Wielka wyprawa przez Ameryki
Przejedziemy 21 000 kilometrów i 13 krajów.
Zaczniemy od Ushuaia, przez Argentynę i Chile z pustynią Atakama.
Potem odwiedzimy La Paz i przepłyniemy jezioro Titicaca,
skąd pojedziemy przez Andy do Kolumbii, stamtąd do Panamy.
Przemierzymy Amerykę Środkową i Meksyk i po stu dniach dotrzemy do Los Angeles.
REŻYSER−PRODUCENT
Damy im do rąk kamery.
Na kaskach też będą mieć kamery z mikrofonami,
żeby mogli kręcić po drodze.
Czy to droga? O Boże!
REŻYSER−PRODUCENT
Pojedzie z nimi trzeci motocykl z kamerzystą Claudiem.
Russ i ja pojedziemy dwoma elektrycznymi furgonetkami.
Z nami kamerzyści Jimmy,
Anthony i Taylor, który pomoże też z logistyką.
Będziemy ich nagrywać z aut i będą punkty zborne na granicach,
ale poza tym motocykliści będą sami.
EL ORO EKWADOR
14 756 KILOMETRÓW DO LOS ANGELES
Ekwador, ojczyzna mych przodków.
Całkowicie różni się od Peru, co?
Bez wątpienia.
Wszyscy twierdzą, że Ekwador to fajne miejsce.
- Tak. - Taki malutki kraj.
Tak.
W Ekwadorze spędzimy tylko cztery, pięć dni.
Ale fajnie być w nowym kraju.
Zawsze miło ruszać dalej. Potem odwiedzimy Kolumbię.
Wygląda nieźle.
Nasza ekipa nieco się rozdzieli.
Zaledwie kilku z nas pojedzie do Kolumbii.
Będzie fajnie.
Chyba mi się tu spodoba, wiesz?
Bezdroża przesmyku Darién blokują przejazd do Ameryki Środkowej.
Riviany trzeba przewieźć promem z Esmeraldas do Panamy.
PRZESMYK DARIÉN EKWADOR
Przejedziemy, ile się da, przez Ekwador i Kolumbię.
KOLUMBIA – PANAMA CITY
GUAYAQUIL EKWADOR
- Tam widać... - Co za widoczność.
- Tak. - Tak.
Guayaquil to największe miasto w Ekwadorze.
Ma prawdziwie artystyczną duszę.
To wszystko galerie. Artyści. Bohema.
- Fajowy. - Tak.
- Hola. Witaj. - Pewnie, że fajowy. Zobacz.
Ten jest ciekawy. Mam obsesję na punkcie ładowania motoru.
W tym skądinąd dziwnym obrazie moją uwagę przyciągnęła wtyczka.
- Szybkie zdjęcie. - Dobra.
- Wielkie dzięki. - Spoko, stary.
Grał w Gwiezdnych wojnach.
Skąd ludzie wiedzą? Wchodzą po schodach,
- bo wiedzą, że tu jesteśmy. - Tak.
Mają dobrą kawę.
Dulce de tres leches.
Nawet nie dulce de leche, tylko de tres leches. Bez jaj.
MIEJSCOWY PRODUCENT
Kupmy jedno.
Okej, potrójne leche.
Zrób zbliżenie...
Dobre?
Potrójne, czyli takie bum, bum, bum!
- Pyszne. Świetne ciasto. - No, wiem.
O jejku.
Jak wydostaniemy się z tej restauracji?
Robi to przez drzwi.
Zróbcie mi przejście.
Może stanę tam? Zrobią kolejkę i ludzie będą mogli wchodzić.
Rany, ale długa kolejka.
- Co słychać? - Możesz tak zrobić?
Patrz tutaj.
- Dobrze, jak ktoś tobą pokieruje. - Dziękuję.
- Witaj. - Mów.
To Obi-Wan. Najlepszy bohater na świecie. Spójrz na to. Rety!
Zróbcie tak. Idźcie tam.
Dzięki, stary.
Kocham cię.
Dzięki. Bardzo wam dziękuję.
To była ostra jazda, Ewan. Świetnie sobie z tym poradziłeś.
Wiem, że można nawet spanikować.
Ale sprawiłeś im prawdziwą przyjemność.
