เราจะขี่มอเตอร์ไซค์ ระยะทาง 20,922 กม. ผ่าน 13 ประเทศ
จากอูซัวยา เข้าและออกจากอาร์เจนตินา และชิลี ไปยังทะเลทรายอาตากามา
ไปที่ลาปาซ ก่อนจะข้ามทะเลสาบติติกากา
เลียบเทือกเขาแอนดีสไปที่โคลอมเบีย ข้ามไปปานามา
ผ่านอเมริกากลางและเม็กซิโก ไปถึงลอสแอนเจลิสในอีก 100 วันต่อมา
(รัส มัลกิน ผู้กํากับ - โปรดิวเซอร์)
เราจะให้กล้องวิดีโอกับพวกเขา
พวกเขาจะมีกล้องกับไมค์ ติดบนหมวกกันน็อก
เพื่อถ่ายระหว่างเดินทาง
นั่นถนนเหรอ โอ้ พระเจ้า
(เดวิด อเล็กซาเนียน ผู้กํากับ - โปรดิวเซอร์)
มอเตอร์ไซค์คันที่สาม จะเดินทางไปด้วย
และคนขี่คือเคลาดิโอ เป็นตากล้อง
นอกจากนั้น รัสกับผม จะเดินทางด้วยรถกระบะไฟฟ้าสองคัน
รวมทั้งจิมมี่ที่เป็นตากล้อง
แอนโทนี่และเทย์เลอร์ จะดูแลด้านโลจิสติก
เราจะถ่ายสองคนนั้นจากรถของเรา
ช่วยประสานงานให้พวกเขาที่ชายแดน
แต่นอกจากนั้นแล้ว นักบิดทั้งสองจะเดินทางกันเอง
(สนามบินปาสโต โคลอมเบีย)
เรารออยู่ที่นี่ มานานกว่าสามชั่วโมงแล้ว
และเราเพิ่งได้ยินว่าที่หมายของเรา บัวนาเวนทูรา
ถูกปิดเพราะมีหมอก
มันเลยกระทบกันเป็นทอดๆ
เพราะเรือของเราจะออกในอีกสองชั่วโมง
ตอนนี้สถานการณ์เลยดูไม่ดีเท่าไหร่
แต่เป็นไปได้ไหมที่จะลงจอด ที่บัวนาเวนทูราแม้จะมีหมอก
ไม่มีปัญหาครับ
- สนามบินเปิดแล้ว - ดีครับ
(มาร์ลอน - นักบิน)
บัวนาเวนทูราเปิดแล้วเหรอ
ใช่ครับ ทุกอย่างโอเคแล้ว
ในที่สุดเราก็ได้รับข่าวดี ที่รอคอย
แต่เวลามันเฉียดฉิวมาก...
โดยเฉพาะเรามีของต้องยกขึ้นยกลง ที่ปลายทางด้วย
- พร้อมไหมครับ - พร้อมครับ
ไปกันเลย
(โคลอมเบีย)
เราขี่มอเตอร์ไซค์มาไกลมาก จากจุดเริ่มต้น
แต่ตอนนี้เรามาเจออุปสรรคเล็กน้อย
ช่องโหว่ดาริเอนไม่มีถนน และขวางเส้นทางของเรา
ระหว่างอเมริกาใต้กับอเมริกากลาง
เราไม่มีทางเลือกนอกจากทางอากาศ และทางทะเลเพื่อไปยังปานามา
(ปานามาซิตี - ช่องโหว่ดาริเอน เวเนซุเอลา - โคลอมเบีย)
(บาฮียา โซลาโน่ บัวนาเวนทูรา - ปาสโต)
ชาร์ลีย์กับผมนั่งเครื่องบินลําหนึ่ง พร้อมมอเตอร์ไซค์สามคัน
ส่วนรัสกับเดวิดและทีมงาน นั่งอีกลําพร้อมอุปกรณ์ทั้งหลาย
เราพยายามมองหาเครื่องบินอีกลํา
ผมว่าเขาอยู่ข้างบน
สิ่งที่ผมคิดว่าจะง่ายกลับยาก
เดี๋ยวนะ
- เขาอยู่นั่นไง - ไหน
ทางซ้าย
เขาอยู่นั่น
เฮ้!
ว้าว เมื่อกี้ใกล้มากเลย
น่าตื่นตามากครับที่ได้บิน เหนือป่าโคลอมเบียบนเครื่องบิน
เหมือนหนังขุมทรัพย์สุดขอบฟ้าเลย
เจ๋งมาก
มอเตอร์ไซค์ยังอยู่ในสภาพดี ไม่ล้ม
นั่นคือช่วงแรกของการเดินทางสามช่วง เพื่อไปถึงปานามา
(สนามบินบัวนาเวนทูรา โคลอมเบีย)
(เรือจะออกใน 45 นาที)
- เอาละ - ได้
ขอบคุณครับ
- ใช่ ที่หมายต่อไปคือเรือเฟอร์รี่นะ - โอเค
(อีก 8,721 กิโลเมตรถึงลอสแอนเจลิส)
เรากําลังจะเข้าสู่พื้นที่ ที่ลึกและดํามืดที่สุดในโคลอมเบีย
(แม็กซิม โปรดิวเซอร์ท้องถิ่น)
อย่างบัวนาเวนทูรายังมีถนนเชื่อม
แต่ที่ที่เราจะไป ไม่มีถนนเข้าออกเลย
ดังนั้นทางเดียวที่จะไปได้คือทางเรือ
เรือจะพาเราล่องไปตาม ชายฝั่งทะเลแปซิฟิก
ผ่านหมู่บ้านที่ห่างไกลจํานวนหนึ่ง ตามเส้นทาง
ในการเดินทางสองวันไปบาฮียา โซลาโน่ ทางตอนเหนือของโคลอมเบีย
(บาฮียา โซลาโน่ บัวนาเวนทูรา)
พวกเขา... พวกเขาเป็นชุมชน ที่ตัดขาดโลกภายนอกแบบสุดๆ
หลายคนเป็นทาสที่หนีออกมา
และตั้งชุมชนโดดเดี่ยวเหล่านี้ บนชายฝั่งน่ะครับ
หาเลี้ยงชีพด้วยการทําไร่และทําประมง
(บัวนาเวนทูรา โคลอมเบีย)
ทําไมบัวนาเวนทูรา ยังเป็นพื้นที่ที่ห้ามเดินทางเข้ามา
โดยเฉพาะพื้นที่ส่วนนี้ เพราะมันเป็นเมืองท่า
เพราะมันตัดขาดจากโลกภายนอกมากๆ
มันจึงกลายเป็นศูนย์กลาง สําหรับกิจกรรมกึ่งทหาร
สําหรับการซื้อขายยาเสพติด
และแน่นอนว่า มีความขัดแย้งกับกลุ่มฟาร์กและ...
