UNHA SERIE DE NETFLIX
O soño de Merwyn fixérase realidade.
Cando o tropa de exploradores de Eredin atopase un mundo adecuado, conquistaríao.
Civilizaría os habitantes que acollesen o seu imperio
e eliminaría os que opuxesen resistencia.
Localizade sobre todo fontes de alimentos.
Non civilizaremos outros mundos ata sosegar o noso pobo.
Vixía a Balor como se fose unha víbora.
Fenrik irá á sombra da miña espada. Non a porá en risco.
Fasnos os honores, Balor?
Xefe sabio.
Que o espírito de Solryth vos guíe.
Que comece a nova era dourada.
Que é este lugar?
Buscade auga e indicios de vida no horizonte.
Pretendes sacrificalos?
Fenrik, non es do meu sangue.
Mais si no meu corazón.
Es a parte de min
que máis valoro.
No nome de todos os deuses…
Deiche todo o que querías, e aínda así traizoáchesme.
Seguídeme!
Onde queira que isto te leve, que ardas eternamente.
Agora que te transformaches,
que farás cun Caos tan marabilloso?
Tomarei o que sempre merecín.
Todo.
O almacén de gran.
Están famentos aquí abaixo. Non che custará moito.
Boa sorte.
Regresei co prisioneiro da emperatriz.
Emperatriz, O libro dos monólitos.
Syndril era un xenio,
mais non explotou todo o potencial das súas ecuacións.
Esta, en particular.
Se non me equivoco, permite viaxar non só entre mundos.
Poderiamos viaxar a través do tempo.
Retírate.
Non foi doado, mais sempre cumpro o que prometo.
Collerei o que me pertence e marcharei.
O aire de Xin'trea non me senta ben.
E a Cotovía?
Morta.
Como prometín.
Xunto con outros que se uniran a ela.
Pódelos ter de balde.
Quedades relevados.
Rompede formación!
Asegurade a praza. Bulide. Vamos.
Meldof, dous arriba.
- Que non soe o corno de guerra! - Sinal de alarma!
Rápido! Ás armas!
Roubaalmas.
Un dos trofeos favoritos de papá.
Noutros tempos, teríacha devolto.
- Non. - Quieta.
Mais esta é unha nova era.
O futuro é prometedor.
Por desgracia, non para ti.
Es mercenaria e da Tribo Fantasma.
Non podo deixar que te vaias.
Honrarás o noso acordo.
Honrar?
Segundo as lendas que lin, a túa tribo era ante todo honorable,
e aínda así, aquí estás, unha traidora
que delata compañeiros por un pouco de metal!
Avergonzas os teus antepasados.
Esfolareite viva.
Decapitádea na praza coa espada pola que traizoou os seus amigos.
Perseguireite sempre.
Colgade a súa cabeza nas portas da cidade como advertencia.
Que o teu ventre podreza
e o teu nome se esqueza.
Esa revolta ten que comezar xa. Adiante, Cotovía.
Pobo de Xin'trea! Non vos queremos facer dano.
Queremos xustiza.
O gran tras estas portas é voso.
Todos os almacéns da cidade son vosos.
Gran cultivado polo pobo para engordar as tropas do seu imperio
co voso sangue, suor e lágrimas,
mentres os vosos fillos pasan fame.
É a Cotovía.
Collede o que é voso!
Está baleiro.
Está baleiro!
- Non lles importamos! - Merda.
- Non nos deixaron nada! - Como sobreviviremos?
Morreremos!
Este é o futuro baixo a emperatriz e o seu maldito imperio.
O único que vos espera a vós e aos vosos fillos é fame.
Debemos sublevarnos.
Estades asustados, mais non volveremos ter esta oportunidade.
Xuntos podemos gañar.
Somos a Rosa Negra.
Que ninguén dubide da nosa causa.
Alzádevos e que sintan as nosas espiñas,
e a liberdade será nosa.
Somos a Rosa Negra espiñada.
Cantamos para os esquecidos.
Alzádevos e que nos oian ruxir.
Chegou o día dos humildes.
Vamos! Difundide a mensaxe!
Que saiban que é o día no que vos sublevades!
No que vos facedes con Xin'trea!
Que sintan as vosas espiñas!
Liberdade e comida para todos!
Armádevos!
Vamos!
Cría que a miña maxia era poderosa. Ben feito.
Se morro, débesme unha canción, e menciona as miñas dúas bólas.
Uthrok Pixa Forte.
O das dúas bólas enormes que acabaron cun imperio!
Escoitade a Cotovía! Seguídeme, cabróns magníficos!
Entremos.
Fjall.
Que che pasou?
Tes preguntas.
Todo o que oíches é certo.
Mandei matar a Alvitir.
Á túa familia.
A todo o teu clan.
Sabía que toda a xente que quería morrería, e aceptei.
Sen titubear.
Ía ser unha nota a pé de páxina na historia doutra persoa.
Era algo fértil co que comerciar. Era invisible!
Non.
Eu víate.
Os vellos costumes debían morrer.
Por moito que ame a meu irmán,
tería cometido os mesmos erros ca outros reis.
O exército e os magos están do meu lado.
Están a civilizar outros mundos agora mesmo.
Conducireinos a unha nova era dourada.
E quérote ao meu lado.
Sei que necesitarás tempo.
Estás realmente tola.
En serio cres
que te podería perdoar despois do que fixeches?
Sabes cantos sacrificios fixo o meu clan só para te protexer?
As atrocidades que infliximos a outros no teu nome?
E ti traizoáchesnos.
Es un monstro.
Sei do que falo.
Vamos!
Rápido!
Tiñades que ser groseiros.
- Céntrate. - Céntrate ti.
Non abre. As cerraduras deben ser de dimeritio.
Perdemos tempo. Os soldados estarán a chegar.
Iso non fomos nós.
Preparádevos.
Gustouvos a cidade?
Un pouco de cor na cara favorécete.
- O monólito? - Máis adiante.
Onde están os gardas?
- Ocupados cos disturbios. - Esperade.
Ide destruír o monólito. Nós deterémolos.
Mantente vivo.
Farei o que poida. Ten moito coidado.
Está na sala do trono. Matádeo se o vedes.
- Bulide! - Prepárate.
Merda.
A cor tamén te favorece.
- Grazas. - Isto sempre foi tan esgotador?
Veña, mangallón. Isto non fixo máis ca comezar.
Sen retroceso!
Esperade.
Perdemos o control da cidade. Iremos ao barracón.
Levádeme primeiro ao meu apousento.
Aí está. Veña, vai. Xa seguimos nós desde aquí.
- Boa cacería. - Igualmente.
Vaiamos ao monólito.
Es ela.
A Cotovía.
Cría que serías
máis…
Polo que sei, temos moito en común.
Deixamos vidas escritas para nós para escribir a nosa propia vida.
Todo o que fixen foi polos elfos,
e non me desculparei por iso, Cotovía.
Ti non sabes nada dos elfos.
- Só es outra princesa mimada. - Emperatriz!
Es unha nena coas rendas dun cabalo de guerra.
Non falas en nome dos elfos.
E ti si?
Agora falan por si mesmos.
As mentes pequenas sempre temerán o que non entenden.
Pois víngate e acaba con isto, pequena Cotovía.
Motivábame pensar en ver como se apagaba a túa vida.
Nutriu o meu corazón roto todo este tempo.
Canto máis cerca estaba, máis me comía un pensamento por dentro.
Que fixeras o correcto.
Acabar coas monarquías.
E cos clans.
Eramos as botas das monarquías nos pescozos da xente.
Eramos a súa espada,
sen dúbida.
Mais ti fuches máis do mesmo.
Non cambiaches nada.
Só es outra bota
que busca máis pescozos.
Oes iso?
Iso é o futuro dos elfos.
As cancións que cantan non falarán de ti…
senón da liberdade.
Queres controlar a túa historia.
Deiche a opción de elixir.
Deixa a espada así e un médico atoparate.
Salvarate.
Vivirás para ver como todo se derruba ao teu redor.
Para afrontar os teus erros.
Ou sácaa e morre coma unha covarde.
Ninguén o saberá.
Só ti.
Señor, houbo un levantamento.
Balor!
Corrompíchelo todo!
Isto acaba aquí!
Como controla o fogo?
Sentíchelo?
A enerxía do Caos do outro mundo.
Ignórame, querida.
En realidade,
non saberás onde está a casa da moeda?
Vaia, aquí están.
Sodes un motín precioso. Gozade da liberdade mentres dure.
Por certo, teñen pexegos na cociña.
Recordádeme.
Fjall, móvete!
Éile!
Fjall!
