Wielka wyprawa przez Ameryki
Przejedziemy 21 000 kilometrów i 13 krajów.
Zaczniemy od Ushuaia, przez Argentynę i Chile z pustynią Atakama.
Potem odwiedzimy La Paz i przepłyniemy jezioro Titicaca.
Dalej przejedziemy Andy do Kolumbii, stamtąd do Panamy.
Przemierzymy Amerykę Środkową i Meksyk, by po stu dniach dotrzeć do Los Angeles.
REŻYSER−PRODUCENT
Damy im do rąk kamery.
Na kaskach też będą mieć kamery z mikrofonami,
żeby mogli kręcić po drodze.
Czy to droga? O Boże!
REŻYSER−PRODUCENT
Pojedzie z nimi trzeci motocykl z kamerzystą Claudiem.
Russ i ja pojedziemy dwoma elektrycznymi furgonetkami.
Z nami kamerzyści Jimmy,
Anthony i Taylor, który pomoże też z logistyką.
Będziemy ich nagrywać z aut i będą punkty zborne na granicach,
ale poza tym motocykliści będą sami.
LOTNISKO PASTO KOLUMBIA
Czekamy tu od ponad trzech godzin.
Niestety, lotnisko docelowe w Buenaventurze
zamknięto z powodu mgły.
Wywołało to efekt domina, bo za dwie godziny odpływa nasza łódź.
Kiepsko to wygląda.
Czy można wylądować w Buenaventurze mimo mgły?
- Spokojnie. - Otwarto lotnisko.
PILOT
- Można lądować? - Tak.
W końcu dobre wieści,
ale będzie na styk...
Szczególnie z załadunkiem i rozładunkiem na miejscu.
- Gotowi? - Tak jest.
Lećmy.
KOLUMBIA
Przejechaliśmy już spory kawał drogi,
ale teraz zderzyliśmy się z murem.
Bezdroża przesmyku Darién blokują trasę między Ameryką Południową a Środkową.
Nie mamy więc wyboru i do Panamy musimy polecieć i popłynąć.
PRZESMYK DARIÉN WENEZUELA – KOLUMBIA
Ja, Charley i trzy motory lecimy jednym samolotem,
a Russ, David, ekipa i sprzęt drugim.
Szukamy drugiego samolotu.
Musi tam gdzieś być.
Miało być łatwo, a jest trudno.
O, chwileczkę.
- Tam jest. - Gdzie?
Po lewej.
Tam.
Rety, było blisko.
Niesamowicie latało się nad kolumbijską dżunglą.
Jak w Poszukiwaczach zaginionej Arki.
Fajowo.
Motory są całe. Nie przewróciły się.
Za nami pierwszy z trzech etapów podróży, żeby dostać się do Panamy.
LOTNISKO BUENAVENTURA KOLUMBIA
45 MINUT DO ODPŁYNIĘCIA
- Dobra. - Tak.
Gracias.
- Dobra. Teraz prom. - Okej.
8286 KILOMETRÓW DO LOS ANGELES
Zmierzamy w głąb najciemniejszych miejsc Kolumbii.
MIEJSCOWY PRODUCENT
Buenaventura posiada drogi,
ale zmierzamy tam, gdzie ich nie ma wcale.
Można tam tylko dopłynąć.
Statek przemierza wody Zachodniego Wybrzeża
i minie tylko kilka odizolowanych wiosek
podczas dwudniowego rejsu do Bahía Solano w północnej Kolumbii.
Te wspólnoty są mocno odizolowane, założone przez niewolników-uciekinierów,
którzy stworzyli na wybrzeżu odcięte od świata społeczności.
Żyją z rolnictwa i rybołówstwa.
BUENAVENTURA KOLUMBIA
Czemu wciąż odradza się podróże do Buenaventury?
To miasto portowe,
które jest mocno odcięte od świata.
Było centrum działalności paramilitarnej,
dla narcos.