และ เอ่อ กลุ่มกองโจรกลุ่มอื่นๆ ที่อยู่แถวนี้
- มีเรืออยู่ทางโน้น - เราจะลงไปตรงโน้นเหรอ
ไม่ครับ
มีเรือข้างล่างโน่น
- นั่นเรือเรา - ล้อกันเล่นรึเปล่า
- จริงเหรอ - ลํานั้นแหละ ใช่
เฮ้ เพื่อน พูดภาษาอังกฤษได้ไหม
ภาษากัสติยาครับ ลูกพี่
จะต้องน่าสนใจมากๆ งานนี้จะต้องน่าสนใจมากๆ
ลํานี้เหรอ
นี่มันซากเรือ
เราจะเอารถลงไปได้ยังไง
(ดานี)
ว้าว
เหมือนมีคนอาศัยอยู่บนเรือ 15 คน
คนเยอะมากเลย
ไม่น่าใช่เรือของเรานะ
มันดูไม่น่าจะออกทะเลได้
ไม่เห็นเหมือนในรูป
ไม่ ไม่เหมือน
ไม่ใช่เรือลํานี้เหรอ
เดินไปๆ
นี่คงไม่ใช่เรือเราหรอกนะ
- อะไร - มันไม่ตรงปก
ในรูปมันเรือลําโน้นต่างหาก
ลําโน้นน่ะ ลําสีเขียวแน่ๆ
พวกเขาเตรียมอาหารไว้ให้เราแล้ว
ใช่
- ตกลงลํานี้ใช่ไหม - นี่เรือเรา
นี่เรือเราเหรอ
ก็ได้
มันโทรมมากเลยนะ
ไม่ได้พูดเล่น โทรมสุดๆ
เราจะต้องอยู่บนเรือลํานี้สองวัน
มันจะมีทั้งตัวเรือด แมลงสาบ เห็บหมัด หนู...
ใช่ เดี๋ยว เราขวางทางเขา มันจะลงไป...
ใช่ พวกเขาจะขนมอเตอร์ไซค์ลง
เหมือนมัดมือชก ประมาณนั้น
เราพยายามต่อรอง ให้ได้เรือที่ดีกว่านี้
เปลี่ยนใจไม่ได้แล้ว
คุณพระช่วย!
โอ้ ไม่นะ เขาเข็นรถผมคนเดียว มันหนักจะตาย
ผมคิดว่าพวกเขาเคยแต่เข็นสกูตเตอร์
ไม่รู้ว่าพวกเขาเคยเข็น ฮาร์เลย์-เดวิดสันลงเรือบ้างไหม
(อีก 15 นาทีเรือจะออก)
เหตุผลที่พวกเขารีบ เป็นเพราะระดับน้ํากําลังลด
และถ้าเราขนมอเตอร์ไซค์ลงเรือไม่ได้ เรือก็ออกไม่ได้
จะลงไปแล้ว
ลงเรือกันเถอะ
พวกเขามีปัญหาในห้องเครื่อง
ลงมาดูสิ
คุณจะต้องไม่เชื่อแน่
พวกเขามีปัญหากับแบตเตอรี่ ต้องปัญหานี้ด้วยเนอะ
แบตเตอรี่
พวกเขาสตาร์ทเครื่องยนต์หลักไม่ติด
ถ้าคุณมองลงไป คุณจะเห็นแบตเตอรี่ตรงนั้น
มันทําหน้าที่สตาร์ทเครื่องยนต์หลัก
ติดแล้วครับ... เครื่องยนต์ติดภายใน...
แป๊บเดียวเอง สตาร์ทติดแล้ว
เป็นสัญญาณที่ดี
ผมชอบที่พวกเขายืมแบตเตอรี่ มาจากเรือลําโน้น...
- เพื่อจัมป์ไฟ - เพื่อจัมป์ไฟเรือลํานี้
ซิอูดัด มูติส นูกี โชโก เปลี่ยน
วุ่นวายมากครับ
ผมชอบเสียงเอะอะจ้อกแจ้กนี่มากเลย เยี่ยมเลยใช่ไหม
นี่... นี่ดูดีนะ
เห็นด้วย ขึ้นมาเลย มาสิ
ช็อตนี้ถ้าอยู่ในทะเลคงถ่ายไม่ได้
จริง
ว้าว ดู... ดูนกบินเหนือคลื่นสิ
เรือประมงแล่นผ่านอยู่ไกลๆ ว้าว
- กัปตันครับ เรือพร้อมออกแล้ว โอเค - ดี
ถอนใบเรือ กางสมอ ยกกราบเรือ
โอเค ผมจะไปกราบเรือครับ
เอาเจมส์ เมสันกับโจรสลัดมารวมกัน
ดูสิ เรือกําลังออกๆ
(กล้องไดอะรี่)
นี่ห้องผมครับ
มีเตียงสามชั้น ทางนี้
อีกสามชั้นทางนี้
ผมจะพยายามนอนที่ชั้นกลาง
แต่ผมดันเลือกห้องเดียวที่ไม่มีพัดลม
แถมยังอยู่ติดกับ... ท่อไอเสีย
บ้ามากเลยใช่ไหมล่ะ
โอ้ ตายแล้ว น่าอร่อยมาก
โอ้ พระเจ้า อร่อยจริงๆ
ปลาสดมาก
- ใช่ เยี่ยมไปเลย - ใช่
มีอีกเหรอครับ
- มีความสุขจัง ชอบมาก - งั้นเหรอ
ใช่
- ใช่ อร่อยมาก ดีจริงๆ - สุดยอดไปเลยนะ
ใช่ ชาร์ลีย์ บูร์แมน
- เขาอยู่ในห้อง - ว่าแต่...
คุณเป็นไงบ้าง
สบายดี ใช่
เหมือนคุกนิดๆ นะ
ก็มิน่าล่ะดูคุ้นๆ
ให้อารมณ์เหมือนคุกใช่ไหมล่ะ
เหมือนจริงๆ
ผมจะไปเข้าห้องน้ํา
อ้อ โอเค
ถึงจะเสียงดัง แต่ก็ปลอดภัย
ถึงแล้วครับ
(กล้องไดอะรี่)
ห้องน้ําทํางานอย่างนี้ครับ
ผมเดาว่ามันปั๊มป์น้ําทะเล เข้ามาตลอดเวลา และ เอ่อ...
ตรงนี้คือ...
