากนะ"
พอเราเข้าไปใกล้ๆ เราก็เห็นว่าเขามีขาข้างเดียว
ยินดีที่ได้รู้จักครับ
คุณเก่งมากจริงๆ
ใช้เวลาปั่นขึ้นเนินนานแค่ไหนครับ
- สามชั่วโมง - ว้าว พวก สุดยอดมาก
หกสิบกิโลเมตร
100 กิโลเมตร
(ยูเบอร์ ปิชิวา นักปั่นคนพิการ)
ไปปั่นแล้วก็ปั่นกลับ
หนึ่งร้อยยี่สิบกิโลเมตร
เจ๋งมาก
นักพาราลิมปิกชาวเปรู และเขาจะลงแข่งโอลิมปิก
- คุณซ้อมยังไงครับ - บนถนนครับ
ขี่บนถนน
ครับ
- เขามีที่ให้ซ้อมอย่างดี - ภูเขาสวยๆ ให้ซ้อม
เขาประสบอุบัติเหตุ ทางรถยนต์และเสียขาตั้งแต่สะโพกลงมา
ผมประสบอุบัติเหตุเมื่อปี 2012
ผมเข้าใจเรื่องการฟื้นฟูร่างกาย
และความรู้สึกดิ่ง
เพราะอุบัติเหตุที่พลิกชีวิต อย่างที่เขาต้องเจอ
แล้วเราจะไปทางไหนต่อ เราจะเดินหน้าต่อได้ยังไง
เราจะทํายังไงหลังจากนั้น
และผมคิดว่า เรื่องใหญ่ที่สุดเรื่องหนึ่ง
ที่เกิดขึ้นกับเรา เมื่อเราเกิดบาดแผลทางใจ
ก็คือการพยายามกลับมาสู่ภาวะปกติ
การที่เราตัดสินใจว่า ใช่ โอเค ฉันมีสภาพแบบนี้
แต่ฉันจะไม่ให้มันมากําหนดตัวตนของฉั น
ฉันจะฮึดสู้ต่อ
และนั่นคือสิ่งที่เขาทําครับ ดูเขาสิ เขาจะไปแข่งโอลิมปิก
สุดยอดมากเลย
ไป 50 กม. กลับ 50 กม. เขาทําแบบนี้เป็นประจํา
เนินนั่นโหดมากเลยนะ คุณพระช่วย
ขนาดขี่มอเตอร์ไซค์ขึ้นไป ยังว่าโหดเลย
ไม่ต้องพูดถึงว่าปั่นด้วยขาข้างเดีย ว
แต่เขาเยี่ยมจริงๆ นับว่าเป็นโชค ที่บังเอิญมาเจอคนแบบเขาข้างบนนี้
บนจุดสูงสุดของโลก
(อันดาฮัวเอลัส เปรู)
เราใกล้ถึงอันดาฮัวเอลัส
และยังต้องไปต่ออีก 240 กม. จึงจะถึงอายาคูโช
กราเซียส ขอบคุณครับ
- ใช้ได้ไหมครับ - ได้ครับ
ไฟเข้าไหม
เข้า ขอบคุณครับ
- ลุยกันเลย - ต้องไปอีก 160 กม. แต่...
- ท่าหุ่นยนต์ - เขาทําท่าหุ่นยนต์
โอเค
ใช่ ไม่ เขาโอเคไหม
โอเค ไปกันเถอะ ลุยต่อ
คิดว่าเราควรจะไปกันต่อได้แล้ว
เส้นทางในสองสามวัน ที่ผ่านมา มันสุดยอดมากครับ
เดี๋ยวก็ขึ้น เดี๋ยวก็ลง...
