NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Przeszłość jest dziwna.
Lubimy kurczowo się jej trzymać.
Ale czasem lepiej zostawić ją za sobą.
Czasem trzeba się od niej odciąć.
Skąd weźmiemy bilety?
Nie potrzebujemy ich.
A czapka? Nie potrzebuję jej?
Po prostu biegnij.
Nie będą próbowali mnie zabić?
Gus!
- Przegania nas. - Zauważyłam!
Biegnijmy szybciej.
Sam biegnij szybciej!
Musimy się dostać do środka!
Może tym?
Szybko, Niedźwiedziu!
Jepp! Chodź!
Jepp!
- Nie zdąży. - Zdąży. Musi.
- Wielkoludzie! - Szybciej!
Dalej, dasz radę!
Chodź.
Dasz radę! Dawaj, Wielkoludzie!
Dawaj!
Dawaj, Wielkoludzie! Uda ci się!
Nie!
Wielkoludzie! Udało ci się!
To mnie zaskoczyłeś.
Nie spiesz się.
Ludzie tu mieszkają?
Niezupełnie. To kwatery załogi.
Mamy szczęście.
Wskoczyliśmy do towarowego.
Nie ma pasażerów.
Poza tymi, którzy tu pracują.
Ktoś tu może przyjść.
Powinniśmy móc się ukryć w jednym z wagonów sypialnych.
Raczej nikt nas nie zobaczy.
Gus, chodź. Zejdź stamtąd.
Gus.
Wiesz co?
Wysiądziemy w Kolorado.
Czasami jednak, cóż,
czasami przeszłość nie chce zostawić nas.
Wracajcie do domów!
Nie powinno was tu być. Idźcie do domów!
Pożar w kuchni.
Proszę, musicie nam pomóc.
Nie muszę.
Mam to, po co przyszedłem.
Jest tam opisany lek, który hamuje rozwój Przypadłości.
Wiem.
Mogę go zrobić. Jestem doktorem.
Nie. Potrzebuję tylko notesu.
Nie!
Jeśli zginiemy, nie uzyskasz lekarstwa.
Hej.
Ona nie zaraża.
Dlaczego zatem jest w takim stanie?
Bo nie przysłałeś nam hybrydy, o którą prosiliśmy.
Jane Doe.
Tak, niestety mieliśmy niedomiar hybryd.
Mówiliście coś o lekarstwie?
Spójrz…
Spójrz na ostatnią stronę.
Proszę.
Doktor Bell mapowała genom hybrydy,
żeby znaleźć lekarstwo, ale coś przegapiła.
W parach zasad są drobne luki,
niektórych chromosomów brakuje.
Nazywam to „widmowym DNA”.
Mów dalej.
Powtórzyłem sekwencjonowanie DNA, żeby znaleźć te luki.
To w nich znajduje się lekarstwo.
Niech zgadnę.
Nie ma o tym mowy w notesie.
Zgadza się.
Jeśli chcesz lekarstwa,
musisz puścić nas oboje.
Johnny!
Tak, generale.
Pomóż naszym przyjaciołom się spakować.
Tak jest.
Przeniesiemy was na lepszą kwaterę,
gdzie będziecie mieć wszystko, co może być wam potrzebne.
A ty…
Nie zawal tego.
Tak jest.
Daleko jeszcze?
Co mówiłem?
Że kiedy przejedziemy dużą rzekę, będziemy w Kolorado.
Widziałeś jakąś rzekę?
Nie.
- Czyli? - Czyli jeszcze daleko.
Więc nie pytaj.
Daj mu spokój.
Hej, Niedźwiedziu.
Wiesz, gdzie jest GoGro?
- Nie mogę go znaleźć na mapie. - No, Niedźwiedziu?
Gdzie jest GoGro?
Nie jestem pewna.
Jak znajdziemy mamę, skoro tego nie wiemy?
Nie martw się. Coś wymyślimy. Mamy mnóstwo czasu.
Gus, chodź na moment.
- Nie podchodź do krawędzi. - Będę go pilnować.
Chcesz zobaczyć coś fajnego?
Spójrz tam.
Czy to zebry?
Tak.
Chciałbym, żeby Pubba mógł to zobaczyć.
Zagrajmy w coś.
W „widzę swoim małym oczkiem”?
Jak się w to gra?
To proste.
Rozglądasz się i wybierasz coś, na przykład jedną z zebr,
i mówisz „widzę swoim małym oczkiem coś na literę Z”.
A ja muszę zgadnąć, co to.
Jasne?
Chyba tak. Mogę zacząć?
Widzę swoim małym oczkiem
coś na literę…
M.
Motocykl?
Nie.
Masyw górski?
Poddaję się.
Małpę.
Gdzie ty tu widzisz małpę?
Wygrałem.
Fajna ta gra.
Graliśmy w nią z rodzicami, kiedy byłam mała.
Moja siostra była malutka, ale wskazywała rzeczy i chichotała.
Nie wiedziałem, że miałaś siostrę.
Pewnie za nimi tęsknisz.
Za swoją rodziną.
Tak.
Ja też tęsknię za Pubbą.
Co wspominasz najlepiej?
Moje urodziny, na które dał mi Psa.
Tak. Kiedy dał mi Psa.
To twój pluszak?
Kiedy wpadłem w fioletowe kwiaty, Pies też tam był.
Poprowadził mnie przez las, żebym zobaczył Pubbę.
A on mi powiedział, że muszę dorosnąć i ufać temu, co mam tutaj.
Pokaż mi go.
Mówię o Psie.
- Nie. - Co się stało?
Psa tu nie ma. Zgubił się. Nie mogę go znaleźć.
- O co chodzi? - Zgubiłem Psa, nie ma go tu.
Musiałeś go gdzieś tu upuścić.
Sprawdzimy inne wagony.
Też to słyszałeś?
Ktoś idzie.
Ukryjcie się. Ale już!
No już. Kryć się.
PŁYN DO DEZYNFEKCJI RĄK
Przestań.
Kto tam jest?
Masz przechlapane.
To nie pociąg pasażerski.
Mam cię!
Puść mnie!
Zaraz.
Zostaw go!
O kurde.
Jimmy!
Jimmy Jacobs?
TJ?
- O Boże! - Tommy Jepperd. To naprawdę ty!
Kopę lat, brachu!
Dobrze, że cię poznałem. Mogłem ci przefasonować buźkę.
Jeszcze czego!
Co tutaj robisz?
Chciałem się przejechać.
Świetnie. Teraz jest was dwóch.
Wszystko gra, Niedźwiedziu. To Jimmy „Grubas” Jacobs.
Grubas.
- Zapomniałem o tym. - Graliśmy razem.
Masz przed sobą najlepszego obrońcę w historii Guardians!
Wypadałem dobrze, bo tyle brałeś na klatę.
Mam twardszy łeb, ale swoje oberwałeś.
Nie da się ukryć. Ciągle mi teraz szumi w głowie.
Czasem mnie to rozprasza.
Chyba nazywają to wstrząsem mózgu.
Czekaj, w takim razie musiałeś wpaść na innych.
Na Troya? Rocco?
Albo D-Traina?
Ich już nie ma, stary.
Ciekawe, jak się mają.
Dobrze się razem bawiliśmy, nie?
Tak, no wiesz.
Teraz pracujesz tutaj, co?
Tak. Jeździmy czarterowo, wozimy towary, jak nam ktoś zapłaci.
Zajmuję się konserwacją i tak dalej.
Nie jest źle, ale brakuje mi boiska.
Tobie nie?
Gdzie Gus?
Hej, Gus.
Już dobrze. Możesz wyjść.
Ten z rogami?
Łasuchu.
Jepp.
- Gus. To nie zabawa. - Jepperd.
Gdzie on jest?
Chyba poszedł poszukać Psa.
O co chodzi?
Co to znaczy?
Ten teren został oznaczony.
Przez Ostatnich Ludzi?
Musimy iść.
Natychmiast.
Bobby, sprawdź tunele.
Tylko nikomu się nie pokazuj.
- Sprawdź. - Dobrze?
Nie powinniśmy zdjąć wstążek? Wtedy ci źli tu nie przyjdą.
To by potwierdziło ich domysły.
To może powinniśmy się ukryć.
Mogę pobawić się z innymi w chowanego, jak mnie uczyłaś.
Jeśli o nas wiedzą, ukrywanie się nie pomoże.
Nie mielibyśmy czasu uciec.
To co zrobimy?
Mamo!
Wszystko będzie dobrze.
Ale ja chcę pomóc.
Wendy, obiecuję ci.
Ufasz mi?
Ktoś jest na zewnątrz.
Przy ogrodzeniu.
Kto to?
Jeden z Ostatnich Ludzi.
Czemu on tak tam stoi?
Wie, że tu jesteśmy, prawda?
Niech pomyślę.
Pójdź sobie, proszę.
Liczyłam, że będzie więcej czasu.
Jesteśmy bezpieczni?
Nie pamiętam, kiedy ostatnio je widziałem.
Mogę się poczęstować?
Rani, nie powinnaś się wysilać.
Cicho, nic mi nie jest.
Pakowanie byłoby prostsze, gdybyśmy wiedzieli, dokąd jedziemy.
Przykro mi.
Jedziemy na wschód? Tam jest imprezownia Ostatnich Ludzi, nie?
Rani.
Generał Abbot mówi, że to tajne.
Czyli to jest Abbot.
Rani.
Nie myślałam, że będzie taki brodaty.
Rani, możesz przestać?
Hej. O co chodzi? Co się dzieje?
- Nie mogę znaleźć liter. - Spokojnie.
Nie mów mi tego!
O mało nas nie spalono, wpadł tu Abbot, a ty…
No dobrze.
A teraz nie mogę znaleźć płytek, a bez nich nie będziemy mogli grać.
- Wiem. - A co z Trixie?
Nie pozwolą nam jej zabrać.
Jakiej Trixie?
To wasze dziecko?
Nasza klacz. Parę razy bardzo nam pomogła.
Hej.
Czy możesz…
Czy mógłbyś poczekać na zewnątrz?
Nie mogę.
Dokąd mielibyśmy uciec?
Zaczekaj!
Wiem, że panikujesz, ale weź głęboki oddech. Będzie dobrze.
Nie, Rani, nie będzie dobrze.
Jak mam wynaleźć lekarstwo na Przypadłość?
Wszyscy próbują od dziesięciu lat.
Nie wiem. Ale wiem,
że mamy teraz więcej czasu, niż mieliśmy rano.
Jak myślisz, co zrobi, kiedy odkryje, że blefowaliśmy?
Gdybym nie wiedziała, uwierzyłabym ci. Brzmiałeś bardzo przekonująco.
Pójdę się spakować.
Adi.
Daj spokój.
AKADEMIA MEDYCZNA RADŻASTANU
Pamiętam tę pierwszą pacjentkę.
Miała na imię Freya.
Adi.
Z początku to nie wyglądało groźnie, tylko…
jak jakaś nietypowa grypa, coś, co minie z czasem, a potem…
Po tygodniu wróciła i tym razem…
było dużo gorzej.
I nic, co robiłem…
czy to, jak bardzo chciałem jej pomóc…
nie miało znaczenia.
A potem umarła.
Wiem.
Wciąż mam ich przed oczyma. Ich wszystkich. Ich twarze.
Mówiliśmy, że się nimi zajmiemy,
żeby się nie bali, wiesz?
Ale wiedzieliśmy, że umrą.
A na ich miejsca przyjdą następni.
Po jakimś czasie zobojętniałem.
Musiałem, żeby móc to dalej robić.
Niczego już nie czułem.
Dlatego przestałem być lekarzem.
A gdy przejąłem klinikę po Bell…
po tym, co zrobiliśmy Dougowi i Nancie…
zacząłem znowu czuć, ale po co?
Żeby znaleźć lekarstwo.
Chyba nie wierzysz, że…
Wierzę…
w ciebie, Adi.
Doktor Bell też wierzyła.
Dlatego dała ci swój dziennik.
Żebyś dokończył to, co zaczęła.
Nie jesteś sam.
W końcu zaszliśmy już tak daleko razem.
Razem.
Gus, jesteś tu?
Gus?
Kiedy ja się tak wymykałem, obrywałem w tyłek.
To dziecko. Tęskni za zabawką.
Spokojnie. Znam tu wszystkie zakamarki. Znajdziemy go.
Przewozicie mnóstwo batonów.
No tak, jeździmy towarowym.
Kusiło mnie, żeby sobie trochę wziąć.
Jeśli nie ma go tutaj, to nie wiem, gdzie jest.
Gus?
Łasuchu, daj spokój.
Nie baw się.
Nie zgadniesz, co tu mają.
Wagon pełen czekorakiet!
Niezły z niego nicpoń.
Niedaleko pada jabłko od jabłoni?
Louisa była w ciąży ostatnim razem.
- No i urodził wam się zwierzak. - Gus nie jest mój.
Rozdzielmy się.
Sprawdzę następny wagon.
Debil.
Co się stało, brachu?
Z Louisą i dzieckiem?
Już ich nie ma, Jimmy.
Tak jak D-Traina i innych.
Przykro mi, T.
Przez Przypadłość?
To co to za jelonek?
To tylko dzieciak.
Tylko dzieciak, któremu próbuję pomóc.
To nie brzmi jak Jepp, którego pamiętam.
Wtedy liczyłeś się tylko ty.
Gus!
Chryste, mały, gdzieś ty był?
Mało zawału nie dostałem.
Nie mogę go znaleźć, Jepp. Nie mogę znaleźć Psa.
Głowa do góry.
W apokalipsie się nie płacze.
Załatwię ci innego Psa, obiecuję.
Nie rozumiesz.
Pubba zrobił Psa z własnych skarpet.
Wciąż pachnie jak on.
Hej.
Pamiętasz, co mówiłem o drodze do Kolorado?
Kiedy przekroczymy rzekę, będziemy w Kolorado.
Cóż…
co tam widzisz?
Czy to znaczy…
Tak, Łasuchu.
Udało nam się.
Jesteśmy w Kolorado.
Dotarliśmy do Kolorado.
Teraz musimy tylko dowiedzieć się, gdzie jest to GoGro.
GoGro?
Powiedziałeś „GoGro”?
Tak, znasz je?
Jasne, że znam.
To gdzie to jest?
To…
Tak właściwie…
To…
Skup się, Jimmy.
Tak, wiem, to…
Ciągle to słyszę.
Sprawdzę list przewozowy. Tak.
- G jak GoGro. - GoGro.
Już pamiętam.
Skrót od Goss Grove.
Nikt nie używa tej nazwy, wszyscy mówią GoGro.
To na przedmieściach Essex City.
- To następna stacja. - Dzięki, drugi Wielkoludzie!
Jasna sprawa.
- Co jest? - Ostatni Ludzie. W pociągu.
Czemu? Co oni tu robią?
- To ich czarter. Nie mówiłem? - Absolutnie nie mówiłeś.
Przenoszą się na południe. Czekorakiety też są ich.
Generał Abbot…
To nieistotne.
Gdzie są?
W następnym wagonie, ale idą tutaj.
Kurde.
Dowalmy im. Mam dość ukrywania się.
Nie. Nie wiemy, ilu ich jest.
To co zrobimy?
Chodźcie za mną. Tak.
Chłopaki? Dalej się nie da.
Porozmawiam z nimi.
