21.000 kilometre yol katedeceğiz. 13 ülkeden geçeceğiz.
Ushuaia'dan yola çıkıp Arjantin ve Şili'ye girip çıkacağız, Atacama Çölü'nü aşıp
La Paz'a gideceğiz. Titicaca Gölü'nü geçip
And Dağları boyunca Kolombiya ve Panama'ya gideceğiz.
Orta Amerika ve Meksika'dan geçip 100 günün sonunda Los Angeles'ta olacağız.
YÖNETMEN - YAPIMCI
Onlara video kameralar vereceğiz
ve kasklarında da mikrofonlu kameralar olacak.
Böylece onlar da çekim yapacaklar.
Bu, yol mu? Aman Tanrım!
YÖNETMEN - YAPIMCI
Üçüncü bir motorda
kameramanımız Claudio olacak.
Russ ve ben elektrikli pikaplarla onları izleyeceğiz.
Yanımızda kameraman Jimmy
ve lojistik sorumluları Anthony ve Taylor da olacak.
Araçlardan motosikletleri çekeceğiz
ve sınırlarda onlarla buluşacağız.
Onun dışında yalnız olacaklar.
-Sıcak görünmüyor. -Pek sıcak değil gibi.
USHUAIA'YA HOŞ GELDİNİZ
Snowboard'ları var.
Ama uçaktan gördüğümüz dağların sadece tepelerinde kar vardı.
Bütün yollar vadilerde.
Galiba sadece dağların en yüksek...
-Doğru. -...üçte birinde kar var.
Evet. Resmen dışarıda kar var.
Yoksa beyaz beton mu?
Beyaz beton.
-Yapma... -Tamam, paranoya yok.
Panik yok. Sakinim. Sakinim.
Bavulları arabaya götürmek, motosikleti Los Angeles'a götürmekten zor.
-Bak, Rivian orada. Sessiz. -Çok sessiz. Çok hoş.
Araçların burada olması mucize.
Daha geçen hafta yapıldılar.
Ne haber? Uçuş nasıldı?
-İyidir. Sen nasılsın? -Harika.
Aman Tanrım. Bu nasıl teknoloji.
Rivianları görmek, onlara binmek harikaydı.
Arabaların David'i mutlu ettiğini görmek güzeldi.
Bizim için hemen bu arabaları yapanlar da
harika insanlardı.
Kimse daha önce böyle bir araba kullanmadı.
Sadece bir prototip.
Rivian bu elektrikli pikapları bu yolculuk için özel olarak üretti.
Seninle mi geleceğiz, Dave?
İlk kez kullandığı için çekim istemiyor.
Hemen kalkayım mı, frene mi basayım?
-Frene bas. -Her kamera çalışmalı.
Frenle ve tut.
-Ne düşünüyorsun? -Riv-bekâretimi kaybediyorum.
İnanılmaz.
Ne diyordun, Bhush? Gerçek bu.
Bu...
...Rivian'ın ilk arabası. Şase numarası: 000001.
Kendi yaptığım Rivian'la alınmak güzel.
Daha dört gün önce.
-Park, geri, boşta ve ileri. -Bu ne?
İşte geldik!
Lastikleri ısıtalım.
-Kim kornaya bastı? -Sen mi?
-Hayır. -Bence sen bastın.
-Evet. -Hiç dokunmadım.
Korna sağ dizinin yanında. Yani...
-A, burada. -Korna dizinde mi?
Evet.
Harika.
USHUAIA ARJANTİN
Böyle yoğun bir kardan korkuyorduk.
Kışın sonunda geldik
ve kar yağdı.
Of ya. Buz tutmuş.
Zor durumdayız.
Motosiklet kullanmak için güvenli olup olmadığını bile bilmiyoruz.
Yerel yapımcımız Max, yolculuğa başlamak konusunda çok endişeli.
Performans konusunda neyle karşılaşacaklarını...
MAX YEREL YAPIMCI
...bildiklerini bile sanmıyorum.
Hele de rüzgâra karşı.
Rüzgârla takla atan arabalar olmuş.
Rüzgârın hep karşıdan esebileceğinin de farkında olmayabilirler.
Yani bu motosikletlerin performansı, bir de, ne bileyim,
yolun türü, buz, kar, soğuk, rakım
her şeyi değiştirebilir, değil mi?
Evet.
-Dün babam aradı. -Ne diyor?
"Gitmeden önce...
Gitmeden önce hava durumuna bakabilirdiniz."
-Baktık! -Yalan söyledim.
"Baktık. Burada ilkbahar başladı.
Ama beklenmedik bir tipi var." Tamamen yalan.
İçimden "Haklı. Hava durumuna bakabilirdik." diyordum.
Pek çokları bunu yapıyor.
Kuzeyden güneye gelip burada bitiriyorlar.
Hepsi yolun sonunda vardıkları
bu ilginç kasabadan bahsediyorlar.
Gerçekten küçük ve değişik bir kasaba. Güzel bir yer ama.