To był obłęd,
gdy ci wszyscy starzy fani Gwiezdnych wojen zjawili się tłumnie.
Ja cię kręcę. To się nigdy nie zdarza. Ale dziwnie.
Cóż...
Fajnie móc sprawić, że tyle osób się uśmiecha.
Ojej. Och, mamy własny... To jak minigolf dla motocykli.
A nie?
Fajowa sprawa.
Ominę od zewnętrznej.
Radujemy się otwartą drogą, gdy ekipa pędzi przez Ekwador,
by riviany dotarły do portu.
Czeka nas długa jazda,
a auta trzeba będzie ładować na holu.
Trochę to potrwa, bo droga jest cały czas jednopasmowa.
Właśnie minęliśmy niezwykłe cmentarzysko motocykli.
To dla mnie nowość.
Wszystko tu jest.
Plusem wolniejszej jazdy jest to, że zobaczymy trochę Ekwadoru.
Wszystko tu jest na tej jednej drodze.
Plantacje bananów i dziwny park rozrywki.
Przedziwny.
Na tej drodze poznajemy ekwadorską kulturę.
Ponieważ jedziemy prosto na północ,
byliśmy pierwsi na równiku.
Ale, szczerze mówiąc, niewiele stracili.
Trochę to rozczarowujące w porównaniu z Wielką wyprawą do Afryki,
gdzie wielki znak informował nas, że minęliśmy równik.
Tu jest mała wskazówka.
Ktoś tu...
ustawił ten dziwny szyld hotelu.
To chyba ma oznaczać zerowy równoleżnik.
Stąd wiemy, że jesteśmy w dobrym miejscu.
Pokonaliśmy równik po raz pierwszy w Wielkiej wyprawie przez Ameryki
i to przed naszymi kolegami.
Mam zaledwie 97%, a Charley oczywiście 100%.
Nieważne, ile ładujemy.
Odwiedzimy las deszczowy na zachodnim wybrzeżu i Montecristi,
miejsce narodzin sławnego kapelusza.
Dzisiaj kupimy sobie kapelusze panama.
Nazywają się tak, ale okazuje się, że pochodzą z Ekwadoru.
WIDEODZIENNIK
Powinny nazywać się kapeluszami ekwadorskimi albo montecristi.
Chyba z tego robi się kapelusz panama.
Możesz mieć rację.
FABRYKA KAPELUSZY
- Hola. - Hola.
- Jestem Ewan. To Charley. - Miło mi.
- O rety. - Hola.
- Wyplata się je ręcznie? - Sí.
Ręcznie?
Spójrz na wzór.
Niesamowite.
Założyłem, że robi je maszyna.
Nie przeszło mi przez myśl, że robią to ręcznie.
Ile zajmuje zrobienie jednego kapelusza?
Nawet miesiąc.
- Miesiąc? Miesiąc? - Tak.
Długo trwa przygotowanie materiałów.
MIEJSCOWY PRODUCENT
Materiał biorą z tych liści palmy. Gotują, potem suszą i rozrywają.
Im cieńsze paski, tym lepszy kapelusz.
Tu widać splot.
Ale są też takie. Popatrzcie.
Jakie to cienkie.
Jest niczym jedwab.
Niesamowite, prawda?
Pytanie tylko, jaki wybrać kształt.
Te niezwykłe kapelusze kosztują nawet 2000 $.
Piętnaście dni. A ten pleciono miesiąc.
Nie, chyba wolę ten niższy.
Ale jak je utrzymać na motorze?
Na słońce...
Są zaprojektowane tak, żeby łatwo je było można zwinąć.
- Biorę ten. - Dobrze ci w nim.
Biorę ten. Kosztuje tylko 80 $.
Fajny, co?
Gracias.
Musimy dotrzeć na prom,
ale po drodze wciąż coś rozprasza naszą uwagę.
Kakao?
Tak.
Podstawa czekolady?
Te są surowe, a te wysuszone i mają mocniejszy aromat.
KIEROWNICZKA ZAKŁADU
Bardzo ciekawe.
Zobacz.
Trzeba je przełamać?
Wydziela mocny zapach od razu po złamaniu.
Niczym bardzo gęsta, ciemna czekolada.