Do tego dochodzi konflikt z FARC oraz...
innymi partyzantkami, które tu działały.
- Łodzie. - Tam jedziemy?
Nie.
Statek jest tam.
- To nasz statek. - Bez jaj.
- Poważnie? - Tak.
Przyjacielu, mówisz po angielsku?
Kastylijczyk, brachu.
To będzie naprawdę ciekawe przeżycie.
Ten?
To wrak...
Jak to tam opuścimy?
Rety.
Na tym statku mieszka może 15 osób. Jest tu tylu ludzi.
To nie może być nasz statek. Jest w ogóle zdatny do żeglugi?
Na zdjęciach był inny.
To prawda.
Nie tego statku szukacie.
Proszę iść dalej.
- To chyba nie nasz statek? Co? - Na zdjęciach był inny.
Ten ze zdjęć jest tam.
Tamten zielony. Zdecydowanie.
Już szykują dla nas jedzenie.
Tak.
- To tutaj? - To nasz statek.
To nasz statek?
Nie będzie tu wygody. Bez jaj. To stara, zdezelowana łajba.
Będziemy nią płynąć przez dwa dni.
Tu będzie pełno karaluchów, wszy, szczurów...
Tak. Stoimy na drodze. Wszystko idzie...
No tak. Właśnie wprowadzają motory.
Jakby sprawa była zamknięta.
Negocjowaliśmy lepszy statek.
Nie ma już odwrotu.
Mój Boże!
O nie. Sam pcha mój motor. Jest bardzo, bardzo ciężki.
Chyba zwykli to robić ze skuterami, a nie z harleyami-davidsonami.
15 MINUT DO ODPŁYNIĘCIA
Śpieszą się, bo nadchodzi odpływ.
Jeśli nie wejdzie na pokład, nie odpłyniemy.
Popatrzmy.
Wejdźmy, dobra?
Mają mały problem w maszynowni.
Lepiej chodź zobaczyć.
Nie uwierzysz.
Mają problem z baterią!
Bateria.
Główny silnik się nie włącza.
Tam na dole widać baterię,
która służy do rozruchu głównego silnika.
Silnik zaczął raz-dwa...
W mgnieniu oka.
To akurat dobry znak.
To urocze, że pożyczyli baterię z tamtego statku...
- Do rozruchu. - ...do rozruchu tego.
Ciudad Mutis. Nuquí, Chocó. Odbiór.
Uwielbiam te głosy, ten hałas i gwar. Cudownie, prawda?
Wydaje się miło.
Tak jak mówisz. No wchodź.
Takie ujęcie trudno będzie nakręcić na morzu.
Prawda.
Rety, widzicie te ptaki lecące nad falami?
A teraz rybak mija nas w oddali. O rany.
- Kapitanie, statek gotowy. - Ach, znakomicie.
Odcumujcie główny grot i nastawcie rumpel na kurs.
Dobrze, zbalastuję baksztag.
To było coś między Jamesem Masonem a piratem.
Zobacz, odpływamy! Odpływamy!
WIDEODZIENNIK
To moja kajuta.
Są trzy koje. Proszę.
Tu kolejne trzy.
Spróbuję pospać na tej środkowej.
Ale wybrałem jedyną kajutę bez wiatraka.
Do tego jest przy rurze spalinowej.
Obłęd, co?
O Boże. Jaka smaczna.
Boże. Naprawdę pyszna.
To świeża ryba.
- I jest pyszna. - Tak.
Jeszcze?
- Jak się cieszę. - Tak?
Tak.
- Jest pyszna. Naprawdę. - To jest wspaniałe.
O tak. Charley Boorman.
- Jest na chacie! - Powiesz...
Jak się trzymasz?
Bardzo dobrze. Tak.
To trochę przypomina więzienie.
Cóż, wydawało się znajome.
Ma atmosferę więzienną, nie?
To prawda.
Idę do łazienki.
No dobrze.
Hałaśliwy, ale bezpieczny.
Oby.
WIDEODZIENNIK
Tak tu działa łazienka.
Tu chyba nieustannie pompowana jest woda morska.
A tutaj...
To odpowiedni moment, by was zostawić.
Zapraszamy za tydzień. Dowiecie się, czy chłopaki dobili do portu.
Dzień dobry.
WIDEODZIENNIK
Nie za dobrze spałem.
Ślizgałem się po całej koi.
To mój poranny widok.
Ogromny ocean.
Na małym statku, gdy się wypływa i nie widać lądu,
nagle czujesz się taki malutki.
Potrzeba co najmniej dnia, żeby przywyknąć do morza.
- Doberek. - Doberek!
Miałem kawę w ręku.
Szedłem korytarzem i zrobiłem tak.
I poleciałem...
Nie wylałem ani kropli.
Uwielbiam ten statek. Pyszne, świeże jedzenie. Głównie ryby.
Śmieje się ze mnie, bo nie chcę ryby.
Nie zniosę ryby o poranku.
- Nie jesz? - Nie.
Muchas gracias.
Sporo załogi statku całe dorosłe życie spędziło na morzu.
To źródło życia.
MECHANIK POKŁADOWY
Gdy już przywykniesz do tego,
tak się przywiązujesz, że nie chcesz już nic zmieniać.
To coś niesamowitego dla mnie.
To moja praca od dziecka.
CZŁONEK ZAŁOGI
Dorastaliśmy wśród rybaków. Ja, moje rodzeństwo.
To mój zawód.
A 16 stycznia skończę 85 lat.
Tak!
To uroczy stateczek.
Kiedy ktoś odradza ci zwiedzenie jakiegoś miejsca,
zawsze okazuje się ono najfajniejsze.
Po to robimy te wyprawy. Dlatego je uwielbiam.
Tylko tak można być na takim statku wśród tych ludzi...
Szalona sprawa. Co za frajda.
O, ląd! Boże, kocham ląd!
Wybrzeże jest przeważnie niezamieszkałe,
ale jest tu kilka wiosek tu i ówdzie. Poprosiliśmy, by je odwiedzić.
Niczym gazela.
Kucharze zatrzymują się tutaj po zapasy na rejs.
Mam kaptur? Tak, mam.
To region Chocó, ponoć jedno z najbardziej wilgotnych miejsc na Ziemi.
Płyniemy do wioski Nuquí.
Obłęd, co? W samym środku...
Cóż, na wybrzeżu jest taka wspólnota.
Nie ma tu chyba dróg. Wszyscy poruszają się łodziami.
- Hej, chcesz? - Tak!
Rety, główna ulica.
NUQUÍ KOLUMBIA
Hola.
Masz piękny sklep. Bueno, bueno.
Podoba mi się czaszka ze skrzyżowanymi kośćmi i fajką w buzi.
Jak wrócimy na statek... Czy mamy...
- Nie ma tam ręczników, nie? - No, ja nie mam żadnego.
To może kupmy ręczniki.
Gracias. Dzięki, stary.
- Hola. - Hola.
Uwielbiam to miejsce. I fakt, że jest tu tak kolorowo.
Masz tu wszystko.
ROLNIK
Jeśli wsadzisz pęd plantana w glebę,
po sześciu miesiącach można zbierać plony.
A w wodzie zawsze są ryby.
- Gracias, señor. - Bueno.
Miło było tu spacerować.
Mnóstwo tu przyjaznych ludzi. Całkowicie inaczej się tu żyje.
Tak bardzo afro-karaibsko.
Zobacz.
MIEJSCOWY
Co to? Bimber?
- To alkohol. - Co to?
- Viche. Alkohol z trzciny cukrowej. - Viche.
- Tak? Powąchajmy to. - Śmiało.
Po czym zniknę na tydzień.
Dobra wiadomość, nic nie wypił. Zła...
O rety! Jeju!
- Mocne. - Ale to mocne.
Cieszę się, że zeszliśmy ze statku. Warto było odwiedzić to miasto. I to jak.
Gotowi?
Harley-Davidson załatwił części do mojego motoru.
Ale najszybsza wysyłka jest do Kostaryki,
nie do Panamy.
Gdy dotrzemy do Panamy,
wraz z motorem pojedziemy ciężarówką do Kostaryki.
Chciałbym zadbać o własny motocykl.
Zwiedzisz Panamę za nas obu.
Dobra, brzmi nieźle.
Będę tęsknić.
Ja za tobą też.
- Będzie fajna przygoda. - Co to?
Wyczarterowaliśmy towarowego antonowa.
Dostarczy motory do Panamy przez Medellín.
KOSTARYKA – PANAMA – KOLUMBIA
Stamtąd wezmę motor do Kostaryki, by odebrać i zamontować części do harleya.
Potem liczę, że wrócę na trasę.
PRZEJŚCIE GRANICZNE
BAHÍA SOLANO KOLUMBIA
Jest piąta rano. Właśnie cumujemy. Ale jest parno i duszno, prawda?
Antonow to samolot towarowy.
Nie wolno mu zabierać pasażerów przez międzynarodowe granice.
Zawiezie więc motory wprost do Panama City.
Sam chcę jak najszybciej dotrzeć z motorem do Kostaryki.
Zobaczę, czy uda mi się zostać na antonowie...
Wylądujemy w Medellín, pożegnam się i polecę do Panama City.
- Będzie coś z tego? - Mhm, to się okaże.
- Okej. - Tak.
Dobra!
- Kolumbia! - Kolumbio, nadciągamy!
LOTNISKO BAHÍA SOLANO AIRPORT KOLUMBIA
- To ten? - Nie.
Boże. To samolot, który się rozbił.
Nasz samolot miał tu być,
ale nie wyleci po nas, dopóki nie zapłacimy za niego.
Właśnie to chcemy ogarnąć.
Tak.
Wyładowaliśmy motory. Są tam bezpieczne. Policja je pilnuje.
Wyładowują teraz sprzęt. Większość już tam jest w środku.
Możemy robić, co chcemy, dopóki samolot nie przyleci.
Mamy kilka godzin czasu.
Wiem, wiedziałem, że należysz
Do kogoś nowego
Ale tej nocy Należysz do mnie
Nocy, należysz do mnie
Piękne.
To trwało dwie minuty. Tylko godzina i 58 minut do odlotu.
Całe szczęście, że w pobliżu jest plaża.
EL VALLE KOLUMBIA
To coś niezwykłego być na tym kolumbijskim odludziu.
Na pewno chcę tu wrócić.
Wiadomo, czy antonow wystartował już?
Nie. Zaraz się dowiem.
- Nie miał już tu być od dwóch godzin? - Od trzech.
Samolot wylądował, więc trzeba ruszać.
Dobra. Mamy rampę.
Najpierw odpoczywamy, popijamy sobie piwko na plaży,
a chwilę potem antonow przylatuje.
Mogliśmy tu być wcześniej, ale cóż...
Już nic z tym nie zrobimy.
Dobra.
Wciąż nie wiem, czy pozwolą mi polecieć całą trasę.
- Warto się pospieszyć. - To możliwe?
Tak.
Musi dostać zgodę z Bogoty. Im szybciej wylecimy, tym lepiej.
Uwielbiam ten samolot. To solidny kawał radzieckiej roboty.
Zrzucamy bomby.
To chluba Rosji.
Co ciekawe, nie mogą latać w europejskim czy amerykańskim obszarze powietrznym.
I wszystko wiadomo, prawda?
To dla ciebie, bo podróżujesz sam z trzema motocyklami...
osobno.
Jak tylko wylądujemy, zostaniesz z nimi.
MIEJSCOWA PRODUCENTKA
Przejdziesz kontrolę celną.
Dzięki kamizelce się nie zgubisz. Chyba.
Wypełnię wszystkie formalności imigracyjne...
a gdy już to załatwię,
polecimy wieczorem do Panama City.
LOTNISKO MEDELLÍN KOLUMBIA
Nie bądź taki.
Szybko podsumujmy. Ja zostaję...
- Tak. Ja będę... Tak. - Z nimi.
- Czekam tu na odprawę celną. - Tylko imigrację załatwiasz sam.
- Dobrze. - Chodźmy, Ewan.
Na odprawę celną mamy 40 minut.
Wsadzili do autobusu.
A co z motorami?
- Do odprawy musimy je rozładować? - Oczywiście.
- Trzeba je zdjąć, by znowu załadować? - Do jutra.
Jutro?
Teraz nie odlecicie.
Pozwól mi z nimi pogadać.
Chyba dziś nie polecę.
Mała załamka.
- Byłeś gotowy do lotu. - Wiem.
Mówiłeś: „Pa, na razie”.
Wiem. Pożegnałem was. Trochę wstyd.
MEDELLÍN KOLUMBIA
Jestem znowu sam. Tout seul.
WIDEODZIENNIK
Obudziłem się w hotelu tuż obok lotniska,
gdzie wczoraj wypełniliśmy dokumentację dla motocykli.
Najpierw nie pozwolili nam polecieć z nimi dalej...
do Panama City.
Pożegnałem się wczoraj z chłopakami, więc to dziwne uczucie, że...
jestem teraz sam.
Dzisiaj powinienem dotrzeć do Panama City,
a stamtąd pojadę do Kostaryki, by odebrać części do harleya w San José.
W nocy Charley i ekipa polecą lotem pasażerskim do Panama City,
dalej pojedzie do Kostaryki, gdzie się spotkamy.
KOSTARYKA – PANAMA – PRZEJŚCIE GRANICZNE
LOTNISKO MEDELLÍN, KOLUMBIA
Jak dobrze pójdzie, jutro będziesz blisko granicy z Kostaryką.
- Tak. - Tak.
O ile pójdzie sprawnie. Nie wiadomo, bo to zawsze trwa dłużej.
Wczoraj myśleliśmy, że polecę o 18.30, ale...
Tak.
Hej, Ewan.
- To cargo? - To złe miejsce.
Jesteśmy.
Motocykle są tutaj.
Przybyli piloci.
Wraz z całą załogą.
Wydział antynarkotykowy musi sprawdzić motocykle,
po czym polecimy do Panama City.
Obserwuję psa podczas roboty.
To niesamowite jak niucha każdy zakamarek motocykla
i wsadza nos pod koła i do silnika.
Wszędzie.
I nie chciał się bawić ze śmiejącą się lamą Claudia.
Policjant z wydziału antynarkotykowego
jest zadowolony, że nie ma narkotyków w motorach czy torbach.
Teraz je zawijają.
Muszę przejść kontrolę paszportową na lotnisku.
Aby legalnie przelecieć z ładunkiem przez granicę,
musiałem stać się członkiem załogi.
To poświadcza,
że jestem szefem załogi podczas tego lotu.
Na antonowie.
Jestem oficjalnie członkiem załogi.
Zwykły członek załogi. Będę szefem załadunku.
Gracias.
Włączamy silniki i ruszamy.
Cieszy mnie, że motor trafi do San José i ruszę znów w trasę.
Ale smuci mnie, że ominę resztę Kolumbii i Panamy.
Powodzenia, Ewan.
Zanim opuszczę Kolumbię, bardzo chcę zwiedzić Medellín.
To dokąd jedziemy?
Do Comuna 13, jednej z dzielnic,
która była bardzo niebezpieczna w latach 80.
To przykład tego, jak kultura narco się zmieniła...
- na lepsze. - Pewnie.
Zainwestowali w publiczną infrastrukturę
i pomogło to zmienić nastawienie ludzi w tej dzielnicy i nie tylko.
Mówiono mi, że nie odwiedzano Dystryktu 13,
kiedy rządzili ludzie pokroju Escobara.
Pod koniec 2002 roku policja oczyściła dzielnicę za pomocą czołgów,
po czym ucichły walki.
Też tak potrafię.
Teraz jest popularną atrakcją turystyczną
i ludzie zjeżdżają się oglądać murale, sztukę ulicy i symbole nadziei.
To jedno z ważniejszych graffiti w tej okolicy.
Mural przedstawia kluczowy moment...
ARTYSTA
...w Comuna, Operacji Orión,
jednej z największych operacji wojskowych w Medellín,
szczególnie w tej okolicy i na tych ulicach, które zwiedzacie.
Rety, cudowne.
Wzgórza są tu tak strome, że aby wesprzeć mieszkańców dzielnicy
zamontowano schody ruchome, by ułatwić przemieszczanie się.
Te elektryczne schody czynią to miejsce niezwykłym na skalę świata.
Bo to jest favela.
To przyciąga turystów.
Tak.
PRZEWODNIK
A to przyczyniło się do zmian, bo przynosi dochód miejscowym.
- Tak, dokładnie. - O rany.
Bill Clinton przyjechał tu podczas pobytu w Kolumbii.
Jako jedyny amerykański prezydent.
Jedno z najgroźniejszych miast świata
stało się wzorem dla wszystkich Kolumbijczyków.
Szczerze wierzę...
WSPIERAJ SZTUKĘ...
...że inwestycja w kulturę i sztukę zmienia całe społeczeństwo. Oto dowód.
LOTNISKO PANAMA CITY PANAMA
Ameryka Środkowa wita mnie ulewą.
Motory zjadą z rampy na te palety.
Potem zawieziemy je do urzędu celnego.
O tym nie wiedziałem.
Pada deszcz, a do tego jest upalnie i parno.
Tam jedzie twój motor, Charley. Nic na to nie poradzę.
Zrobiłem, co mogłem.
Charley?
Wszystko gra. Właśnie przeszedłem.
Trzeba było przejść przez urząd imigracyjny...
Wiedziałeś, że musiałem zostać członkiem załogi?
Mam legitymację.
Tak, wszystko gra. Motory są w jednym kawałku.
Po prostu chcę dotrzeć jak najszybciej,
żeby go naprawić.
Muszę pokonać trasę 800 kilometrów,
zanim mechanicy Harleya będą mogli naprawić motor.
Ewan zmierza do Kostaryki,
a ja przybyłem do Panama City.
Odebrałem motor i zamierzam się rozejrzeć.
Przede wszystkim odwiedzę sławny kanał.
Rety.
Olbrzymi.
Naprawdę olbrzymi.
Kanał to skrót między Pacyfikiem i Atlantykiem.
PANAMA CITY ŚLUZY GATÚN – ŚLUZY MIRAFLORES
MORZE KARAIBSKIE OCEAN SPOKOJNY
Brak mi słów.
Przejazd przez most i ten widok
- sprawiają oszałamiające wrażenie. - Tak, to niesamowite.
Ile statków może przepłynąć?
Śluzy zaprojektowano z myślą o maksimum 14 okrętach dziennie.
- Ile to kosztuje? - Załadowany kontenerowiec 1,2 miliona $.
- Za kontener. - W jedną stronę?
- Tak. - W jedną.
Panama tyle na tym zarabia,
że zbudowano nowe śluzy, by zwiększyć przepustowość.
Otwarto je w 2016 roku i kosztowały 5,5 miliarda $.
To od początku było twoje dziecko.
Byłam jednym z kierowników projektu.
W 2012 roku zostałam główną inżynierką budowy.
Było super.
Jak twoja obecność wpływa na miejsce kobiet w branży?
Niektórzy kwestionowali mój wybór.
Kupiłam sobie różowy kask,
który stał się bardzo sławny.
Nie taki był zamiar. Chciałam dać znać wątpiącym,
że kobieta może to robić. Jest wielki ruch,
który wspiera miejsce kobiet w korporacji.
Wiele badań dowiodło,
że bardziej różnorodny zarząd pomaga przemysłowi rozkwitać.
Co się dzieje?
Ta brama się otworzy,
a okręt wpłynie do następnej części.
Poziom wody w obu odcinkach jest taki sam.
Rety!
- Boże, ale olbrzym! - Tak!
To dokładnie ta sama zasada, co przy oryginalnych śluzach.
O rety.
Disney!
Witaj. Witaj, mały.
Skąd jesteście?
- Z Londynu. - Londynu?
O rety.
Znowu objeżdżacie świat?
Tak, to Wyprawa przez Ameryki.
Tak, na motorach elektrycznych.
- Dasz wiarę? Podpinam się i jadę. - Super.
Co za niezwykłe miejsce i inspirująca kobieta.
Ale jeszcze nie żegnam się z kanałem.
Już od dawna mi się to marzyło.
Mój tata nakręcił tu film Krawiec z Panamy.
Z Pierce'em Brosnanem i Jamie Lee Curtis.
Jest tam scena...
Pływa w tej wodzie, gdy mija go wielki zbiornikowiec.
Powiedziałem: „Tato, jadę do Panamy”.
On odparł: „To musisz odtworzyć to ujęcie”.
Jesteśmy tutaj i zobaczcie... Co tam płynie za moimi plecami?
Sam nie wiem...
Olbrzymi, nie?
Nie panikuj, Charley.
To dla ciebie, tato.
Dziękuję, że byłeś moim ojcem
i inspiracją dla moich wypraw i przygód.
Odziedziczyłem to po tobie.
Dobra.
O Boże!
Tego się nie spodziewałem!
PUNTARENAS KOSTARYKA
Ciekawe, jak pobyt Charleya w Panamie.
Miał odwiedzić miejsce, w którym jego tata nakręcił film.
Ale przeżywam własną małą przygodę w Kostaryce
i też myślę o rodzinie.
Jesteś tak daleko
Tak daleko, że nie widzę cię
Rozpaczliwie chcę dotrzeć do San José.
Nie tylko po to, by naprawić motor, ale też, by odwiedzić córkę, Jamyan.
Czasami opowiadam tę historię jako przykład odmieniającej życie decyzji.
Zmieniło to życie moje, jak i Jamyan,
a także mojej rodziny, jej sióstr i mamy.
WIELKA WYPRAWA NA KONIEC ŚWIATA
W pierwszym tygodniu w Mongolii...
W piątym dniu...
...męczyliśmy się, bo było mokro i błotniście.
Pokonywaliśmy 30 kilometrów dziennie.
Jednocześnie doświadczaliśmy piękna Mongolii,
peryferyjności tamtejszego życia i stylu życia miejscowej ludności.
Jednocześnie wkurzała nas prędkość jazdy.
Jechaliśmy do Ułan Bator, jakieś 1600 kilometrów dalej.
Poczuliśmy, że nigdy tam nie dotrzemy.
Zaliczyliśmy takiego doła,
że straciliśmy z oczu to, co ważne.
Wyciągnęliśmy mapy i obejrzeliśmy trasę, po czym powiedziałem:
„Charley, jeśli skręcimy w lewo, jutro będziemy w Rosji
i na tej drodze na mapie”.
Rozważaliśmy, czy jechać w lewo czy prosto.
Zadzwoniłem do Davida...
TELEFON SATELITARNY DO EKIPY
...i powiedziałem mu, że rozważamy
skręt w lewo i wyjazd z Mongolii”. Ominęlibyśmy Ułan Bator.
David zareagował na to bardzo duchowo.
Nie omiń tego, co w tym uwielbiasz.
Jeden jedyny raz to przeżyjesz. Tyle powiem.
Od razu wiedziałem, że ma rację.
Może właśnie chodzi tu o walkę.
Żeby się nie poddawać.
Pojechaliśmy dalej i dotarliśmy do Ułan Bator.
SCHRONISKO RZĄDOWE DLA DZIECI ULICY, UŁAN BATOR
Udaliśmy się do schroniska dla dzieci.
Bardzo nas to poruszyło.
Nie byłem gotowy na to, jak młode będą te dzieci.
Były tam dwuletnie dziewczynki.
Małą znaleziono dwa tygodnie temu...
TRZY LATA
Rozmawia tylko z tą dziewczyną.
Łączy je jakaś więź.
Tamtego dnia wyjechaliśmy, ale wciąż myślałem o tej dziewczynce.
Po prawie dwóch latach w końcu adoptowaliśmy Jamyan.
To taka decyzja życiowa, do której cofasz się pamięcią i myślisz sobie:
„To zmieniłoby wszystko, gdybyśmy tak zrobili”.
Gdybym skręcił w lewo, nie poznałbym jej.
To jest niesamowite.
Wybaczcie.
To była ważna chwila. Zabawne.
SAN JOSÉ KOSTARYKA
Po miesiącach w trasie za kilka dni zobaczę Jamyan,
o ile zdążę naprawić motor.
Dostawa!
- Jak tam? - Miło cię widzieć.
- To Kalee. - Cześć. Co słychać?
Miło cię poznać.
Rachel i Kalee przyjechali od Harleya z Milwaukee,
by przygotować motor.
Opiszcie, co zrobicie.
Zdejmiemy ramę i wahacz,
potem zdemontujemy EVPT.
Tak.
Ja pierniczę.
Umiem jeździć na unicyklu. Daleko nie zajadę, ale umiem.
Strasznie się tego boję.
Boże.
Jakbym zobaczył czyjąś operację. Fajne uczucie.
WIELKA WYPRAWA PRZEZ AMERYKI
Demontaż na części robi wrażenie.
Cudownie oglądało się rozbiórkę motoru,
a teraz zarwiemy noc,
żeby go złożyć do kupy
i przy dobrych wiatrach wrócić jutro na drogę.
Ewan naprawia motor, a ja usłyszałem o niezwykłym kolesiu.
Pachanga, tak. Pachanga, Pachanga.
Oto Pachanga.
MIEJSCOWY
Ma 85 lat i wciąż jeździ na motocyklach.
- Rety. - Tak.
Rety! Ale masz świetne rzeczy.
Pamiętam te plakaty z młodości.
- No nie? - No.
Kiedy pokochałeś harleye?
Miałem 14 lat. Mój wujek
- miał sklep z częściami samochodowymi. - Aha.
Miał jednego harleya, ale jednego z pierwszych z lat 40.
Uczył mnie na nim jeździć po molo.
Od tamtego dnia byłem uzależniony od harleyów.
- O rety! - Tak.
Ale piękny.
O, tam jest. Sprawdźmy, czy ruszy.
- Posłuchaj. Posłuchaj go. - Okej.
Wspaniałe.
Też chciałbym tak móc w wieku 85 lat.
Całą noc pracowano nad motorem.
Czas wrócić na drogę.
Ale gładko śmiga.
- Dobra, stary! - Jak tam, stary?
Zobacz. Widzisz ten motor?
- Co słychać? - Dobrze cię widzieć.
Objedź tam... Zaparkuj za budynkiem.
Zobaczysz mój motor.
No tak. Już widzę.
To kolejna przygoda w przygodzie pełnej przygód.
- Hej! - Ja pierniczę.
Hej, stary. Co słychać? Och, tęskniłem za tobą.
Muszę zapomnieć o ojcowskich troskach
i pozwolić jej po prostu być z ekipą.
WIDEODZIENNIK
Niech pomaga doktor Karen, Jimmy'emu czy komukolwiek.
Będę musiał postarać się za bardzo nie być ojcem.
Muszę pozwolić jej...
być dorosłą, ale to jest...
Wspaniale wrócić na motor
i nie mogę się doczekać spotkania z Jamyan.
Napisy: Przemysław Stępień