NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Daj rozkaz.
Jak będę gotowa.
Do dzieła.
Nadążaj.
Zasadzka!
Nie wstawaj.
Nie widzę ich.
Ktoś tu sobie jaja robi.
Czysto! Dołącz.
Nie skrzywdzimy cię. Przyszliśmy cię uwolnić, Gus.
Dzięki. Co mam teraz zrobić?
On umie mówić.
Tak, ale czemu nie ucieka jak inne hybrydy?
Ewidentnie nie jest jak inne hybrydy, Kucyku.
Zbyt długo tu tkwimy. Ruszajmy.
Gus, dajemy ci wolność.
Ruszaj, gdzie chcesz, byle z dala od niego.
Powodzenia. Próbuję się go pozbyć od wielu dni.
- Czemu on żyje? - Był związany jak Gus.
Poza tym myślałam, że działamy tylko na twój rozkaz.
Zastrzel go.
Nie! Przestańcie!
Zabrać ich obu.
Obu?
Nigdy ich nie oszczędzamy.
I nigdy nie uratowaliśmy gadającej hybrydy.
Procedury delta. Wzdłuż rzeki.
Ruszamy.
Słodka samotność.
Aimee Eden myślała, że tylko tego pragnie.
Ostatni Ludzie spalili pola.
Jesteśmy w Montrose, w starym domu kwakrów.
Jest tam kto? Czy ktoś mnie słyszy?
Ale to było zanim poznała kogoś,
kto był wart więcej niż jakakolwiek samotność.
Mamo?
Czemu nie ma więcej ludzi?
Co?
Ten człowiek z radia.
Boi się Ostatnich Ludzi.
Czemu oni są ostatni?
To tylko nazwa.
Głupia nazwa głupich ludzi.
Powinnaś spać
i nie powinnaś tego słuchać.
Ale skoro nie śpisz, przygotuj się.
Na zakupy.
Zaczekaj na mnie!
- Ciężkie? - Nagle się zrobiło.
JĘZYK MIGOWY
Mamo?
- Tak, Świnko? - Czuję dym.
Patrol, zgłoś się do bazy.
Zrozumiałem. Ruszam.
NIEBEZPIECZEŃSTWO
Cieszę się, że nie zostało wielu ludzi.
Ja też.
Co to za miejsce?
To nasz dom.
Gdy ktoś dołącza do Armii,
maluje swoje ulubione zwierzę.
Ten jest twój?
Tak.
Czemu dalej ich nie ma?
Byłam pierwszą członkinią Armii Zwierząt…
bo ją stworzyłam.
Zaraz, gdzie Jepp?
Nie skrzywdzisz go, prawda?
Bez mojej zgody nikt go nie ruszy.
Obiecuję.
Klnę się na swoje życie.
Nie chcę, żebyś umarła.
Nie przejmuj się.
To po prostu bardzo mocna obietnica.
A teraz…
jesteś gotowy na najlepsze miejsce na Ziemi?
Patrzcie. To Niedźwiedź.
Niedźwiedź wróciła.
Patrzcie.
Chłopaki, jelonek.
Przyszedł tu.
Czemu tak się gapią?
Nie poznali dotąd takiej wyjątkowej hybrydy,
więc są trochę podekscytowani.
Niesamowite.
Gdzie są wszyscy rodzice?
Nie mamy rodziców.
Żadnych rodziców?
Spokojnie, zaraz przestaną być dziwni.
Przywitaj się.
Cześć!
Mogę ich dotknąć? W porządku?
Tej nocy Gus jest królem.
Lubisz słodycze?
Pubba dawał mi syrop, ale mówił, że zniszczy mi zęby.
Są tego warte.
To moje ulubione.
Smakują jak błyskawica! Co to?
To kwaśne żelki.
Po co wam te błyszczące pudełka?
Nie widziałeś komputera?
Chcesz zobaczyć, co w nich jest?
Tak.
Zaraz wracam.
Co w nich jest?
Cały świat, stary.
Gotowy? Patrz.
Spójrz!
Mogę być tobą.
Ale po co?
Jak to? Wszyscy chcielibyśmy być jak ty.
Mój przyjaciel Rusty powiedział, że większość ludzi nas nienawidzi,
bo wywołaliśmy Przypadłość.
Większość ludzi jest głupia.
Hybrydy nie wywołały wirusa.
Naprawdę?
A kto to zrobił?
Nikt nie wie.
Ale to nie wy.
Hybrydy to sposób na przetrwanie Ziemi.
Posłuchaj.
Przed wirusem Ziemia umierała.
Ludzie…
Dorośli…
zniszczyli ją dla własnych egoistycznych potrzeb,
nie zostawiając nam niczego.
Mój Pubba mówił, że źli ludzie brali, co tylko chcieli.
Tak.
Tak było.
Wciąż to robią.