Są bardzo kruche. Zobacz.
Ziarna kakao rosną w okolicy?
To rodzinny interes czterech braci,
którzy zajmują się zbiorami.
Biorą od małych wytwórców,
suszą ziarna,
po czym sprzedają eksporterom.
Kakao to ważny towar dla Ekwadoru?
Tak.
Ma duże znaczenie dla gospodarki.
Zmierzamy do nadbrzeżnej dżungli,
gdzie doszło do poważnego wylesienia.
Inicjatywa Cool Earth w Peru dbała o ograniczenie wycinek.
Z kolei były finansista z Nowego Jorku próbuje ponownie zalesić dżunglę.
REZERWAT JAMA-COAQUE
Teraz jedziemy w dół.
Zostało nam z 19 kilometrów do rezerwatu przyrody,
w którym próbują przywrócić nadbrzeżną dżunglę.
Zostawimy motory u burmistrza.
Pozwolił nam zaparkować koło swojego domu.
Bo potem będziemy poza siecią. Tam je podłączymy.
Potem pojedziemy do...
Co za wielki, łaciaty pies. Patrzcie na łaciatego.
Duży, łaciaty psiak.
Potem pojedziemy w dżunglę.
Wyobrażasz sobie życie tutaj? Mój Boże.
Jak leci?
- Cieszę się, że jesteście. - My też.
Dzięki, że przyjechaliście.
Prawie nikt nie słyszał o tym regionie Ekwadoru.
Hodowla bydła była największą przyczyną wylesiania.
Rety.
Widać to wszędzie wokół.
Skrawki lasu są poprzecinane wylesionymi terenami dla bydła.
Jeśli mam dobre dane, Amazonia straciła od 25 do 30% swego lasu,
ale ten las stracił 98% drzew.
Fajne jest to, że wystarczy pozwolić lasom odrosnąć.
- Odżyć. - Tak.
Przybyliśmy tu w 2007 roku.
Włóczyliśmy się po Ekwadorze i szukaliśmy miejsca na ten projekt.
Jeden facet powiedział nam o ziemi swojego ojca.
Pojechaliśmy z nim, żeby sprawdzić.
W sumie fundacja powstała tamtego dnia.
Nasza ekipa około tuzina ludzi sadziła drzewa przez dwa tygodnie.
Dzień w dzień.
Robiliśmy to raz do roku przez jakieś trzy lata,
po czym przestaliśmy.
Po prostu wsparliśmy naturalną regenerację.
Sześć lat temu pasło się tu bydło.
- Tu? - Niezwykłe. To sześć lat wzrostu.
- Nie do wiary. - O dziwo nie kłamię.
Niebywałe.
Niczego tu nie było. Te drzewa pewnie nie istniały.
- Same urosły. - Ale wysokie.
Rosną szybko, bo muszą.
- Szukają słońca, by przeżyć. - To młody las.
Rety, piękny. Gratuluję, to jest niezwykłe.
Fundacja Jerry'ego i jego partnerów skupuje ziemię.
Jej misją jest zwiększanie obszaru lasu.
Ile z tego... należy do was...
Mamy 650 hektarów, które biegną wzdłuż tej góry. Duży teren.
- Dość, by się w nim zgubić. - Tak.
To niezwykłe, że Jerry zostawił Nowy Jork,
żeby chronić ten kawałek lasu.
To świetne kąpielisko.
Ta woda jest tak czysta, że można ją pić.
Przyjemna.
Miałeś jakieś starcia z ludźmi, którzy chcą nielegalnie ścinać drzewa?
Na początku wszędzie było słychać piły.
Były nerwowe chwile. Spotykałem ludzi uzbrojonych w staromodne karabiny.
Szedłem tam z maczetą i rozmawiałem z nimi,
żeby wyjaśnić im, co robimy.
Wraz z rozwojem, stopniowo zaczęliśmy
oferować zatrudnienie ludziom, którzy ścinali drzewa.
Minęło już 12 lat
i każdy wie, że jesteśmy częścią społeczności.
Ekwador jest jednym z najbardziej bioróżnorodnych krajów.
Mieszka tu 10% ssaków żyjących na świecie i 15% ptaków.
Tam są małpy, jakby co.
- Tak. - Tak.
To wyjce.