ขึ้นไปถึง 4,000 เมตร กลับลงมา ที่ 2,500 แล้วขึ้นไปอีก 4,000
กลับลงมาที่ 2,500 เมตร บนถนนที่เหลือเชื่อที่สุดเหล่านี้
ถนนลาดยาง ภูมิประเทศ และทิวทัศน์
ที่ทอดลงไปเห็นหุบเขา
ลงไปเรื่อยๆ จนถึงหุบเขา และเมืองต่างๆ
มันสุดยอดมากจริงๆ ครับ
พรุ่งนี้เราจะทิ้ง มอเตอร์ไซค์ไว้ และเดินทาง
เข้าไปในป่าฝนแอมะซอน เพื่อดูความร่วมมือระหว่างเอ็นจีโอ
กับชนเผ่าแห่งหนึ่ง ซึ่งพยายาม ลดการตัดไม้ทําลายป่ากันทั้งคู่
(อายาคูโช เปรู)
เราจะไปดูวิธีทํางาน ของคูลเอิร์ธ
เป็นวิธีคิดแบบใหม่ เป็นวิธีคิดอีกแบบ
เป็นการให้อํานาจ ทําให้คนมีงานทํา
ทําให้คนมีรายได้เลี้ยงตัว ดีกว่าไปตัดไม้ทําลายป่า
มาดูกันครับว่าจะเป็นยังไง
เราต้องนั่งเฮลิคอปเตอร์ไป เพราะขี่มอเตอร์ไซค์ไปไม่ได้
เอาละนะ ขึ้นแล้วๆ
สวยจัง มีแม่น้ําไหลผ่านหุบเขา
สวยชะมัด
เราต้องบินไกล 144 กม. เพื่อไปยังคูติวิเรนี
ชุมชนชาวอาชานินกา ในป่าแอมะซอน
เพื่อเยี่ยมหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ในจํานวน 12 หมู่บ้าน
เจ๋งมากจริงๆ
ป่าสวยมาก
จํานวนแมลง สัตว์ แล...
ทุกอย่างในป่า
มันเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา
นั่นไง ดูสิ
มีป่าแหว่งอยู่บนเนินนั่น...
ถูกถางป่าไปหน่อยนึง
เหมือนถลกหนังของโลก
เราจะไม่มีอากาศหายใจ
ใช่
แต่มันยากเนอะ
เพราะเขาอยู่ในบ้านหลังเล็กของเขาดี ๆ
เหลียวมองดูไม้เนื้อแข็งพวกนี้
แล้วจู่ๆ ก็มีคนมาบอกว่า "ตัดสิ เดี๋ยวให้เงิน"
แล้วก็มีคนอื่นมาบอกว่า
"โอ้ อย่านะ คุณต้องรักษาป่าไว้"
แล้วเขาก็แบบว่า "ใช่ แต่ฉันต้องหาเลี้ยงครอบครัว"
เป็นปัญหาเฉพาะหน้า แต่...
ก็นะ จะทํายังไงได้
ใช่ กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเนอะ
ถึงแล้วเหรอครับ
คนเยอะอยู่นะ
ว้าว สีสันสดใส
หมู่บ้านแห่งนี้ชื่อทินคาเรนี มีประชากรเกือบ 200 คน
เราจะสนับสนุนชุมชนนี้ ด้วยธุรกิจที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม
- สวัสดีครับ สบายดีไหม - สวัสดีครับ สวัสดี
คุณพูดว่า...