Schowajcie się.
Powiem, że nikogo tu nie ma, uwierzą mi.
Bez urazy, ale nigdy nie miałeś dobrej nawijki.
Idą.
Skaczemy. To jedyna opcja.
Ktoś tu sobie jaja robi.
Jepp?
Co zrobimy?
Zrobimy coś głupiego.
Zatrzymaj się.
Co tam, koledzy?
Co tu robisz?
Nie słyszeliście? Mamy wyciek w kuchni.
Pachnie gazem.
Nie ma wstępu do brankardu, póki tego nie sprawdzimy.
Jesteśmy przezorni.
Kuchenka jest elektryczna.
Co?
Kuchenka.
Jest elektryczna. Nie gazowa.
POSZUKIWANY
Jepperd.
Ups.
Łap go!
Po cholerę to zrobiłeś?
Otwórz drzwi!
Pies!
Dawaj siekierę.
Jepperd.
Słyszysz mnie?
Jeśli masz plan, nie ociągaj się.
Jepperd, musimy skoczyć.
Nie.
Weź Gusa.
Jimmy i ja damy wam trochę czasu.
Nie, skaczemy wszyscy.
Nie, posłuchaj, Gus.
Nie, Jepp. Wszyscy.
Hej! Mówię do ciebie!
Posłuchaj ich, Tommy.
Zatrzymam ich na trochę. Jestem ci to winien.
Zabiją cię za to.
Spójrzmy prawdzie w oczy. Nie tylko ty się zmieniłeś.
Łeb mi się już nie poskleja.
Ale jeśli to koniec, to skończę na tym, w czym zawsze byłem dobry.
Idź.
- Ze swoją rodziną. - Jepperd!
Idź.
Hej!
Kurde. Chodźcie.
Naprawdę będziemy skakać?
Weź głęboki oddech.
Gotowy? Trzy, dwa, jeden…
- Gdzie on jest? - Kto taki?
Sprawdź tam.
Czekaj.
Na co?
Na nokaut.
Proszę o brawa dla Jimmy’ego „Grubasa” Jacobsa!
- Pamiętasz plan? - Tak.
Idę za rurami. Chowam się w kościele.
Chronię innych. Czekam na ciebie.
- Dobrze. - Czemu nie idziesz z nami?
Muszę zostać, na wypadek gdyby przyszli ci źli.
- Nie powinnaś być sama. - Świnko…
musisz zająć się pozostałymi.
A jeśli coś popsuję?
Nie popsujesz.
Pamiętasz, co powiedziałam?
Że nieważne, co się stanie, będziesz silna,
bo jesteś Wendy.
Bo jesteś moją córką.
A teraz idź. Już.
Obiecaj, że przyjdziesz.
Obiecuję.
Bobby gotowy.
Musisz już iść.
Idź.
Niełatwo jest zostawić coś za sobą.
Pożegnania są trudne.
Ręce, proszę.
Chciałem tylko dać wam znać,
że wypuściłem waszą klacz.
Jest wolna.
Dziękuję.
Ale nie zawsze zdajemy sobie sprawę, że kiedy coś zostawiamy za sobą…
powstaje trochę miejsca
na rozwój.
Dowiadujemy się, kim jesteśmy…
i na co nas stać.
Odkrywamy, co jest naprawdę ważne
i kim tak naprawdę byliśmy przez cały ten czas.
- Nie odchodź za daleko. - Nie będę.
Rany.
To było całkiem spoko. To, co zrobiłeś.
To, że wróciłeś po Psa.
Co, zaskoczyłem cię?
Słuchaj, wiem, że chciałaś ruszyć na południe, ale…
jakby co, możesz zostać z nami.
Zastanowię się.
Hej, słuchajcie!
O co chodzi?
Widzę moim małym oczkiem coś,
co zaczyna się na literę E.
HRABSTWO ESSEX
GoGro, nadchodzimy!
Napisy: Krzysiek Ceran