Wiesz, że przed wirusem woda nie była niebieska?
To dlatego, że napełnili ją śmieciami.
Niebo też.
Ale gdy urodziły się takie dzieci jak ty,
rany Ziemi zaczęły się goić.
Można żyć, nie biorąc. Można utrzymać Ziemię przy życiu.
Dlatego przysięgaliśmy
chronić hybrydy za wszelką cenę.
- Tak. - Właśnie.
Dlatego nie mieszkają tu dorośli?
Cała moja rodzina została zamordowana przez dorosłych.
Przez Ostatnich Ludzi.
Bo nie mieli nikogo, kto by ich ochronił.
Ale teraz
możemy chronić się sami.
Mam ostatnie, bardzo ważne pytanie.
Umiesz prowadzić?
Uwaga!
Nie wiem, jak długo możemy go trzymać.
Widziałaś, jaki to gigant.
Radziliśmy sobie z gorszymi.
Czemu nie możemy go zabić?
Daisy jest gotowa.
To co innego.
Żadna hybryda nie chroniła kłusownika.
Nie ciekawi cię to?
Nie.
Ciebie też nie powinno.
Ma piętno.
Mam ci przypomnieć, kto tu rządzi?
Pubba mógłby napisać tu setki książek.
O czym będzie twoja?
O przygodach z Jeppem. Szukamy mamy.
Chcesz znaleźć mamę?
Tak. Mogę?
Jepp zabiera mnie do Kolorado, bo ona tam jest.
Znasz ją? Nazywa się Ptaszyna.
Ptaszyna?
Pasuje jej to imię.
Przykro mi, nie znam jej.
Ale może się czegoś dowiemy.
Tak?
Na razie to będzie nasz sekret, dobrze?
Sprawdź to. Ptaszyna w Kolorado.
Czy tutaj zawsze tak jest?
Chciałbyś zostać?
Może mógłbym was odwiedzić, jak już znajdę z Jeppem mamę.
Mogę o coś spytać?
Skoro mieliście iść do Kolorado,
to czemu was tam nie ma?
Bo złapali nas źli ludzie, pamiętasz?
Zanim się zjawiliście.
Jepp był zły, że przegapiliście pociąg?
Nie, on nie miał jechać ze mną.
Pojechałbym sam.
Pojechałbyś sam pociągiem?
Tak.
To trochę przerażające.
Tak, ale już kiedyś byłem sam.
Jak Pubba zachorował.
Dałbym radę.
Długo byłeś sam?
Nie wiem.
Wszystkie pory roku.
To długo.
Tak.
Gdy straciłam rodzinę, też byłam sama.
Byłam przerażona.
I samotna.
Czasami tak się cieszyłam na widok innej osoby,
że zapominałam, że może być zła.
Bo chciałam mieć przyjaciela.
Byle kogo.
- Jepp to mój przyjaciel. - Tak ci powiedział?
Nie, ale nie musi.
Chcesz znać prawdę?
To jeden ze złych ludzi, o których mówił ci tata.
Jeden z Ostatnich Ludzi.
Tych, którzy złapali cię na Targu.
Tych, którzy zabili moją rodzinę.
Trzymaliby hybrydę z jednego powodu. Nie po to, żeby się zaprzyjaźnić.
Ostatni Ludzie postawili sobie za cel eliminację hybryd.
A my postanowiliśmy je chronić.
Dlatego powinieneś zostać z nami, nie z Jepperdem.
Gdzie on jest?
Chcę go zobaczyć.
SEKCJA HYBRYDY
Nie możesz spać?
Przyjemności życia z nieuleczalną chorobą.
No i chciałam cię pożegnać.
Zadbać, żebym nie stchórzył?
Zadbać, żebyś zjadł śniadanie.
Skąd wzięłaś te ciastka?
Rozmawiałam z Twylą i Harley. Ostatnio złożyły specjalne zamówienie.
- Poprawią ci humor. - Tak.
Za wcześnie na ciastka?
Wiem, że zastrzyki nie działają
i po przyjęciu u Douga podjęliśmy decyzję,
ale gdybym miał jeszcze miesiąc, wiem, że by mi się udało.
Adi.
Już to przerabialiśmy.
Notatki doktor Bell są jasne.
Potrzebujemy…
żywej hybrydy.
Masz rację.
Jak zawsze.
To straszne, że musisz to dla mnie zrobić.
Że zawsze musiałeś coś poświęcać, żeby się mną zająć.
Chciałabym, żeby było inaczej. Od zawsze.
Nie chcę, żebyś robił coś…
Wiem.
Ogrodnik się obija, co?
Cześć, Nancie.
Masz dobre oko.
Musimy uważać na te diabelskie chwasty.
Bo pomyślą, że Przypadłość się szerzy. A po tym, co stało się u Douga…
Czasem po prostu rosną.
To prawda.
Czy…
Rani jest w domu?
Chciałam porozmawiać.
Wciąż śpi.
To do niej niepodobne.
Oby nic jej nie było.
Była nasza rocznica ślubu,
więc otworzyliśmy starego merlota, którego trzymaliśmy od dekady.
Trochę za dużo wypiła.
Cóż, musimy świętować, kiedy jest okazja.
Miłego dnia, Nancie.
NA KOŃ, KOWBOJU!
PRZESZCZEP KOMÓREK MACIERZYSTYCH
Unikalne wydzieliny z szyszynki żywej hybrydy
w połączeniu z komórkami macierzystymi szpiku kostnego hybryd
tworzą „sekretny składnik”, że tak powiem,
obecnej terapii antywirusowej.
SEKRETNY SKŁADNIK
Nie wiem, co da pytanie go o to.
Po prostu warto o tym wspomnieć po ostatnich wydarzeniach.
W końcu nie wiemy, kto spośród nas…
Nancie.
Doktorze.
Nancie wpadła, żeby…
Ale właśnie wychodziłam.
Nie, proszę, chyba przerwałem wam intrygującą rozmowę.
Cóż, chodzi o to…
Te wydarzenia…
Czyli Doug Duncan.
Świętej pamięci.
Naprawdę chciałam, żebyś to ty poruszyła ten temat, złotko.
Nancie uważa, że powinniśmy wprowadzić obowiązkowe testy na wirusa.
I losowe próby.
Nie ma potrzeby.
Jesteś pewny siebie.
Myślisz, że mamy tyle zestawów do badań? Testujemy, gdy widzimy objawy.
Przegłosowaliśmy to.
Były trzy przypadki w ostatnim półroczu.
To nowa fala.
Ledwo przeżyliśmy ostatnią.
Odpowiedź brzmi nie.
Zwołam spotkanie.
- Pora na kolejne głosowanie. - Proszę.
Przepraszam.
Nie porozumiemy się.
W takim razie zadecydujemy wszyscy.
Tak.
Nie popełniliśmy dotąd błędu.
W końcu…
wszyscy wciąż żyjemy.
Prawda?
Proszę.
Prawie zapomniałam.
Szczęśliwej rocznicy, Rani.
Co takiego?
Wasza rocznica?
Była wczoraj, prawda?
No tak. Przepraszam.
Jestem rozkojarzona od tej sprawy z Dougiem.
Wyobrażam sobie.
Umiera. Ledwo je.
Nie możemy jej ciągle ukrywać.
Musimy iść dalej, ale jak Ostatni Ludzie zobaczą tę hybrydę, zginiemy.
Czy ktoś nas słyszy? Co mamy…
Czy mam ci zakazać używać radia?
Co ci mówiłam?
- Tylko słuchamy. - Tylko słuchamy.
Nie odzywamy się.
Wiem.
Wiem, jaka jesteś ciekawa świata.
Ale w naszej okolicy jest co odkrywać…
bez ryzykowania.
No dobrze.
Chodź.
Cudowny.
Dzięki, mamo.
Przy okazji, marchewki nam znikają.
- Jesz je ukradkiem? - Nie.
„Ogród nie służy do zabawy, tylko do pracy”.
Dobrze, Świnko.
Umyj ręce do kolacji.
Trzy szczypty.
Potrzeba więcej.
Wcale nie.
Mamo, spójrz na mój nos.
A teraz na swój nos. Wiem, co mówię.
Przygotowałem nowy plan dla folwarku zwierzęcego.
Wiesz co?
Co?
Trzeba dosolić.
Niewiarygodne.
Pójdę zająć się pompą.
Posprzątasz tu, jak skończysz.
Intruz.
Trzymaj się mnie.
Chodź.
Trzymaj się mnie.
Chodź.
Nie!
To mój przyjaciel. Nazywa się Bobby.
Jest taki jak ja.
Ja Bobby.
Możemy go zatrzymać?
Proszę?
One potrzebują naszej pomocy.
Jest tutaj?
Otwórz drzwi.
Wielkoludzie?
Cześć, mały.
Co oni ci zrobili?
Może spytasz swoją przyjaciółkę?
Może powiesz Gusowi, kim naprawdę jesteś?
To miłe.
Nie wyglądasz na fankę futbolu.
Wypuść nas teraz…
a może pozwolę niektórym z was żyć, jak będę wolny.
Gus może iść, kiedy zechce. Reszta zależy ode mnie.
Ona tu dowodzi.
Tak, załapałem.
Może mu o tym opowiesz?
Nakryłaś mnie.
Należałem do Ostatnich Ludzi.
Już nie należę.
Ludzie się zmieniają.
Zadowolona?
Ani trochę.
Byłeś jak ci goście na Targu?
- Czemu nie mówiłeś? - To nie takie proste.
Masz pojęcie, jak to było, gdy pojawiła się Przypadłość?
Ile miałaś lat?
Pięć?
Świat, który znaliśmy, skończył się.
Musieliśmy wybierać strony. Zabijać lub ginąć.
Może zrozumiesz, jak dorośniesz.
Ile rodzin zniszczyłeś?
Ile dzieci odebrałeś ich rodzicom?
Ile masz na sumieniu takich dzieci?
Nie zrobiłeś tego, bo musiałeś. Zrobiłeś to, bo byłeś w tym dobry.
Bo coś było w tobie popsute.
Wciąż jest popsute.
Przykro mi, Gus.
Też krzywdzisz ludzi.
- Co? - Tamci ludzie na koniach.
Skrzywdziłaś ich.
Ale on nie jest taki jak oni.
Zrobił mi kostium, żeby ludzie mnie polubili.
Kupował mi różne rzeczy.
I budzi mnie, gdy mam złe sny.
I nigdy nie próbował mnie sprzedać. Próbował mi pomóc.
Może nie jest w tym dobry, ale przynajmniej próbował.
Mały.
Nie słyszałeś, co powiedziała?
To nic. Jesteś Wielkoludem.
Słuchaj, nic mi nie jest. Potrafię o siebie zadbać.
Zawsze tak było.
Ale ty musisz opuścić to miejsce, póki możesz.
Idź znaleźć mamę.
Mały.
Zabrać go.
Nie!
Nie krzywdźcie go! Nie zabierajcie go!
- Gus, odsuń się. - Nie!
Nie zabijajcie go!
Nie!
Złożyłaś bardzo mocną obietnicę!
Dołączając do tej armii…
tej rodziny…
złożyliście przysięgę, malując swoje zwierzę na ścianie.
Że będziecie bronić hybryd
przed wszelką krzywdą,
za wszelką cenę.
Dziś ta cena może się wydawać wyższa niż kiedykolwiek.
Dzisiaj…
jesteśmy tu, by zabić tego człowieka.
Dokonał okropnych rzeczy.
Tak jak my wszyscy.
Tak jak ja.
Mój gniew nie powinien popychać was do zemsty.
Zwierzęta się tak nie zachowują.
To tylko upodabnia nas do niego.
Do nich.
Gniew sprawił, że zapomniałam o mojej przysiędze.
Naszej przysiędze…
by bronić hybryd przed wszelką krzywdą.
Jeśli go zabijemy, skrzywdzimy wyjątkową hybrydę.
Nie będzie egzekucji.
Co?
Pierdolisz!
Ten człowiek jest potworem i zasługuje na śmierć.
- Co z hybrydami, które skrzywdził? - Zostaw go, Tygrysie.
Wyprał mózg Gusowi.
A teraz i tobie.
Po prostu zmieniłam zdanie.
Może zapomniałaś, o co walczy Armia Zwierząt, ale my nie.
Zwierzęta na zawsze!
Dość czekania! Wypuśćcie Daisy!
- Przygotuj się. - Tygrysie, nie rób tego!
Wypuścić ją!
Wyrwie się!
Dalej!
Mały, nie!
Nie krzywdź mojego przyjaciela.
Zamykamy.
Nie!
- Nie tak ma być! - Wypuśćcie ją!
Wypuśćcie ją!
Puszczaj mnie!
Łap linę!
Dość tego!
Nie!
Przestańcie!
Chyba nadużywamy ich gościnności, Łasuchu.
Tygrysie, niech przestaną!
Każ im przestać!
Kto trzyma z Niedźwiedziem, jest przeciw nam!
Wynośmy się stąd.
Może to oczywiste…
ale szukamy rodziny od urodzenia.
Okazuje się,
że nigdy nie wiadomo, gdzie ją znajdziemy.
OSTOJA BEZPIECZNE MIEJSCE DLA HYBRYD
Czasami nasze rodziny wyglądają zupełnie inaczej, niż się spodziewaliśmy.
Przekażcie, komu możecie, że wszyscy są mile widziani w Ostoi.
A czasami
robimy dla rodziny rzeczy, które…
kiedyś wydawały się niemożliwe.
Nancie, czekaj!
- To nie tak. - Wiedziałam, że kłamiecie.
Od dawna coś kręcisz, a Rani strasznie wygląda.
Wiedziałam już na imprezie,
ale kiedy palec Douga zaczął…
Nie rozumiesz. Mam coś, co może nam wszystkim pomóc.
Jesteś kłamcą!
- Trzeba wszystko spalić! - Uspokój się.
Powiem innym! Zostaw mnie!
Nancie!
O Boże.
Nie oddycha.
Bo rodzina zawsze jest tego warta.
Chodź.
Dobrze. Raz, dwa…
A przynajmniej…
cóż, taką mamy nadzieję.
Napisy: Krzysiek Ceran