แปลว่า "สวัสดี" ในภาษาอาชานินกา
(อิซาเบล ตัวแทนคูลเอิร์ธ)
(แดเนียล หัวหน้าชุมชนคูติวิเรนี)
เราขอต้อนรับ
พวกเขามาจากแดนไกล เพื่อมาเยี่ยมเราที่นี่
เขากําลังทักทายหัวหน้าเผ่าทั้งหลาย ที่มาจากหมู่บ้านอื่นๆ
ซึ่งมาที่นี่ เพื่อต้อนรับคุณเช่นกันค่ะ
พวกเขาจะทาสีบนใบหน้าคุณ ผู้ชายกับผู้หญิงวาดลวดลายต่างกัน
โอเคครับ
สวัสดีค่ะ
สวยดีนี่นา
ของคุณดูเหมือนเสือดาว หรืออะไรสักอย่าง
- คุณมีปีกเล็กๆ เหมือนนก - ผมมองไม่เห็น
- พูดว่าขอบคุณยังไงครับ - กราเซียส
พวกเขาทําพิธีต้อนรับเรา อย่างพิเศษที่สุด
และนี่เป็นหนึ่งในโครงการแรกๆ ของคูลเอิร์ธ
ดําเนินการมาประมาณสิบปีแล้ว
ทั้งชุมชนคูติวิเรนีแห่งนี้
ครอบคลุมพื้นที่ป่าฝน มากกว่า 187,500 ไร่
เวลาคุณเข้ามาทํางานในป่า และหาน้ําไม่ได้
ก็ให้มองหาเถาวัลย์แทนค่ะ
ดื่มน้ําจากเถาวัลย์ได้เลย
มันเป็นสมุนไพรอีกด้วย
ดูนั่นสิ มาแล้ว
- ดูสิ - นั่นไงน้ํา
อร่อยและสดชื่นมากครับ
สําหรับชุมชนต่างๆ ป่าก็เหมือนตลาดค่ะ
เวลาต้องการอาหาร
เวลาต้องการสร้างบ้าน พวกเขาก็จะเข้ามาในป่า
แถมยังมีรายได้จากป่า เพื่อความอยู่รอด
เราก็เลยเข้ามาให้ทุนแก่พวกเขา
พวกเขาจะได้ไม่รู้สึกกดดัน ว่าจะต้องหารายได้
จากการลักลอบตัดไม้หรือจากโคเคน
เราช่วยให้พวกเขาเลิกตัดไม้ทําลายป่า และลดปริมาณลง
คุณร่วมมือกับคูลเอิร์ธ มาประมาณสิบปีแล้ว...
(ไฮเม จากชุมชนคูติวิเรนี)
มันมีความหมายต่อพวกคุณ ในฐานะชุมชนอย่างไรครับ
มีพวกเราแค่ไม่กี่คน ที่อนุรักษ์และรักป่าไม้
เราได้อาหารจากที่นี่...
และทุกอย่างที่เราจําเป็นต้องใช้
ป่าจึงสําคัญต่อเรามากครับ
พวกเขาได้รับ การสนันสนุนทางการเงิน
นั่นทําให้เด็กๆ ไปโรงเรียนได้
และอาจจะมีเงินจ่าย ค่ารักษาพยาบาลมากขึ้น
โครงการนี้จึงดีต่อพวกเขา
เขาอยากพาไปดูบ้านค่ะ ไปไหมคะ
- ครับ - ค่ะ
โอเค
ทอผ้า สวัสดีครับ
ภรรยาเขา อัลเบอร์ติน่า
สวัสดีครับ
บ้านเขากว้างขวางมาก
ดูสิ เขามีทีวี เครื่องเล่นสเตอริโอ
- สวยมากครับ - ใช่ค่ะ
ผมไม่เคยไปที่แบบนี้เลย ที่เราเห็น...
ผู้คนใช้ชีวิตกันในป่าจริงๆ
หวังว่าการสนับสนุน การเกษตรแบบยั่งยืน
จะทําให้ชนพื้นเมืองอาชานินกา อยู่ที่นี่กันระยะยาว
และปกป้องแผ่นดินของพวกเขา ไม่ให้มีการทําลายป่าเพิ่ม
ไฮเมคะ คุณจะไม่ย้ายไปไหนอีกแล้วใช่ไหม
หลังจากย้ายไปย้ายมา ผมอยากลงหลักปักฐานแล้วครับ
ผมคิดถึงรุ่นลูกรุ่นหลาน
หลานๆ ของผม
ทิ้งบางอย่างที่นี่ไว้ให้พวกเขา
อรุณสวัสดิ์ ทุกคน
ผมตื่นมาในสถานที่แห่งนี้ครับ กลางป่ากลางเขา
ในหมู่บ้านที่งดงาม
ผมนอนหลับเป็นตายเลยครับ
ในหมู่บ้านคูติวิเรนีแห่งนี้
เย็นชื่นใจ
พวกเขาไม่ได้เข้มงวด ไม่ได้แบบว่า
"ห้ามใครตัดต้นไม้นะ" พวกเขาเข้าใจชุมชนต่างๆ
และพวกเขาพยายามร่วมมือ กับชุมชนเพื่อพยายาม
ช่วยเหลือพวกเขา ให้ลดการตัดไม้ทําลายป่าลง
หรือซาบซึ้งใจในสิ่งที่ป่ามอบให้
ชาร์ลีย์กับผม เราไม่ได้ตั้งใจจะเดินทางครั้งนี้
ด้วยมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า เพราะเราเป็นนักสิ่งแวดล้อม
ผมคิดว่าเราอยากใช้มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า เพราะมันคืออนาคต
เพราะเราตื่นเต้น เรื่องมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า
แต่ขณะที่เราเดินทาง มันเปิดโลกผม
ให้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในโลกนี้
ไม่อยากเชื่อว่าเราไปเยือน มาชูปิกชูกับคูลเอิร์ธมาแล้ว
โครงการแรกของยูนิเซฟ
สิ่งเหล่านั้นดูไกลมาก จากจุดเริ่มต้น
และเราก็ทําไปแล้ว
ผมพอแล้วกับเทือกเขาแอนดีส
เราแค่ต้องข้ามเนินสุดท้าย ใช่เนินนั่นไหม
ผมไม่อยากตื่นเต้นเกินไป
พระอาทิตย์ตกสวยมาก ว้าว สวยจริงๆ
เราข้ามเทือกเขาแอนดีส และไต่ลงมา 4,000 เมตร
จนถึงเมืองชายฝั่งชื่ออิกาในเปรู
ต่อไปเราจะไปดู งานศิลปะยักษ์อายุ 2,000 ปี
เส้นนาซกา ซึ่งผมเคยได้ยินมาก่อน
(อายาคูโช - อิกา เส้นนาซกา)
วันนี้เราจะไปดูลวดลายมหัศจรรย์
บนผิวโลกครับ
เราต้องดูจากบนอากาศ
แต่ลวดลายพวกนี้ เกิดขึ้นก่อนเราจะมีเครื่องบิน...
มันสร้างมาเพื่อใคร เพื่อมนุษย์ต่างดาวหรือเปล่า
เราไม่รู้ เราจะไปดูกันวันนี้ครับ
ใช่ เราจะบินเหนือหุบเขานาซกา...
(ซีซาร์ - ผู้ช่วยนักบิน)
บินต่ําเท่าที่จะต่ําได้
พอเราไปถึงลวดลายหนึ่ง เราจะหักไปทางซ้าย
แล้วก็ไปทางขวา โอเคนะครับ
ดังนั้นจะเห็นกันทุกคน
เราจะเลี้ยว 30 ถึง 50 องศา
รับรองว่าสนุกแน่ โอเคนะครับ
ผมอยากเตรียมถุง ก่อนจะขึ้นเครื่องบิน
- เป็นตัวเลือกที่ดีใช่ไหม - ใช่
ใสเชียว มองเห็นชัดเลยว่า ตอนเช้ากินอะไรไป
รัดเข็มขัดที่นั่งด้วยครับ
- ผ่อนคลาย ทําตัวสบายๆ - ทําตัวสบายๆ พวก
แม้จะมีทฤษฎีสมคบคิด เรื่องมนุษย์ต่างดาวถึงที่มา
แต่มันเหมือนกับชาวนาซกา สร้างงานศิลปะขนาดยักษ์
เพื่อขอฝนต่อเทพเจ้ามากกว่า
เราตายแล้ว
เราจะไปดูลวดลายแรกกันก่อน โอเคนะครับ
นั่นไง อยู่นั่น ดูสิ ตรงหน้าเลย
อยู่ตรงตีนเขา ตรงตีนเขา
มหัศจรรย์มาก
มีลายเส้นมากกว่า 1,000 ชิ้น
บางลวดลายก็สูงกว่า 400 เมตร
ผมเริ่มเมาเครื่องบิน
ผมคลื่นไส้แล้ว
ถ้าเราบินวนเป็นขมวดเล็กๆ ทั้งสองทางรอบลวดลายอื่นล่ะ
- แบบว่า... - เยี่ยมเลย
ผมอยากลงแล้ว
- ขอบคุณครับ - กราเซียส ขอบคุณมาก
หวังว่าสนุกกันนะครับ
สนุกมากเลยครับ ขอบคุณ
ตอนเลี้ยวเป็นยังไงครับ
- ดีมากครับ ขอบคุณ - นิ่มมากครับ
ผมว่าไม่
เรากลับมาบนถนนอีกครั้ง
เริ่มร้อนแล้วเนอะ อากาศเริ่มร้อนและแห้งแล้ว
ขี่ง่ายๆ
ผมอยากไปประเทศใหม่แล้วครับ
ไปเอกวาดอร์
ชักจะตื่นเต้นแล้วสิ
พร้อมชาร์จไหม
ริเวียนประดิษฐ์ผลงานชิ้นสําคัญ
พวกคิดออกว่า จะชาร์จไฟให้เราจนเต็มได้ยังไง
ด้วยการต่อไฟจากรถพวกเขา ในเวลาสองชั่วโมง
นั่นไง ไฟเข้าแล้ว ใช่
ใช่
ผมคิดว่าดีจริงๆ ที่มีเทคโนโลยีชาร์จไฟแบบใหม่
ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อเรา
และมันอาจเป็นประโยชน์ต่อผู้คน ในอนาคต
อีกหนึ่งชั่วโมง ยี่สิบสี่นาทีจะเต็ม
สองชั่วโมง เรียบร้อย
ผมว่าผมเริ่มจะเข้าใจ การจราจรในเปรูแล้ว
โอ้ ใช่
พระเจ้า ระวัง! ค่อยๆ ไป
ค่อยๆ ค่อยๆ
โอ้ ให้ตาย
เอาภาพที่เกิดขึ้น ไปใช้ในโฆษณาได้เลยนะ
- หนังตัวอย่างหรือตัดจบให้น่าติดตาม - ใช่ ตัดจบให้ลุ้น
"ระวังๆ"
- มีกี่รายการที่ทําแบบนั้น - กลับมาหลังพักโฆษณา
และมีคลิปที่เขาพูดว่า "ระวังๆ ระวัง"
จากนั้นก็ นั่นแหละ
เอาละครับ เรากําลังมุ่งหน้าไปชายแดนเอกวาดอร์
เราจะไปเยี่ยม เพื่อนๆ ชาวยูนิเซฟของเรา
ซึ่งตั้งค่ายช่วยเหลือผู้ลี้ภัย จากเวเนซุเอลา
ชาวเวเนซุเอลาหลายร้อย กําลังหนีออกจากประเทศ
เพื่อหนีจากวิกฤตทางเศรษฐกิจ และมนุษยธรรมที่นั่น
ผู้คนเดินทางหลายร้อยกิโลเมตร
ผ่านโคลอมเบียและเอกวาดอร์ เพื่อไปหาครอบครัว
และหางานทําในเปรูและชิลี
(เมืองตุมเบส เปรู)
เต็นท์เต็มไปหมด
ค่ายในตุมเบสนี้ ช่วยเหลือแม่กับทารกมากกว่า 100 คน
รวมทั้งเด็กๆ อีก 50 คน ที่ไม่มีพ่อแม่อยู่ด้วย
พื้นที่ปลอดภัยของเด็กเหรอครับ
พวกเขาเป็นนักแสดงจ้ะ
สวัสดีค่ะ
สวัสดีครับ
เด็กๆ ปรับตัวได้เร็วมากครับ
แต่พวกเขาก็ต้องการ การปกป้องและความช่วยเหลือ
นึกภาพออกไหมว่าหนีออกจากเวเนซุเอลา ข้ามประเทศโคลอมเบียกับเอกวาดอร์
เพื่อมาถึงที่นี่โดยรถบัส ไม่ก็เดินเท้า
มันโหดมากสําหรับเด็กๆ
พวกเขาไม่มีเวลา ที่จะทําตัวเป็นเด็กอีกต่อไป
มาเรียอายุ 16 กับน้องชาย เอบราแฮม อายุแค่ 14
พวกเขามาที่ชายแดน โดยที่ต้องดูแลตัวเอง
พวกเขาอยู่ที่นี่มา 47 วันแล้วค่ะ
ตอนพวกหนูออกมา สถานการณ์ในเวเนซุเอลาเป็นยังไงบ้าง
สถานการณ์วิกฤตมากค่ะ
เราเลยต้องหนีออกจากประเทศ
หนูเลยต้องจากบ้าน จากโรงเรียนและเพื่อนๆ
ทุกอย่าง
สิ่งที่เจ็บปวดมากที่สุด คือต้องจากครอบครัว
มันยากที่จะแยกจากกัน...
หลังจากอยู่ด้วยกันมาทั้งชีวิต
ผมเสียใจด้วย
ใช่ มันยากมาก ยากมากๆ
- สถานการณ์ปะทุขั้นสุด - ใช่
(บิเบียนา - ยูนิเซฟ)
ผู้คนตกงาน เงินของพวกเขาไม่มีค่าอะไรเลย
พวกเขาขายทุกอย่างที่มี เพื่อพยายามหนีออกมา
พวกเขาเลยต้องทิ้งแม่กับพี่ชายมา
พวกเขารู้ไหมว่า แม่กับพี่ชาย
ทําอะไรอยู่ในเวเนซุเอลา
รู้ไหมว่าแม่กับพี่ชายทําอะไรอยู่
ในเวเนซุเอลา
- แม่คนสวยของหนูใช่ไหมจ๊ะ - แม่หนู
อย่าร้องไห้นะจ๊ะ
คนเก่งของฉัน
- ผมเสียใจด้วย - ใช่
พวกหนูแกร่งมากนะรู้ไหม
พวกหนูจะผ่านมันไปได้ แน่นอน
ใช่
สิ่งที่เห็นทําให้ใจผมสลายจริงๆ
พวกเขากลับไปเวเนซุเอลาไม่ได้
พวกเขาต้องการเวลาแค่สามวัน เพื่อนั่งรถบัสข้ามเปรูไปชิลี
ซึ่งพวกเขาจะได้ไปพบ กับครอบครัวที่นั่น
พวกเขาจะมีอนาคตที่นั่น แต่กลับต้องติดอยู่ที่นี่
บางคนติดอยู่นานถึง 47 วัน
(เปรู/เอกวาดอร์ จุดข้ามชายแดน)
- ขอบคุณมากครับ - โอเคครับ
เรียบร้อย
สําหรับเรา มันง่ายมากที่จะข้ามชายแดน
และเข้าไปในเอกวาดอร์
เอกวาดอร์
การเดินทางช่วงต่อไป จะยากที่สุดในการเดินทางทั้งหมด
ปกติแล้วเราเดินทางจาก ใต้สุดของอเมริกาใต้
ไปยังเหนือสุดของอเมริกาเหนือได้ โดยใช้ถนนแพนอเมริกา
แต่มีช่องว่างยาว 160 กม. ตรงกลางเรียกว่าช่องโหว่ดาริเอน
ซึ่งเป็นป่าทึบ ไม่มีถนน
มีผู้ก่อการร้ายเต็มไปหมด คุณไม่อยากไปทางนั้น
(ช่องโหว่ดาริเอน)
เราต้องนั่งเรืออ้อมไป หรือนั่งเครื่องบิน
ทีนี้รถเราหนักมาก ทางเดียวที่จะข้ามได้คือทางเรือ
เราแค่ต้องไปถึงท่าเรือให้เร็วที่สุ ด
ไม่ ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์เลย ผมว่าเราเกาะกลุ่มกันไว้ดีกว่า
เราจะตามคุณออกนอกเมืองอยู่ดี ที่นี่แอบน่ากลัว
เห็นชายทางซ้ายมือ ที่ถือปืนลูกซองสีเงินไหม
คําบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี