NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Całe życie szukamy odpowiedzi.
Skąd pochodzimy?
Gdzie jest nasze miejsce?
No i najważniejsze,
czemu tu jesteśmy?
Dobra, opuszczamy.
Jeszcze trochę.
Pomału i ostrożnie.
Chyba coś mam.
Pokaż.
Boże, widzicie to?
Pakujemy.
Niektórzy łatwo znajdują odpowiedzi na te pytania.
DO: FORT SMITH, ESSEX CITY, KOLORADO
Inni wędrują na drugi koniec świata, żeby znaleźć odpowiedzi.
LABORATORIUM FORT SMITH
Sezon grypowy szerzy się ze Środkowego Zachodu na resztę kraju.
Kto to zamówił?
- Rozumiem. Kontynuuj. - To nadal jest mój dział. To jest…
TEREN ZASTRZEŻONY
Nie zatwierdziłam tego.
Będzie dobrze, Ptaszyno.
Nie mogą tego zrobić, Judy.
Nie możemy im pozwolić.
Proszę pana? Niech pan tu wróci!
W Essex jest już wiosna, więc czemu jest tak zimno?
Omówimy zmiany klimatyczne…
Podwójny weller.
Nie mamy wellera.
To poproszę jakąś waszą whiskey.
Robi się.
Spokojnie, nie patrzyłam.
Przykro…
Przykro mi z powodu tego, co się stało.
Byłaś zdenerwowana.
Nie musimy o tym mówić.
Po prostu widuję cię w pracy. Ale nie, że jakoś obleśnie.
No i zwykle wyglądasz na szczęśliwą.
Coś takiego zawsze brzmi obleśnie.
Miałam zły dzień. Zdarza się.
Przepraszam.
Czasem trzeba po prostu poczekać na to, co przyniesie jutro.
Przepraszam.
Rozmawianie mi niezbyt wychodzi.
To wers z „Truckin’”.
Tak.
Zaraz, jesteś fanką?
Dorastałam z Jerrym. Moi rodzice byli fanami.
Wciąż staram się chodzić na ich koncerty w Red Rocks.
Ja też.
Dobra, ulubiona piosenka? Raz, dwa, trzy.
- „Friend of the Devil”. - „Ripple”.
Nieźle.
- To trochę przewidywalne. - Twoja też.
Jezu.
Pewnie.
Richard.
Ptaszyna.
Jeszcze?
Jeszcze dwa.
Zdrowie Jerry’ego.
Tak!
Tak.
Gertrude? Czemu rodzice tak cię nienawidzili?
Mama znalazła je w jednej z tych książek z popularnymi imionami.
Wydanie z 1908?
- Tak. - Rany.
To skąd się wzięła „Ptaszyna”?
Mama nazywała mnie swoim małym ptaszkiem, no i tak zostało.
Genetyczka Gertrude.
Chciałam grać w zespole.
Ale wirusologia była na drugim miejscu.
A ty kim chciałeś być jako dziecko?
Chciałem być liściem.
- Nie. - O tak.
Miałem o tym prezentację w trzeciej klasie.
Ubrałem się na zielono.
To urocze.
Co się stało?
W sensie: czemu nie zostałem liściem?
- Dokładnie. - Wciąż nie jestem pewien.
No to…
Mogę cię o coś spytać?
O co chodzi z tymi kurczakami?
Są częścią projektu, nad którym pracuję.
Nad którym pracowałam.
Zwolnili cię?
Przenieśli.
Ale czuję się tak, jakby mnie zwolnili.
Więc to dlatego tu jesteś.
W barze, tak.
- To dlatego. - Tak, ale…
Poświęciłam temu projektowi rok mojego życia.
Czuję się, jakbym straciła część siebie…
Jestem pewna, że to najlepsze, co w życiu zrobiłam.
Naprawdę?
Mogę spytać, co to było?
To…
skomplikowane.
Nie zrozumiem, bo myję podłogi?
Nie, rety, nie o to mi chodzi.
- Żartowałem. - Dobrze.
To dobrze.
Co wiesz o mikrobach?
Czego ja nie wiem o mikrobach!
O bakteriach, wirusach czy grzybach?
- Imponujące. - Dziękuję.
W takim razie może wiesz,
że niektóre z nich sprawiają, że chorujemy,
a inne poprawiają nasze zdrowie.
Uzyskujemy z nich szczepionki.
Szukałam po całym świecie jednego takiego, o którego istnieniu nikt nie wiedział.
I…
być może go znaleźliśmy.
Niemożliwe! Czekaj, gdzie?
Nie mogę powiedzieć. Klauzula poufności.
Na Alasce?
Na Alasce? Mam rację, prawda?
- Nie mogę. - Zeszłoroczna ekspedycja.
Nie mogę potwierdzić ani zaprzeczyć.
- Nieważne. Nie musisz. - Nie.
I tak wiem, że na Alasce.
Czyli potem testujesz szczepionki na kurczakach?
Nie, potrzebujemy ich jaj.
Wstrzykujemy mikroby do jaj.
Głównie wirusy.
A jeśli potem zdołamy inkubować te właściwe,
możemy uzyskać szczepionki.
I uratować wielu ludzi.
A jeśli wstrzykniecie te niewłaściwe?
Rozpęta się piekło.
Ostatnia kolejka.
BAR „U SALA”
Odprowadzę cię do samochodu?
Przyszłam pieszo. Mieszkam parę przecznic stąd.
No to mogę cię odprowadzić.
Upewnię się, że wrócisz bezpiecznie.
Jasne.
Upewnisz się, że wrócę bezpiecznie. Dobra.
BAR „U SALA”
Nigdy nie sądziłam, że to powiem, ale…
chyba więcej nie zjem.
Ja zjem.
Ale to ostatni.
Zęby ci wypadną.
Ile już zjadłeś?
Jeden, dwa, trzy, cztery.
Szósty będzie ostatni.
Będziesz musiał mnie złapać!
Dobra.
Wygrywał wszystkie wyścigi.
Bo mu pozwalałem.
Jasne.
Mama na pewno będzie miała jedzenie.
Wiem, że nie powinienem pytać, ale…
daleko jeszcze?
Według tego Goss Grove powinno być półtora kilometra na północ stąd.
Tak! A ile to kilometr?
Około tysiąca kroków.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć…
Myśli, że mama da mu dziś jeść.
Nie mów o tym.
Masz plan, Wielkoludzie?
Nie, dziewczynko.
A jeśli znajdziemy dom jego mamy, a ona będzie martwa? Albo gorzej?
Ty i ja wiemy, jak przeżyć zawód,
ale Gus jest takim…
Gusem.
Masz rację.
Słucham?
Co?
Chyba powiedziałeś, że mam rację.
Może po tym powinien ruszyć z tobą.
Chcesz znaleźć ludzi, którzy ratują hybrydy.
Może powinnaś uratować tę.
Nie wiem, czy to taki dobry pomysł.
To świetny pomysł.
- Lubisz go, nie? - No tak.
A on ciebie.
To nie takie proste.
To…
Tak naprawdę nie chcesz tam iść, co?
Wiedziałem.
Czy oni w ogóle istnieją?
Chyba tak.
Myślałam, żeby ich znaleźć.
Czy choć raz byłaś szczera?
Nienawidzę dorosłych.
Nie wiedziałam, dokąd pójść.
A wy potrzebowaliście pociągu.
I co teraz?
Nie wiem. Myślałam, że masz plan.
Pogadam z nim.
Rozczaruję go delikatnie.
Nic nie robisz delikatnie.
Hej!
Patrzcie!
Z komina leci dym.
Niemożliwe.
- Nie. - Prawda?
Widać dziś Oriona.
Myśliwego.
Mrigę.
Czemu tak mówisz?
Przez dwa i pół roku orientalistyki.
- Pół? - Nie potrafię niczego skończyć.
To znaczy „jeleń”.
Co?
Nic.
To tu.
Może masz ochotę na gorącą czekoladę?
Gorącą czekoladę?
Jasne.
Jestem strasznym łasuchem. Nie mów nikomu.
Z piankami?
Co to?
To było w innym życiu.
Świetnie wyszłaś.
Lubisz Twaina?
PRZYGODY TOMKA SAWYERA
Ma wartość sentymentalną.
Tata tyle mi ją czytał, że mógłbym ją recytować.
Ulubiona książka męża.
Masz męża?
Miałam.
Jesteś rozwódką?
Wdową.
Boże, przepraszam. Nie chciałem…
Wszystko w porządku.
To nie w porządku, że nie żyje, ale to było dość dawno.
- Wciąż wtedy uczyłam. - Dobrze.
Przepraszam.
Mogę spytać, co się stało?
Cierpiał na HPS. Dotyka tylko jeden procent ludzi.
Wtedy zrezygnowałam z nauczania dla laboratorium.
Nie uratowałam jego, ale chciałam ratować innych.
Proszę.
Może usiądziemy?
Tak.
Co rysowałeś?
W barze rysowałeś coś w ogromnym skupieniu.
Nie wiem. Jakieś małe postacie.
Pochłania mnie to.
Tworzenie małych światów z niczego.
W innym życiu rysowałbym książki dla dzieci.
Czemu nie w tym życiu?
Nie wiem, czy to mi jest pisane.
Poza tym historie mi tak nie wychodzą.
Każdy ma jakąś historię do opowiedzenia.
Może jeszcze nie znalazłeś swojej.
Może kiedyś.
Praca w laboratorium nie była częścią mojego wielkiego planu,
ale muszę płacić rachunki,
a poza tym okazało się, że mam smykałkę do napraw.
Boże, robisz świetną czekoladę.
To nauka, a nie sztuka.
No tak.
Masz tu…
Przepraszam. Mleko.
Możesz usiąść bliżej, jeśli chcesz.
Co?
Możesz być bliżej.
Dobrze.
Przepraszam. Wybacz.
Tak.
- Muszę odebrać. - Tak, jasne.
- Przepraszam. - To nic.
Wszystko w porządku?
Co?
Gdzie?
Tak, dobrze. Już jadę.
Wszystko gra?
Nie. Wojsko przejmuje laboratorium i wszystko zabiera.
- Kiedy? - Teraz.
Po twojej minie wnoszę, że to źle?
Tak, bardzo źle.
Judy ukryła mój projekt w magazynie, ale muszę natychmiast iść do laboratorium.
Jest druga w nocy.
Boże. Zabrali mi klucze. Nie wejdę do środka.
Jest źle. Bardzo źle. Boże.
Te się nadadzą?
Nie musisz tego robić.
Żartujesz?
Ten wieczór to chyba najlepsze, co mi się w życiu przytrafiło.
Chodź, ja poprowadzę.
Dobrze.
To tutaj!
Ktoś tu jest.
Ilu, mały?
Jedna osoba.
- Hej. - Czekaj, Gus.
Gus.
Mówiłem wam, że ona tu będzie.
- Czekaj. - Gus.
Halo?
Gus, nie możesz tak po prostu podbiegać do ludzi i…
- Halo? - Gus.
Idź sobie!
Mama?
To ja. Otwórz.
Wynocha z mojego ganku.
Hej, paniusiu.
Nie chcemy cię skrzywdzić.
Nie jesteś Ptaszyną, prawda?
Co takiego?
Ptaszyna. To moja mama.
Gus?
Ty…
Ty wciąż żyjesz.
Wciąż nie rozumiem, czemu wojsko zamyka laboratorium.
Mówiłam, piekło się rozpęta, tak?
Zaraz. Co ty takiego stworzyłaś?
Zobaczysz.
Lubicie wino jagodowe?
To od jak dawna pani tu mieszka, pani…?
Odkąd wszystko się spieprzyło.
Jestem Judy.
Skąd znasz Ptaszynę?
Pracowałyśmy razem.
A pewnego dnia…
uratowała mi życie.
Rany.
Chciałam sprawdzić, co z nią, kiedy pojawiła się Przypadłość.
Akurat byli tu rabusie.
Chciałam ich powstrzymać, ale…
Zostawili mnie dogorywającą.
Ostatni Ludzie?
To było jeszcze przed nimi.
To byli wojskowi.
Twoja matka mnie znalazła.
Zaopiekowała się mną. Opatrzyła.
Pozwoliła mi tu zostać.
Czyli jest lekarką?
Nie do końca.
Już tu nie mieszka, prawda?
Niestety nie.
Dokąd poszła Ptaszyna?
Naprawdę nie wiem.
Pewnej nocy spakowała się i poszła cię szukać.
Błagałam, żeby nie szła.
Ale nie słuchała mnie.
To było dziesięć lat temu.
Od tamtej pory jestem tu sama.
Fort Smith.
Słucham?
Ta doniczka.
Ma napis „Laboratorium Fort Smith”.
- Tak jak u Pubby! - Co to Pubba?
To jego tata.
Co to jest Fort Smith?
Tam pracowałyśmy.
Była naukowczynią.
Czyli Pubba też był naukowcem.
Richard Fox.
Znałaś Pubbę?
Dzięki.
Do czego jest?
Żeby otworzyć strych.
Ptaszyna prosiła, żebym go ukryła, gdyby ktoś przyszedł,
ale chyba chciałaby, żebyś go miał.
Chodźmy!
O rany.
Czy Fort Smith nie brzmi ci znajomo?
Właśnie miałem cię o to spytać.
Zamknęli je, gdy wirus zaczął się szerzyć.
Krążą plotki, że tam powstał wirus.
To co, idziecie?
Tak.
Tędy.
O nie.
Daj mi.
Tak chyba zaczyna się większość horrorów.
Nie przypuszczałem, że ta noc tak się potoczy.
Nigdy nie włamywałeś się do laboratorium na randce?
Zaraz, to jest randka?
Klucze.
Mama pachnie brzoskwinią.
Raczej naftaliną.
Jak sądzisz, czy Judy wie więcej, niż mówi?
Na sto procent.
Chyba już czas.
To ona!
Jepp, kim jest ten staruszek na zdjęciu?
Pewnie jej tata.
Zaraz, czyli…
To twój dziadek.
Mój dziadek?
Jepp, mam dziadka!
To miło.
Musimy pogadać.
Słyszałem, jak rozmawialiście. Wiem, co powiesz.
Myślisz, że to strata czasu,
ale się mylisz.
Patrz, jak daleko zaszliśmy.
Stoimy w domu mojej mamy.
Nie sądziłeś, że tu dotrzemy.
Przyznaj.
Poddałeś się w wielu sprawach,
ale to nie znaczy, że ja też muszę się poddać.
Żadne z nas nie powinno.
Jepp?
Powinieneś to zobaczyć.
Co to?
ZAGROŻENIE BIOLOGICZNE
Mikrob, o którym ci mówiłam.
No tak.
Przypadkiem dokonaliśmy cudu…
i stworzyliśmy to.
Co…
Mój Boże.
Cześć, kolego.
Lubi cię.
Czym on jest?
G-U-S. To moje imię.
„Genetyczny unikat serii pierwszej”?
Co to znaczy?
To pewnie nic nie znaczy.
Ale co to jest?
Co to genetyczny unikat?
To chyba projekt, nad którym pracowała twoja mama.
Jak to projekt?
Co to takiego?
To ja, prawda?
Tak myślę, mały.
Kim są ci ludzie obok Ptaszyny?
Gdzie Pubba?
Czemu wystają ze mnie rurki? Byłem chory?
Cześć.
Dzień dobry, Gus.
Gus, poznaj Richarda.
Cześć, Gus.
Jak leci, kolego?
- Dobra! Otwierajcie! - Musimy go stąd zabrać.
- Są za drzwiami. - Nie rozumiesz.
Jeśli go zabiorą, zrobią mu sekcję, będą eksperymentować.
Wszystko gra.
Odwrócę ich uwagę. Dobrze?
Co ty mówisz?
Mam plan.
Wszystko gra.
Hej, ty!
Tak, ty. Co ty tu robisz?
A jak myślisz?
Odkurzam. Te dywany strasznie się brudzą.
To teren zastrzeżony.
Musisz wyjść. Już.
Jasne, ale wiesz, byłoby miło,
gdybyś nie chodził tam, gdzie sprzątam.
Inaczej zajmie mi to dwa razy dłużej.
Cały personel miał opuścić laboratorium.
Dobra. To porozmawiaj z moim nadzorcą.
Co to za gość?
Jestem Richard Fox.
Naprzód.
Gdzie Pubba?
- Gdzie Pubba? - Gus? Posłuchaj mnie.
Muszę znaleźć Pubbę.
Gus. Posłuchaj Niedźwiedzia.
Nie mówiłam ci, ale byłam adoptowana.
Wiesz, co to znaczy?
Że twoi rodzice nie są twoimi rodzicami.
Nie. Byli moimi rodzicami, tak samo, jak biologiczni…
Nie używaj trudnych słów!
Jej rodzice nie zrobili jej tak,
jak rodzice innych dzieci je robią.
Co ty mówisz?
Nadal są moimi rodzicami, prawda?
Prawda?
Już dobrze, skarbie.
Wszystko będzie dobrze, tak?
Wszystko będzie dobrze.
Zadbamy, żebyś był bezpieczny.
Ja i ten miły człowiek.
Zawsze będziesz…
bezpieczny.
Tędy.
Chodź! To tutaj.
Muszę wrócić.
Zwariowałaś?
Nie, musisz wziąć Gusa.
Musisz go teraz wziąć.
- Co? - Już dobrze.
Muszę wrócić, zebrać swoje notatki
i spalić to laboratorium.
Nasze badania w niewłaściwych rękach zabiją miliony ludzi.
- Musisz go wziąć. - Dopiero co cię poznałem.
Wydajesz się miła, ale nie mogę tego zrobić.
Jestem nikim.
Właśnie, nikim, więc nie będą cię szukać i będziesz mógł go ochronić.
- Boże. - Słyszałeś? Chroń go.
Już dobrze. Będziesz bezpieczny.
Nie znam się na dzieciach.
Nie znam się na ratowaniu świata.
Znajdę cię.
Powiedz mi!
Nie pytaj, jeśli nie chcesz znać odpowiedzi.
Powiedz.
Wygląda na to, że ci naukowcy…
mogli cię stworzyć.
Ale to nic nie zmienia.
Właśnie że zmienia.
To wszystko zmienia.
Dlatego nigdy o niej nie mówił.
Może chciał cię ochronić.
Jeśli naukowcy mnie stworzyli,
to nie mam mamy, prawda?
Ani taty.
Nie znamy jeszcze całej historii.
Ale wychował cię sam i chronił.
Mało kto by tak zrobił. Serio.
Okłamał mnie! Kłamał o wszystkim!
Daj spokój. Chodźmy stąd.
Nie! Nie będę cię już słuchał.
- Ty też nie jesteś moim tatą. - Gus.
Drużyny bravo i delta, wracajcie do środka.
…zanim wydano komunikat alarmowy…
Centrum sytuacji kryzysowych informuje.
H5G9 to najgroźniejszy wirus naszych czasów.
Nazwano je hybrydami.
Nikt nie jest bezpieczny. Zaczęły się łapanki hybryd. To ponury…
Już dobrze.
Wszystko w porządku.
Tak.
Wszystko gra.
Hej. Wszystko gra.
Teraz ja cię będę chronić. Tak.
A kiedy w końcu poznajemy odpowiedzi na gnębiące nas pytania,
odkrywamy też swój cel.
Może to ci się spodoba.
PARK NARODOWY YELLOWSTONE
Był sobie psotny chłopiec, który miał na imię Tomek Sawyer
i zawsze pakował się w kłopoty.
Jarało go to.
Popatrz na to.
Ale czasami…
Cóż, czasami prawda boli.
Czasami odpowiedzi sprawiają, że jesteśmy jeszcze bardziej zagubieni.
Napisy: Krzysiek Ceran