21.000 kilometre yol katedeceğiz. 13 ülkeden geçeceğiz.
Ushuaia'dan yola çıkıp Arjantin ve Şili'ye girip çıkacağız, Atacama Çölü'nü aşıp
La Paz'a gideceğiz. Titicaca Gölü'nü geçip
And Dağları boyunca Kolombiya ve Panama'ya gideceğiz.
Orta Amerika ve Meksika'dan geçip 100 günün sonunda Los Angeles'ta olacağız.
YÖNETMEN - YAPIMCI
Onlara video kameralar vereceğiz
ve kasklarında da mikrofonlu kameralar olacak.
Böylece onlar da çekim yapacaklar.
Bu, yol mu? Aman Tanrım!
YÖNETMEN - YAPIMCI
Üçüncü bir motorda
kameramanımız Claudio olacak.
Russ ve ben elektrikli pikaplarla onları izleyeceğiz.
Yanımızda kameraman Jimmy
ve lojistik sorumluları Anthony ve Taylor da olacak.
Araçlardan motosikletleri çekeceğiz
ve sınırlarda onlarla buluşacağız.
Onun dışında yalnız olacaklar.
LAGUNA COLORADA BOLİVYA
Umarım öyle ıssız bir yerde yolda kalmazlar.
-Burada kalmalılardı. -Evet.
Gitmeleri hataydı.
Nasılsınız?
Şarjımız bitti maalesef.
Vay be. Daha çok var mı?
-Evet. 32 kilometre var. -Evet.
Çekerek şarj etmek gerek.
-David arabasını bozacak. -Evet.
-Veya benzin bitecek. -Veya şarj.
Bu yollarda çekerek şarj etmeyi deneyecekler.
Evet, biri buraya.
Tamam.
-Acele etmeyelim. -Tamam.
Sen en önden git. İkinci sırada tabii ki Sprinter olacak.
Ben de arkadan yavaş yavaş geleceğim. Tamam mı?
-Bakalım olacak mı? -Si.
-Peki. -Sağ olun.
Peki. Oraya ulaşmaya çalışalım.
Tanrı'ya inanmıyorsanız bu gece inanmaya başlayın. Tamam mı?
Tamam.
Gözlüğüm yok. Ön camım buz tuttu.
Bu yolculukların ilginç bir özelliği var. Genellikle işler yolunda gidiyor.
Ama bir sorun çıktı mı da düzeltmesi kolay olmuyor.
Tozdan bir şey göremiyorum.
Ama karşıda otelin ışığı görünüyor.
Aracı hedefe ulaştırmalıyız. Anlatabiliyor muyum?
Çok yaklaştın, Russ. Ben şimdi vardım.
Bu iki aracı getiremeseydik
resmen yolda kalacaktık.
Ulaştın, dostum. Ulaştın.
Ucu ucuna.
Çılgınca bir yolculuk oldu, değil mi?
Şarj cihazlarına ulaştık.
Ama süspansiyon ne hâlde, emin değilim.
Ama neyse, ulaştık. Asıl önemli olan o.
Toz, soğuk ve delilik.
5000 metre irtifada olduğunuzu, mini bar yerine
ilaç dolabı görünce anlıyorsunuz.
Değil mi? Bir de oksijen tüpleri.
O korkunç yoldan yarın bizimkiler de geçecek.
Charley'nin o kadar bozuk bir yolda 50 kilometre motosiklet sürmesi...
Dahası da var.
Evet, yarın kim bilir başımıza neler gelecek, değil mi?
SILOLI ÇÖLÜ BOLİVYA
LOS ANGELES'A 14.756 KİLOMETRE
Asfalta ulaşmamıza daha 100 kilometre kadar var.
Beklediğimizden daha zorlu çıktı, ama aşacağız.
Sadece yolun gerektirdiği gibi gitmek gerekiyor.
Zikzaklar çize çize.
Peki. Buralar çok kumlu.
Hadi, Charley. Her şey yolunda.
Her şey yolunda.
O neydi öyle?
Bacaklarım yüzünden korkuyorum.
Bacaklarım biraz... Anladınız işte. Bacaklarımı sakatladım.
UYUNI TUZ GÖLÜ SILOLI ÇÖLÜ
Bu gölü duymuştuk. Yerliler buraya "tanrıların kanı" diyormuş.
İnanılmaz bir kızıllık.
Galiba flamingolar aslında beyaz.
Göl, tüylerine bu rengi veriyor.
Şu dağın arkası çok güzel.
Önceki yolculuklarda
motosikletimin yüzlerce fotoğrafını çekmişim.
Vay be.
En büyük sorun... Charley bundan hiç bahsetmese de...
İki korkunç kaza geçirdiği için bacakları çok hassas durumda.
Bacakları, çubuklarla, titanyum cıvatalarla, vidalarla dolu ve...
Motosiklet bacağının üzerine düşer ve onu...
Bacağını bir daha kullanamayabilir. Anlatabiliyor muyum?
Herhâlde bu hep aklındadır.
Bu şeyin üstünde yalpalarken aklındadır.
İnanılmaz derecede yürekli ve...
Dişini sıkıyor ve yapıyor.
Farkında olmadığından değil,
onu yenip hayatını yaşayabildiği için.
Bu çok cesurca.
Böyle bir yolculuk yapmak bir açıdan çok güzel.
Çok eğlenceli olabiliyor. Ama aynı zamanda çok yıpratıcı.
İnsanlar uyuyamıyor. Kötü besleniyor.
Bu koşullarda motosiklet kullanmak da
tehlikeli.
Ewan'ın fazla arazi tecrübesi yok.
Charley de iki kötü kaza geçirdi.
O yüzden ayakta motosiklet kullanamıyor.
Ayağa kalkamıyor,
çünkü kırık kemiklerinden biri üzerinde çok fazla basınç oluşuyormuş.
Burası biraz yumuşakmış.
-Sorun yok. -Çok yumuşak.
-4500 metredeyiz. -Rakım. Evet.
Peki.
Şu dağa bak! Sanki... Kutsal Kitap'tan çıkmış gibi.
Gözüme saç kaçtı.
Miniğim benim. Hadi, güzelim. Hadi gidelim.
Hadi, güzelim. Hadi şurayı aşalım!
Sen böyle sesler çıkarınca ben belki daha çok korkuyorum.
Bu hiç hoşuma gitmedi.
Kumu sevmiyorum. Burası çok kumlu, dostum.
Şuracıkta, ama hâlâ çok uzakta.
Şimdi diğer yol daha iyi gibi.
Yapılacak bir şey yok. Gidonu sıkma.
Yolu izle.
Daima karşıya bak.
Motosikleti gözlerinle yönlendir.
Orada olmak istiyorum. Oraya gitmek istiyorum.
Oraya gideceğim!
Küçük yumuşak...
Aman Tanrım. Peki, Charley düştü.
Peki, düştü. Düştü.
Tamam.
Bir şey yok. Bir şey yok.
İyi misin?
İyi misin? Yaralandın mı?
Hayır. Kaburgam.
Biraz.
Burada kaburgamı hissettim. Tık etti.
-Yapma. -Ama iyi.
İyi. İyiyim.
Nefes alabiliyorum.
-İyi misin? -Evet.
Peki.
Bekle. Ben de o tarafa geçeyim, beraber kaldıralım.
İyi misin? Bacağının sıkışmasından korktum.
-Hayır. Ben... Ayaktayım. -Peki.
Bir, iki, üç. Bu kadar.
-Tamam. -Tamam mı?
Düşerken nasıl her şeyin hâlâ öttüğünü düşünüyordum.
Yavaşladım, ama...
Ama gaz kolu hâlâ hafifçe açıkmış.
O yüzden daha kötü düştüm.
Evet, inanılmaz. Çok zor, bu...
Peki. Düştüm. Aptallığımdan.
Bacaklarım için çok endişeliydim. Onları kurtarmak istedim.
Evde istediğin kadar haritaya bak,
motosikletinle bu coğrafyaya girene kadar
ne yaşayacağını bilemiyorsun.
Bolivya'nın zorluğunu biliyorduk,
ama bu kadarını hiç beklemiyordum.
Motosiklette bir anda kendini çok savunmasız hissediyorsun.
Arabayla çok daha kolay, çünkü dört tekerleğin üstündesin.
Derin bir kuma girmek o kadar tehlikeli değil.
Kim bilir neredeyiz
ve önümüzde hâlâ uzun bir yol var.
Doğru yolda olduğumuzdan bile emin değilim.
Bu aşırı zorlu yolların son kısmı...
Yol dememek lazım aslında. Sadece patika.
Üstünde patikalar olan boş bir arazi.
Bu derin izler Ewan'ı ve Charley'yi çok zorluyordur.
Ama el frenini tamir ettirmeden yola çıkmakla hata ettim.
O kaplıcadan beri kimseyi görmedik.
-Dünyadan iyice koptuk. -Evet.
-Kontrolü kaybettim. Neredeyse düşüyordum. -Vay be.
-Ama kurtardım. -Kurtardın, bebeğim.
Bir anda öbür tarafa. Sanki...
Gidiyorsun sandım. Gerçekten.
Şu, Dave galiba.
Selam, çocuklar.
Sen öne geç ve sonra...
Üstten çekebilir miyiz?
Dave, park freni.
Aman Tanrım. Dave, araba. Araba.
Aman Tanrım. Dave, dikkat et! Dikkatli ol!
Dave, dikkat et! Dikkat et!
Aman Tanrım. İyi misin?
Galiba. Park frenim yok.
Charley.
Frenim yok gibi bir şey. Ve... Dün gece onu tamir ekibine bıraktık.
Sabah bir araç kiraladım, ama getirmediler.
Rivian ekibi onu kullanmamamı istedi. Tabii ki dinlemedim.
Neyse ki kimseye bir şey olmadı.
Başım dönüyor.
Çok büyük bir kaya.
Krikoyla kaldıralım, çünkü sıkışmış.
Beş santimetre kaldırabilsek...
-Sonra kayayı elle mi alacağız? -Olmaz mı? Yani...
Yerinden oynatabilirsek belki sürükleyerek çekebiliriz.
Ama acaba çok mu büyük?
İki tekere de takoz koymamız lazım.
-Yoksa yine kayar. -Evet.
Bakalım... Bakalım kaldırabilecek miyim?
Ağırlığı kaldıramamasından ve düşmesinden
korkuyorum.
Çok... Çok ürkütücü bir sahneydi. David'in el freni bozukmuş.
Ve birden... Arabadan inmişti. Araba geriye gitmeye başladı.
Anthony, kamerayla arabanın üstündeydi.
Maxim ön koltuktaydı ve araba geri gitmeye başladı.
Beynimin ne olduğunu algılaması zaman aldı.
Dave yokuş aşağı giden arabanın kapısının içinde koşuyordu.
Binmeye çalıştı, ama binemedi.
-Hey, Mac ya da Charley? -Evet?
Kayaya bakar mısınız?
-Kayaya mı? -Biraz ayrılmış mı?
David'in pikabı çalışmazsa
çölün ortasında mahsur kalırlar.
O yüzden, herkes çalıştı.
O, süspansiyon gibi bir şey herhâlde.
-Süspansiyon sıvısı mı bu? -Devam et, Dave.
Bence kayayı yerinden oynatamayacağız.
Bütün tekerleklere takoz koyduk.
-Bir bakalım... -İyiydi.
Devam et. Öyle yap. Mümkünse bir kez daha, Mac.
-O benim bebeğim. Beni o getirdi. -Acele etme.
Hadi, bebeğim.
Acelemiz yok. Acele etme.
Evet, kendini zorlama. İrtifadasın.
Şimdi kayayı çekersek...
Çekerken araba tekrar kayanın üstüne oturabilir.
Kriko yüzde yüz güvenli değil. O yüzden... Çok...
Araba kafana düşmesin.
Kayayı bu tarafa çekmeliyiz.
Evet, o tarafa. 20 santimetre kadar oynatabilsek...
Sen söyle, Mac. Sence bu taraftan çıkar mı?
Belki de haklısın.
Krikoyu biraz daha kaldırabiliriz.
Biraz daha yükseltelim. Bakalım nasıl olacak.
-Tamam. -Tanrım! Kurtuldu!
Kurtuldu, ama sorun henüz hallolmadı.
-Kriko ne kadar sağlam? İyi mi? -Bence gayet iyi.
-Mükemmel olmasa da iyi. -Tam değil.
Hey, Mac. Altında durma.
Halatı kayanın bu tarafına dolamamız lazım.
Kesinlikle. Hemen yapıyorum, tamam mı?
Mac, dikkat et orada.
-Dur. Hey. Tekrarla. -Onu kavradık.
-Herkes sakin olsun. -Acele etme.
Acele etme.
Aman be. İnsanların kafaları var orada.
Tamam, çıkıyorum.
Oley! Tamam, herkes arabadan uzaklaşsın.
Dur...
Uzaklaşın. Düz bir yere gideyim.
-Mac, lütfen oradan çık. -Artık damlamıyor.
Tekerlekleri taşlardan temizleyelim.
-Bir parça düştü. -Evet.
Oldukça büyük bir şey düştü.
Dave, yerde duran şu büyük metal parçasına
-baksana. -Aldım. Tamam.
Tamam, hallettik. Hadi, çocuklar. Ya gidecek ya da gitmeyecek.
Evet.
Lastik pek iyi görünmüyordu. Bence arabayı kullanmamalı.
Üstelik kocaman bir metal parçası düştü. O da gitti.
Neyse, onun kararı.
YEREL YAPIMCI
Çünkü hepimiz hâlâ hayattayız ve iyiyiz.
-Ama yolumuz uzun. -Evet.
Aman Tanrım. Biraz gidebildiğimize sevindim.
Daha fazla beklemek istemiyorum. Gitmek istiyorum.
-Hey... -Sence bu nedir?
-Tekerleğini kaybederse... -Evet.
-Hasar büyür. Daha da kötü. -Ciddi.
Bir dakikalığına çalıştı.
Evet, bazen iki dakika beklemek sana çok zaman kazandırır.
Anladım, Maxim. Çölde kalmak istemiyorum.
Araba çalıştı mı onu çalışır durumda tutacaksın.
Bunlar sadece prototip. Onları çok zorladık.
-Anladım. -Bakalım olacak mı? Seni seviyorum.
Hemen arkandayım. Ben de seni.
O parçanın ne olduğunu anladınız mı?
Ne içindi? İşlevi ne?
Süspansiyonun alt kısmının parçası olduğu kesin.
-Evet. -Diğer tarafta. Yani...
Yağ rezervuarı olabilir.
-Belki... Değil mi? -Hayır, değil.
Çok şeydi... Şey gibiydi...
O büyüklükte bir arabaya böyle bir rezervuar lazım.
Doğru. Yola çıkmadan su içelim.
-Dünkü idrarım. -İdrar... Harika.
Ben gerçekten ona işemiştim.
Bu, büyük bir değişim. Ve devam ediyor.
Yollar çok değişti. Maceranın gidişatı da değişti.
Bir yerlere ulaşamama riski büyüdü.
Arızalar oluyor.
Ayrıca, bence bir noktadan sonra
yolculuk insanları yormaya başlıyor.
Karakterler arasındaki dinamik.
Son günlerde sana her zamankinden yakınım
-ve bundan çok memnunum. -Evet, çok güzel.
İnsanlar biraz alan istiyor. Ve bu...
Şu anda kusursuz fırtına gibi bir durum var.
Şunu da unutma...
Üç gündür 4600 metre irtifadayız.
Evet.
4572 METRE
Bizimkiler arkamızdan yavaş yavaş geliyor.
Ne yapalım?
Siz devam edin. Birazdan hava kararacak.
Tamam, dostum.
Yani, bir kayaya çarptık. Arkada... Sürücü tarafında, arkada.
BİR RIVIAN TAMİRCİSİYLE
Kocaman bir kaya, süspansiyon salıncağına girdi.
Bir sıvı akmaya başladı.
Ve sence ben... O pompayı devre dışı bırakabilir miyim?
Dört kablo bir arada. Gri renkte. Yani, onları çekeyim mi?
Tamam. Sağ ol, Pete.
Buralar beton yoldan farksız.
Bu, yol mu?
Aman Tanrım!
İnanılmaz bir şey.
Ne güzel!
-Sevinçten ağlamak istiyorum. -Aman Tanrım!
Daha öncekiyle kıyaslandığında, burası düz bir yol.
Şu gökyüzüne bak. Vay be.
Bunu çok ama çok sevdim.
Şu anda çok mutluyum.
Çok güzel.
Biraz geciktik,
ama David'i o kayadan kurtardığımız için mutluyum.
Bugün çok yol katettik, ama karanlıkta yola devam edip Uyuni'ye varmalıyız.
UYUNI BOLİVYA
Rüyada gibiydik.
Uzun bir yol, ay ışığında tuz gölü manzarası
ve sonra bembeyaz bir otele girmek.
Çok naziklerdi. Prizleri kullanmamıza izin verdiler.
-Prizin yeri... -Şurada bir priz var.
-Böyle mi? -Evet.
Merhaba, lama.
BRUNO LAMA
Yumuşacık.
Bir gün kazak olacaksın.
Ne dedin sen?
"Bir gün kazak olacaksın." dedim. Çünkü onları da koyun gibi kırkıyorlar.
Yumuşacık.
Şurada eski dostlarım var.
Destansı, olağan dışı üç gün geçirdik.
Nihayet birazcık asfalt...
GÜNLÜK KAMERASI
...bulunca
180'le gitmeye başladık. Hızlı gidebilmek inanılmazdı.
Oteli neredeyse tamamen tuz tuğlalarından yapmışlar.
Bildiğiniz tuz.
Aman Tanrım. Ne yapıyorsunuz arabaya?
Çok güzel bir soru.
Gerekli parçaları nasıl buldunuz? Buldunuz bu?
-Doğaçlama yapıyoruz. -Öyle mi?
-Evet. -Doğaçlama şart, değil mi?
-Olanı kullanıyoruz. -Olanı.
David'in arabası... Altında... Devasa bir kaya vardı.
Evet.
-Arabadan bir parça düştü. -Evet.
Nedir o parça?
-Ekstra hidrolik yağ orada tutuluyor. -Evet.
Şurada.
Charley? Rezervuarmış. Teşekkür ederim.
-Rezervuar mı? -Öyle.
-Bu parça. -Evet, bu.
Olaysız günümüz yok.
Olaysız ânımız yok. Yok.
Rivianlar neredeyse tamir oldu.
Bugün yolumuz uzun,
ama önce tuz gölüne uğramak istiyoruz.
UYUNI TUZ GÖLÜ BOLİVYA
Vay anasını. Muazzam bir yer!
Bolivya'nın Uyuni kentinde, dünyanın en büyük tuz gölü var.
O kadar güzel ki.
Ne manzara ama.
Deriye ne kadar benziyor, değil mi?
-Evet. Fil derisine. -Evet.
Yılın belli zamanlarında burası yağmurlu oluyormuş.
Aylarca süren yağmurlar yağıyormuş ve burası göle dönüşüyormuş.
Dünyanın en büyük aynası.
Ortalara doğru gidersen...
Hiçbir şey görememeye başlıyormuşsun. Kaybolanlar oluyormuş.
-Yönünü şaşırabilirsin. -Tabii.
Ufku göremiyorsun. Tuz dışında bir şey göremiyorsun.
Nereden gelip nereye gittiğini şaşırıyorsun.
Burada ölenler olmuş.
Süper tehlikeli, ama inanılmaz derecede de güzel.
Bolivya'daki büyük yaylanın ortalarındayız.
Hâlâ 3600 metredeyiz.
3657 METRE
Çok zor anlar
yaşasam da son üç günü çok sevdim.
Arazi motosikletçisi değilim. Böyle yolları seviyorum.
Ben... Cadde motosikletçisiyim.
Arada pistte de kullanıyorum, ama nadiren.
Çok hızlı gitmeyi sevmiyorum.
Bir yerden bir yere motosikletle gitmeyi seviyorum ve...
Motosikletle ilişkim böyle.
Motosikletlerin performansı müthiş.
Bu Harleyler bütün zorluklara göğüs gerdi.
Yepyeni motosikletler.
Seri üretimlerine başlanmadı. Prototip aşamasındalar.
Ateş Toprakları'ndan Los Angeles'a kadar bu elektrikli motosikletlerle gitmek...
Ne müthiş bir hikâye olacak eğer... Eğer başarabilir, oraya ulaşabilirsek.
Bunun için her türlü yardımı da alıyoruz.
Harley-Davidson'ın test sürücüsü olmaktan gurur duyuyorum. CV'me ekleyeceğim.
İlk UNICEF ziyaretimizi yapacağız.
Onlarla çalışmayı seviyorum. Çalışmalarını beğeniyorum.
İnanılmaz derecede önemli.
Onlarla çalışmaktan hep onur duydum.
UNICEF, Bolivya hükûmetiyle birlikte, yerli halka yönelik okullar açmak için
kampanya yürüttü.
Bu okullarda yerli çocuklar İspanyolcanın yanı sıra
kendi dillerinde
ve kendi kültürleriyle ilgili eğitim alabiliyor. Eskiden bu mümkün değildi.
-Merhaba! Hiçbir yere erken varmadık. -İnanamıyorum!
Gelebildiler. Yaşıyorlar.
Amaç, dünyadan kopuk yaşayan
yerli çocuklara eğitim sağlamak.
Ücra bir yerde inanılmaz bir okul göreceksiniz.
Bazı çocuklar saatlerce yürüyerek okula ulaşıyor.
Yürüdükleri mesafeler inanılmaz.
Keçuva çocukları bu okul açılmadan önce ne yapıyordu?
Bolivya nüfusunun yüzde 43'ü yerlidir.
Otuz yıl önce bunu takmak yasaktı.
Ülkedeki yerli halk unutulmuştu.
Yok gibilerdi.
1990'da, UNICEF sekiz okulla birlikte çalışmaya başladı.
Çift dilli ve kültürler arası bir eğitime başlandı.
Çocuklar kendi dillerinde eğitim alıyor
ve kendi kültürlerinin bilgilerini kullanıyor.
CHALLAMAYU OKULU BOLİVYA
Okulun çevresinde bu Keçuva köyü oluşmuş.
Bu evler on yıl önce yapılmış.
Merhaba.
Merhaba. ¿Cómo estás? Merhaba. Nasılsın?
-Merhaba! -Merhaba.
Ne?
-Gracias. -Bienvenido. Hoş geldin.
-Memnun oldum. -Buyurun.
-Buradan. -Evet, burada dur.
Merhaba. Tamam.
Tamam. Evet. Çok hoşuma gitti.
Çok teşekkür ederim.
Bu mu?
Dans edecek. Dans.
Evet, çok başarılı.
Dört, beş, altı, yedi, sekiz, dokuz, on.
Kendi yerel dillerinde mi konuşuyorlar?
-Evet. Keçuva dili. -Tamam, Keçuva dili.
Çocukların yerel bitkilerin Keçuva dilindeki adlarını
öğrenmelerini izlemek çok güzel.
"Kök."
-Yaşım mı? -Evet.
48. Niye soruyorsun ki? 48 yaşındayım.
Ne iş yapıyorsun?
Oyuncuyum.
Hangi filmlerde oynadın?
Trainspotting'i izleyen var mı?
O olmaz. Peki...
Yıldız Savaşları'nı izleyen var mı?
Yıldız Savaşları?
Sí? Burada olmayabilir.
Christopher Robin?
-Ayı Winnie? -Sanmıyorum.
Hemen menajerimi bağlayın.
Bu çocuklar hiçbir filmimi izlememiş.
Evet. Çocukların anneleri.
-Şapkalar harika, değil mi? -Çok şık bir tarz.
Kat kat rengârenk kumaşların üstüne harika bir şapka.
Sınıfta örgü yapan var mı?
Ben, ben!
-Hepsi! -Vay be.
-Benim için büyük bir an, Charley! -Büyük bir an, Ewan.
Aman Tanrım. Şuna bakın! Örgü örmeyi gerçekten biliyorsunuz.
Şu yaptığı desene bakın!
Şaka mı bu? Bunu sen mi yaptın?
Bakın. Ne kadar karmaşık.
Kolay bir iş. Ellerini oynatman yetiyor.
Çocuklar örgü ve başka el sanatlarıyla
kültürlerini koruyorlar.
"Chullo" adı verilen bu örgü bere,
çocuğun kökeni ve doğayla ilişkisi hakkında bir hikâye anlatıyor.
Evet, karmaşık. Onunla örgü ördüm.
Çok zor, çünkü iplikle örüyorlar, yünle değil.
Etek giyiyor.
Sakalın da yok.
Evet. Bu bizim giysimiz. Kilt deniyor.
İnanmıyorum.
Onun "eteği".
Çoraplarımız da böyle.
-İnanmıyorum. -Sí?
Her ailenin kendi renkleri var.
Charley!
Peki.
Zavallıcık.
Sandalye kiloma dayanamadı.
Bolivya'ya geldiğiniz için teşekkürler.
Memnuniyetle. Burada olmaktan mutluyuz.
Bolivya'ya ve okula geldiğiniz için teşekkürler.
Bolivya'ya geldiğiniz için teşekkürler.
-Çok sevdik. Çok güzel bir yer. -Seve seve. Evet.
Çok hoş bir ziyaretti.
Aman Tanrım. Çok iyi ve tatlı çocuklardı.
Bize harika bir gösteri hazırlamışlar.
Hem kendi dillerinde
hem İspanyolca eğitim görmeleri onlara çok şey kazandıracak.
Dünya ayaklarının altında olacak. Yani...
4600 metrede yaşıyorlar.
Dünya gerçekten ayaklarının altında.
Araba geliyor.
La Paz.
Burası, La Paz. La Paz'a ulaştık, Charley.
LA PAZ BOLİVYA
La Paz'a geldik. Çok kalabalık bir kent,
ama modernite ile yerli kültürü arasında iyi bir denge kurulmuş.
Görmek için sabırsızlanıyorum.
İnanılmaz. Harika.
Zekice bir fikir, çünkü...
Çünkü yerde değil. Kirlilik yaratmıyor.
Yer kaplamıyor.
Her yere kurulabilir.
Böyle büyük ve kalabalık bir şehirde de çözüm bulabiliyorsun.
Evet.
Ama bu evlerde yaşayanlar için kötü olabilir.
İki dakikada bir kafalarının üstünden vagon geçiyor.
Toplu taşımaya hazır mısınız?
Nereye gidiyoruz?
Burada hep nefes nefeseyiz.
-La Paz. -La Paz, biz geldik.
Vay be. Nefes alamıyorum.
Evet. Çok güzel.
Teleferikteyiz.
-Görüyor musun? -Ne manzara ama!
Bu, eski şehre giden teleferik mi?
Casco Viejo'ya, yani eski şehre gidiyoruz.
Çeşitli alanlardan Bolivyalı sanatçıların dükkânları ve atölyeleri var.
Claudio'nun motosikleti için yeni süsler alalım.
Evet.
Vay be. Muhteşem, değil mi?
İlk göze çarpan, yerlilerle İspanyol asıllı insanların...
YEREL YAPIMCI
...karışması oluyor. İç içe geçmişler, değil mi?
Melon şapkalara bayılıyorum.
-Çok güzel. -Harika, değil mi?
Şirin bir müzik. Geldiğini haber veriyor.
Eco eficiente.
Çok eğlenceli.
"Bip, bip, bip" sesinden bin kat iyidir.
Bizde dondurmacılar böyle müzikler çalar.
Yumuşacık.
Bak... Claudio'nun motosikleti için böyle şeyler almalıyız.
Daha fazlasını. Çok daha fazlasını.
Böyle gider.
Bu lama da "A!" diye bağırır.
Şuraya bak!
Tanrım. Onun da altı teli var.
Gracias. Çok teşekkürler. Çok hoş. Dükkânınız çok güzel.
-Teşekkürler. -Bueno. Güzel. Teşekkürler.
Çok hoşmuş. Yolculuğa uygun.
Sesi çok güzel.
Güzel, değil mi?
Mor olanı beğendim. Tam hippi tarzı. Tam...
Buraya özgü.
-Harika, değil mi? -Tam senlik.
Çok şirin bir şey. Çok beğendim.
Çok teşekkürler. Teşekkürler.
-Gracias. Teşekkürler. Çok hoş. -Teşekkürler! Güle güle!
Buraya bayıldım.
Geleneksel ve modern kültürlerin ilginç bir karışımı var.
Yoksul çocuklar için bir okul olarak kurulan
bir restorana gidiyoruz.
Kurulduğundan beri pek çok ünlü şef yetiştirmiş.
Son beş haftadır yediklerimizden çok farklı şeyler.
Neler yediniz?
BAŞ ŞEF
-İyi ve kötü öğünler oldu. -Pringles...
Mountain Bars, Snickers...
-Snickers, evet. -Aman Tanrım. Peki.
-Sizi doyurmamız lazım. -Evet.
Buna wira-wira deniyor. Andlarda yetişen geleneksel bir ot.
Küçük bıldırcın yumurtaları da koyuyoruz.
Ağzına kadar doldurup wira-wira ile tütsülüyoruz.
Bir parmak gibi.
Bıldırcın yumurtalarını gösterir misin?
Böyle ince ince çalışmaları çok hoşuma gidiyor.
Evet, çok güzel.
Burası, hayatımda gördüğüm
en ilginç şehirlerden biri.
Doğrudan çalıştığımız pek çok üretici var.
Yılda üç kez bütün Bolivya'yı dolaşıyoruz.
Ürün buluyoruz ve üreticilerle temas kuruyoruz.
Ya! Her şey Bolivya ürünü mü?
Yüzde yüz Bolivya ürünü kullanıyoruz.
-Vay. -Vay be, müthiş.
Evet.
Andlarda, Amazon'da, Chaco'da yiyecek arıyoruz
ve her şeyi bir araya getiriyoruz.
İnsanlar buraya bütün Bolivya'yı görmeye geliyor.
Biz de... Bütün Bolivya'yı bir tabağa sığdırıyoruz.
Evet, amacımız bu.
Bu benim işimdi. İki yıl bulaşıkçılık yaptım. 14, 15, 16 yaşlarındayken.
Sen aşçısın, ben bulaşıkçı. Böyle bir ilişkimiz var.
Bu insanları izlerken çok heyecanlanıyorum.
Böyle mutfaklarda çok çalıştım.
Ben de bu tür ıncık cıncık işlerle uğraşırdım. Çok severim.
Ama bu seviyeye ulaşmak birkaç yıl alır.
Özel bir yer,
çünkü zor durumdaki, yoksul çocukları
eğitmek için kurulmuş.
Bu çocukların pek çoğu, dünyanın çeşitli yerlerinde
şeflik yapıyormuş.
Yemekler çok lezzetliydi.
Çok özel bir yemekti. Çok iyiydi.
El yapımı. Bolivya'da yapılmış.
Üstünde marka falan yok, ama çok güzel.
Sapı çok güzel. Ahşabın dokusuna bakın.
Güzel, değil mi?
Yani... Düşündüm ki... Alınca şöyle düşündüm:
"Tamam, gitarı aldım.
Ama şimdi... Onu nasıl evime götüreceğim?"
Sonra aklıma geldi.
"Yahu, Sprinter'a koyarım, evime kadar gider."
Yani, saçma bir düşünceydi.
Bu yönümü hiç öğrenmeyeceksin
Bu yönümü hiç göstermeyeceğim
Umutsuzca, seni seveceğim sonsuza dek
Umutsuzca, sana vereceğim her şeyimi
Ama senden vazgeçmeyeceğim
Seni yüzüstü bırakmayacağım
Ve seni düştüğün yerde bırakmayacağım
Eğer bir gün düşersen
Peki.
Bırakıp gidin ya da bunu pencerenize
ya da çadırınıza koyun.
-Anladım. -Bir şey olursa...
Akım kesilince böyle ötüyor.
-Bileceksiniz... -Anladım, tersi.
Şarj olmuyorsa hemen...
Vay be, sen dâhi bir çocuksun. Evet.
Daha güzel bir yer olabilir mi?
Titicaca Gölü'nde Copacabana'ya gideceğiz.
Ama arada tekneye binmemiz lazım.
Ve... Hemen...
Hava kararınca duruyormuş. Yani...
Claudio'nun yeni motosiklet süsünü gördünüz mü?
Çığlık atan lama.
Nasıl buldun?
Çok etkilendim.
Sportster'da giderken "A!" diye bağıracak.
-Ne şehir ama! -Evet. Çılgınca.
La Paz'dan ayrılmak istemiyorum. Çok sevdim.
Evet.
Bak, o güzel otobüslerden.
Evet. Hoş.
Arka camına bak.
Müthiş, değil mi?
Arka pencere için dev bir perde lazım.
Of, ne kadar hoş.
Yokuşu çıkarken çok zorlanıyor, değil mi?
EL ALTO BOLİVYA
El Alto, La Paz'a çok yakın.
Yaklaşık 4300 metreyle dünyanın en yüksek yerleşimlerinden.
4267 METRE
Pek anlamlı olmadı, değil mi?
Hiç anlamlı olmadı. Ana caddeyi takip etmeliydik.
Oradan dosdoğru...
Neyse, önemli değil.
Çok acelemiz var. Copacabana'ya varmaya çalışıyoruz.
Oradan feribotla Titicaca Gölü'nün karşı yakasına geçeceğiz.
Ama bir politikaları varmış.
Son feribot güneş batarken kalkıyormuş.
O yüzden yetişmeye çalışıyoruz.
Düz gidecekmişiz.
Öyle mi? Benimki sol ve sağ gösteriyor.
Tırmandıkça tırmanıyoruz. İnanılır gibi değil.
İşte yukarıya doğru uzun yol. Tanrım.
Çık babam çık.
Vay.
Burası...
Benim cihaza göre sürekli sağa gitmemiz lazım.
Hangisi bilmiyorum.
Galiba kaybolduk.
Şarjımız hızla düşüyor.
Şimdi diğer Rivian arkamızda.
Şimdi nereye gidiyor?
Burayı mı çıkacak?
Gerçekten mi?
Burası hiçbir yere... Geri dön!
Tırmanacak mısın?
Yanlış yola girdiler.
Bence diğer yoldan gitmeliyiz. Bence yanlış yoldayız.
Hayır, ben çıkmayacağım.
Aşırı dik bir yol.
David...
Anthony, bekle. Arabayı döndüreceğim.
David...
İneceğim.
İniyorum.
İşte kara yolu burada.
Ona paralel gitmeliyiz.
-Solundaki otobüse dikkat et. -Sonra...
Sol... Solumda.
Resmen ödüm koptu. Hâlâ kendime gelemedim.
O yokuşu tırmandım. Oraya girmemem gerekirdi.
Frenler daha yeni değişti.
Çocuklar, sabah 3.30'a kadar frenler üzerinde çalıştı.
Dehşete kapıldım.
Anthony arka kasada çekim yapıyordu.
Taylor pencereden sarkmıştı.
Abartmıyorum, La Paz'ın en, en tepesine kadar çıktık.
Zemin de Arnavut kaldırımıydı.
İçimden "Tanrım, araba burada durursa ölürüz." dedim.
Şey gibi değil... Doğrudan boşluğa düşebilirdik.
Neyse...
Şu anki soruna odaklanmam lazım.
Hiç böyle uzun süre şehir içinde araba kullanmadım.
Lisedeki sürücülük eğitmenim görse benimle gurur duyardı.
TITICACA GÖLÜ FERİBOTU
Charley... İrtifayı hissetmeye başladım.
Evet, biliyorum.
TITICACA GÖLÜ BOLİVYA
Yetiştik. İnanılmaz.
Titicaca, dünyanın en yüksek gölü.
Son feribot.
Çocuklar orada. Çok zorlu bir yolculuktu.
Çok zorlanmış olmalılar.
Rastgele yapılmış bir feribot. Bayıldım!
Tabii güvensiz ve çılgınca bir alet.
Dünyada hâlâ Heath Robinson'ın
karikatürlerinden çıkmış gibi rastgele yapılmış şeyler var.
Dışarısı soğuk. Soğuk.
Evet, kesinlikle hastalanıyorum, Charley.
İrtifa çarptı mı çarpıyor.
Taylor yine fenalaştı. Şimdi Ewan da hissetmeye başladı.
Gidelim.
Doktora gidelim.
Ewan, iyi misin?
Yanındayım, dostum.
Taylor hemen fenalaştı,
ama beni endişelendiren tek kişi o değil.
DOKTOR
Dünya tarihinde en çok zamanı olan
doktor olmanızı umuyordum.
-Sorun değil. -Ewan iyi değil.
-Tamam, bakalım. -Ve... Doktor istemedi,
ama bir bakarsanız çok sevinirim.
Tamam, hadi yanına gidelim.
Ewan?
Alt yazı çevirmeni: Aylin Güneri