ผมควรปิดกล้องแค่นี้ก่อน
เจอกันสัปดาห์หน้าใน Long Way Up ดูว่าเราจะรอดไปถึงท่าเรือไหมนะครับ
อรุณสวัสดิ์ครับ
(กล้องไดอะรี่)
ผมนอนไม่ค่อยหลับเท่าไหร่
ผมนอนไหลไปไหลมาทั้งคืน บนเตียงนี้
วิวเช้านี้ของผมครับ
มหาสมุทรกว้างใหญ่ไพศาล
เวลานั่งเรือลําเล็กออกไปในทะเล เราจะมองไม่เห็นฝั่ง
แล้วจู่ๆ เราก็รู้สึกว่าเราตัวจ้อยมาก
ต้องใช้เวลาทําความคุ้นเคย หนึ่งหรือสองวันถึงจะเดินบนเรือได้
- อรุณสวัสดิ์ - อรุณสวัสดิ์!
ผมถือกาแฟไว้ในมือหนึ่ง
พอก้าวออกมาตรงทางเดิน ผมไหลไปแบบนี้
แล้วผมก็ร้อง...
และผมทําไม่หกสักหยด
ผมชอบเรือลํานี้ครับ
อาหารทําสดใหม่ทุกวัน มีปลาเป็นหลัก
เธอหัวเราะเยาะผม เพราะผมไม่อยากกินปลา
ผมรู้ ผมแค่ไม่อยากกินปลาเป็นมื้อเช้า
- คุณไม่กินเหรอ - ไม่ละ ผมไม่หิว
ขอบคุณมากครับ
ลูกเรือหลายคนบนเรือลํานี้ ใช้เวลาทั้งชีวิตวัยผู้ใหญ่ในทะเล
มันเหมือน... เหมือนแหล่งกําเนิดชีวิตครับ
(พาโบล - วิศวกร)
เรารู้สึกเช่นนั้น เมื่อเรามาใช้ชีวิตแบบนี้
เราจะผูกพันกับทะเลมาก จนไม่อยากไปไหนอีก
ทะเลเป็นสิ่งที่พิเศษมาก... สําหรับผม
ผมทําอาชีพนี้มาตั้งแต่ยังหนุ่ม
(ฮวน - ลูกเรือ)
เราโตมากับชาวประมง
ผมกับพี่น้องตกปลามาตั้งแต่เด็ก
มันคืออาชีพผมครับ
วันที่ 16 มกราคมนี้ ผมจะอายุ 85 ปี
เย้!
เรือลํานี้น่ารักมากครับ
เมื่อไรก็ตามที่มีคนพูดว่า อย่าไปที่นั่นเลย
มันมักจะกลายเป็นที่ที่ดีที่สุด
เราเลยเดินทางครั้งนี้กันไง เพื่อสิ่งนี้ เพราะงี้ผมถึงชอบมาก
เพราะเรามีโอกาสได้ขึ้นเรือ และอยู่กับคนเหล่านี้ และ...
มันแค่บ้ามากครับ สนุกมาก
ดูแผ่นดินนั่นสิ โอ้ พระเจ้า ผมรักแผ่นดิน
พื้นที่ตามแนวชายฝั่งนี้ ส่วนใหญ่ไม่มีคนอยู่อาศัย
แต่ก็มีหมู่บ้านอยู่ประปราย
เราเลยขอลงไปดู
สง่างามสุดๆ
พ่อครัวแม่ครัวมักจะแวะที่นี่ เพื่อซื้อของตุนสําหรับแต่ละทริป
เสื้อผมมีฮูดไหม อ้อ มีนี่นา
ที่นี่เรียกว่าเขตโชโก
และดูเหมือนจะเป็นสถานที่ ที่เฉอะแฉะที่สุดบนโลก
หมู่บ้านที่เราจะแวะไปชื่อว่านูกี
(นาฮียา โซลาโน่ - นูกี บัวนาเวนทูรา)
บ้ามากเลยใช่ไหม กลาง...
กลางพื้นที่ชายฝั่งทะเล ยังมีชุมชนตั้งอยู่
ผมว่าที่นี่ไม่มีถนน ไปไหนมาไหนต้องใช้เรือ
- นี่ เอากล้วยไหม - เอา ซื้อเลย
ว้าว ถนนหลัก
(นูกี - โคลอมเบีย)
สวัสดีครับ
(ฮาร์เลย์-เดวิดสัน)
ร้านคุณสวยมากครับ บูเอโนๆ
ผมชอบรูปหัวกะโหลกไขว้ คาบบุหรี่
รู้ไหม ตอนเรากลับไปขึ้นเรือ... เรามี...
เราไม่มีผ้าขนหนูใช่ไหม
ใช่ ผมไม่มีผ้าขนหนู ใช่
งั้นไปซื้อผ้าขนหนูกันเถอะ
กราเซียส ขอบคุณครับ
(นูกี - โชโก)
- สวัสดีครับ - สวัสดีค่ะ
ชอบจัง ชอบที่นี่จัง
ผมชอบสีสัน... สีสันของทุกอย่างที่นี่
ที่นี่เรามีทุกอย่างเลยครับ ทุกอย่าง
(อามารัลเดส - ชาวไร่)
ถ้าปลูกหน่อกล้วยลงดิน
หกเดือนต่อมา มันก็พร้อมที่จะเก็บเกี่ยว
อยากได้ปลาก็ไปที่น้ํา
- ขอบคุณครับ - ยินดีครับ
ที่นี่น่าเดินเล่นนะ
ผู้คนเป็นมิตร
และแตกต่างจากที่เราเคยเห็นมา
ให้บรรยากาศแบบอาโฟรคาริบเบียน ประมาณนั้น
ดูนี่สิ
(ซาทูริโอ - ชาวบ้าน)
อะไรน่ะ เหล้าเถื่อนเหรอ
- เหล้าครับ - เหล้าอะไรครับ
วิชี่
- วิชี่ - นี่คือเหล้าจากอ้อย
- จริงเหรอ ขอดมหน่อยๆ - ดมเลยๆ
แล้วคุณจะไม่เห็นผมไปสัปดาห์นึง
ข่าวดีก็คือเขาไม่ได้ดื่มเลย ส่วนข่าวร้าย...
โอ้ คุณพระ
- แรงไปหน่อย ใช่ - แรงมาก
ผมดีใจที่ได้ลงจากเรือ
คุ้มค่ามากที่ได้เห็นเมืองนี้ คุ้มจริงๆ
พร้อมไหม ทุกคน
ฮาร์เลย์-เดวิดสัน คิดออกว่าผมต้องใช้อะไหล่ส่วนไหน
แต่ทางที่เร็วที่สุดในการไปเอาอะไหล่ คือส่งมอเตอร์ไซค์ไปคอสตาริกา
ไม่ใช่ปานามา
เมื่อเราไปถึงปามานา...