Tesadüfen yolunuzun düşeceği bir yer değil.
Anlıyor musunuz? Kimse yanlışlıkla Ushuaia'ya gelemez.
Ama hoş ve ilginç bir havası var. Çok hoşuma gitti.
Motosikletleri görmek için can atıyoruz.
Rivianlar gibi onlar da binlerce kilometre uzaktan geliyor.
Dos, tres.
Güzel. Çok iyi durumda.
İşte Güney Amerika'dayız. İnanılmaz.
Her şey için teşekkürler.
-Büyük bir yolculuk yaptılar. -Öyle.
Milwaukee'den...
-...geçen çarşamba çıktılar. -Vay be.
Aman Tanrım! Harika, değil mi?
Bir şey üstünde çalışmak çok güzel.
Bence oldu.
Ushuaia'dayız. Evet. İlk kez.
Ushuaia demeyi öğrenmek üç haftamı aldı.
-Şunu çevir. -Bu.
Tamam.
-Yaşamaya başladı. -Peki.
Boyaya dikkat et.
Peki.
Televizyonda çok kolaymış gibi görünüyor, değil mi?
Bunu evde deniyorsanız size bir tavsiyem var.
Gidin, bir çay için ve sonra motosiklete gizlice yaklaşın.
Hiç beklemediği bir anda yaklaşıp binin.
Onu hazırlıksız yakalarsanız çok daha kolay çalışır.
-Ewan, şunlar çıkıyor. -Ha, o çıkacak.
-O, nakliyat için. -Zaten ben de...
-Tabii. -O yüzden.
Ben de diyorum, "Salak mıyım?"
Kimse cevap vermedi. Bir sessizlik çöktü.
Bu Sprinter yepyeni bir model. Çekim malzemeleri için.
-Çok iyi, dostum. -Müthiş.
Güneş panellerinin çıkışına bak. Tanrım. Harika.
Çanımı da asıyorum.
Bunu Harley-Davidson'ın baş tasarımcısı,
uğur getirsin diye verdi. Milwaukee'de.
Yol iblislerini kaçırmak için.
Yol iblisleri çok fenadır. Buraya asmak istiyorum.
-Hadi bahse girelim. -Kim kıracak diye mi?
Bu sinyal lambaları kaçıncı günde sarkacak?
Sinyal lambasını kırmak kaç günümü alır?
-Ne diyorsun? -Bence...
...bir saat.
-Çok iyi, Ewan. -Hep görürdüm.
Londra'daki kuryelerde.
Biliyor musun, bu karlı havada...
Çok mutlu olacağım. Benim fikrimdi.
Ben...
Bu da kayıtlara girsin.
Ellerinin sıcacık olduğu her gün
-"Canım Ewan." dersin. -Seni seviyorum, Ewan.
"Bu sıcak fikir için sağ ol, dostum."
-Sağ ol. -Motorlar harika.
Bunu Arjantin'in meşhur yemeği asado'yla kutlayacağız.
-Geliyor, beyler. -Tanrım.
Buyurun.
Bu, kuzu eti. Hayvanın her yerinden biraz var.
-Vay be. Ben girişiyorum, Charley. -Giriş.
Vay be. Ağızda dağılıyor.
Bunlar tipik soslar. Yeşil olan, chimichurri.
-Tamam. -Evet.
Diğeri, soğan ve biber karışımı.
Afiyet olsun.
Chili mi dedi?
-Chimi chimi churri churri. -Churri chili. Chimi churrie.
Charley, Celebrity Master Chef'te ikinci olduğunu söyledi mi?
-Evet. -Dakar Rallisi'ni de tamamladı.
Evet.
Rachel'la şarj meselesini konuşacağız.
Yolculuğu yapmak için motosikletlerin birinci seviye şarjla, yani ev priziyle
şarj edilebilmesi şart.
Yine kar başladı. Ne güzel.
"Salon de Eventos." Tam bize göre, değil mi?
Tam.
Bu motosikletlerde birden çok konnektör var.
Şunu açın. Şarj yeri orada. Üçüncü seviyeye geçti.
Yani bunlardan iki tane var. Her motosiklete bir tane.
Ama şey durumunda ne olacak...
Yanımızda siz olmayınca. Bizde bu kutu yok.
Bu sizde kalacak.
Bu aleti Los Angeles'a kadar taşıyamayız.
Motosikletin arkasına koymak imkânsız.
Bizim açımızdan... Açık konuşmak gerekirse...
Birinci seviye yoksa bu motosikletler bu yolculuğa uygun değil, demektir.
Buraya gelirken takside epey gülüp şakalaştık.
Güzel bir öğleden sonra geçirdik.
Aslında öğleden sonra motosikletleri test edecektik.
Ama onların başka işleri vardı.
Halletmeleri gereken işler vardı.
Sonra buraya geldik.
İşte yine o klasik tutum...
Aman kimseye bir şey söylemeyelim de kimse endişelenmesin.
Elektriği seçme kararı bizim için çok zordu.
Çünkü yolda olma deneyimini de korumak istiyorduk.
Tek işimiz araçları şarj etmek olmasın istiyorduk.
Yine de bunu seçtik, çünkü seçeneklerimizin olacağını düşündük ve...
Asıl şarjı evlerde, kafelerde, priz bulduğumuz her yerde
yapacağımızı düşünüyorduk.
Öncelikli şarj yöntemimiz bu olacaktı.
Bulduğumuzda ikinci seviye hızlı şarjı kullanma seçeneğimiz de olacaktı.
Ama birinci seviye mümkün olmayacaksa...
...bu motosikletlerle bu yolculuğu yapamayız. İmkânsız.
Bugün işler biraz karıştı, çünkü...
...Harley söylemek istemiyor ve bunu anlayabiliyorum.
Bütün gerekli testleri yapmadılar.
Birinci seviye şarjın henüz yüzde yüz güvenilir olmadığını söylemiyorlar.
Henüz çok erken.
Henüz bu motosikletleri satmıyorlar.
O yüzden, biliyorum, yani...
Charley de Ewan da... Zaten endişeliler.
Benzinli motosiklet kullansaydılar bile
rahat olmayacaklardı, çünkü bu kolay bir yolculuk değil.
Ama şimdi çok fazla değişken var. Her şey prototip aşamasında.
Ekip bu işi halletmeye çalışıyor,
ama belki de henüz bu mümkün değil.
GÜNLÜK KAMERASI
Uyuyamıyorum.
Kafamda bir sürü tereddüt oluştu.
Belki de sıradan motosikletler kullanmalıydık.
Elektrikten vazgeçmek büyük bir hayal kırıklığı olacaktı.
Saat 3.22. Hâlâ uyuyamadım.
Yan odadaki adamın horlaması... Dinleyin.
Duyuyorsunuz.
Gecenin bir saatinde
endişeler kafanda dönmeye başlıyor, değil mi?
Öyle dönüp duruyorlar.
Ya motosikletler çalışmazsa? Ya şarj edemezsek?
Ya yarın kar yağarsa? Of. Sadece uyumak istiyorum.
Bugün şansımız dönebilir.
Harley bir çözüm önerdi.
Harley'nin şarj sisteminde küçük bir parça var.
Sağlamlaştırmak için onu değiştirmek istiyorlar.
Ama Ushuaia'da o parçadan yok. O yüzden beklemek zorundayız.
Motosikletin anahtarı gibi bir şey.
Saçma gelebilir, ama o küçük parça...
Motosikleti geliştirmek için.
GÜMRÜK MÜŞAVİRİYLE
Şarj edilebilmesi için.
Bildiğin gibi, bunlar elektrikli motosiklet.
O küçük parça olmadan yola çıkamıyoruz.
Bizim çocuklar kafayı yemeye başladılar.
Şimdi görebiliyor musunuz?
İhtiyar gibi konuşmak istemem,
ama çok ağır geliyor.
-Evet, ağır. -Evet, çok ağır.
Çimento dolu çay kaşığını çıkarıp...
-Öyle demişti. -...sıkıştır.
Bugün de bekliyoruz. O yüzden şehri gezelim dedik.
Kesin sıcak tutacak şeyler vardır.
Burada şort satacak hâlleri yok ya.
-Rengi güzel. -Bere rengim yok.
Bere bana yakışmaz. Anladın mı?
Boynum da kısa.
Şu diamantés desenli olanı al.
Bakayım. Gayet güzel.
-Gri iyi mi? -Evet. Sana yakıştı.
Gözlerini gösterdi. Bakayım.
Vay be. Şu buz mavisi gözlere bak.
Burayı geçen gün fark etmiştim.
-Pastacı. Bak. -Onlar chimichurris miydi?
Chimichurri, evet.
Ama o et sosunun adı da chimichurri değil miydi?
A, evet, bunlar chimichurri değil. Bunlar şey...
-Meksika'da var. -Churi-chimmies.
Çuçu churi-chimie.
Galiba... Galiba churros deniyordu.
-Doğrusal donut. -Evet.
Geri dönelim. Rachel bize bir şey gösterecekmiş.
Dün gece birinci seviye parçalarını aldık ve test ettik.
Her şey mükemmel.
Önce şarj kutusuyla test ettik.
Bu, birinci seviye AC şarjı. Sonuç iyi. Çalışıyor.
-Bravo. -Sağ ol.
-Her şey için teşekkürler. -Tanrım. Çok iyiydin.
-Çok sağ ol. -Siz sağ olun.
Şarj için farklı seçeneklerimiz var.
Hızlı şarj istasyonu kullanabiliriz.
Yolumuzun üstüne bunlardan konuyor.
Sonra da kalacaklar. Long Way Up'tan bir hatıra gibi.
Motosikletteki şarj sistemi krizi,
bence bugün hafifledi.
Açıkçası, biraz utanıyorum, çünkü...
Biraz abartılı bir...
Bu tür durumlarda sakin kalabilmeliyim.
Ama dün o durumda pek sakin kalamadım ve...
Sanırım endişelerimizin çoğu,
bilinmeyenlerden kaynaklanıyor.
Yolculuğa başlamak istiyorum. İşe girişmek istiyorum.
Ushuaia'dayız
ve yolun sonuna kadar gitmek istiyoruz.
Orada bir otopark var. Kuzeyden güneye yapılan yolculuklar
genellikle orada bitiyor. Gerçekten de yolun sonu.
Yarın öğle saatlerinde
basıp gideceğiz, yani yolculuğa başlıyoruz.
Larry gibi mutluyum.
Larry kim ve niye mutlu, hiçbir fikrim yok.
Ama biz Britanyalılar mutluyken "Larry gibi mutluyum." deriz.
Ona bir görev verin. Görevlere bayılır.
Gerçekten yola çıkıyoruz galiba.
Tekerlekler dönmeye başlayacak galiba.
Bhush, ittir.
Harekete geçmişsin. İlk sen geçtin.
-Beni duyuyor musun, Ewan? -Duyuyorum.
Peki. Güzel.
Bunu çocuklarım Jamyan ve Anouk verdi. Uğur için.
Bir sürü başka şeyle uğraşmak zorunda kalmanın güzel tarafı,
kendi işini düşünmek zorunda kalmaman.
Daha beş... Beş dakika önce birden dank etti: "Dur ulan.
Aynı zamanda, bugüne kadar yapılmış ilk Rivian'ı
sürmek zorundasın."
Tamam.
Harekete geçmek güzel.
Tanrım, hem de nasıl. Dediğin gibi, kendimi...
Şu anda çok dengesiz geliyor.
Ateş Toprakları'nda yolun sonuna kadar gittik,
güneybatı yönünde ilerleyip o otoparka vardık.
Bu otoparkı sayısız blogda ve yolculuk günlüğünde gördüm.
Panamerikan Karayolu'nu kuzeyden güneye,
Alaska'dan Güney Amerika'ya katedenler,
yolculuklarını bu otoparkta bitiriyor.
Saçım nasıl?
Makyöz ve kuaför nerede?
İşte.
Yolun sonuna ulaşmışız gibi geliyor.
Kutlamak gerekirmiş gibi.
Aslında sadece yolun başına ulaştık.
Şimdi, Ewan, önümüzde...
-24.000 kilometre kadar yol var. -Evet.
Ve, şey...
Bilmem, bana işi bitirmişiz gibi geliyor.
Buraya kadar geldik. Yolun sonuna ulaştık.
-Bu bana yeter. Sana iyi şanslar. -Sağ ol.
Yukarıda görüşürüz. Çayın hazır olacak.
-Los Angeles'ta görüşürüz. -Hoşça kal.
Uygun bir nokta.
Dünyanın dibindeyiz ve burada...
Şu çocuklara bakın. Bakın.
-İyi şanslar! -Selam!
Çok komik, değil mi?
Buraya gelerek bir şey başarmışız gibi geliyor.
Ama... Başardık da.
Çünkü bayağı zor oldu.
Üç dört gün bekledik, ama... Evet.
-Ama daha yolculuk var. -Si.
-İyi şanslar, sevgili dostum. -Sana da iyi şanslar, Charley.
Seninle yeni bir yolculuk yapmaktan iyisi olamaz. Harika.
-Evet. -Bence harika.
İşte başlıyoruz, dostum.
-Evet, başlıyoruz. -Ama bir el sıkışalım.
Tamam. Yani...
Duracaktım.
-Seni seviyorum. -Ben de seni, bebeğim. Gidelim.
-Peki. -Hadi.
ATEŞ TOPRAKLARI ARJANTİN
LOS ANGELES'A 21.000 KİLOMETRE
KARAYOLUNUN SONU - TOLHUIN
ŞİLİ - ARJANTİN SINIR GEÇİŞİ
Vizörümü açtım. Temiz hava yüzümde.
-Evet, çok güzel. -Yola çıkmak çok iyi geldi.
Bak, yoldayız, Charley. Yolda gidiyoruz, dostum.
Evet. Tanrım.
Aylarca düşündük...
-Evet. -...nasıl olacağını merak ettik ve...
-Evet. Yapıyoruz. -Şimdi yapıyoruz.
Yolculuğa başlamak için büyüleyici bir ortam.
Karlı dağlarla,
küçük koylarla ve muhteşem ormanlarla çevriliyiz.
Daha büyüleyici olamazdı.
Gerçekten muhteşemdi.
Karşıdaki dağ, Alpen tahıl gevreği paketindeki dağ gibi. Hatırlıyor musun?
-Tanrım, evet. -Benziyor.
Tanrım. Bak şuna. Alpen.
Başladık. Yoldayız. Ushuaia'dan çıktık.
Yoldayız. Açık yoldayız. Sürekli tırmanıyoruz.
Dağlar olağanüstü. Tek kelimeyle olağanüstü.
Bir adada olmaları onları daha da ilginç kılıyor.
Hava soğuk, ama çok güzel.
Motosikletin altında yolu hissetmek güzel. Ve...
...nihayet yolculuğa başladığımız ve yolda olduğumuz için çok sevinçliyim.
Ve manzara muhteşem. Aman Tanrım.
Bugün gerçekten heyecanlandım. Muhteşemdi.
Ve artık yeni bir kablolama sistemimiz var.
Artık işimiz çok daha kolay olacak gibi görünüyor.
Artık önümüzde büyük fırsatlar var. Büyük fırsatlar.
Yolculuğa
bu karlı ortamda başlamak muhteşem oldu.
-Çılgınca. -Bulunduğumuz yer, değil mi?
-Evet. -Değil mi?
Daha önce hiç kayak yapılan bir yerde
motosiklete binmediğimi fark ettim.
Vay be. Ne kadar güzel bir yermiş.
Gerçekten nefis, değil mi?
Çok garip geliyor.
Sana bakınca arkanda bu manzarayı görüyorum.
Eski zamanlardaki gibi, Charley.
Motosikletleri hiç şarj etmedik.
-Bir kez bile. -Hiç.
TOLHUIN ARJANTİN
Olacağını bile bilmiyoruz.
-Şuna bak. -Çok güzel.
Şuna bak.
Umarım çalışır.
-İnelim. -Bu ilk kez.
İlk kez, dostum.
Müthiş bir şey, değil mi?
Yani şimdi biz... Fırıncı hanıma baksana...
Vay.
Cornwall çöreklerine benziyor.
Pardon, çöreği görünce her şeyi unuttum. Acıktım herhâlde.
Kimseye sormadan şarj edebilir miyiz?
-Yapalım mı yani? -Bence yapalım.
Bakalım her şey...
Her şey açık mı?
Şunlar kapalı. Onlar da açık olmalı.
Bakalım olacak mı? Şans dileyelim.
-Yukarı gidiyor. Oluyor. -Oluyor.
"Tahminî dolma zamanı."
İşte şurada. Altı saat 56 dakikada dolacak.
-Doluşu. -Sorun değil.
Memnun oldum.
-Claudio. -Bu, Claudio.
Claudio.
O da Claudio'ymuş.
-Fırını baban mı kurdu? -Evet, tek başına.
FRANCO MÜDÜR
Babam... Mar del Plata'lı. Buenos Aires'e yakın.
Bunu taktırmayı babama ben önerdim. Geleceğin dünyası için.
Sağlıklı şeyler... Şey için...
-Gezegen için. -Evet.
-Bir şey yapmalı. -Değişmeli.
Değiştirmeliyiz.
-Evet. Müthiş bir fikir. -Ben... Müthiş fikir.
Yani sence ilk kez mi...
-İlk kez mi kullanılıyor?
-Evet. -Bu, vejetaryenmiş.
Ve bu da...
FIRINDA TAVUK
...fırında tavuklu.
Bu da kızarmış tavuklu.
Fırında et. Çok güzel. Müthiş, değil mi?
Bizim gibi yabancılar için çok faydalı.
Hanımlar.
-Hola. -Hola.
Keşke İspanyolcayı iyi bilseydik.
Sorun yaşayacağımız çok açık.
Saatlerdir kahve hayali kuruyordum. Hava çok soğuk.
-Soğukta 80 kilometre yaptık. -Kesinlikle. Evet.
Bu da peynirli olan. Güzel.
Her şarjda bir etiket yapıştıralım diye düşündük.
-Dizimizin adı. -Şey gibi...
Oldu.
ŞİLİ - ARJANTİN TOLHUIN
SINIR GEÇİŞİ
Şili'ye geçmek üzereyiz.
Az sonra sınır geçişi var.
Bugün geçtiğimiz yer çok düz ve açık.
Fazla rüzgâr olmadığı için şanslıyız.
Çünkü hemen her zaman çok rüzgârlı oluyormuş.
Ama şansımıza bugün değil. Sadece buz gibi soğuk. Hepsi bu.
Giyinebildiğimiz kadar giyindik.
Böyle sığdırıyoruz.
Arjantin'deyiz. Burası bir takımada.
Burada bir dizi ada var
ve şimdi Arjantin'den Şili'ye atlayacağız.
Kısa süre sonra yeniden Arjantin'e döneceğiz.
Ama önce Punta Arenas diye bir şehre gideceğiz.
ARJANTİN-ŞİLİ SINIR GEÇİŞİ
Bak. Burada iki priz var. Yani...
Pencereden geçirebiliriz.
Böyle olur herhâlde. Un momento.
Hadi bakalım.
Arjantin'den Şili'ye. İlk sınır geçişimiz.
Bebeğimi kapatacağım.
-Seni görmek güzel. -Nasılsın?
-Ayağın nasıl? -İyi misin?
İyi. Gerçekten iyiyim.
Güzel.
Tamam. Hadi Şili'ye gidelim.
Pasaportun var mı?
Bu kedi Şilili mi, Arjantinli mi?
Kartımı damgalatıyorum. Ewan McGregor damgası.
Teşekkür ederim, efendim.
-Daha kaç kez... -Dört.
...girip çıkacağız? Öyle mi?
-Evet. -Evet.
Şili'ye dört kez daha mı gireceğiz?
NATI YEREL YAPIMCI
-İmkânsız. -Hayır. Şili'ye...
-İki kez. -Şimdi Şili'ye giriyoruz. Bir.
Şili'den çıkıyoruz.
Siz Arjantin'e girerken onunla yeniden buluşacağız.
-Onu kastettim. -Anladım.
Sonra çıkıp gireceğiz. Evet. Şili'ye iki giriş daha.
-Hep Claudio mu olacak? -İki kez daha.
-Superman... -Kahraman.
GÜMRÜK MÜŞAVİRİ
...ve Batman yoksa Claudio var.
Claudio var.
-Gerçekten güzel. Çok güzel. -Si. Büyük.
Çok şey bir... Al.
Solundakine vermen lazımmış. Tabii.
Evet. Şuna bak.
Misiones ilinden geliyor.
Gracias. Evet.
Brezilya sınırındaki Misiones'ten.
Orada mate çok içilir.
JONATHAN SINIR POLİSİ
En Brazil?
Evet. Çok mate.
Yaprakları koyarsın, suyu koyarsın ve içersin.
Dostluk sembolüdür.
Gracias.
Şuradaki yol, çakıl kaplı.
Buraya kadar yollar beton ya da asfalttı.
Sürekli.
Şimdi ilk kez çakıl yollara gireceğiz.
Çakıl macerası başlıyor.
Evet. Çılgın bir şey. Tamam.
Çakıl yollar için bana hep
gidonu sıkmamamı söylediler.
Hafifçe tutacaksın. Âdeta piyano çalar gibi.
Parmaklarını oynatabilmelisin.
Çünkü altındaki motosikletin biraz oynamasına izin vermelisin.
Ne kadar sıkarsan sana o kadar direnir. Motosiklet altında oynamak ister.
Çok sıkı tutarsan o zaman...
Motosikletin de seni hareket ettirmesi lazım.
Bir de ileriye, mümkün mertebe uzağa bakacaksın.
ŞİLİ-ARJANTİN SINIR GEÇİŞİ
Bugün penguenleri görmeye gideceğiz.
Çok heyecanlıyım,
çünkü hiç doğal ortamında yaşayan penguen görmedim.
Açıkçası, ben de
Patagonya, Şili, Arjantin falan deyince işte böyle yerler
hayal ediyordum. Çok güzel yerler.
Büyük bir ikilemdeyiz.
Çünkü penguenleri görmek için 65 kilometre gitmemiz lazım.
Penguenleri gördükten sonra da
feribot iskelesine kadar 95 kilometre daha gitmemiz lazım.
Sınırda motosikletleri hemen prize bağlamadık.
Penguenleri izlerken motosikletleri Sprinter minibüsten
şarj edeceğiz. Bir iki saat kadar.
Ama saat dört oldu bile. Yani, ayrıldığımızda
altı olacak.
Güneş battıktan sonra burası aşırı soğuk olur.
Şarj hesabını kesinlikle iyi yapamadık.
Ama penguenleri görmek harika olur. O da var.
Evet.
-Buraya mı? -Şunu çıkaralım.
Buraya takıyoruz. Burada güneş paneli var.
Buraya gelen tüm elektrik, güneşten geliyor.
Sonra bu yavruyu buraya takıyoruz.
İçeri girecek. Umarım şarj oluyordur.
Hemen şarj edemezsek feribota yetişemeyiz
ve burada soğuğun ortasında kalırız.
Şarj olmuyor.
No, no bueno. No bueno.
Beremi kaybettim sandım. Tam bir felaket olurdu.
Kötü saçı iyi gösterme yolu.
Evet, fişten. Fişteki sigorta akımı kesiyor.
Evet.
Hayır. Fişi kestim. Şimdi olmalı.
-Şimdi oluyor mu? -Hayır.
Güneş panellerinden şarj edemedik.
Bakalım Shirly'nin araştırma istasyonundan edebilecek miyiz?
Burası bizim evimiz.
Bunlar çok güzel.
SHIRLY KORUCU
Sürmesi çok keyifli.
-Sessiz. Gürültü yok. -Öyle mi? Sessiz mi?
-Öyle mi? -Ve rahat. Çok hoş.
On yıl sonra hiç sorun olmaz.
-Sorun olmaz. -Bence olmaz.
O zaman herkeste elektrikli araçlar olacak.
-Ama şimdi... -Evet. Yeni başlıyor.
Yeni başlıyor, evet. Biz biraz erken davrandık.
-Burası çok hoş. -Hoş, değil mi?
Minik bir ev.
-Oldu. -Neredesin?
-Burada. -Orada mısın?
Hani bir Şili şeyi... Şili adaptörü alacaktık ya?
Evet.
"Yok ya, gerekmez, otelde vardır." demiştik.
Hazır olunca söyle.
-Tamam. -Tamam mı?
Bam. Zafer bizimdir.
Ewan, bence motosikletler şarj olmayacak.
Sadece güneş enerjisi var.
Onların da bataryaları bitiyor.
Kral Penguen Koruma Alanı, bir doğa koruma girişimi.
Latin Amerika'daki tek kral penguen kolonisi burada yaşıyor.
Bu, kral penguen.
Üreme döngüleri çok uzun olduğu için, bütün yıl onları görebiliyoruz.
JELKA KORUCU
Onları avlayan hayvan var mı? Hangi hayvan onları yer?
Burada pek avcı yok, çünkü pek derin bir koy değil.
Peki.
-Vay. -Minicikler.
Vay be.
Soğukta motosikletin üstünde ben de böyle hissediyorum.
Çünkü onlar... Her yerleri tüy dolu.
Ben de motosikletin üstünde öyleyim.
Çünkü kat kat giysi var.
Arkadaki bebeğe bak. Ne kadar tombul ve pofuduk.
Pofidik-pofuduk.
Yani...
Evet.
Çok daha iyi plan yapmak zorundayız.
Buraya geldik. Önemli olan bu. Buradayız.
Olmuyor. Ne güzel.
-Bizden küçük bir hediye. -Gracias. Çok teşekkür ederim.
-Bir şey değil, Ewan. -Teşekkürler.
Çok naziksin. Bunu cebime koyayım.
-Evet, unutma. -Gracias.
Motosikletler şarj olmadı. Yani biraz zor durumdayız.
Soğuk açısından zaman çok önemli.
-Nereye gidiyordunuz? -Burada kalacaktık.
-Evet. -Aslında isterdim,
çünkü kalmak için çok ilginç bir yer.
-Hoş olurdu. -Ama...
Motosikletler hiç şarj olmadı.
-Her saat feribot yok mu? -Hayır.
Sadece bir... Saat kaçta kalkıyor?
Akşam yedide var. Sonra yarın öğlen ikide.
İkiden önce var mı diye soracağız.
Tamam.
Kapalı küçük bir otel var. 15 kilometre mesafede.
Gelirken vardı, hatırladın mı?
"Otel tabelası var." demiştim. Orası.
Ushuaia'da üç gün kaybettik. Bunu telafi etmemiz lazım.
Pikaplar bu akşamki feribota yetişmeye çalışacak.
Motosikletlerse yollarının üstünde şarj noktası arayacak.
Büyük bir ambarın yanındaydı, değil mi?
Umarım oteli bizim için açarlar
ve motosikletleri şarj edebiliriz.
Evet.
Şarj aletinin bataryası tükeniyor. Arabanın bataryası tükeniyor.
Sprinter'ın mazotu tükeniyor.
Kalacak yerimiz yok.
Feribotun kalkmasına da bir saat var. Kusursuz bir fırtına bu.
Şıksın.
Gracias. Gracias, amigo.
-Sorun olur mu? -Olmaz.
-Mükemmel. -Peki.
Carlos içeride sizi bekliyor.
-Teşekkürler. -Carlos.
-Yeni boya kokusu. -Buyurun.
-Gracias. Adım, Ewan. -Carlos.
Memnun oldum. Charley.
Memnun oldum. Burası çok güzelmiş.
Saatte 80 kilometreyle gidersek tam zamanında yetişeceğiz.
O zamanı elde edebilirsek.
Telsizle konuş. Ama kapanmak üzere.
Los Angeles.
Çok teşekkür ettiğimizi söyler misin? Açık olmadığınızı biliyoruz.
Bizi konuk ettiğiniz için minnettarız.
-Tamam. İki tane lazım. -Bir...
Biri orada, biri orada, tamam. Pencereden geçirebilir miyiz?
Tamam.
Oldu mu? Tamam, Charley. Dene.
-Bu içeriye girse daha iyi olur. -Directo.
Si, directo. Si.
Adın neydi?
-Nur. Tami Nur. -Nur mu?
-Evet. -Nur. Gracias, Nur.
Yaşasın! Şarj ediyoruz!
Evet. Tamam, güzel. Güzel.
-Güç seninle olsun. -Sağ olun, efendim.
Güç seninle olsun.
Çok nazik bir beyefendi. Otelinde kalmamıza izin verdi.
Aslında otel kapalı.
Ve o bizim için açtı ve biz...
İşte, Charley'nin motosikletini fişe taktık.
Benimkini de.
Ama açıkçası, tam şarj olacaklarından emin değilim.
Muhtemelen olmayacaklar.
Böyle bir yerde bataryası bitmek üzere olan
bir arabada olmanın güzel yanı ne, biliyor musun?
Kendini bir kâşif gibi hissetmek.
Evet.
Yüzde kaçtasın?
-Dokuz on gibi. -Bizimki bir.
İlk çekişi yapalım mı?
Evet, ilk çekerek şarjı yapalım.
Galiba Dave ve Russ zor durumdalar.
Biz de bu garip otelde mahsur kaldık.
Sorun da bu. Bunu elektrikli araçları tanıtmak için yapmak var
ve bir de, ne bileyim, macera yaşamak için yapmak var
ve işte sorun da bu.
Bence buradan çıkamayacağız.
-Canlı. -Canlı.
Burada hafiften bir şey havası var...
Korku filmi.
Hepimizin akaryakıtı ve bataryası bitti.
15 kilometre kala.
Siz boşalanı çekin.
Ben izlemeye çalışayım. Kalırsam dönüp beni alırsın.
Tamam.
Diyeceğim o ki ülke ülke gezeceğim bu büyük yolculuk için yanıma
seyahat adaptörü almamışım.
Yıllarca elektrik hakkında konuşup sonra seyahat adaptörü almadım.
Çok aptalım.
Şu anda Ewan ve Charley'de bu Şili adaptörlerinden bir tane var.
Öğreniyoruz işte.
Her şeyi elektrikli yaparak risk aldık
ve şimdi de ıssız bir yerde yolda kaldık.
Bunu çocuklara götürebilirsek
motosikletlerini yarına kadar şarj edebilirler.
-Soğuk, değil mi? -Evet.
Gerçekten çok soğuk. Şaşırtıcı derecede soğuk.
Biraz soğuk.
Evet, dondurucu.
Ama sakin sakin nefes alman lazım.
Buzu temizledik.
Düşündüğümüzden çok daha zormuş.
Bizimkiler soğukta yolda kaldılar
ve biz de pek şanslı sayılmayız.
Üstelik ben Chicago'luyum.
Üşümemem lazım, ama gerçekten çok soğuk.
Çekerek şarjı daha ilk gün kullanmamız gerekeceği
aklıma gelmezdi.
Peki.
İlginç. Artık çıkmıyor.
-Hayır, yine kapandı. -Nasıl gidiyor?
Araçların sınırlarını anlamaya çalışıyoruz.
Onları test ediyoruz.
Tabii şu anda sınırların en sonuna geldik.
Ve hedefimize 18 kilometre uzaklıktayız.
Hafif bir rampa.
Biri bu. Diğerini getireyim.
Sende bir... Bir fanlı ısıtıcı varsa
ısıtıcıyı depoya doğru tut.
Soğuk zarar veriyor olabilir.
Tamam.
Sence soğuktan mı? O yüzden mi şarj olmuyor?
Asla asla deme. Evet, yapacağız.
Hazır mıyız? İki tane... Hayır.
Bu halı nedir?
-Halı serdiler, değil mi? -Öyle mi?
Evet, bence öyle.
Motosikleti halının üstüne çıkarsak olur mu?
Olur.
-Benim için çok yüksek. -Tamam.
-İki, üç. -Evet.
Tamam.
-Girdin. -Tamam.
Tamam.
Tamam. Evet. Soktum.
-Çok güzel. -Herkese bravo.
Tamamen donmamış, ama epey donmuş.
Kahve de mi?
Buraya kadar.
Artık tükendi herhâlde. İyimserliğimin de sonu geldi.
-Onlara söylerim. -Evet, Bryan, benimki tükendi.
Evet, şarjım bitti.
Altlarına bir şey...
Eriyen buzun zemini mahvetmemesi için bir şey koyalım mı?
Yoksa bu halılar yeter mi?
Onu diğer devreye bağlayalım.
İkisi de canlandı. Açıldılar.
-Isınıyorlar. -Erimeye başladı.
Hemen ısındı. İnanılmaz.
Hadi. Benimki %28.
Böyle oluyorsa evdekiler uyurken
evde şarj edebiliriz.
-Evet. -Gece.
Sabah dışarı çıkardığımızda
-biraz daha dolu olur. -Tamam.
Açıkçası, onu sıfırlamak istememiştim, ama sıfırladım.
Ve sanırım
ilişkileri zor zamanlarda yaptıkların belirliyor.
İyi zamanlarda yaptıkların değil.
Belki Ewan ve Charley motosikletleri şarj edemeyecekler.
Hava tehlikeli derecede soğuk ve arabalarımız yolda kaldı.
Yani...
Yani, artık aşırı soğuktan olduğunu biliyoruz.
Yani, hava aşırı soğuk olduğunda şarj olmuyorlar.
Ve hepsini aynı devreden çekersen...
O yüzden iki kabloyu iki ayrı devreye bağlıyor.
Ama nasıl bilebilirsin?
Devreyi nasıl test edebilirsin? Yani, nasıl...
En iyisi, mesela sen burada yaparken
diğerinin de mutfağa bağlanması.
Belki de...
-Elektrik kesildi. -Ulan be.
Alt yazı çevirmeni: Hayrullah Doğan