NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
WASZ CZAS NADSZEDŁ
Niektórzy mówią, że z czasem wszyscy stajemy się sobie równi.
Z jednego prostego powodu.
Nieważne, kim jesteś ani dokąd się udasz…
Cóż, dość powiedzieć, że na każdego z nas przyjdzie czas.
Gladys.
Generale.
Kopę lat.
Przejeżdżałem z chłopcami w okolicy.
Postanowiliśmy wpaść.
Możemy wejść?
Usiądź.
Czy to naprawdę konieczne?
Czy udawanie śmiertelnej choroby jest naprawdę konieczne?
Mam dość pracy dla ciebie.
Gladys…
nadchodzi nowa fala. To może być nasza ostatnia szansa.
To prawda…
że na świecie są dwa rodzaje ludzi.
Są ludzie, którzy pozwalają, żeby ten straszny,
paskudny, potworny wirus zabijał ich
oraz ich najbliższych.
Mężów, żony, matki, ojców, dzieci.
Jak twoje dwie córeczki.
I są żołnierze.
Ludzie, którzy są gotowi zrobić wszystko,
żeby pokonać tę obrzydliwą chorobę,
odzyskać kontrolę i przywrócić prymat ludzkości.
Pozwolę ci zgadnąć, którym rodzajem człowieka jestem.
Jesteś potworem.
Prawdziwe pytanie brzmi: kim ty jesteś?
Gdzie ten cholerny notes?
Zostawiłam go mojemu następcy.
W Rockbridge.
Doktorowi Singhowi.
Świetnie.
Bardzo to doceniam.
To tylko dzieci.
I będą tu na długo po tym, jak nas już nie będzie.
Nieważne, co zrobisz.
Tak, czas jest przekorny.
Ciągle czujemy jego działanie…
Nie!
…aż się nie skończy.
Nie!
WASZ CZAS NADSZEDŁ
Widziałeś? Byliśmy jak Tomek i Huck uciekający przed złymi.
Co się stało?
Nic.
To dlatego, że zgubiłem twoje tabletki?
Nie.
Słuchaj, mały.
Chciałem ci podziękować za to, co tam zrobiłeś.
Co zrobiłem?
Wspierałeś mnie.
A ty mnie.
Zaciśnij pięść.
Fajnie.
Dobry z nas zespół.
A właśnie.
Posłuchaj, Łasuchu…
Pójdę z tobą do Kolorado.
Czekaj.
Pójdziesz ze mną?
Pewnie. Czemu nie?
Nie wyolbrzymiaj tego, dobra?
Najpierw musimy się tam dostać.
Jepp, co ty wyprawiasz?
Ale przegapiliśmy pociąg, więc jak tam dotrzemy?
Najpierw musimy wydostać się stąd i znaleźć najbliższą drogę.
Przez tych gnojków kompletnie się pogubiłem.
To teraz twoje zajęcie?
Ukrywasz się i czekasz, aż przyjaciele przyjmą cię z powrotem?
Muszę porozmawiać z Gusem.
Dobra, byle szybko.
Zapomniałam ci to dać.
Pokaż mi to.
Przyda ci się, żeby znaleźć mamę.
To wszystko, co mój zespół…
Co mój były zespół znalazł o Ptaszynie.
Co to?
To adres. Prawdopodobnie domu twojej mamy.
To część adresu.
Co to jest „GoGro”? To prawdziwe miejsce?
To więcej, niż mieliście.
W każdym razie mam nadzieję, że to pomoże. Powodzenia.
Czekaj, dokąd idziesz?
- Na pociąg. - Gówno prawda. Pociąg tędy nie jeździ.
Owszem, jeździ.
Ale się nie zatrzymuje.
My też idziemy do pociągu. Możemy iść z tobą?
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Właśnie.
Czemu nie?
Ta laska to wariatka.
Trzeba przejść przez Dolinę Smutku.
Co to takiego?
Pole trujących fioletowych kwiatów.
Nikt tam nie idzie, jeśli mu życie miłe.
Ale to najkrótsza droga do pociągu,
a Armia Zwierząt nie będzie nas tam szukać.
Wielkoludzie, pociąg zabierze nas do Kolorado.
Musimy iść z nią.
Nie.
- Proszę. - Nie.
Proszę…
Dobra.
Ale będziesz robiła, co powiem.
Umowa stoi.
Hej, nie powiedziałem, że…
Cholera jasna.
Pociąg jedzie po tym?
To było dla samochodów.
Zaskakujące, że o nich słyszałaś.
Cicho!
Nie zatrzymuj się.
UWAGA NA JELENIE
Ciekawe, jak wygląda GoGro.
Pewnie jest ładne, jak moja mama.
Co o niej tak naprawdę wiesz, Gus?
Wiem, że nie ma poroża.
A jej życie kręciło się wokół mnie, więc na pewno mnie szuka.
Wiesz, czasami, kiedy znamy kogoś tylko z naszych wyobrażeń,
ta osoba może nas rozczarować.
Daj mu spokój.
Ty masz alergię na dorosłych, ale on nie musi.
Co sobie myślałam?
Na pewno świetnie się spisałeś,
ucząc Gusa niuansów ludzkiej natury.
Czyli interesują cię niuanse.
Nie zauważyłem przez tego tygrysa i bandę psychopatów.
To kiedy podziękujesz za uratowanie życia?
- Nie kłóćcie się. - Mały je uratował, nie ty.
Daleko jeszcze?
A co? Zmęczony?
Nie zaczynaj.
Hej, Gus.
Nie odbiegaj, żebym cię widział.
Czy to drzewo jest opatulone kocem?
To nie koc.
To spadochron.
Słyszałam o nich.
Dawniej ludzie wyskakiwali z samolotów, wysoko nad chmurami,
a spadochrony spowalniały ich upadek.
Żeby opadali bezpiecznie.
Kpisz ze mną, prawda?
Mówi się „ze mnie”. Wcale nie.
Ludzie robili to dla zabawy.
Jak chcesz.
Ale czasem robili to, żeby zabijać innych ludzi.
Nazywali to wojną.
Chyba macie mnie za głupka.
Gdyby ten koc robił takie cuda,
czemu ktoś zostawiłby go na drzewie?
- No tak. - Przejrzałeś nas.
Ale serio,
to nie jest fajne.
Spokojnie, już niedaleko.
Dokąd właściwie jedziesz?
Dokądś.
Możesz sprecyzować?
Są ludzie, którzy pomagają hybrydom.
Nie należę już do Armii, ale wciąż chcę im pomagać.
- A co z tobą? - A co ze mną?
Naprawdę wierzysz, że znajdziecie jego mamę żywą…
Gus.
Na tym drzewie rosną jabłka w karmelu.
Ma nadludzki słuch.
Dobra, nie słyszy nas. Posłuchaj.
Nieważne, w co wierzę.
Mały wręcz tryska nadzieją.
Nie mam pojęcia, skąd ją bierze.
Czemu w ogóle to robisz?
Czemu mu pomagasz?
Mam swoje powody.
Może je sprecyzujesz?
Nie muszę ci nic precyzować.
Udało się. Dotarliśmy.
Nareszcie.
Dolina Smutku.
Jak dla mnie wygląda na szczęśliwą.
Mówi się, że po Wielkiej Zapaści chowano tu zmarłych.
Kwiaty rosną przez Przypadłość.
- Ludzie od nich chorują? - Nie wiadomo. Unikają ich.
To jak przez nie przejdziemy?
Tamtędy.
Mowy nie ma.
Wykluczone.
Co? Boisz się?
Nie, jestem rozsądny. To nie utrzyma naszej wagi.
To znaczy twojej wagi?
No to Gus i ja pójdziemy sami.
- Zaplanowałaś to. - Ja tylko próbuję dotrzeć do pociągu.
- Hej. - Odpuść.
Widzisz, pozujesz na twardzielkę,
jakby nie ruszało cię, że kumple cię wywalili.
- Idź do diabła. - Hej!
Chyba już tam jestem.
Gdyby nie ty, w ogóle by mnie tu nie było.
Wiem, że trudno ci to zrozumieć,
bo zależy ci tylko na sobie,
ale ci ludzie byli moją rodziną, a ty wszystko schrzaniłeś!
O nie! Gus!
Nie, mały. Czekaj!
- Wracaj tu! - Poczekaj na nas!
- Nie, Gus! - Hej, mały!
Czekaj.
To za daleko. Zaczekaj na nas, dobrze?
- Nie, jeśli będziecie się kłócić. - Gus, wracaj tu!
Nie krzycz. Podnoszenie głosu nie pomoże.
Mnie pomaga. Gus!
Jeszcze krok, a przestaniemy być zespołem!
To nie zabawa. Wracaj tu!
Nie!
Pomocy, Wielkoludzie!
- Załamie się pod tobą. - Masz lepszy pomysł?
Gus!
Kurde.
Nie puszczaj.
Nie puszczaj!
Nie ruszaj się!
Jesteśmy tu.
Nie ruszaj się.
Wytrzymaj!
Łasuchu!
Gus!
- Gus! - Gus!
Gus!
- Gus! - Gus!
Gus!
Niektórym czas się kończył…
ale Aimee i Wendy korzystały z tego, że miały go w bród.
Wiele lat zajęło im stworzenie tego,
co miało się stać najważniejsze dla nich obu…
Ostoi.
Nie ruszaj się, Bobby. Zaraz pójdziemy do sklepu.
Nie ruszaj się.
Dziękuję.
Czekaj, Bobby, wracaj!
Nie chciałam się śmiać.
Bobby, wracaj!
Halo? Jest tam kto?
Chcę się skontaktować z Ostoją.
Mów.
Dzięki Bogu. Znaleźliśmy hybrydę. Dziecko-oposa.
Nie wiemy, jak się nim zająć. Znaleźliśmy waszą ulotkę.
Możecie nam pomóc, prawda?
Powiem wam, gdzie zostawić dziecko. Zgarniemy je.
Mamy go zostawić? To niemowlę.
Możemy go przynieść.
Takie są zasady.
On już długo nie pożyje.
Powiedz, gdzie jesteście.
Trzeba mu pomóc.
Możesz mi zaufać.
Halo?
Mamo?
Dostaniemy kolejne dziecko?
To zbyt niebezpieczne.
Gdzie Bobby?
Nie wiem.
Wszędzie kopie dziury.
Czasem nawet na zewnątrz.
Prosiłam go o to. Pomaga mi z czymś.
A mnie nie wolno wychodzić.
Czy to właśnie dlatego się dąsasz?
Możesz się bawić z innymi hybrydami.
One mają swoje zajęcia.
A co z Juniorem?
Ciągle przesiaduje na drzewie.
Jest częściowo sową.
A Henry?
Chowa się w swojej skorupie.
Jest zbyt nieśmiały.
O ile wiem…
ty też jesteś częściowo zwierzakiem.
Ale nie jak inni.
Robisz je za duże.
Powinny wyglądać tak.
Nie jesteś prawdziwą świnką?
Dobrze sobie radzisz z błotem.
Nie jesteś taka zwierzęca jak one.
To nic.
Czasem chciałabym taka być.
Ale ja nie.
Bez ciebie nie dałabym tu sobie rady, Świnko.
Bo jesteś mądra.
Mądrzejsza od wielu ludzi.
Ale człowiekiem też nie jestem.
Bogu dzięki.
W twoim wieku też nigdzie nie pasowałam.
Dopiero kiedy przyszłam tutaj
i znalazłam ciebie, w końcu…
nauczyłam się być sobą.
Jak ja mogę się tego nauczyć?
Nie myśl, że coś jest z tobą nie tak.
Jesteś doskonała taka, jaka jesteś.
Bobby, wróciłeś!
Co tam masz, Bobby?
Gdzie to znalazłeś?
Płot.
Znalazł to na ogrodzeniu.
Znaleźli nas.
Pies?
Zaczekaj!
Dokąd idziemy?
Psie, zwolnij!
Pies! Gdzie jesteś?
Pubba!
Gus!
Ale urosłeś!
Chwileczkę.
Od razu lepiej.
- Wyglądasz na zmęczonego. - Przebyłem długą drogę.
Tęskniłem za tobą.
Ja za tobą też.
Muszę ci coś powiedzieć.
Będziesz na mnie zły.
Dobrze.
Przekonamy się. Ale nie mamy dużo czasu.
Złamałem twoją zasadę.
Tę jedną zasadę, której kazałeś mi nigdy nie łamać.
Wyszedłem za ogrodzenie.
No tak.
Jesteś zły?
Wiedziałem, że to kiedyś zrobisz.
Naprawdę?
Ale nie chciałem, żebyś się zmieniał.
Czyli zrobiłem dobrze?
Nie zawsze wiemy, co jest dobre. To część dorastania.
Musisz ufać temu, co masz tutaj.
Nawet gdy to jest trudne.
Nie powiedziałem ci najgorszego.
Słucham.
Poszedłem z jednym z ludzi, przed którymi mnie ostrzegałeś.
No dobrze.
Ale on nie jest taki zły.
Jest w nim coś dobrego. Tak myślę.
Tylko nie od razu to widać.
Więc się uczysz.
Ludzie są skomplikowani.
- On i Niedźwiedź zabierają mnie do mamy. - Jest i Niedźwiedź?
W porządku.
To moi przyjaciele. Tylko nie przepadają za sobą.
Posłuchaj.
Skoro już wyszedłeś za ogrodzenie, nie możesz się zatrzymywać, dobrze?
Musisz złapać pociąg.
Ale chcę tu zostać z tobą!
Wiem o tym. Ale posłuchaj.
Masz ważniejsze rzeczy do roboty.
Nie chodzi już tylko o ciebie i o mnie.
Na świecie są inne dzieci takie jak ty. Liczą na ciebie.
Ale musisz być odważny.
Dobrze? Nawet gdy jest ciężko.
W porządku?
Nie bój się.
Dobrze. A teraz chodź.
Pokażę ci coś.
Jesteś już gotowy.
Pamiętaj, co ci powiedziałem.
Popatrz, Pubba.
Widzę cię.
Wkrótce zobaczy cię cały świat.
Pubba?
Pubba!
Wracaj, nie zostawiaj mnie!
Nie zostawiaj mnie, wracaj!
Miło mi cię poznać, Gus.
Nadchodzi. Nie zatrzymuj się!
Nie bój się, Gus. Jesteś już gotowy.
Gus!
Nie boję się!
- Gus! - Gus!
- Jesteś już gotowy. - Łasuchu!
Pamiętaj, co ci powiedziałem.
Wszystko zależy od ciebie. Nie poddawaj się.
Zdejmij to ze mnie.
Nie boję się.
Wolniej się nie dało?
- Czy ty go niosłaś? - Ledwo w tym widzę.
- Chciałaś założyć kask. - A ty spadochron.
- Hej! - Pasował!
Zaciśnij pięść.
A teraz stuknijcie je.
A teraz idziemy.
Gdy niegodziwość rozpleniała się po świecie,
szczęśliwe zakończenie pozostawało tuż poza zasięgiem.
- Jezu. - Wyglądasz, jakbyś zobaczył ducha.
Ostatnio jestem trochę niespokojny.
Nie tylko ty, sąsiedzie.
Rany, Adi. Spal to.
Wysyp tu trociny.
Nie każdy problem można rozwiązać ogniem.
Z niektórymi rzeczami trzeba się zmierzyć.
A właśnie, weź więcej dla Rani.
WIDZIELIŚCIE MNIE?
Czemu myślisz, że zaginęła?
Zniknęła trzy dni temu.
Trzy dni?
Mieszka obok. Nie zauważyłeś?
Nie widzieliśmy Nancie od przyjęcia Douga.
Z drugiej strony nie zwracaliśmy na to uwagi.
Na pewno będzie jej miło, gdy je zobaczy, jak już wróci.
- Miejmy nadzieję. - Tak.
A co tam u Rani?
Ostatnio jej nie widziałem.
No wiesz, od…
przyjęcia Douga była zajęta dezynfekowaniem domu,
bo mamy takie…
Takie granitowe blaty.
Trzeba je porządnie wyszorować.
Dzięki za radę. Dobry z ciebie człowiek.
Polegamy na tobie, wiesz?
Żeby pozostać zdrowymi i czujnymi.
Jeśli nadchodzi kolejna fala,
będziemy cię potrzebować.
Hej.
- Do usług. - Nawzajem. Na razie.
NANCIE ZAGINĘŁA
Obiecaj, że jeśli zaginę, wybierzesz lepsze zdjęcie.
Ledwo utrzymałem nerwy na wodzy.
Myślałem, że wie.
Nic nie zrobiliśmy.
Właśnie.
To tak, jakbyśmy sami ją zabili.
Kopnąłeś Nancie w pierś?
- Nie. - Czy ja kopnęłam Nancie w pierś?
Nie.
No i proszę. Jeśli chcesz kogoś winić, wiń Trixie.
Masz rację. Jak zawsze.
Nie wyglądasz dobrze.
Jesteś rozpalona.
Nigdy nie czekaliśmy tyle z kolejną dawką leku.
Nie martw się o mnie.
Martwię się za nas oboje.
Ja? Miałbym się martwić?
Znam cię.
Odbierz.
Odbiór.
Doktorze Singh, dostawa dla pana.
Zaraz tam będę.
Sekretny składnik.
Wkrótce poczujesz się lepiej, kochanie.
- Niedługo wrócę. - Daj spokój, idę z tobą.
Nie tylko ty masz ochotę na frytki.
Koktajl truskawkowy.
Samantha?
Musiała już wyjść.
Sprawdź tę. Ja przejrzę te.
Bingo.
Dobrze.
Świetnie.
Gotowa? Raz, dwa, trzy.
Wszystko gra?
- Tak. - Tak.
OSTATNI LUDZIE NIE MAMY HYBRYD
Nie.
Nie!
Adi?
Czemu z zamrażarki cieknie woda?
Pójdę sprawdzić. Chodź tu.
Wciąż tu jest.
Zostawiłeś otwarte drzwi?
Nie, zamknięte.
Chyba.
Samanthy nie ma.
Co, jeśli ją zobaczyła?
Musimy…
- Musimy iść. - Tak.
Tam są!
Rany. Cześć wszystkim.
Przegapiliśmy informację o zebraniu straży sąsiedzkiej?
Powiesz nam, co jest w zamrażarce, Adi?
Okłamałeś mnie.
Dobrze wiedziałeś, gdzie jest Nancie.
Bo to ty ją zabiłeś.
Przykro mi, Bob.
Przykro mi, że tak się o tym dowiedzieliście.
Była chora.
To czemu nam nie powiedziałeś?
- Zbudowaliśmy tę społeczność na zaufaniu. - Nie.
Zbudowaliśmy ją na hipokryzji.
Ilu sąsiadów usunęliśmy wspólnie w imię tego wirusa?
Ile benzyny trzeba, żebyśmy zapomnieli, że świat nie jest normalny?
Że już nigdy nie będzie normalny?
Osiedliliśmy się tu, szukając życzliwości,
a znaleźliśmy tylko…
dzikusów z lepszymi fryzurami.
Cholera.
Spokojnie. Ona nie zaraża. Tylko spok…
Zostawcie ją!
Nic nie zrobiła. Cofnijcie się!
Zostawcie ją! Ona nic nie…
Zostawcie ją!
Owszem, są takie chwile w naszym życiu, kiedy czas jest dla nas dobry.
Kiedy otrzymujemy dodatkową sekundę, dodatkową minutę,
dodatkową chwilę z ukochanymi osobami.
A czasami jest tak, jak mówiłem.
Czas nas dogania.
Czy przyjaźń ma w niepamięć pójść
Wspomnienie zasnuć mgła?
Czy przyjaźń ma w niepamięć pójść
W cień odejść dawny czas?
Będzie dobrze.
O nie. Boże.
Przepraszam.
Nie rób tego.
Jesteśmy tu. Razem.
To była moja wina.
Co?
To ja przyniosłem go do domu.
O czym ty mówisz?
Gdy wszystko się zaczęło. Pracowałem w szpitalu.
Miałem cię chronić, a zaraziłaś się przeze mnie.
Adi, to był syn Johnsonów na imprezie przy basenie.
Ciągle na mnie kichał.
Nie pamiętasz?
- Myślałem… - To nie byłeś ty, kochanie.
To nie ty.
Chodź tu.
Słyszysz mnie?
Kocham cię.
Ja ciebie też kocham.
Czy przyjaźń ma w niepamięć pójść
W cień odejść dawny czas?
Musicie się rozejść.
Bo otworzymy ogień.
Wynoście się!
Jak by nie było,
czas ma to do siebie, że wszystko ze sobą łączy, kiedy…
cóż, kiedy przyjdzie odpowiednia pora.
Doktor Singh, jak mniemam?
Uroczy dom.
Napisy: Krzysiek Ceran