ผมจะไปกับมอเตอร์ไซค์บนรถบรรทุก เพื่อเอาไปคอสตาริกา
โอเค
ผมอยากจัดการมอเตอร์ไซค์ของผมเอง
แต่คุณเดินทางในปานามาแทนเราสองคนได้
ได้ ฟังดูเข้าท่า
ผมจะคิดถึงคุณน่ะสิ
ผมจะคิดถึงคุณเหมือนกัน
- แต่มันจะเป็นการผจญภัยที่ดี - อะไรน่ะ
เราเช่าเครื่องบินขนส่ง ชื่อแอนโทนอฟ
ซึ่งจะพามอเตอร์ไซค์ของเรา ไปเมเดยินก่อน แล้วค่อยไปปานามา
(คอสตาริกา - ปานามา - โคลอมเบีย บาฮียา โซลาโน่ - เมเดยิน)
และจากที่นั่น ผมต้องพามอเตอร์ไซค์ของผมไปคอสตาริกา
เพื่อใส่อะไหล่ของฮาร์เลย์
และหวังว่าจะได้นํามอเตอร์ไซค์ กลับลงถนนอีกครั้ง
(ซานโฮเซ ข้ามชายแดน)
(บาฮียา โซลาโน่ โคลอมเบีย)
ตีห้า เราเพิ่งถึงท่าครับ อากาศร้อนและเหนียวตัวมากเลยเนอะ
แอนโทนอฟเป็นแค่เครื่องบินส่งสินค้า
ไม่ได้รับอนุญาตให้ส่งคน โดยเฉพาะต่างชาติเพื่อข้ามชายแดน
มันจะขนมอเตอร์ไซค์ตรงไปปานามาซิตี
และผมอยากเอามอเตอร์ไซค์ ไปคอสตาริกาให้เร็วที่สุด
ดังนั้นผมจะดูว่า ผมนั่งแอนโทนอฟไปด้วยได้ไหม...
ลงจอดที่เมเดยิน บอกลาคุณ แล้วก็เดินทางต่อไปปานามาซิตี
- เป็นไปได้ไหม - เดี๋ยวก็รู้ครับ
- โอเค - ใช่
เยี่ยมเลย!
- โคลอมเบีย! - โคลอมเบีย เรามาถึงแล้ว
(สนามบินบาฮียา โซลาโน่ โคลอมเบีย)
- ลํานั้นเหรอ - ไม่นะ
โอ้ พระเจ้า มีเครื่องบินจอดหัวทิ่มอยู่
เครื่องบินเราควรจะอยู่ที่นี่
แต่เพราะเรายังไม่จ่ายค่าเครื่อง มันก็เลยยังไม่มาด้วยซ้ํา
เราพยายามจะจัดการเรื่องนี้อยู่
ใช่
เอามอเตอร์ไซค์ลงแล้ว
มันจะปลอดภัยที่นี่ เราให้ตํารวจเฝ้าเอาไว้
อุปกรณ์ทั้งหลายจะถูกขนเข้าไปในนั้น ขนกันเกือบหมดแล้ว
(บาฮียา โซลาโน่)
และเรามีเวลาว่าง จนกว่าเครื่องบินจะมา
เรามีเวลาทําอะไรก็ได้ ประมาณสองชั่วโมง
พี่รู้ พี่รู้ว่าน้องเป็น
เป็นของคนใหม่
แต่คืนนี้น้องเป็นของพี่
คืนนี้น้องเป็นของพี่
เพราะมาก
หมดไปแล้วสองนาที ยังเหลืออีกหนึ่งชั่วโมง 58 นาที
โชคดีที่มีชายหาดอยู่ไม่ไกล
(เอล แวลเล โคลอมเบีย)
สุดยอดมากที่ได้มายัง พื้นที่ห่างไกลของโคลอมเบีย
ผมอยากกลับมาที่นี่อีกแน่ๆ
มีข่าวจากแอนโทนอฟไหม มันออกมาหรือยัง
ยัง ขอผมเช็กก่อน
มันควรจะมาถึงที่นี่...
- สองชั่วโมงก่อนใช่ไหม - สามชั่วโมงก่อน
เครื่องบินมาแล้วครับ ดังนั้นเราต้องรีบไปกัน
(แอนโทนอฟ 26 บี)
ใช่ โอเค เรามีทางลาด
เรากําลังผ่อนคลายกันอยู่ ดื่มเบียร์บนหาด พูดคุยหยอกล้อกัน
แป๊บเดียวแอนโทนอฟก็มาถึงแล้ว
ถ้าบอกกันก่อน เราจะได้มาก่อนเวลา แต่ช่างเถอะ
แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว
ใช่
ผมยังไม่รู้ว่าวันนี้ผมจะ ได้รับอนุญาตให้ไปถึงปลายทางได้ไหม
- ถ้าเรารีบกันหน่อยก็ดี - เป็นไปได้ไหม
เป็นไปได้ครับ
เขาต้องได้รับอนุญาตจากโบโกตา ยิ่งเราออกเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี
ผมชอบเครื่องบินลํานี้
มันเป็นวิศวกรรมโซเวียตของแท้
ปล่อยระเบิด
นี่เป็นสุดยอดเครื่องบิน ของรัสเซีย
ตลกดีที่มันไม่ได้รับอนุญาต ให้บินบนน่านฟ้ายุโรปหรืออเมริกา
มันทําให้เราเข้าใจเลยใช่ไหม
นี่ของคุณค่ะ เพราะคุณจะเดินทางเอง กับมอเตอร์ไซค์สามคัน...
แยกกัน
ทันทีที่เราไปถึง ฉันคิดว่าคุณ... คุณจะอยู่กับมัน
(มาเรีย กาบริเอลา โปรดิวเซอร์ท้องถิ่น)
คุณต้องผ่าน ตม. อะไรแบบนั้น
และเสื้อตัวนี้จะทําให้คุณไม่หลงทาง คิดว่านะคะ
ผมจะกรอกเอกสารที่ ตม. กับมอเตอร์ไซค์พวกนี้
แล้วทันทีที่... เอกสารผ่านเรียบร้อยแล้ว
เราจะเดินทางต่อไปปานามาซิตี คืนนี้เลย
(สนามบินเมเดยิน โคลอมเบีย)
อย่าร้ายสิ
ทบทวนกันนะ ผมอยู่ที่นี่...
- ใช่ ผม... ใช่ - กับพวกคุณ
เราอยู่จนกว่า เอกสารที่ ตม. จะเรียบร้อย
แค่ตรง ตม. เท่านั้น ที่คุณต้องไปคนเดียว
- โอเค ดี - ไปกันเถอะ ยวน
เรามีเวลา 40 นาที ที่จะผ่าน ตม. ให้ได้
พวกเขาเอาขึ้นรถบัส
เกิดอะไรกับมอเตอร์ไซค์
ต้องยกลงแล้วทําเรื่องผ่าน ตม. ไหม
ใช่ครับ
ต้องยกลงทั้งสามคัน แล้วยกกลับมาขึ้นเครื่องใหม่เหรอคะ
พรุ่งนี้ครับ
พรุ่งนี้เหรอ
พรุ่งนี้เหรอคะ
ไปตอนนี้ไม่ได้เหรอ
โอเค ขอผมคุยกับพวกเขา
เดาว่าคืนนี้ผมคงไม่ได้ไปไหน
แย่จัง
- คุณอุตส่าห์พร้อมจะไป - นั่นสิ
แบบว่า "บายนะ ทุกคน โอเค ไว้เจอกัน"
ผมรู้ ผมบอกลาทุกคนแล้ว เขินเลยครับ
(เมเดยิน โคลอมเบีย)
ผมมาที่นี่คนเดียว เหงาจัง
(กล้องไดอะรี่)
เป็นวันแรกที่ผมตื่นขึ้นมา ในโรงแรมข้างสนามบิน
เราเดินเอกสาร สําหรับมอเตอร์ไซค์ไปเมื่อคืน
หลังจากไม่ได้รับอนุญาต ให้นํามอเตอร์ไซค์ไปต่อยัง...
ปานามาซิตี
ผมบอกลาหนุ่มๆ เมื่อคืนนี้
และรู้สึกแปลกๆ ที่...
ต้องอยู่คนเดียว
วันนี้ผมน่าจะไปถึงปามานาซิตี
และจากที่นั่น ผมจะขับรถยาวไปคอสตาริกา
เพื่อเอาอะไหล่ในซานโฮเซ
(ซานโฮเซ - ปานามาซิตี - เมเดยิน)
คืนนี้ชาร์ลีย์กับทีมงาน จะนั่งเครื่องบินโดยสารไปปานามาซิตี
จากนั้นเขาจะขี่มอเตอร์ไซค์ของเขา ไปคอสตาริการะหว่างที่ผมซ่อมรถ
(คอสตาริกา - ปานามา - ข้ามชายแดน)
(สนามบินเมเดยิน โคลอมเบีย)
ใช่ หวังว่าคืนนี้ คุณจะไปเกือบถึงชายแดนคอสตาริกา
- ใช่ - ใช่
ถ้าทุกอย่างราบรื่นนะ ไม่รู้สิ
เรื่องพวกนี้ มักจะใช้เวลานานกว่าที่เราคิด
อย่างเมื่อคืนนี้ เราคิดว่ามันจะ...
เรานึกว่าเราจะได้ขึ้นเครื่อง ไฟลท์หกโมงครึ่ง แต่...
ใช่
ไง ยวน
- โกดังเก็บสินค้าใช่ไหม - ผิดที่ ใช่
อยู่นี่ไง
มอเตอร์ไซค์อยู่ในนี้ครับ
พวกนักบินมาถึงแล้ว
ลูกเรือทั้งหมดก็มาถึงแล้ว
แค่ต้องให้เจ้าหน้าที่ยาเสพติด เช็กมอเตอร์ไซค์
แล้วเราจะมุ่งหน้าไปปามานาซิตีกัน
ผมกําลังดูหมาตัวนี้ทําหน้าที่ของมัน
น่าทึ่งมากครับที่เห็นมันดมกลิ่น ทุกซอกทุกมุมของมอเตอร์ไซค์
แล้วมุดเข้าดมล้อกับเครื่องยนต์
ดมทั่วเลย
แถมมันไม่เล่นกับ ลามะหัวเราะของเคลาดิโอด้วย
ผมคิดว่าตํารวจ เจ้าหน้าที่ยาเสพติด
พอใจที่... ไม่มียาเสพติด ในมอเตอร์ไซค์หรือในกระเป๋า
พวกเขาก็เลยห่อมันไว้
และตอนนี้ผมต้องเอาพาสปอร์ต ไปแสตมป์ในสนามบิน
ทางเดียวที่ผมจะบินข้ามชายแดน พร้อมของอย่างถูกกฎหมายได้
ก็คือผมต้องกลายเป็นลูกเรือ อย่างเป็นทางการ
(ยวน แม็คเกรเกอร์)
ผมมีบัตรผ่านด้วยครับ
ตอนนี้ผมเป็นลูกเรือ ของเครื่องบินลํานี้อย่างถูกต้องแล้ว
เครื่องบินแอนโทนอฟ
ผมเป็นสมาชิกลูกเรืออย่างเป็นทางการ
เป็นสมาชิกลูกเรือ เป็นผู้ดูแลสินค้า
ขอบคุณครับ
ติดเครื่องยนต์ และเราจะเดินทางกัน
ผมตื่นเต้นจริงๆ ที่จะได้ นํามอเตอร์ไซค์ไปซานโฮเซและเดินทางต่อ
แต่ผมเสียดายที่ต้องพลาด ส่วนที่เหลือของโคลอมเบียและปานามา
โชคดีนะ ยวน
ก่อนออกจากโคลอมเบีย
ผมอยากเที่ยวให้ทั่วๆ เมเดยิน
เราจะไปไหนกันครับ
เราจะไปโคมูนา 13 กันค่ะ เป็นหนึ่งในย่าน
ที่เคยอันตรายมากๆ ในยุค 1980
เป็นตัวอย่างของความเปลี่ยนแปลง ใน "วัฒนธรรมยาเสพติด"
- ตลอดกาล - ครับ
ตอนที่พวกเขาลงทุนกับ โครงสร้างพื้นฐานของเมือง...
(เมเดยิน)
มันเปลี่ยนความคิดคน
ในย่านนี้และทุกๆ ที่
ผมได้ยินมาว่าเขต 13 เป็นพื้นที่ต้องห้าม
ตอนที่พาโบล เอสโคบาร์มีอํานาจ
ช่วงปลายปี 2002 ตํารวจบุกเข้ามา พร้อมรถถังเพื่อเคลียร์พื้นที่
และในที่สุดการต่อสู้ก็จบลง
ผมก็ทําได้นะถ้าผมต้องการ
ตอนนี้มันกลายเป็น สถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยม
มีคนหลั่งไหลเข้ามาดูภาพเขียนฝาผนัง งานศิลปะและสัญลักษณ์แห่งความหวัง
นี่เป็นหนึ่งในภาพกราฟิตี้ ที่สําคัญที่สุดในพื้นที่ค่ะ
ภาพเขียนนี้ เป็นตัวแทนช่วงเวลาสําคัญ...
(เอสกราฟฟ์ - ศิลปิน)
ในโคมูนา ปฏิบัติการออริออน
เป็นหนึ่งในปฏิบัติการทางทหาร ที่ใหญ่ที่สุดในเมเดยิน
โดยเฉพาะในพื้นที่ของเรา และตามถนนที่พวกคุณไปเที่ยวกันมา
ว้าว สวยมากครับ
เนินตรงนี้ชันมาก ดังนั้นเพื่อเป็นการช่วยย่านแห่งนี้
เลยมีการติดตั้งบันไดเลื่อน เพื่อให้ผู้คนขึ้นลงบ้านได้
บันไดไฟฟ้า
เป็นบันไดไฟฟ้าที่ไม่เหมือนที่ไหน ในโลกเพราะติดตั้งในย่านแบบนี้
ในสลัมแบบนี้
นี่ดึงดูดให้นักท่องเที่ยวเดินทางมา
ใช่ครับ
(อาร์นัลโด - มัคคุเทศก์)
ผมเดาว่า มันช่วยเปลี่ยนแปลงชุมชน
เพราะมันนําเม็ดเงินเข้ามาในชุมชน
- ใช่ครับ ถูกต้องเลย - ว้าว
บิล คลินตันเคยมาที่นี่ ตอนเขามาเยือนโคลอมเบีย
เป็นประธานาธิบดีอเมริกาคนเดียว ที่เคยมา
จากเมือง ที่เคยอันตรายที่สุดแห่งหนึ่งในโลก
กลายเป็นตัวอย่างที่ยิ่งใหญ่ สําหรับพวกเราชาวโคลอมเบียทุกคน
ฉันเชื่อจริงๆ ว่า...
(สนับสนุนศิลปะ...)
การลงทุนในศิลปะและวัฒนธรรม สามารถเปลี่ยนแปลงสังคมได้
นี่คือหลักฐานค่ะ
(สนามบินปานามาซิตี ปานามา)
เป็นการต้อนรับสู่อเมริกากลาง ที่เปียกมากครับ
เราจะลําเลียงมอเตอร์ไซค์ ลงไปยังแท่นพ่วง
จากนั้นพวกเขาจะนํามันไปที่ ตม. บนแท่นพ่วงนี้
ผมไม่ยักกะรู้
ฝนตกแต่ว่าร้อนอบอ้าวสุดๆ เลยครับ
มอเตอร์ไซค์คุณไปแล้วนะ ชาร์ลีย์ ผมทําอะไรไม่ได้แล้ว
ผมทําทุกอย่างเพื่อมันไปแล้ว รู้ไหม
ชาร์ลีย์
ผมโอเค ผมเพิ่งผ่าน ตม. มาได้ ออกมาแล้ว
ผมต้องทําเรื่องผ่าน ตม. แต่ผมต้องเป็น...
ผมต้องกลายเป็นลูกเรือ อย่างเป็นทางการของเครื่องบินลํานี้
ผมมีตราของตัวเองด้วยแหละ
ใช่ เรียบร้อยดี มอเตอร์ไซค์อยู่ในสภาพดี
ผมอยากเอามอเตอร์ไซค์ไป ให้เร็วที่สุด
ช่างจะได้ซ่อมมันซะที
ผมต้องเดินทาง 804 กิโลเมตร เพื่อไปหาวิศวกรของฮาร์เลย์
ซึ่งผมหวังว่า จะซ่อมให้มันวิ่งได้เหมือนเดิม
(ปานามาซิตี ปานามา)
วันนี้ระหว่างที่ยวน มุ่งหน้าไปคอสตาริกา
ผมมาถึงปานามาซิตี
ผมไปรับมอเตอร์ไซค์ของผม และวางแผนจะเที่ยวให้ทั่วๆ
โดยเฉพาะคลองที่นี่ ซึ่งมีชื่อเสียงมาก
ว้าว
เบ้อเริ่มเลย
มโหฬารจริงๆ
คลองนี้เป็นทางลัด สําหรับเรือ
ในการข้ามจากทะเลแปซิฟิก ไปยังแอตแลนติก
(ปานามาซิตี กาตันล็อกส์ - มิราฟลอเรสล็อกส์)
(ทะเลคาริบเบียน มหาสมุทรแปซิฟิก)
ผมทึ่งมากครับ
ตอนที่เรามาที่สะพานตรงนี้ แล้วเห็นสถานที่แห่งนี้
มันอึ้งทึ่งไปเลย
(อิลยา เอสปีโน เด มาร็อตตา คลองปานามา)
ใช่ค่ะ มันน่าทึ่งมาก
เรือผ่านได้กี่ลําครับ
โอเค ล็อกพวกนี้ถูกออกแบบมา ให้เรือใหญ่ผ่านได้มากสุด 14 ลํา
แต่ต้องจ่ายเท่าไหร่
เรือขนตู้สินค้าแบบนั้น ถ้าขนเต็มลําก็ 1.2 ล้านดอลลาร์ค่ะ
- สําหรับเรือขนตู้สินค้า - ล้านสองสําหรับเที่ยวเดียวเหรอ
- ใช่ค่ะ เที่ยวเดียว - เที่ยวเดียว
มันทําเงินให้ปานามาอย่างมหาศาล
เลยมีการสร้างล็อกพวกนี้ขึ้น เพื่อเพิ่มศักยภาพในการรับ
และเปิดทําการในปี 2016 ลงทุนไป 5,500 ล้านดอลลาร์
นี่คือผลงานคุณตั้งแต่ต้น
ฉันเป็นหนึ่งในสี่คน ที่นําโปรเจ็กต์นี้ค่ะ
ต่อมาในปี 2012 ฉันได้เป็น หัวหน้าวิศวกรนําการก่อสร้าง
มันเยี่ยมมากค่ะ
คุณเป็นแรงผลักดัน ให้ผู้หญิงเข้าสู่ธุรกิจนี้ยังไงครับ
มีบางคนไม่เชื่อมั่น กับการที่ฉันได้ตําแหน่งนี้
ฉันเลยซื้อหมวกกันน็อกสีชมพูมา
จากนั้นหมวกกันน็อกสีชมพู ก็โด่งดังมาก
ไม่ใช่ความตั้งใจเลยค่ะ ฉันแค่อยากจะบอกคนพวกนี้ว่า
"เฮ้ ฉันเป็นผู้หญิง ฉันทํางานนี้ได้"
ตอนนี้มีการเคลื่อนไหวขนาดใหญ่
ในการสนับสนุนให้ผู้หญิง พยายามไต่เต้าในหน้าที่การงาน
มีงานวิจัยหลายชิ้นที่พิสูจน์ว่า
เวลามีความหลากหลายในกลุ่ม ผู้มีอํานาจตัดสินใจธุรกิจจะรุ่งเรือง
จะเกิดอะไรขึ้นครับ
นั่นแปลว่าประตูจะเปิดออกค่ะ
และเรือเดินสมุทรลํานี้ จะผ่านไปยังส่วนต่อไป
คุณเห็นไหมคะว่าตอนนี้ ระดับน้ําเท่ากันทั้งสองฝั่ง
ว้าว ว้าว!
- โอ้ พระเจ้า ใหญ่มาก! - ใช่!
ใช้หลักการเดียวกันกับ ล็อกดั้งเดิมเลยค่ะ
ว้าว
ดิสนีย์!
สวัสดีครับ สวัสดี หนูน้อย
พวกคุณมาจากไหนกัน
- ลอนดอนครับ - จากลอนดอนเหรอ
ว้าว โอเค
คุณเดินทางรอบโลกอีกแล้วเหรอ
ครับ เรากําลังถ่าย Long Way Up
ใช่ เดินทางด้วยมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า
- เชื่อไหมล่ะ - เจ๋งมากเลย
แค่เสียบไฟ
เป็นสถานที่ที่เหลือเชื่อ และผู้หญิงคนนั้นก็สุดยอด
แต่ผมยังไม่เสร็จธุระกับคลองนี้ครับ
มีบางอย่างที่ผมอยากทํา มานานมากแล้ว
พ่อผมเคยถ่ายหนังที่นี่ เรื่อง The Tailor of Panama
นําแสดงโดยเพียร์ซ บรอสแนน กับเจมี่ ลี เคอร์ติส
และมีฉากหนึ่ง...
เขาว่ายในคลองนี้ และมีเรือขนาดใหญ่แล่นผ่าน
และผมบอกว่า "พ่อ ฟังนะ ผมจะไปปานามา"
พ่อบอกว่า "งั้นแกต้องถ่ายช็อตนี้อีกรอบ"
เราเลยมาที่นี่ครับ และดูสิ แค่...
อะไรอยู่ข้างหลังผม
รู้ไหม แค่... ผมไม่รู้
เบ้อเริ่มเลยใช่ไหมล่ะ
อย่าแตกตื่น ชาร์ลีย์
เพื่อพ่อนะครับ
ขอบคุณที่เป็นพ่อของผม
และเป็นแรงบันดาลใจ ให้ผมเป็นนักผจญภัยและเป็นนักเดินทาง
ได้มาจากพ่อเต็มๆ
โอเค
โอ้ พระเจ้า!
ไม่นึกว่าจะโดน
(ปุนตาเรนัส - คอสตาริกา)
ผมสงสัยว่า ชาร์ลีย์เป็นยังไงบ้างในปานามา
ผมรู้ว่าเขาจะไปเยี่ยม สถานที่ที่พ่อเขาเคยถ่ายหนัง
แต่ผมกําลังผจญภัยเบาๆ ของผมเอง ผ่านคอสตาริกา
และผมคิดถึงครอบครัวของผมด้วย
คุณช่างห่างไกลจากผม
คุณอยู่ไกลจนผมมองไม่เห็น
ผมอยากไปให้ถึงซานโฮเซเร็วๆ
ไม่ใช่แค่เพื่อซ่อมมอเตอร์ไซค์ เพราะผมจะไปเจอจาเมียน ลูกสาวผมด้วย
ผมเล่าเรื่องนี้เป็นบางครั้ง
เพราะมันเป็นการตัดสินใจ ที่เปลี่ยนแปลงชีวิตผมเลย
และไม่ใช่แค่ชีวิตผม แต่ชีวิตของจาเมียน
ชีวิตของครอบครัวผม พี่สาวของเธอ และแม่ของเธอด้วย
(Long Way Round มองโกเลีย ปี 2004)
ตอนที่เราอยู่ในมองโกเลีย เราอยู่ที่นั่นหนึ่งสัปดาห์แล้ว
เราอยู่ที่นั่นสี่หรือห้าวันแล้ว
และเราลําบากกันมาก เพราะมันทั้งเปียก ทั้งเละเทะ
เราเดินทางกันได้แค่วันละ 32 กม. และ...
แม้ในขณะเดียวกัน
เราจะเห็นความงดงามของมองโกเลีย
และความเวิ้งว้างห่างไกล ของชีวิตที่นั่น
และวิถีชีวิตของผู้คนที่นั่น
เรายังหงุดหงิด กับระยะทางที่เราเก็บได้อีกด้วย
ตอนนั้นเรากําลังไปอูลานบาตาร์ ซึ่งต้องเดินทางอีก 1,600 กม.
และเราเริ่มรู้สึกเหมือน มันไม่ถึงซะที
เราเกิดความรู้สึกท้อแท้
จนมองไม่เห็นว่า สิ่งสําคัญคืออะไร ประมาณนั้นครับ
เรากางแผนที่กัน แล้วก็คิดว่า
ผมบอกว่า ดูสิ
ผมบอกว่า "ชาร์ลีย์ ถ้าเราเลี้ยวซ้าย เราจะไปถึงรัสเซียภายในหนึ่งวัน
และเรากลับขึ้นถนนเส้นนั้น บนแผนที่ได้"
เราลังเลว่า จะไปทางซ้ายหรือตรงไป
และผมจําได้ว่าโทรหาเดวิด...
(โทรศัพท์หาทีมสนับสนุน)
เขารับโทรศัพท์ ผมเลยบอกว่า "ฟังนะ เราคิดว่า
จะเลี้ยวซ้ายและออกจากมองโกเลีย" และเราคงไม่ได้ไปอูลานบาตาร์
เดวิดเตือนสติผมทันทีเลยครับ
อย่าพลาดสิ่งที่คุณรัก ในการเดินทางครั้งนี้
เพราะนี่เป็นประสบการณ์ ครั้งเดียวในชีวิต ดังนั้น...
ผมพูดแค่นี้แหละ
พอเขาพูดกับผมแบบนั้น ผมรู้เลยว่าเขาพูดถูก
แต่ประเด็นก็คือ มันลําบากเหลือเกิน
แต่เราแค่ต้องทนลําบากต่อไป
เราไปต่อครับ เราไปจนถึงอูลานบาตาร์
(ที่พักพิงของรัฐบาล สําหรับเด็กยากไร้ อูลานบาตาร์)
และชาร์ลีย์กับผม ไปเยี่ยมที่พักพิงเด็กแห่งหนึ่ง
และเราสะเทือนใจกันมาก
ผมไม่ได้เตรียมใจเลยว่า
เด็กๆ ที่นั่นเด็กกันมากแค่ไหน
มีเด็กผู้หญิงอายุสองขวบ
แล้วก็มีเด็กตัวน้อยคนนี้ ที่มีคนพบเจอเมื่อสองสัปดาห์ก่อน...
(จาเมียน อายุสามขวบ)
เธอยอมพูดกับ เด็กผู้หญิงอีกคนเท่านั้น
และพวกเขาดูผูกพันกัน
เราจากมาในวันนั้น
แต่ผมหยุดคิดถึง เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนั้นไม่ได้
มันใช้เวลาเกือบสองปี แต่ในที่สุดผมก็รับเลี้ยงจาเมียน
เป็นการตัดสินใจครั้งหนึ่งในชีวิต ที่ผมคิดว่า...
พอมองย้อนกลับไป
"นั่นคงจะ...
นั่นคงจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง ถ้าเราทําอย่างนั้น"
และถ้าเราเลี้ยวซ้าย ผมคงไม่ได้เจอเธอ รู้ไหม
ดังนั้นมันน่าทึ่งมากๆ
ขอโทษครับ
แต่มันเป็นช่วงเวลาที่ยิ่งใหญ่ เป็นช่วงเวลาที่ยิ่งใหญ่ ก็ตลกดี
(ซานโฮเซ - คอสตาริกา)
หลังเดินทางมาหลายเดือน ผมจะได้เจอจาเมียนในอีกไม่กี่วัน
ถ้าผมซ่อมรถเสร็จทันเวลานะ
ส่งของครับ!
- เป็นไงบ้างครับ - ยินดีที่ได้เจอคุณครับ
- นี่เคลี - สวัสดีครับ เคลี เป็นไงบ้าง
ยินดีที่ได้รู้จัก
เรเชลกับเคลีเดินทางมาจาก ฮาร์เลย์-เดวิดสันในมิลวอกี
เพื่อซ่อมมอเตอร์ไซค์
บอกหน่อยว่าจะเกิดอะไรขึ้น
เราจะเอาโครงออก เอาสวิงอาร์มออก...
(เคลี ฮาร์เลย์-เดวิดสัน)
จากนั้นก็แยกมันออกจากอุปกรณ์ไฟฟ้า
ครับ
ให้ตายสิ
ผมขี่จักรยานล้อเดียวได้นะ
(เรเชล ฮาร์เลย์-เดวิดสัน)
ขี่ได้ไม่ไกลนัก แต่ก็ขี่ได้
กลัวแทบตาย
โอ้ พระเจ้า
ผมรู้สึกเหมือนกําลังดูการผ่าตัด และผมชอบมาก
ผมประทับใจมากครับ ที่มันถูกแยกเป็นส่วนๆ
น่าทึ่งมาก ที่เห็นมันถูกแยกออกเป็นชิ้นๆ
และตอนนี้เราจะทํางานจนดึกดื่น
เพื่อประกอบรถเข้าด้วยกัน
และหวังว่า พรุ่งนี้มันจะพร้อมวิ่งอีกครั้ง
(ชิกิรี - ปานามา)
ระหว่างที่ยวนกําลังซ่อมรถ
มีคนเล่าเรื่องชายที่พิเศษมากๆ ให้ผมฟัง
ปาชังกา ใช่ ปาชังกา ปาชังกา
เชิญพบกับปาชังกา
(ปาชังกา - คนท้องถิ่น)
เขาอายุ 85 ปี และยังขี่มอเตอร์ไซค์อยู่
- ว้าว - ใช่
(ฮาร์เลย์-เดวิดสัน)
ว้าว คุณมีของเจ๋งๆ ทั้งนั้นเลย
ผมจําโปสเตอร์พวกนี้ได้ สมัยผมยังเด็ก
- จริงเหรอ - ครับ
คุณเริ่มชอบฮาร์เลย์-เดวิดสัน ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ
ตอนผมอายุ 14 ผมมีลุงคนหนึ่ง
เขามีร้านมอเตอร์ไซค์
และเขามีฮาร์เลย์-เดวิดสันอยู่คันนึง แต่เป็นฮาร์เลย์คันแรกๆ ยุค 1940
เขาสอนให้ผมขี่ไปที่ท่าเรือ
นับจากวันนั้น ผมก็ติดใจฮาร์เลย์-เดวิดสันครับ
- ว้าว! - ใช่
สวยชะมัดเลยครับ
ดูมันสิ ดูซิว่าจะสตาร์ทติดไหม
(ฮาร์เลย์-เดวิดสัน)
- ฟังนะๆ ฟังนะๆ - โอเค
ผมชอบครับ ชอบครับ
ผมหวังว่า ผมจะทําแบบนี้ได้ตอนอายุ 85
พวกเขาซ่อมมอเตอร์ไซค์ ตลอดทั้งคืน
เอาละ กลับสู่ถนนกัน พวก
มอเตอร์ไซค์คันนี้เจ๋งจริงๆ
- ไง พวก! - เป็นไงบ้าง พวก
ดูสิ ดูมอเตอร์ไซค์คันนี้สิ
พวกคุณเป็นไงกันบ้าง
ดีใจที่ได้เห็นหน้าคุณ
ขี่อ้อมไปข้างหลัง แล้วไปจอดหลังตึก
ไม่มีทางไม่เห็นมอเตอร์ไซค์ผมแน่
อ้อ ใช่ เจอแล้ว
มีการผจญภัยซ้อนการผจญภัย และซ้อนการผจญภัยอีก
- เฮ้! - ให้ตายสิ
เอาละ พวก เป็นไงบ้าง
คิดถึงคุณจัง
ผมจะต้องเลิกเป็นพ่อที่กังวล
และปล่อยให้เธอทําความรู้จักกับทีมงาน และปล่อยให้เธอ...
(กล้องไดอะรี่)
ช่วยหมอแคเรน หรือช่วยจิมมี่ หรือช่วยใครก็ตาม
และผมแค่ต้องไม่ทําตัวเป็นพ่อมากนัก
ผมจะต้องปล่อยให้เธอ...
เป็นผู้ใหญ่และแบบว่า...
ดีจังที่ได้กลับมาขี่มอเตอร์ไซค์อีก
ผมตั้งตารอที่จะได้เจอจาเมียน
คําบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี