WIELKA WYPRAWA PRZEZ AMERYKI
Przejedziemy 21 000 kilometrów i 13 krajów.
Zaczniemy od Ushuaia, przez Argentynę i Chile z pustynią Atakama.
Potem odwiedzimy La Paz i przepłyniemy jezioro Titicaca.
Dalej przejedziemy Andy do Kolumbii, stamtąd do Panamy.
Przemierzymy Amerykę Środkową i Meksyk, by po stu dniach dotrzeć do Los Angeles.
REŻYSER-PRODUCENT
Wyposażymy ich w kamery.
Na kaskach też będą mieć kamery z mikrofonami,
żeby mogli kręcić po drodze.
Czy to droga? O Boże!
REŻYSER-PRODUCENT
Pojedzie z nimi trzeci motocykl z kamerzystą Claudiem.
Ja i Russ pojedziemy dwoma elektrycznymi furgonetkami.
Z nami kamerzyści Jimmy,
Anthony i Taylor, który pomoże też z logistyką.
Będziemy ich nagrywać z aut i będą punkty zborne na granicach,
ale ponadto motocykliści będą sami.
DOLINA CALCHAQUI ARGENTYNA
15 590 KILOMETRÓW DO LOS ANGELES
Krajobraz jest przepiękny.
Trudno to opisać. Wszędzie kaktusy.
To armia agaw, która trzyma straż w tej rozległej dolinie.
Uwielbiam patrzeć na taką Matkę Naturę.
Obserwować, jak zmienia się otoczenie, kiedy jedziemy.
To naprawdę wzruszające...
Tego właśnie szukałem, żeby poczuć się bliżej świata i ziemi.
Chłonąć podczas jazdy jej piękno.
Czuję dziś w sobie moc.
Boże, ta dolina jest zarąbista.
Wjeżdżamy do Doliny Calchaqui w drodze do ostatniej granicy z Chile.
To nasza pierwsza porządna dawka ekstremalnych wysokości.
Ale niesamowita. Przebywanie w tak otwartej przestrzeni to rzadkość.
Rankiem świeciło jasnoczerwono, a na tym tle – ciemnozielone kaktusy.
Piękna sprawa.
Do tego to wrażenie każdego ranka... Masz tak, Charley?
Gdy każdego ranka budzisz się w innym miejscu?
Czasami ma się dziwne sny.
Innym razem nie wiesz, gdzie jesteś. Budzisz się i myślisz: „Gdzie? Co?”.
Ja naprawdę czasem nie wiem, gdzie jesteśmy.
Piękny psiaczek.
Chodź się przywitać. Jaki słodziak.
Ale masz pomarańczowe, jasne oczy.
Tak, to Claudio. Ma kamerę.
Wszystko dobrze.
Ile kurczaków.
Rety. Ciężką mają podróż. Wręcz brutalną.
Nie wiem... Przez tę podróż...
Poważnie zaczynam rozważać wegetarianizm.
Nie wiem. Tyle je się tutaj mięsa.
Jedz...
Ogranicz spożycie mięsa do najwyżej dwóch razy na tydzień.
- To pomogłoby środowisku. - Tak.
Byłoby mniejsze zapotrzebowanie na krowy i kurczaki.
Byłaby mniejsza presja na środowisko.
To jest wegetariańskie. Zero produktów odzwierzęcych.
- Hej! - Rety, nasi brazylijscy kumple.
- Hola, hola. - ¿Cómo estás?
- Muy bien. - Muy bien.
Super byłoby z wami pojechać.
PODRÓŻNICY
- Albo za wami... Byłoby bosko. - To razem.
Spotkaliśmy naszych starych kumpli.
Uroczy ojciec i syn, którzy objeżdżają drogę numer 40.
Ruszamy.
Wspaniale widzieć żuczka. Uwielbiam VW Beetle. Piękny.
Rety. Najbardziej zajebista rzecz na świecie.
Beetle od razu uszczęśliwia.
Jak byłem mały, rodzice kupili trzy pod rząd.
- Trzy pod rząd? - W latach 70.
Czerwony, gdy urodził się mój brat. Potem biały,
a na koniec pomarańczowy. Najlepiej pamiętam ten ostatni.
Każdego lata jeździliśmy na biwak. Rodzice jechali ze Szkocji do Francji.
Genialna sprawa.
Pewnie dlatego tak je lubię.
Przywołują wspomnienia z dzieciństwa.
Na razie. Miło się z wami jechało.
Hola. Halo, halo. ¿Cómo estás?
- Jimmy, wiesz, czego szukam? - Czego?
Zmywacza do paznokci.
- Do palców u nóg? - Paznokcie wyrastają spod niebieskiego.
Mam teraz części paznokci bez lakieru.
Już mi się to nie podoba. Z chęcią to kiedyś powtórzę.
Nie!
Gram w tym filmie...
No nie!
Myślisz, że ktoś stroi sobie ze mnie żarty?
Gram w tym filmie.
Zobaczyłem siebie. Ciekawe, jak mówię po hiszpańsku.
Mówiłem właśnie: „Chodź, Jack” po hiszpańsku.
„Chodź, Jack”.
- Och, ty czasem w tym nie grasz, Ewan? - Tak.
Gram Elmonta, rycerza o wspaniałych włosach.
Nie pamiętam, gdzie jestem w tym momencie filmu.
No i proszę.
- Nie oglądałem... - O, to ty!
Jest.
Widziałeś to?
- Koniec. - Już? I po czarnym charakterze.
Super. Zrobię sobie taki tatuaż.
- Proszę. Gracias. - ¡Gracias!
Ale jaja.
A twój hiszpański...
Był całkiem niezły. To niesamowite, ile... zapomina się z czasem.
DOLINA CALCHAQUÍ
Wąwóz Muszli, Argentyna
To Wąwóz Muszli.
Nazwa pochodzi od niezwykłych formacji skalnych.
Odwiedzimy naturalny amfiteatr, znany z niebywałej akustyki.
Ponoć mało kto tu przyjeżdża. Dość nieznane miejsce.
Nikt o nim nie wie.
Rety, zobacz. Cała gromada. Parę autobusów.
Rety, to...
coś niespotykanego.
Przypomina mi to jakby ciasto czekoladowe.
Wszystkie te warstwy kruchej czekolady.
A do tego...
Do tego pomiędzy nimi cienkie warstwy kremu.
Widzisz je?
Trochę jakby się zapadły, nie?
Biszkopt troszkę zanadto zmiękł.
Mały wszystko rozwala.
Ktoś poświęcił temu mnóstwo czasu, a on...
- Lubi te na krawędzi. - Fajniej spadają.
Spadają dalej.
- Można? Tam... - Tak? Oczywiście.
Pójdę tam.
- Bardzo dziękuję. - Zobacz, czy się podobają. Mogę więcej.
Och, pięknie!
- Zrobiłem kilka. Nie wiem. - Jesteś...
Umiesz to robić... Bardzo dziękuję.
- To super. - Bardzo dziękuję.
Nie ma za co.
Pojedziemy „Pociągiem do chmur”.
Nazywa się tak, bo w pewnych okolicznościach
podróż odbywa się nad chmurami.
Ale musi ci się poszczęścić.
Widać, że chmury są nisko.
Zabiera nas w krótki objazd po najwyższych partiach Andów.
Trzymamy więc kciuki,
żeby pociąg przejechał nad chmurami.
- Jesteśmy wysoko. - Wiem, 3650 metrów.
Niezła wysokość, prawda?
Tak. To już porządna wysokość.
To już 3650 metrów i dalej się wspinamy.
Góry tutaj robią się coraz wyższe, prawda?
Coraz wyższe.
Nie byliśmy jeszcze tak wysoko. Taylor wyraźnie zaczyna to odczuwać.
Zaczyna mieć objawy choroby wysokościowej.
Mierzymy się z poważnym żywiołem.
Nikt nie wie, jak wpłynie na niego duża wysokość.
To zabawne. Na niektórych nie wpływa...
Innych poważnie dotyka...
Naszym celem dnia jest przejazd pociągiem.
Bardzo bym już chciał posiedzieć w nim parę godzin
i cieszyć się jazdą.
Ile kilometrów miało być do pociągu?
Do przejechania mamy 32, a zostało mi 34.
Przeżeram baterię.
Sytuacja może być krytyczna.
Będę musiał zwolnić. Jest za stromo.
Do tego pod wiatr.
Tu nie ma dokąd jechać. To...
To wielkie, rozległe, puste połacie.
Nie ma stacji paliw ani ładowarek.
Zasięg tych motocykli jest dość zróżnicowany.
Każdy dzień to eksperyment.
To naprawdę... Nie macie pojęcia.
Wiatr. Jezu. Tylko tego nam brakowało.
Nie wiem, jak to zrobimy.
Nie sądzę, żebym dał radę.
Jedźmy za sprinterem.
- Ewan? - Dobra.
Chłopacy są za tobą.
Nie hamuj pod żadnym pozorem. Jadą bardzo blisko ciebie.
Ale to niebezpieczne.
Z pół metra od tylnego zderzaka, żeby zmniejszyć opór wiatru.
Kazaliśmy kierowcy nie hamować pod żadnym pozorem.
Mega obłęd.
- Mega obłęd. - Obłęd! Och, co my wyprawiamy?
Ewan jest dosłownie 15 centymetrów od twojego zderzaka.
Jedź na maksa równomiernie.
Włączyliśmy tryb kontroli prędkości i nie hamujemy.
Chłopcy jadą za naszym sprinterem.
Russ niweluje też nieco opór wiatru z lewej strony.
To jak jazda w tunelu. Zero wiatru.
Utrzymuje mi się zasięg 23 kilometrów.
Ja mam 26, więc działa.
Działa. A ile nam zostało?
- Dziewiętnaście. - To sukces.
- Dobra robota. - Może dojedziemy.
To pewnie mało dogodny sposób podróżowania,
ale dopóki nikt nie hamuje ostro, będzie luz.
Dojechaliśmy.
SAN ANTONIO DE LOS COBRES ARGENTYNA
San Antonio de los Cobres to nasz ostatni nocleg w Argentynie
i jedno z najwyżej położonych miast świata.
Naprawdę zaczynam odczuwać wysokość.
Dobra, poszło nieźle.
Jak byliśmy blisko sprintera zasięg nam nie spadał.
Po prostu nie spadał. Kwestia oporu powietrza.
Przez wysokość nieźle rozbolała mnie głowa.
Taylor źle się czuje.
Kiedy jedziesz pod górę, spada liczba czerwonych krwinek.
MIEJSCOWY PRODUCENT
Mniej tlenu dociera do mózgu.
Tranquilo.
Wjeżdżaliśmy...
i było bardzo zimno.
Po prostu...
wtuliłem się i rozgrzałem...
poczułem ciepło w środku i...
Spokojnie.
Esta todo bien.
Taylor źle sobie radzi.
Mógłbyś go przytulić?
- Powiedz, że będzie dobrze. - Tak.
Przykro mi.
Gdybym miał obstawiać, kto z nas dostanie choroby wysokościowej,
- nie pomyślałbym o tobie. - Wiem.
- Przykro mi. - Jakie to głupie.
- No, okropnie. - Co z nim, bo...
Najlepszy sposób na chorobę wysokościową to zjechać niżej.
- Tak. - Zjechać niżej.
Dasz radę, stary. Nie martw się.
Będzie nam cię brakować. Powodzenia. Widzimy się za parę dni.
Był w kiepskim stanie i załamał się, że nie pojedzie dalej.
Ale choroba wysokościowa po prostu osłabia.
Nie ma rady. Trzeba zjechać niżej. Spotkamy się z nim znów w Boliwii.
Powietrze jest bardzo rzadkie. Jakbym był na haju.
- Daję się temu ponieść. - Okej.
Rety. Są super, nie?
To przecież dzieciaki.
O, czekamy przy pociągu do chmur
I nie mam wcale...
Brak mi tchu przy pociągu do chmur
Jesteśmy tak wysoko z moją pomarańczą
Gotowi na maltesersa?
- Dawaj. - Gotowi?
- Zrób to. - Mogę zemdleć z powodu tej wysokości.
Nic z tego.
- Może drugą ręką? - Zemdlejesz. Nieźle.
- Prawie. - Zrobią stop-klatkę.
- Powietrze jest za rzadkie. - Drugą ręką...
Jedziemy. Usiądźmy sobie wygodnie.
Zwą to „Pociągiem do chmur”, bo jest tak wysoko...
Chmury tworzą się pod pociągiem.
- Tak. - Jesteśmy na wysokości 3200 metrów.
- Zaczęli budowę około 1920 roku. - Tak.
Trwała 30 lat.
Spójrzcie w dół na ten wąwóz.
Rety, spójrzcie. Co za masakryczna wysokość.
Ale mam zawroty głowy.
Trzeba wziąć się w garść.
Uwielbiam to. Bosko!
Znalazłem nieco...
WIDEODZIENNIK
...zmywacza do paznokci i wacików.
Jestem gotów mieć to za sobą. Nie mówiłem jeszcze dzieciom, ale...
Jamyan i Anouk. Przepraszam, ale dzisiaj błękit znika.
To będzie wielki dzień. Ponad 320 kilometrów.
Przekraczamy granicę z Chile, po czym się wspinamy.
To spora wspinaczka, do 4000 metrów wysokości.
Teraz jesteśmy...
Musimy wspiąć się kolejne 700 metrów.
Po południu zacznie wzmagać się wiatr.
- Okej. - Jest bardzo mocny.
Na tej wysokości temperatura spadnie do minus 10 czy 15 stopni.
Spójrzcie.
Ci kolesie mierzą się z tymi samymi żywiołami,
ale na rowerach.
- ...przez ten straszny przeciwny wiatr. - To wycieczka. „MTB Adventure Salta”.
Adventure Salta.
Niesamowite.
Wspinamy się coraz wyżej.
Większość trasy to żwir.
Też tam wieje jak cholera.
Może nam zabraknąć mocy w baterii,
a jak nam zabraknie przed chilijską granicą,
możemy mieć kłopoty. Musimy więc być czujni.
Czujna wspinaczka.
Chile, nadciągamy.
- Zobacz, gdzie jedziemy. - Hop w górę.
- Ale wyboiście. - No dobra.
Terenowcy świata, łączcie się!
Może to się skończyć wpychaniem motorów na szczyt Andów.
Na szczyt Andów.
Zobacz ten kurz.
- Niesamowite. Co za widok. - Olśniewający, co?
To jest niezwykła trasa.
- Argentyńskie wyżyny. Rety. - Argentyńskie wyżyny.
- Stańmy. - Tak.
Rany, coś wspaniałego.
Zapiera dech w piersiach. Ruszymy dalej, żeby wspiąć się jeszcze wyżej.
Prawie upuściłem motor.
To bez wątpienia jeden z najbardziej odludnych zakątków w Andach.
To też jedna z najwyższych granic na świecie.
PRZEJŚCIE GRANICZNE
Lód w wodzie poniżej. Trochę zamarzła.
Ale ziąb.
Ewan, o co chodzi?
Jechałem i poczułem zapach siarki.
Pomyślałem, że może być ciepłe. I tak jest.
To ewidentnie gorące źródło.
- Jejku. Dotknij. - Takie ciepłe?
Nie jakoś bardzo, ale jest cieplejsze, niż być powinno.
O tak. Zdecydowanie ciepłe.
- Niesamowite, co? - Tak, fajna sprawa.
- Z głębi ziemi, stary. - Trudno złapać oddech.
Zaraz będziemy na wysokości ponad 4500 metrów nad poziomem morza.
- Na razie na ponad 4300. - Tak.
No.
To chyba kiepski pomysł.
Ależ pięknie wcina się we wzgórze ta droga. Zjawiskowo.
O mało się nie wywróciłem.
- O tak. - Niemal uciekł mi przód.
Ale ta droga jest mega.
- No. Jest czadowa. - Tak.
Jedziemy w dobrą stronę?
To nazwa przejścia granicznego. Prawda? „Paso Internacional de Sico”.
- Chyba że każde się tak nazywa. - No.
Ale tutaj...
Zabawne. Tu podają, że Paso de Sico jest na 51.
A my chcemy właśnie pojechać 51.
Tak nam kazano. Ale tutaj... droga 51 ma być tam.
Paso Internacional de Sico. Tędy czy tamtędy?
- Ta droga. Numer 51. - Tędy? Paso Internacional de Sico.
Tędy? Nie tą drogą?
- Nie. - Nie, tędy. Gracias.
Myślisz, że każde to Paso Internacional de Sico?
Tak myślę.
Czyli to nie jest wskaźnik...
granicy.
- Hola. - Hola.
- Dobrze. - Którędy do granicy?
Nie wiem. Którędy wolisz.
- Gracias. - Okej.
- Instynkt podpowiada mi, że tamtędy. - To w drogę.
Dobra. To ruszamy.
Nie wiem, czy dobrze jedziemy
Mam złe przeczucie
Sam już nie wiem.
No cóż...
Tak czy siak, czadowo było przejechać tą drogą.
Jeszcze fajniej, gdyby to była dobra droga.
- Łatwiej się cieszyć. - Wiem.
Mam wrażenie, że bardzo mało osób tędy przejeżdża.
Ani śladu granicy.
Ani żywej duszy.
Pewnie jest tu przejście, ale bez straży granicznej.
Tak.
Jeśli okaże się, że tam jest pusto...
Tak.
Widzę coś na drodze.
Czy to kamerzysta?
Nie. To znak drogowy.
Może to tam, gdzie są te budynki?
- Widzisz? To budynki czy śnieg? - O tak, tak, tak.
- To może być tam. - Pewnie tak.
Ja pierniczę.
- Chyba widzę ludzi. - Też chyba widzę ludzi.
- Oby to byli nasi ludzie. - Tak.
Chyba że dotrzemy tam, a okaże się, że to sami obcy.
- Widzę statyw. - Tak.
Tak, to nasi.
Dawno nie ucieszył mnie tak widok ludzi.
Witajcie, ludzie!
Hola.
Jesteśmy na granicy.
ARGENTYNA / CHILE PRZEJŚCIE GRANICZNE
Jedzie się tutaj całe wieki.
Masz wrażenie, że się nie zbliżasz.
- „Czyżby ktoś przesuwał drogę?” - O tak.
Czy ktoś na drugim końcu drogi robi tak?
O tak. Mówisz sobie: „Chwila, moment. Stop”.
O rany.
Kto ma paczkę orzeszków? No dalej.
Trzeba to jeść na wysokości.
Błagam pana. Błagam.
Mogę trochę? Proszę.
Moja porada dla podróżników, którzy oglądają program...
Na takiej wyprawie...
naucz się numeru paszportu przed wyjazdem.
Zaoszczędza tyle... Czy tak zrobiłem? Skądże.
Czy to jak zapamiętywanie numeru telefonu? Tak.
Czy ktoś tak jeszcze robi, bo mamy smartfony? Nie.
Wpisuję to, co wiem.
Mam na nazwisko McGregor...
...z klanu McGregorów.
Na imię mam Ewan.
Narodowość? Amerykanin.
Wszyscy w Szkocji właśnie wpadają w szał.
„Szkocja mu nie wystarcza?”
Skąd pochodzisz?
- Z Brazylii. - Brazylii?
Przejechał dziewięć tysięcy kilometrów.
Rany! Sporo.
PODRÓŻNIK
- Sporo. - Rok i trzy miesiące.
- Rok i trzy miesiące? - Si.
Pewnie je wytwarza i sprzedaje.
Zgoda?
Urocze, nie? Zrobił rowerek i dałem go na przód motoru.
Opuszczamy Argentynę. Słodko-gorzki koniec.
Słodki, bo ruszamy do przodu.
Gorzki, bo Argentyna była niezwykła.
Cudowne miejsce do odwiedzenia.
Ludzie byli cudowni i przyjacielscy.
Smutno stąd wyjeżdżać.
Ale z drugiej strony pokonaliśmy pół Ameryki Południowej.
Ekscytująca sprawa.
Przemierzamy pustynię Atakama do San Pedro de Atacama,
ostatniego miasta w Chile przed granicą z Boliwią.
Tutejsze próbki gleby są podobne do próbek z Marsa.
NASA testuje tu nowe narzędzia dla przyszłych misji.
Dasz wiarę? Fajowo.
- Jak leci? - Saturnino.
- Ewan. Miło mi, Saturnino. - Hola.
- Saturnino. - Super imię.
Opowiesz nam więcej o kopalni soli, bo nic nie wiemy?
Zawsze trudno wydobywało się tutaj sól
z powodu twardości ziemi w tej okolicy.
Trzeba kopać wiele metrów w głąb,
żeby znaleźć skrystalizowane kawałki soli.
Skrystalizowane i czyste. Większość soli nie jest czysta.
Kiedyś kopali bardzo głęboko, żeby wydobyć bloki kryształów
i mieć sól do gotowania.
O co chodzi z tym autobusem?
Zwoził pracowników, górników...
do kopalni soli.
- Tak. - Mieszkali tutaj.
Podwożono ich i nocowali w autobusie?
- Tak. - Nie utknął, tylko zostawili go...
Tak. Zepsuł się i dalej tu mieszkano. Powstał azyl.
- Tak. - Zostanie tu na zawsze.
I niszczeje z biegiem lat.
Marzy mi się wyprawa autobusem.
Jak tu niesamowicie. Znajdę sobie stary autobus.
Chcę mieć taki. Nie wiem, jak się tu dostał.
- Wyobrażasz sobie wjazd tym autobusem? - Cóż...
To nic dziwnego...
Widać, co się stało. Dotarł tutaj i padł. Było po nim.
Musimy zostawić po sobie ślad na autobusie.
WIELKA WYPRAWA PRZEZ AMERYKI!
Narysuj kutasika z jajami.
- Okej. - Nie ma ani jednego.
Podczas naszej wyprawy wszędzie widać graffiti...
Ale przeważnie...
Zawsze jest kutasik, prawda? Zawsze.
Tu żadnego nie było, więc go zrobiliśmy.
Rety. Jest wszędzie. Widzisz?
- No. Mocny smak. - Ciekawe, ilu ludzi...
- Zrobiło tak? - No.
Cicho.
Rety, zobacz. Sama sól.
Jakie piękne fałdy.
Jest. Nie chcę brać zbyt wiele.
- Wystarczy. - Ożeż ty.
- Wiesz, jak smakuje? - Jak?
- Jak sól. - Nie gadaj!
- Tak. Bardzo słone. - Boże.
Proszę, nieco soli.
Skruszę i rano dodam do jajecznicy.
Jedną z rzeczy, którą najbardziej kocham w wyprawach,
są te wielkie, otwarte przestrzenie.
Obecnie rzadko doświadcza się przyrody na taką skalę.
Wczoraj mówiłeś, że to uczy pokory.
To prawda. Pomaga to umocnić więź...
- Tak. - ...między tobą a światem.
Uświadamiasz sobie jego piękno i ogrom.
Trochę straszne.
Wąsy masz dosyć... Trochę urosły.
Moja ulubiona rzecz w sklepie.
Brakuje tylko fletni Pana.
- Takie trochę nepalskie, nie? - Ładnie. Tak.
- Gracias. - Gracias.
Proszę nie pakować. Założę.
- Podoba jej się. - Tak. Jest fajnie...
Wtapiam się w tłum.
- Hola. - Hola.
Chyba naigrywała się z mojej czapki.
Niektórzy nie znoszą czapek.
Ewan wpadł na pomysł, żeby odpicować motor Claudia.
Znalazł coś takiego.
Przyczepimy to.
Chcę to przeciągnąć wokół przednich świateł.
Tędy? Może uda się w ten sposób?
- Może... - I na opaski.
Na opaskę. Dobry pomysł.
- Masz obcinak? - Tak.
Ładnie. Na nowych widełkach.
Nieźle wygląda.
- Ładnie. - Troszkę koloru.
Cudownie będzie za nim jeździć.
Z tym śmignę raz dwa przez boliwijską granicę.
Musi się udać.
Rety, ruszamy. Zaraz będziemy w Boliwii.
Włożyłem za dużo ubrań, zbyt wiele warstw.
Myślałem, że będzie zimno.
I tak może być, jak wyjedziemy na trasę.
Ale teraz się pocę.
Tam. Przed nami jest wulkan.
Na tej grani jest ich bodajże siedem.
Wjeżdżamy, potem dookoła, za wulkan. I dalej jest Boliwia.
Ale mnie rajcuje myśl, żeby tam wjechać. Naprawdę.
- Halo? - Witaj, Charley.
Halo! Zapomniałem włączyć.
Mówiłem widzom,
jak rajcuje mnie myśl, że w drodze do Boliwii objedziemy wulkan!
Smutno opuszczać Argentynę i Chile.
Dobrze mi było w obu krajach.
Choć sąsiadują ze sobą, bardzo się od siebie różnią.
Było niesamowicie.
To chilijska granica.
- Co słychać? - Jak leci?
Dobrze. Widzę, że wysokość ci nie straszna.
MIEJSCOWA PRODUCENTKA
- Czemu? Wyżej już nie będziemy? - Prawie że.
To 4700 metrów nad poziomem morza.
- Tu jest 4700 metrów? - Tak.
Jedno z najwyżej położonych miejsc.
- Wszystko gra? - Tak. Czemu?
- Bo to najwyższy punkt. - Tak?
- Jeden z najwyższych. - To 4700 metrów.
Tu jest 4700 metrów? Myślałem, że 2200.
To San Pedro de Atacama.
Teraz mi niedobrze.
Boże, wezwijcie lekarza.
Chwila.
- Oddychaj! - Potrzebne usta-usta.
Nie Dave. Już mi lepiej.
Już mi lepiej.
- Boże. - Jak tam...
Dave napierał na mnie na tle słońca z wywalonym językiem.
To jak się czujesz?
Nasze dokumenty wciąż się mieszają,
bo zawsze wypełniamy je obok siebie.
Dałem panu papiery Charleya.
Trzeba pożegnać się z Maxem.
O nie, Max! Mam taki żart...
Nie potrafię się żegnać i nie chcę. Powiedzmy więc sobie au revoir.
Nie. Tego też nie powiem.
Aż mi się serce kraje, że odchodzę.
Wydawało mi się, że minął rok.
Ciężko opuszczać rodzinę.
Tak, stary.
Cieszę się, że was poznałem. I tyle.
Brawo, stary. Dbaj o siebie.
To koniec.
Argentyna i Chile przez pięć tygodni. Trochę nam to zajęło.
- Było wspaniale. Na razie. - Na razie.
- Na razie, Max. - Sorki, Ewan.
Oficjalnie opuściliśmy Chile.
To teraz ziemia niczyja.
Dojeżdżamy do boliwijskiej kontroli paszportowej.
Kilka następnych dni nie będzie łatwych.
Boliwia ma fajną flagę.
- Piękna. - Tak.
CHILE / BOLIWIA PRZEJŚCIE GRANICZNE
Suszone mięso. Rozwieszone niczym pranie.
Świeżutkie. Niesamowite.
- Dokumenty? - Si.
Ksera paszportów?
Po co? To Brytyjczyk.
Nie, Amerykanin.
Chce kopię paszportu?
- Masz brytyjski paszport? - Tak.
Użyj go.
- Dlaczego? - Bo do drugiego potrzebna jest wiza.
- Dobra. - Ma dwa paszporty.
Nie ma znaczenia, że użyłem drugiego po tamtej stronie?
Nie ma.
Ten paszport ma chilijską pieczątkę.
Ale może wjechać z tym drugim?
Nie.
Nie mamy papierów do wizy.
- To nie wjedzie... - Wjedzie.
Ciekawe.
Potrzebuję wizy do amerykańskiego paszportu.
Mogę prosić z przełożonym?
Proszę wyłączyć kamerę.
- Wyłączysz kamerę? - Może go zamkną. Mają areszt.
Przekroczyliśmy tyle granic.
Trzy sezony Wielkich wypraw. Tym razem przez Ameryki.
Ale na każdej granicy
nigdy nie wiesz, co cię czeka.
Wjechałeś na amerykańskim paszporcie, nie?
Korzystam z niego przez całą wyprawę.
Kiedy postawią ci pieczątkę podczas wjazdu do kraju,
trzeba mieć drugą przy wyjeździe. Bo jakim sposobem dostałem się do kraju?
Tak robiłem.
Ale amerykański paszport wymaga wizy, żeby wjechać do Boliwii.
Nie mam żadnej wizy.
Ewan McGregor musi mi dać 160 dolców.
Proszę, Ewan.
Znam to. Ewan McGregor, 160 dolców.
Mamy sobie jechać.
- Tak. - Sprawa rozwiązana.
Kupiliśmy wizę i jestem legalnie w Boliwii.
PUSTYNIA SILOLI BOLIWIA
Boliwia wita.
Piękne jezioro. Flamingi.
Boże, jak pięknie.
To jest niesamowite. Te kolory.
Czerwień i zieleń.
Tam dalej żółty i pomarańczowy.
Co to jest?
Może to Omar Sharif na wielbłądzie?
A może to znak drogowy?
O Boże!
To było nagłe... Zaatakowała nas burza pyłowa.
Nic ci nie jest?
Ale mi wypiaskowało nos, stary.
Zobacz.
Wjeżdżamy na pustynię Siloli.
W sam środek wulkanicznego krajobrazu.
Nie ma już dróg, są tylko szlaki.
Jazda będzie ciężka.
Rety. Ale wyboista droga.
A do tego pełna miękkiego piasku...
Ciężko tędy przejechać.
Utknąłem w koleinie.
Widzę równy fragment trasy, chcę na niego wjechać, ale...
ale blokują mnie kupki żwiru.
Martwię się, że przy zmianie toru...
stracę panowanie.
Ale garby.
Zostało 140 kilometrów...
do dzisiejszego miejsca noclegu.
Jedziemy.
Jak tu okropnie.
O Boże!
Horrible. Horrible.
Trzeba szukać, gdzie jest bardziej równo.
Inaczej zmasakrujesz siebie samego.
Boże, ręce mam obolałe od trzymania gazu.
Kiepsko. Kiepsko.
O rany.Te drogi mogłyby być troszkę...
Rany. Upadam!
- Nic ci nie jest? - Jest w porządku.
Mam szczęście, bo wjechałem na miękką górkę.
Upadłem tam, gdzie było miękko.
- O ile nic sobie nie zrobiłeś. - Nie. Nic a nic.
O tak. Strasznie boję się teraz upadków.
- Wszystko gra? - Tak. To znaczy...
Pewnie. Dużo o tym myślę.
Nie poruszam tego tematu przy tobie, żeby ci nie przypominać, ale myślę o tym.
To niebezpieczne.
Jeśli mogę, to wiedz, że uważam cię za bardzo odważnego.
Trochę nie doceniliśmy warunków, ale dojedziemy.
- Wszystko gra? - Tak, pomykam sobie.
Zatrzymamy się?
Boję się o siebie, kiedy motor trzęsie się w piasku.
Obawiam się, że zrobię sobie krzywdę.
Jadę za Charleyem, który strzaskał sobie nogi.
Boję się też o niego, kiedy trzęsie mu się motor.
To strach. Nie chcę, żeby komuś stała się krzywda.
Nie chcę, żeby komuś stała się krzywda. To...
z powodu porannej podróży.
Nie tego się spodziewaliśmy.
To była ciężka praca. Pośmialiśmy się.
- Mobilizowaliśmy się wzajemnie... - Dużo było śmiechu.
To jest piękne w naszej relacji, że...
Kiedy jest ciężko, często mamy najlepszą zabawę.
TERMAS DE POLQUES BOLIWIA
- Wchodzę. - Wejdźmy i zapytamy, skąd są.
Kolesie są z Niemiec i Austrii. Mówią po angielsku.
Ożeż. Dzięki Bogu, że kamery nie rejestrują smrodu. Jezu...
O Boże!
- No nie? - Boże. Ale milutko!
- Jesteście rowerzystami? - Tak.
- To rowerzyści. - O rety. Bosko.
Kiedy ruszyliście?
- Różnie. - Różnie.
- Ja z Alaski. - Każdy sam...
- Tak. - Siedem miesięcy temu.
- Siedem? - Raczej siedemnaście.
- To nieźle, stary. - Rety.
A wy?
Ja z Kartageny w Kolumbii siedem miesięcy temu.
- Santa Cruz, cztery tygodnie. - Cztery.
- Rowerem. Trudna trasa. - Tak.
- Trudna. - Dużo wybojów?
- Czasami. - Bardzo piaszczysta.
- Piaszczysto, jak na tarce. - Czasami stromo.
Wysokość nie pomaga.
- Niedobór tlenu. - Tak.
Większość zeszłego miesiąca spędziłem na wysokości 4000 metrów.
W Altiplano w Boliwii i w Peru.
Na południu kraju jest dość wysoko. Więc jestem...
Będziesz niczym Arnold Schwarzenegger.
Będziesz tak pedałować i mówić: „Boże, jadę coraz szybciej”.
Pokażecie ręce?
- Tak. - Ile tu siedzicie?
- Godzinę. - Już 45 minut.
- Tak? - Chyba godzinę.
Musimy wyruszać, bo zmierzch szybko tu zapada.
Jaki jest plan? Co robimy? Jesteśmy między młotem a kowadłem?
- Bez wątpienia. - Bo jest 17.05.
Półtorej godziny do schroniska...
- Okej. - Czerwona Laguna.
MIEJSCOWY PRODUCENT
Godzinę drogi dalej jest hotel, gdzie planowaliśmy nocleg.
Mówią, że drogi robią się trochę lepsze.
- Jechali już tamtędy?
- Nie. - Nie wiedzą. Słuszna uwaga.
Nie wiedzą, o czym mówią.
Nie mają pojęcia.
Ten rejon zapewne należy do najbardziej odludnych
i niegościnnych, z którymi się zmierzycie.
I nie żartuję z tym odludziem.
Tam dosłownie nikt nie mieszka.
Będziemy w sytuacji, gdzie ewakuacja będzie utrudniona.
O rety. Zobacz.
To etap wytrzymałościowy. Czysty surwiwal.
Podjęliśmy zobowiązanie i i zrobimy to.
Będzie ciemno, zanim dojedziemy.
Niebezpiecznie jest jechać po ciemku. Do tego...
będzie straszliwy ziąb.
Jak tylko zachodzi słońce, temperatura spada.
Boże, ale...
jestem skonany.
Jeśli mamy pokonać resztę, muszę się przebrać.
Mam też mokre skarpety.
Nie damy rady. Nie przejedziemy całej pustyni.
W takim razie co z noclegiem?
No tak.
Będziemy zmuszeni, więc ja chcę się przebrać.
Nie czuję już palców u rąk ani u nóg.
Zmierzamy do Czerwonej Laguny.
To nie hotel, w którym mieliśmy nocować. Nie wiem, co to jest.
To hotel ze ścianami czy baraczki?
Ktoś mi mówił, że to baraczki bez ogrzewania.
Nocuje się tam z kocami. I tyle.
Ale nie mam pojęcia.
Nie wiemy, czy tam damy radę ładować,
a riviany potrzebują ładowarki.
Widzę światło po lewej.
A to oznacza, że jest elektryczność.
To z kolei znaczy, że może być ogrzewanie.
Wtedy może będzie też jedzenie.
LAGUNA COLORADA BOLIWIA
- Nocujemy tu. - Tak.
A co z ładowaniem aut?
Jedźmy lepiej do hotelu.
Musimy naładować pojazdy przez noc,
bo baterie będą jutro martwe i nie ruszymy się stąd.
- Pojedziemy za wami, reszta zostanie... - Tak, same SUV-y.
Riviany dotrą do hotelu i naładujemy je do rana.
Tak.
Hola.
Jezu, jak dobrze, że tu jestem.
Po prostu...
miałem takie uczucie, gdy robi się ciemno i zimno, więc...
trzeba szukać jakiegoś schronienia.
Jak pradawni podróżnicy. Tak jakbyś...
odkrywał więzi z pradawnym stylem życia.
„Dobra, muszę znaleźć jakiś nocleg,
który chroniłby przez wiatrem i zimnem”.
No i... jest wspaniale. O to chodziło.
Musimy jechać dalej, bo mamy te potężne baterie.
Jeśli ich nie naładujemy,
- utkniemy na jakieś 24 godziny. - Okej.
To nie koniec świata. Dalibyśmy radę.
Idea była taka, żeby spróbować dojechać, choć nie wiemy, ile zostało mocy.
Dwa riviany i sprinter pojechały za land cruiserem.
Będzie trudno, ale mamy godzinę drogi do hotelu.
Co za absurd. Zawsze mówiliśmy, żeby nie jechać w nocy.
Aż tu nagle...
jedziemy w nocy.
Zostało mi 25% baterii w aucie.
Ale Dave'owi zostało 7-8%.
Spada szybko. Pewnie przez temperaturę na dworze.
Nie ma pewności, że dojedzie.
Koleina jest tak duża, że nie pomaga korygowanie kierownicą.
To ona prowadzi zamiast ciebie...
A przed nami jest zbocze.
Jeśli dalej będzie spadać, bateria się wyczerpie, zanim dojedziemy.
Musimy po prostu dalej...
Musimy dalej jechać.
Jezu, zawieszenie.
Słyszycie to drapanie?
To nadkole, a przed nami wielka ciemna... Uwaga!
Napisy: Przemysław Stępień