- Wyjce. - Niewiele ich widzieliśmy.
Co to za hałas?
- To wyjce. - Wyjce.
- Jego rodzina. - Jezu.
Mamy tu pięć stad. Aby się ze sobą komunikować,
krzyczą na siebie i tak ustalają swoje terytorium.
Jedne zaczynają wyć, potem drugie,
po czym tamte dołączają.
Ten jest sam.
Tacy samotnicy czasami się przytrafiają,
gdy szukają jedzenia.
Jak pięk...
Widok gęstego lasu jest taki piękny, prawda?
Tego pewnie by tu już nie było, gdyby nie ten projekt.
Naprawdę?
Niesamowita sprawa.
To nasz bambusowy dom.
- Sprytne. Piękny. - Super.
- Głodni? - Tak.
- Chętnie coś zjemy. - Cześć.
- Cześć, jak leci? - Hej.
- Witam. - Hej. Ups.
Jama-Coaque ma ptasie obserwatorium.
To słonecznica. Nazwa bierze się z jej wyglądu podczas lotu.
Ma tu oczka.
Tak.
Gdy rozkładają skrzydła, te dwa niby-oczka są tak daleko od siebie.
STUDENTKA ORNITOLOŻKA
- Mają taką rozpiętość skrzydeł. - To do obrony? Odstrasza drapieżniki?
Chyba tak.
Te ptaki przyciągają miłośników natury,
co pomaga Jerry'emu finansować leśną fundację.
Świetna forma zarabiania.
To antyteza nowojorskiego świata finansów.
Powiedziałeś: „Nie, zrobię to”. Fajowo.
Znasz ptasie dowcipy?
ORNITOLOG
- Istnieją takie? - O rety.
No dalej. Muszą być jakieś.
Ja znam ptasi kawał.
Kaczka wchodzi do apteki czy też do drogerii.
Podchodzi do aptekarza i mówi: „Masz coś na...
Masz coś na suche usta?". Ten odpowiada: „Tak, mam taką pomadkę”.
Ptak na to: „Dobra, biorę”. Aptekarz: „Poproszę 2.55 £”.
Kaczka wtedy mówi: „A ja mleka pięć deka”.
To ptasi żart, prawda?
Całkiem dobry. Udał się.
Całą noc słychać było piękne odgłosy dżungli.
Jakim chciałbyś być ptakiem?
Ja byłbym kolibrem.
- Wspaniale tu. Chcę zostać. - Super.
- Jerry, dziękuję. - Trzymaj się.
- Udanej podróży. - Do zobaczenia.
Pewnie.
Ale fajowo. Co za piękne miejsce.
Noc w lesie deszczowym może okazać się główną atrakcją wyprawy.
Było cudownie. Wspaniale było spać pod moskitierą,
słuchając odgłosów dżungli.
Owadów czy wyjących, skrzeczących małp.
Czułem się...
Spędzenie tam nocy było wystarczającym powodem do tej wyprawy.
Co za wspaniały czas.
Całym sercem kocham Charleya Boormana,
jak i resztę ekipy.
To była wielka przyjemność znów z nimi jechać.
I to na tych pięknych, elektrycznych motocyklach.
Mam wielkie szczęście.
Russ musi załatwić w porcie papiery dla rivianów.
Inaczej nie zdążą na prom.
Zostało 80 kilometrów do Esmeraldas.
Nie chcę kusić losu, ale przejechaliśmy już sporo kilometrów.
Liczę, że chłopcy dobrze się bawią. Spotkamy się przy kolumbijskiej granicy.
Mam nadzieję, że dobrze im idzie, bo nie było dziś z nimi kontaktu.
Gotowy?
- Mam 98. - Super!
Wjeżdżamy w góry na wysokość 2000 metrów.
Jest tam chłodniej i teraz pada.
Jesteśmy tacy twardzi, że po nas to spływa.
Zimno czy gorąco. Nigdy nie zrzędzimy.
Osoby, które oglądały pierwsze osiem odcinków,
wiedzą, że mijam się z prawdą.
Boże, co za wyprawa. Machu Picchu, Ushuaia, Ziemia Ognista,
Patagonia, Argentyna, Chile, Boliwia, Peru, Peru, Peru. Co za wyprawa.
