ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΣΑΣ
Λένε ότι ο χρόνος είναι αυτός που μας εξισώνει όλους.
Και αυτό οφείλεται σε κάτι πολύ απλό.
Όποιος κι αν είσαι, όπου κι αν πας,
το πλήρωμα του χρόνου έρχεται για όλους μας.
Γκλάντις.
Στρατηγέ.
Πάει καιρός.
Τα αγόρια και εγώ ήμασταν στη γειτονιά κι είπαμε να περάσουμε.
Μπορούμε να μπούμε;
Κάθισε.
Όλο αυτό
είναι απαραίτητο;
Το να προσποιείσαι
ότι πάσχεις από ανίατη νόσο είναι απαραίτητο;
Δεν δουλεύω πια για σένα.
Γκλάντις,
έρχεται νέο κύμα, ίσως είναι η τελευταία μας ευκαιρία.
Υπάρχουν
μόνο δύο ειδών άνθρωποι στον κόσμο.
Οι άνθρωποι που επέτρεψαν
σε αυτόν τον απαίσιο,
άγριο, βίαιο ιό να σκοτώσει τους ίδιους
και τους αγαπημένους τους.
Συζύγους, μανάδες, πατεράδες, παιδιά.
Όπως τις δύο κορούλες σου.
Και μετά υπάρχουν οι στρατιώτες.
Άνθρωποι πρόθυμοι να κάνουν
ό,τι χρειαστεί,
για να νικήσουν αυτήν την απαίσια νόσο,
για να ανακτήσουν τον έλεγχο, να αποκαταστήσουν την ανθρωπότητα.
Θα σε αφήσω να μαντέψεις τι είδος ανθρώπου είμαι εγώ.
Είσαι ένα τέρας.
Το πραγματικό ερώτημα, Γκλάντις, είναι ποια είσαι εσύ.
Πού είναι το ρημαδοβιβλίο;
Το άφησα
στον αντικαταστάτη μου.
Στο Ρόκμπριτζ.
Στον γιατρό Σινγκ.
Περίφημα.
Το εκτιμώ πολύ αυτό.
Παιδιά είναι.
Θα…
Θα υπάρχουν για χρόνια, ενώ εμείς θα έχουμε χαθεί.
Ό,τι κι αν κάνεις.
Ναι, είναι παράξενος ο χρόνος.
Αδιάκοπος σύντροφος…
Μη!
…ώσπου πια δεν είναι.
Όχι!
ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΣΑΣ
Είδες; Σαν τον Τομ και τον Χακ, όταν τους κυνηγούσαν οι κακοί.
Τι έπαθες;
Τίποτα.
Φταίει που έχασα τα χάπια σου;
Όχι.
Άκου, μικρέ.
Ήθελα να σε ευχαριστήσω
για αυτό που έκανες.
Τι έκανα;
Με στήριξες.
Κι εσύ εμένα.
Κάνε γροθιά.
Τέλειο.
Είμαστε καλή ομάδα, Μεγάλε.
Ως προς αυτό…
Άκου, Γλυκάκια.
θα έρθω μαζί σου ως το Κολοράντο.
Περίμενε.
Θα έρθεις μαζί μου;
Αμέ. Γιατί όχι;
Μην το κάνεις θέμα, εντάξει;
Πρώτα πρέπει να φτάσουμε εκεί.
Τι πας και κάνεις, Τζεπ;
Χάσαμε το τρένο, όμως.
Πώς θα φτάσουμε εκεί;
Πρώτα πρέπει να σκεφτούμε πώς θα βγούμε στον πιο κοντινό δρόμο.
Αυτά τα αλητάκια με μπερδέψανε.
Αυτό κάνεις τώρα;
Κρύβεσαι στο δάσος και περιμένεις να σε δεχτούν ξανά οι φίλοι σου;
Θέλω να μιλήσω στον Γκας.
Εντάξει. Στα γρήγορα.
-Ξέχασα να σου δώσω αυτό. -Για να το δω.
Έτσι θα βρεις τη μαμά σου. Εδώ είναι όλα όσα η ομάδα μου,
η πρώην ομάδα μου, βρήκε για την Μπέρντι.
-Τι είναι αυτό; -Μια διεύθυνση.
Μάλλον της μαμάς σου.
Μισή διεύθυνση είναι.
Τι είναι το Γκόγκρο; Δεν υπάρχει καν.
Πριν δεν είχατε τίποτα.
Τέλος πάντων, ελπίζω να βοηθήσει. Και καλή σου τύχη!
Περίμενε, πού πας;
-Στο τρένο. -Μαλακίες.
-Το τρένο δεν περνάει από εδώ. -Περνάει.
Μόνο που δεν σταματάει.
Κι εμείς στο τρένο πάμε. Να έρθουμε μαζί σου;
-Δεν ξέρω αν είναι καλή ιδέα, Γκας. -Συμφωνώ.
Γιατί;
Η τύπισσα είναι τρελή.
Θα περάσω την Κοιλάδα της Θλίψης.
Τι είναι αυτό;
Το πιο τοξικό λιβάδι από μοβ άνθη.
Αν δεν θέλεις να πεθάνεις, δεν πλησιάζεις.
Αλλά είναι ο πιο σύντομος δρόμος.
Και ο Στρατός των Ζώων δεν θα ψάξει εκεί.
Έλα, Μεγάλε. Το τρένο θα μας πάει στο Κολοράντο.
-Πρέπει να πάμε μαζί της. -Όχι.
-Σε παρακαλώ πολύ πολύ. -Όχι.
-Σε παρακαλώ! -Όχι.
Σε παρακαλώ…
Εντάξει!
Αλλά εσύ θα ακολουθείς εμένα.
Έγινε.
Είπα
ότι θα με ακολουθείς…
Γαμώτο.
-Εδώ πατάει το τρένο; -Όχι, αυτό ήταν για αυτοκίνητα.
Εκπλήσσομαι που ξέρεις τι είναι αυτοκίνητο.
Σκάσε!
Προχώρα.
ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΑ ΕΛΑΦΙΑ!
Αναρωτιέμαι πώς είναι το Γκόγκρο. Θα είναι όμορφο, σαν τη μαμά μου.
Τι ξέρεις γι' αυτήν, Γκας;
Ξέρω ότι δεν έχει κέρατα.
Και ότι ήμουν όλη της η ζωή, άρα σίγουρα με ψάχνει.
Ξέρεις, καμιά φορά, όταν φανταζόμαστε πώς είναι κάποιος,
μπορεί να απογοητευτούμε.
Άσ' τον ήσυχο.
Εσύ είσαι αλλεργική στους ενήλικες, δεν θα γίνει κι αυτός.
Πώς μου ήρθε;
Είμαι σίγουρη ότι του δίδαξες όλες τις εκφάνσεις του ανθρώπινου γένους.
Δεν ήξερα ότι σε απασχολούν οι εκφάνσεις.
Δεν φαινόταν κάτι τέτοιο στη φάση με την παρανοϊκή ομάδα σας.
-Πότε με ευχαρίστησες που σε έσωσα; -Μη μαλώνετε.
Δεν με έσωσες εσύ, αλλά ο μικρός.
Πόσο ακόμα;
Γιατί; Κουράστηκες;
Μην αρχίζεις.
Γκας.
Να σε βλέπω.
Το δέντρο αυτό φοράει κουβέρτα;
Δεν είναι κουβέρτα.
Αλεξίπτωτο είναι.
Δεν είχα δει ποτέ, αλλά το έχω ακουστά.
Τα παλιά χρόνια,
οι άνθρωποι πηδούσαν από αεροπλάνα ενώ πετούσαν.
Και τα αλεξίπτωτα έκοβαν τη φόρα τους, καθώς έπεφταν.
Ξέρεις, για να μη χτυπήσουν.
Μου κάνεις αστείο;
Εννοείς πλάκα. Και όχι.
Το έκαναν και για διασκέδαση.
Εντάξει.
Αλλά μερικές φορές το έκαναν και για να σκοτώσουν.
"Πόλεμο" το λέγανε.
Με περνάτε για χαζό, έτσι;
Αν αυτή η κουβέρτα ήταν μαγική,
γιατί κάποιος την άφησε να κρέμεται για πάντα;
-Έχεις δίκιο. -Ναι.
Σοβαρά, παιδιά.
Δεν είναι ωραίο.
Ηρέμησε, κοντεύουμε.
Εσύ πού πας;
Κάπου.
Καθόρισε το κάπου.
Νότια φροντίζουν τους υβριδικούς.
Έφυγα απ' τον Στρατό των Ζώων, αλλά θέλω να συνεχίσω να βοηθάω.
-Εσύ; -Εγώ τι;
Πιστεύεις ότι η μαμά του είναι ζωντανή…
Γκας;
Δέντρο με καραμελωμένα μήλα.
Έχει σούπερ ακοή.
Εντάξει, δεν μας ακούει. Λοιπόν, δεν έχει σημασία τι πιστεύω εγώ.
Η ελπίδα αναβλύζει από κάθε πόρο αυτού του παιδιού.
Απορώ πού τη βρίσκει.
Γιατί το κάνεις αυτό;
Γιατί τον βοηθάς;
Έχω τους λόγους μου.
Γιατί δεν καθορίζεις τους λόγους αυτούς;
Δεν θα σου καθορίσω τίποτα.
Τα καταφέραμε.
Φτάσαμε.
Επιτέλους.
Η Κοιλάδα της Θλίψης.
Χαρούμενη τη βλέπω εγώ.
Λένε ότι εδώ έθαβαν τους νεκρούς μετά τη Μεγάλη Κατάρρευση.
Τα λουλούδια βγήκαν από την Αρρώστια.
-Αρρωσταίνουν τον κόσμο; -Κανείς δεν τολμά να πλησιάσει.
Και πώς θα περάσουμε;
Από εκεί.
Αποκλείεται.
Με την καμία.
Τι; Φοβάσαι;
Όχι, είμαι έξυπνος. Αποκλείεται να αντέξει το βάρος μας.
Εννοείς το δικό σου βάρος.
Τότε, θα συνεχίσουμε χωρίς εσένα.
Αυτό σχεδίαζες εξαρχής.
Θέλω μόνο να πάω στο τρένο.
-Παιδιά. -Κόφ' το.
Όχι, εσύ το παίζεις σκληρή,
όπως όταν οι φίλοι σου σε πέταξαν σαν σκουπίδι.
Άντε στον διάολο.
Εκεί ακριβώς είμαι.
Αν δεν ήσουν εσύ, εγώ δεν θα βρισκόμουν καν εδώ.
Ξέρω ότι δεν μπορείς να το καταλάβεις,
γιατί εσύ κοιτάς μόνο την πάρτη σου.
Αλλά αυτοί ήταν η μόνη μου οικογένεια.
Κι εσύ τα έκανες όλα μαντάρα!
Όχι! Γκας!
Περίμενε, μικρέ!
-Κατέβα! -Περίμενέ μας, Γκας!
-Μη, Γκας! -Μικρέ!
Περίμενε, Γκας.
Είναι μακριά. Περίμενέ μας, εντάξει;
-Όχι άμα μαλώνετε. -Γκας;
-Τσακίσου εδώ! -Μην του φωνάζεις!
Δεν βοηθάνε οι φωνές.
Βοηθάνε εμένα. Γκας!
Ένα βήμα ακόμη και δεν θα είμαστε ομάδα πια!
Το εννοώ! Γύρνα πίσω!
Όχι!
Βοήθεια, Μεγάλε!
-Δεν θα σε αντέξει. -Έχεις καλύτερη ιδέα;
Γκας!
Γαμώτο.
Κρατήσου.
Μην κουνιέσαι.
Ακίνητος.
Κρατήσου!
Γλυκάκια!
Γκας!
-Γκας! -Γκας!
Γκας!
-Γκας! -Γκας!
Γκας!
ΖΩΟΛΟΓΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ
Και ενώ για κάποιους ο χρόνος τελείωνε,
η Έιμι κι η Γουέντι είχαν όλον τον χρόνο του κόσμου.
Τους πήρε χρόνια να δημιουργήσουν
αυτό που θα εξελισσόταν σε ό,τι πιο σημαντικό για εκείνες.
Το Καταφύγιο.
Ακίνητος, Μπόμπι. Είμαστε έτοιμοι να πάμε στα μαγαζιά.
Μην κουνιέσαι.
Ευχαριστώ.
Περίμενε, Μπόμπι, έλα πίσω.
Δεν το ήθελα.
Μπόμπι, γύρνα πίσω.
Ναι; Είναι κανείς εκεί έξω;
Προσπαθώ να βρω το Καταφύγιο.
Ακούω.
Δόξα τω Θεώ. Βρήκαμε έναν υβριδικό. Ένα μωρό οπόσουμ.
Δεν ξέρουμε πώς να το φροντίσουμε. Βρήκαμε το φυλλάδιο.
Μπορείς να μας βοηθήσεις;
Θα σας πω πού να το αφήσετε. Και θα έρθουμε να το παραλάβουμε.
Θες να τον αφήσουμε; Είναι μωρό. Μπορούμε να έρθουμε εμείς.
Αυτοί είναι οι κανόνες.
Αυτό το πράγμα δεν θα επιβιώσει πολύ. Πες μου πού είσαι.
Χρειάζεται βοήθεια.
Έχε μου εμπιστοσύνη.
Μ' ακούς;
Μαμά;
Θα πάρουμε κι άλλο μωρό;
Είναι πολύ επικίνδυνο.
Πού είναι ο Μπόμπι;
Δεν ξέρω.
Όλο σκάβει τρύπες.
Βγαίνει έξω καμιά φορά.
Εγώ του το ζήτησα. Με βοηθάει σε κάτι.
Εμένα δεν μ' αφήνεις να βγαίνω.
Αυτό σ' ενοχλεί;
-Μπορείς να παίξεις με άλλους υβριδικούς. -Δεν ασχολούνται.
Και ο Τζούνιορ;
Δεν κατεβαίνει πια από το δέντρο του.
Είναι μισός κουκουβάγια.
Και ο Χένρι;
Δεν βγαίνει από το καβούκι του.
Είναι πολύ ντροπαλός.
Από ό,τι θυμάμαι,
κι εσύ είσαι μισή ζώο.
Όχι όπως οι άλλοι.
Τα κάνεις πολύ μεγάλα.
Έτσι πρέπει να 'ναι.
Σίγουρα δεν είσαι γουρουνάκι;
Τη δουλεύεις καλά τη λάσπη.
Δεν είσαι τόσο ζώο όσο οι υπόλοιποι.
Δεν πειράζει.
Μερικές φορές εύχομαι να ήμουν.
Εγώ όχι.
Χωρίς εσένα δεν θα μπορούσα να φροντίσω αυτό το μέρος.
Επειδή είσαι έξυπνη.
Πιο έξυπνη κι από άνθρωπο.
Ούτε άνθρωπος είμαι.
Πάλι καλά!
Κι εγώ στην ηλικία σου ήμουν διαφορετική.
Μόνο όταν ήρθα εδώ
και βρήκα εσένα,
επιτέλους
έμαθα να είμαι ο εαυτός σου.
Εγώ πώς μπορώ να το μάθω;
Με το να μη νομίζεις ότι έχεις πρόβλημα.
Γιατί είσαι τέλεια όπως είσαι.
Μπόμπι, γύρισες!
Τι έφερες, Μπόμπι;
Πού το βρήκες αυτό;
Φράχτης.
Το βρήκε στον φράχτη.
Μας ανακάλυψαν.
Σκύλε;
Περίμενέ με!
Πού πάμε;
Σκύλε, πιο αργά.
Σκύλε! Πού είσαι;
Μπάμπα!
Γκας!
Ψήλωσες πολύ!
Περίμενε.
Έτσι μπράβο.
-Φαίνεσαι κουρασμένος. -Έκανα πολύ δρόμο.
Μου έλειψες.
Κι εμένα μου έλειψες.
Πρέπει να σου πω κάτι.
Και…
θα θυμώσεις.
Εντάξει.
Δοκίμασε, δεν έχουμε πολύ χρόνο.
Παραβίασα τον κανόνα σου.
Τον μοναδικό κανόνα που μου είπες να μην παραβιάσω ποτέ.
Πέρασα τον φράχτη.
Ναι.
Θύμωσες;
Ήξερα ότι κάποτε θα περνούσες τον φράχτη.
Αλήθεια;
Ήθελα μόνο να μείνεις όπως σε θυμόμουν.
Δηλαδή, έκανα το σωστό;
Δεν ξέρουμε πάντα το σωστό. Έτσι ωριμάζουμε.
Πρέπει να ακολουθείς αυτό,
ακόμη κι αν είναι δύσκολο.
Δεν σου είπα το χειρότερο.
Πες μου.
Έφυγα με έναν από αυτούς που με προειδοποίησες.
Εντάξει.
Αλλά δεν είναι και τόσο κακός.
Έχει λίγο καλό μέσα του.
Πρέπει να το ψάξεις μόνο.
Δηλαδή, μαθαίνεις.
Οι άνθρωποι είναι περίπλοκοι.
-Με την Αρκούδα κι αυτόν ψάχνουμε τη μαμά. -Υπάρχει κι Αρκούδα;
Εντάξει.
Φίλοι μου είναι, απλώς δεν τα πάνε καλά μεταξύ τους.
Άκουσέ με.
Τώρα που πέρασες τον φράχτη, πρέπει να συνεχίσεις.
Εντάξει;
Πρέπει να προλάβεις το τρένο.
Μα θέλω να μείνω εδώ μαζί σου!
Το ξέρω, φίλε. Άκουσέ με, όμως.
Τώρα έχεις πιο σημαντικά πράγματα.
Αυτό δεν αφορά μόνο εμάς, εντάξει;
Υπάρχουν κι άλλα παιδιά σαν εσένα και βασίζονται σε σένα.
Πρέπει να φανείς γενναίος.
Ακόμα κι όταν είναι δύσκολο.
Εντάξει;
Μη φοβάσαι.
Εντάξει. Έλα τώρα.
Θα σου δείξω κάτι.
Είσαι έτοιμος, Γκας.
Να θυμάσαι τι σου είπα.
Κοίτα με, Μπάμπα.
Σε βλέπω.
Και σύντομα θα σε δει και ο κόσμος.
Μπάμπα;
Μπάμπα!
Γύρνα πίσω, μη μ' αφήνεις!
Μη μ' αφήνεις, έλα πίσω!
Χαίρομαι πολύ που σε γνωρίζω, Γκας.
Έρχεται, μη σταματάς!
Μη φοβάσαι, Γκας. Είσαι έτοιμος.
Γκας!
Δεν φοβάμαι!
-Γκας! -Γκας!
Είσαι έτοιμος!
Γλυκάκια!
Να θυμάσαι τι σου είπα.
Από σένα εξαρτάται.
Μην τα παρατάς.
Βγάλτε μου το αυτό.
Δεν φοβάμαι.
Πιο αργά δεν ήξερες να πας;
-Δεν τον κουβαλούσες εσύ. -Δεν βλέπω τίποτα.
-Εσύ ήθελες το κράνος. -Εσύ ήθελες το αλεξίπτωτο.
-Παιδιά! -Μου κάνει!
Κάντε γροθιά.
Χτυπήστε τες.
Και τώρα πάμε.
Κι ενώ η μοχθηρία απλωνόταν παντού,
η παραμυθένια ευτυχία παραμένει κάτι άπιαστο για ορισμένους.
-Χριστέ μου! -Κάνεις σαν να είδες φάντασμα.
Είμαι λίγο νευρικός αυτό το διάστημα.
Όχι μόνο εσύ, γείτονα.
Έλεος, βρε Άντι, κάψ' το.
Και ρίξε ροκανίδια.
Δεν λύνονται με φωτιά όλα τα προβλήματα, Μπομπ.
Κάποια πράγματα πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε.
Επί τη ευκαιρία, πάρε κι άλλα για τη Ράνι.
ΜΕ ΨΑΧΝΟΥΝ
Γιατί πιστεύεις ότι αγνοείται;
Τρεις μέρες έχει να φανεί.
Τρεις μέρες;
Δίπλα σας μένει.
Δεν το προσέξατε;
Έχουμε να δούμε τη Νάνσι απ' το πάρτι του Νταγκ,
αλλά δεν την παρακολουθούμε κιόλας.
Θα συγκινηθεί όταν γυρίσει και δει ότι φτιάξατε φυλλάδια.
-Το ελπίζω. -Ναι.
Πώς τα πάει η Ράνι;
Δεν την έχω δει τελευταία.
Ξέρεις,
μετά το πάρτι έχει αφοσιωθεί στην απολύμανση του σπιτιού,
γιατί έχουμε…
πάγκους από γρανίτη.
Πρέπει να καθαρίσεις καλά τους αρμούς.
Ναι, ευχαριστώ για την πληροφορία. Είσαι καλός άνθρωπος.
Βασιζόμαστε πάνω σου.
Για να παραμείνουμε υγιείς, σε εγρήγορση.
Αν έρχεται κι άλλο κύμα,
θα σε χρειαστούμε, φίλε.
-Στη διάθεσή σας. -Παρομοίως. Τα λέμε.
Αν ποτέ εξαφανιστώ, βάλε καλύτερη φωτογραφία.
Μόνο έτσι μπόρεσα να συγκρατηθώ.
Νόμιζα ότι το κατάλαβε.
Άντι, δεν κάναμε τίποτα.
Ακριβώς!
Αυτό είναι σαν να τη σκοτώσαμε.
-Κλότσησες τη Νάνσι στο στήθος; -Όχι.
Την κλότσησα εγώ στο στήθος;
Όχι.
Έληξε.
-Αν ψάχνεις φταίχτη, μίλα στην Τρίξι. -Δίκιο έχεις, όπως πάντα.
Δεν μ' αρέσει η όψη σου.
Ψήνεσαι στον πυρετό.
Δεν έχεις μείνει τόσο πολύ καιρό χωρίς αγωγή.
Μην ανησυχείς για εμένα.
Ανησυχώ εγώ αρκετά.
Εγώ να ανησυχώ;
Σε ξέρω καλά.
Απάντησε.
Ακούω.
Γιατρέ Σινγκ, έχετε πακέτο στην κλινική.
Έρχομαι αμέσως.
Η μυστική σάλτσα.
Θα γίνεις καλά πολύ σύντομα, αγάπη μου.
-Δεν θα αργήσω. -Τι λες; Θα 'ρθω κι εγώ.
Θέλω κι εγώ τηγανιτές πατάτες.
Και μιλκσέικ φράουλα.
Σαμάνθα;
Μάλλον έφυγε νωρίς.
Εσύ άνοιξε αυτό, εγώ αυτά.
Να το!
Ωραία.
Λοιπόν.
Λοιπόν, έτοιμη; Ένα, δύο, τρία.
Είσαι καλά;
-Ναι. -Ναι.
ΥΒΡΙΔΙΚΟΙ ΤΕΛΟΣ
ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
Όχι.
Όχι!
Άντι;
Γιατί τρέχει νερό απ' τον καταψύκτη;
Πάω να δω. Έλα εδώ.
Εδώ είναι ακόμα.
Άφησες την πόρτα ανοιχτή;
Όχι, είχα κλειδώσει.
Νομίζω.
Η Σαμάνθα έφυγε.
Κι αν την είδε;
Να…
-Πρέπει να φύγουμε. -Ναι.
Να τοι!
Γεια σας.
Μήπως δεν ενημερωθήκαμε
για τη συνέλευση της περιπόλου της γειτονιάς;
Θα μας πεις τι υπάρχει στην κατάψυξη, Άντι;
Μου είπες ψέματα πριν.
Ήξερες πού ήταν η Νάνσι.
Γιατί εσύ τη σκότωσες.
Λυπάμαι, Μπομπ.
Και λυπάμαι πολύ που το μαθαίνετε με αυτόν τον τρόπο.
Ήταν άρρωστη.
Και γιατί δεν μας το είπες;
-Η γειτονιά βασίζεται στην εμπιστοσύνη. -Όχι.
Όχι, η γειτονιά βασίζεται στην υποκρισία.
Πόσους γείτονες έχουμε αφανίσει όλοι μαζί στο όνομα αυτού του ιού;
Πόση βενζίνη παίρνει για να ξεχάσουμε ότι τα πράγματα δεν είναι φυσιολογικά;
Κι ότι δεν θα γίνουν ποτέ;
Εγκατασταθήκαμε εδώ αναζητώντας καλοσύνη
και τελικά βρήκαμε
αγροίκους με καλύτερο κούρεμα.
Γαμώτο.
Ηρεμήστε, δεν είναι μεταδοτική.
Αφήστε την ήσυχη!
Δεν έκανε τίποτα! Φύγετε!
Αφήστε την ήσυχη!
ΝΑ ΜΑΣ ΞΑΝΑΡΘΕΤΕ
Πράγματι,
υπάρχουν στιγμές στη ζωή που ο χρόνος μας φέρεται με καλοσύνη,
που μας δίνεται ένα δευτερόλεπτο παραπάνω, ένα λεπτό παραπάνω,
μια στιγμή παραπάνω με όσους αγαπάμε.
Και μερικές φορές, όπως είπα,
έρχεται το πλήρωμα του χρόνου.
Τους φίλους ας ξεχάσουμε
Για πάντα τους παλιούς
Απ' το μυαλό ας σβήσουμε
Καιρούς αλλοτινούς
Εντάξει.
Θεέ μου.
Συγγνώμη.
Σταμάτα.
Είμαστε εδώ.
Μαζί.
Εγώ φταίω.
Τι;
Εγώ το έφερα σπίτι.
Μα τι λες;
Όταν ξεκίνησαν όλα, δούλευα στο νοσοκομείο.
Εγώ υποτίθεται ότι θα σε προστάτευα και τελικά σε εξέθεσα.
Ο γιος των Τζόνσον με κόλλησε στο πάρτι. Φταρνιζόταν συνέχεια πάνω μου.
Δεν το θυμάσαι;
-Νόμιζα… -Δεν έφταιξες εσύ, αγάπη μου.
Ποτέ δεν έφταιξες εσύ.
Έλα εδώ.
Έλα.
Σ' αγαπώ.
Κι εγώ σ' αγαπώ.
Απ' το μυαλό ας σβήσουμε
Καιρούς αλλοτινούς
Γυρίστε σπίτια σας!
Ειδάλλως, θα ανοίξουμε πυρ.
Φύγετε τώρα!
Σε κάθε περίπτωση πάντως,
ο χρόνος έχει έναν περίεργο τρόπο να τους ενώνει όλους,
την κατάλληλη στιγμή.
Ο γιατρός Σινγκ, υποθέτω.
Υπέροχο σπίτι.
Υποτιτλισμός: Μάρθα Λυρώνη