Teraz Ekwador, niebawem Kolumbia.
Cóż, znowu w górach.
Znów wracamy w góry.
Och, chcę zostać na wybrzeżu, gdzie jest ciepło.
Jezu!
Trzeba wyminąć ciężarówkę.
Utknęliśmy za cysterną.
Zaraz tam utkniesz.
Nie rób tego. Nie wyjeżdżaj. Nie rób tego.
- Nie rób tego. - Nie rób tego. Swój chłop.
Ewan! Jezu!
Ewan!
Jechałem obok niego, a on się wysunął.
Musiałem go ominąć.
Boże.
Mogło być bardzo brzydko.
Zdjąłby nas obu.
Przejechaliśmy kilkaset kilometrów przez Ekwador,
nim dojechaliśmy do portu.
Tak.
Idea jest taka, żeby wsadzić auta na prom do Panama City
i ominąć przesmyk Darién.
Ale teraz najważniejsze jest, żeby te auta w ogóle trafiły na statek.
PORT ESMERALDAS EKWADOR
Musimy przewieźć pojazdy do Panamy.
To wyjątkowe auta.
To prototypy elektryczne.
Wypłyną statkiem z twojego portu.
- Stąd? Z Esmeraldas? - Tak.
- Jakie auta? - Riviany.
MENADŻER
Wasz statek na pewno wypływa z portu Esmeraldas?
Mamy taką nadzieję.
Tak nam powiedziano, ale...
Daj mi chwilę. Muszę zadzwonić.
- Darío? - Darío.
Co zabawne, jak otworzyłem to ostatnio, nie podało mi, że odpływa stąd statek.
Teraz ty mi to też mówisz.
Stąd moje wątpliwości.
Nie podaje, że tu się zatrzymuje. Byłoby kiepsko.
„Myshippingtracker-kropka-com”. Okręty.
To nasz statek.
Pluto z Panamy przypłynie tu czternastego?
Statek przypływa co tydzień i stoi w porcie tylko przez godzinę.
Wszystkie auta mają godzinę, żeby wjechać.
Tak, ale...
- To trwa dłużej... Bo ma się tylko... - Godzinę? Procedura jest z reguły prosta?
Trzeba wypełnić dużo wniosków
i skompletować dokumentację
przed załadunkiem.
Ciekawe, ale przynajmniej znaleźli nasz statek w swoim systemie.
Do tego czasu nie byłem pewien, czy przypłynie.
Martwiłem się.
Dokuje tylko przez godzinę, potem odpływa.
Jeśli nie załatwimy dokumentacji,
to niewiele mamy czasu.
Wtedy to wszystko nie trafi do Panamy.
Uśmiecham się, ale ta wysyłka jest problematyczna.
Chcieliśmy uniknąć tak dużego problemu.
Rozdzieliliśmy się z Ewanem i Charleyem i byłoby nam trudno do nich dotrzeć.
To rozwaliłoby nasze plany.
Okej, naprawdę nic nie widzę.
To jak być w wodzie.
Rano pociliśmy się niemiłosiernie, a teraz jest chłodno.
Droga do granicy jest bardzo kiepska.
Zobacz.
Dosyć to straszne.
Nic nie widzę.
Ale zacina deszcz.
Obłęd.
Boże, nienawidzę takiego śliskiego asfaltu.
Jestem przemoknięty, zjeżdżam w dół, duży ruch, wielkie tiry.
Spróbujmy dotrzeć w jednym...
Och, spadło mi do 66%.
Co z moim motorem?
- Nie wiem, co się dzieje. - Dziwne.
Boże.
Słyszałem pisk opon.
NIEBEZPIECZEŃSTWO – OSUWISKA
Świetnie nami pokierowałeś, Charley. O rany.
Wszystko gra?
Tak. A u ciebie?
Nieźle. Marzy mi się gorąca czekolada.
I łóżko. Podłączamy je od razu.
Podłączę i kąpiel. Nie do wiary, że jutro będziemy w Kolumbii.
TULCÁN EKWADOR
Nasz ostatni dzień w Ekwadorze.
Szkoda, bo tak tu pięknie. Jestem urzeczony.
Wjeżdżamy do Kolumbii, czyli będziemy...
na północnym krańcu Ameryki Południowej.
Pamiętam, że gdy jechałem motorem w pierwszych dziesięciu dniach wyprawy,
pomyślałem, jak to jeszcze daleko.
Niesamowite.
Teraz jesteśmy niecałe dziesięć kilometrów od granicy kolumbijskiej.
Charley, mój motor robi coś dziwnego.
- Co z nim? - Ponoć nie jest gotowy.
CZEKAJ − NIE JEST GOTOWY
Nie chce zapalić.
Okej, wyłączyłem go.
Nie, dalej nie jest gotowy. Zobacz.
W najgorszym przypadku to błąd oprogramowania.
- Widziałeś tę iskrę? - Tak.
Sprawdźmy, zanim poskładamy do kupy.
Tak. Nie. Tak. Nie. Tak.
Nie.
Mam złe przeczucie.
Muszę pomyśleć.
CENTRALA HARLEYA-DAVIDSONA
Teraz testujemy, więc daję znać, że pracujemy nad tym.
Próbujemy znaleźć sposób na naprawienie tego.
Dobrze, zaczekaj. Możesz chwilę zaczekać? Mam Rachel na telefonie.
Okej, Rachel. Mów.
ROZMOWA Z RACHEL HARLEY- DAVIDSON
Dobra, pracujemy nad tym
z inżynierami w Milwaukee.
Chodzi chyba o kalibrację prototypu, która zwiększyła zasięg motocykla.
Dobra.
To chyba spowodowało zablokowanie się oprogramowania.
Możemy podłączyć się do komputera, żeby to zresetować?
Nie.
Trzeba wyłączyć motor.
Istnieje opcja wymiany motocykla
- albo baterii. - Nie ma tu filii?
Przetrawimy to i zobaczymy, co dalej.
- Przykro mi. Pa. - Pa.
Nie chcę jechać do Kolumbii bez motocykla. To byłoby...
Byłoby niefajnie.
Jednostka sterowania baterią nawaliła podczas update'u.
To była wersja beta z konfiguracją niestandardową.
Harley-Davidson uznał,
że łatwiej było wymienić całą baterię
niż jednostkę sterowania.
Spróbujemy teraz wsadzić motor na ciężarówkę.
Dotrzemy do Panamy, gdzie liczymy
na wsparcie techniczne Harleya.
Nasz szalony plan zakłada lot z Pasto w Kolumbii do Buenaventury,
a potem wzdłuż wybrzeża łodzią do Bahía Solano.
Następny samolot ma nas zawieźć do Panama City
ponad przesmyk Darién.
WENEZUELA – KOLUMBIA
Okej. Raz, dwa, trzy.
Większości Kolumbii i tak nie mieliśmy przemierzać motorem.
Tylko dwoma samolotami i dużą barką. Motory miały polecieć do Panamy.
Więc do dzieła.
Dolećmy szybciej do Panamy, by mogli się nim zająć.
Pojadę motorem Claudia z nim na tyle.
Okej, to wielki moment dla mnie.
- Wielki. - Gotowy?
To w drogę.
Boże, co za bestia. I żadnych biegów.
- Brawo, stary. - Zdrowia.
Do granicy i do Kolumbii.
Jestem przy tobie, Charley.
Wciąż jestem przy tobie na dobre i złe.
Ciekawe, jaka będzie Kolumbia. Coś czuję, że bardzo kolorowa.
To musi być granica.
Dotarliśmy.
EKWADOR / KOLUMBIA PRZEJŚCIE GRANICZNE
Od dawna byłem ciekawy Kolumbii.
Pięćdziesiąt lat wojny domowej i kartele wyrządziły wiele cierpienia.
Teraz kraj staje na nogi i otwiera się na świat.
Ciekawie tu teraz być.
Wiecie, co jest ciekawe w Kolumbii?
Medellín, ponoć jedno z bezpieczniejszych miast,
było światową stolicą morderstw zaledwie dziesięć lat temu.
Tego miasta się nie odwiedzało.
Ostrzegano nas przed odwiedzaniem w Kolumbii takich miast jak Buenaventura.
Nikt w ekipie nie chciał ominąć Kolumbii.
Muszą nas wpuścić.
Kolumbijski celnik nie chciał nas wpuścić.
MIEJSCOWA PRODUCENTKA
Mówił: „Nie, musicie tu przenocować. Jutro będzie osoba odpowiedzialna,
która sprawdzi sprzęt, bla, bla, bla”.
Błagałam go: „Proszę, mam samolot z samego rana”.
Wtedy Maxim wszedł i powiedział: „Jest pan może fanem Gwiezdnych wojen?”.
„Tak”. „Pan wie, kto tu siedział?”
„Nie”.
- „Obi-Wan Kenobi”. No tak! - I co potem?
Wtedy było tylko: „No dobra”. Bum i pieczątka.
Jesteśmy w Kolumbii!
Kolumbia. Kolumbia!
Rety. Jak miło.
Całkowicie nowy świat.
Architektura zdecydowanie się zmieniła, co?
Mamy świnkę morską.
- Boże, popularna sprawa. - O tak. To kraina...
Świnki morskie są absolutnie na topie.
Widzisz po prawej?
Chomikowy szał... O rety.
Chodźcie nas zjeść.
Tylko po co?
A jego martwi kumple są tuż obok.
W Wielkiej Brytanii bywa podobnie.
Tak, przed moim rzeźnikiem stoi krowa.
Ale nie jest ubrana jak człowiek i nie uśmiecha się, mówiąc:
„Jestem świnką morską. Zjedz moich kuzynów”.
Nie lubię jechać za swoim motorem.
- To przygnębiające. Jezu! - Nie jest...
- Nie jest miło, co? - No nie.
Nocujemy w Pasto.
Odwiedzimy też sławny kościół, którego ponoć nie wolno ominąć.
Jedziemy kolejką do starego kościoła.
Boże, ale jesteśmy wysoko nad wąwozem. Dosyć to straszne. Jasny gwint, zobacz.
Niebywałe.
Dlaczego tam go zbudowali?
Nie mam pojęcia.
BAZYLIKA LAS LAJAS KOLUMBIA
Ten przedziwny kościół jest olśniewający.
To Bazylika Las Lajas.
- „Zbuduję kościół w tej gardzieli”. - „W tej?”
„A nie lepiej zbudować tutaj?”
„Doznałem objawienia podczas snu. Przyjdą, jeśli tu zbuduję”.
O rany.
Ostatni odcinek jest straszny. Jezu, jak blisko.
Ile to trwało?
Chyba tkwimy tu z 20 minut.
Niczym zamek z bajek Disneya, co?
Przechodzisz, podnosisz most zwodzony.
Jak mi nieswojo.
- O Boże. - Rany!
Widzisz wodę wypływającą z budynku?
Jak tu wysoko. Nie podoba mi się to. A tobie?
Inspiracją dla budowy było wydarzenie sprzed 250 lat.
Młoda kobieta wyleczyła się ponoć z głuchoty,
gdy zobaczyła Dziewicę Maryję na skale w dolinie.
Zbudowali kościół wokół tego.
Widać skałę za ołtarzem.
Całkiem inny od katedr w Europie.
Ma trochę blichtru.
Tak, całkiem fajowy.
Powrót na górę trwa dłużej niż myśleliśmy.
Do tego na drodze przed nami osunęła się ziemia.
Mam pytanie. Możemy ominąć wszystkie auta stojące przed osuwiskiem,
by być na przodzie, ale czy droga jest trudna?
Rano było tam pełno kamieni.
Jeden z kierowców jechał i dlatego...
Kamień uderzył w oponę, która pękła.
To jak, Charley? Ja pojechałbym tamtędy.
Zgadzam się.
Znów to robimy.
Jedziemy po ciemku w deszczu po wariackiej drodze.
Co za masakra.
Ten był duży.
Jezu Chryste!
Kiepski odcinek. Tu pewnie było osuwisko.
Pionowe spadki za poboczem.
Tak.
To pewnie było tutaj.
Ale znów leje.
Deszcz jest straszny.
Smaga mi twarz.
- Jak igły, co? - Właśnie.
Po prawej jest pachołek.
Jezu, co my robimy?
To jakiś obłęd.
- Rany! - Jezu!
Wyobrażasz sobie, że po prostu jedziesz i nagle bum!
Ale wielka...
Takie szkody musiał wyrządzić duży głaz.
Nie widzę kamienia.
- Nie. - Nie jest wciąż na aucie?
Nie.
Tę jazdę zapamiętam.
Niezapomniana noc w Kolumbii.
Prawda.
To było szalone. W pewnym momencie lało jak z cebra.
Na jednym zakręcie myślałem, że dałem ciała...
WIDEODZIENNIK
...bo okazał się ostrzejszy, a ja już hamowałem.
O rajuśku.
Widok mojego motoru na pace ciężarówki
smuci mnie.
Dobra, jestem bardzo zmęczony, więc dobrej nocy.
PASTO KOLUMBIA
WIDEODZIENNIK
Dzień dobry. Pozdrawiam z Kolumbii.
Niesamowite, co?
Jest tu wielki miejski plac.
Wyprawa zaczęła żyć własnym życiem.
Trochę wymknęła nam się spod kontroli,
choć bezskutecznie staramy się nad nią zapanować.
To wielki dzień.
Russ wysłał riviany promem i dołączył do nas.
Musimy złapać statek, który odpływa o 18 z Buenaventury.
Ale najpierw musimy tam polecieć.
KOLUMBIA – EKWADOR
To wasze auto.
Zero presji. Utkniemy na noc, jeśli nie zdążymy na lot.
ODPRAWA
Dotarliśmy na miejsce, a tu mgła gęsta jak mleko.
Jest wszędzie.
Nasz samolot nie wyląduje w takiej pogodzie.
- Nie odleci z Cali, dopóki jest tu mgła. - Nie będzie mógł...
- Muszą widzieć... - Pas startowy.
- Słyszysz, Ewan? - Co?
- Zamknęli lotnisko przez mgłę. - Jest za gęsta.
Tak.
Opóźni nas to, więc możemy nie zdążyć na statek.
TRZY GODZINY DO ODPŁYNIĘCIA
Asfalt paruje.
Padało parę minut temu.
To nawet nie połowa naszego sprzętu.
Musimy poczekać i tyle.
DWIE GODZINY DO ODPŁYNIĘCIA
To był pilot?
Tak, ale nie chodzi o mgłę, tylko o ciężar sprzętu.
Łącznie to za dużo. Waży 600 kilo.
Ile go ucieszy? Czterysta? Pięćset?
Czterysta, trzysta.
PÓŁTOREJ GODZINY DO ODPŁYNIĘCIA
Dobre wieści są takie, że otwarto lotnisko, bo mgła zniknęła.
Jest widoczność.
Ale mgła pojawiła się w Buenaventurze, więc tam zamknęli.
Podjęliśmy decyzję, że chłopcy pójdą przodem,
wsiądą w samolot i zaczekają.
Jesteśmy opóźnieni.
Sprzęt jest za ciężki.
Psy tropiące sprawdzają teraz bagaż.
Policja i psy antynarkotykowe
przeszukują po raz ostatni bagaż.
Szukają narkotyków, alkoholu i tak dalej.
Zakazanych substancji.
Psy powąchały nam torby i jesteśmy czyści.
Wciąż czekamy, bo po drugiej stronie jest mgła.
Postanowiliśmy załadować sprzęt i czekać na zielone światło.
Tego sobie nie wyobrażałem.
Miałem w głowie trochę inny obraz samolotu towarowego.
Lecę jednym samolotem z Charleyem i motorami,
a Russ, David, ekipa i sprzęt lecą drugim.
- Czyli to... - Gdzie usiądziemy?
Są z przodu jakieś miejsca?
- Są dwa z tyłu. - Przepraszam.
Dlatego lecimy tylko w dwójkę.
- O, już widzę. - Są tylko dwa miejsca.
Będzie dziwnie podczas startu.
Trzy motory tylko czekają, żeby na nas zjechać.
Czy ty...
Ty będziesz stewardem czy ja?
Może pół na pół?
Powinienem...
Mam strój.
- Mogę przebrać się na tyłach. - Okej.
GODZINA DO ODPŁYNIĘCIA
Zapakowaliśmy się do dwóch samolotów.
Po drugiej stronie wciąż jest mgła, więc tkwimy na pasie startowym.
Może już być za późno na statek.
Napisy: Przemysław Stępień