Toda a miña vida, fun rexeitado por xente coma vós.
Nunca máis.
Controlo o Caos!
Non vos necesito.
Usemos o seu poder contra el.
O meu poder unido á súa enerxía destruirá o monólito.
Agora! Úneme a el!
Non é incrible que pouco medo dá algo cando lle podes ver o cu?
- Non! - Fjall!
- Fjall xa non está. - Callan!
Non!
Ven aquí, meu amor.
O teu futuro fillo suspira.
Ven aquí, meu amor.
O meu corazón aínda arde.
A miña alma ansía cada día
sentir o remuíño do río.
Unirse a ti unha vez máis
no próximo mundo eterno.
Volve comigo.
Por favor.
Non podo.
Esperarei por ti…
nos grandes corredores de Caer Aenwyn.
Vive, Éile.
Vive.
Ámote.
Que estás a facer?
Non.
Cun toque final,
o gran mago destruíu a súa maior creación,
sen saber que a enerxía liberada desfaría o espazo e o tempo.
Os veos fráxiles entre os mundos foran resgados.
Comezaron a cruzar planos de existencia.
Ceos loitaron contra ceos.
A noite alimentouse do día.
Moitos mundos atravesáronse entre si
e espallaron especies como sementes ao fusionar.
Iso foi a Conxunción das Esferas.
Todo ser vivo quedou en silencio.
E despois…
o Continente espertou.
Barcos estraños naufragados
arroxaran unha carga aínda máis estraña nas costas dos elfos.
Humanos, desterrados para sempre e lonxe do seu propio mundo.
Agora os humanos camiñaban entre os elfos.
Onde estou?
Que es?
De onde saíches?
Nada volvería ser o mesmo.
Onde antes se erguían dúas pedras
fronte a un campo,
unha xace rota
desde a colisión das esferas.
Baixo esa pedra hai un guerreiro
cunha valentía sen límites,
que deu a vida para que fósedes libres
e para derrocar un tirano.
Dicían que tiña un corazón de pedra.
Nin amor nin tenrura.
Ata que unha cotovía cantou a súa canción
e lle partiu o corazón en dous.
Loitaron nunha terra cruel
onde o pobo morría de fame e traballaba duro.
Loitaron para vingar os seus clans
e liberar os de orixe humilde.
Son esa cotovía, esa pedra en pé,
ao lado do meu amor.
A miña voz morre no vento
mentres a nosa historia comeza a desvanecer.
Non volverei sentir o teu calor, meu amor.
Non volverei sentir o teu calor.
Mais do noso amor naceu unha semente.
Unha semente para salvar o noso mundo.
A comer.
Éile e Fjall crearan unha nova vida.
Cun sangue coma ningún outro,
marcado pola besta e pola maxia.
A última vez que comín así foi en Árd Fuile.
Seguro que non tes sangue anano?
Non sei. Ti que cres?
Igual algunha xeración atrás.
Iso convértenos en familia.
Pasou, Ithlinne.
Matei unha besta, como dixeches.
Mais non era a besta que esperaba.
Podes?
Estás segura?
Chegou o tempo das esferas.
Aen Seidhe perdido polos ceos, á deriva no tempo,
sempre na busca do amor perdido e deixado atrás.
A semente da Cotovía levará
a primeira nota dunha canción que acaba con todos os tempos…
E alguén do seu sangue cantará a última.
Espera, que?
Quen?
Quen do seu sangue?
Canta "A canción dos Sete", Mazarico.
E ALGUÉN DO SEU SANGUE CANTARÁ A ÚLTIMA.
Que os oprimidos encontren esperanza e forza
na lenda dos seus antecesores
e estean listos
para o gran cambio que vén.
- Moi ben. - Vale. Tira.
Que mal.
Non sodes nada, menos.
Estades rotos, acabados.
Derrotados e desesperados,
afundiredes nas profundidades.
Os opresores son poderosos.
Teñen moita máis forza.
A historia advírtevos.
A resistencia é a morte.
Esquecede todo o que vos contaron.
O resplandor da historia
está manchado por aqueles
que non queren que coñezades
o poder das vosas historias,
as vosas cancións e vós mesmos
para recuperar a terra
dos ananos e os elfos.
Así que cantade alto e orgullosos
"A canción dos Sete"
sexades mestizos ou gnomos,
ananos ou elfos.
Portade as súas historias.
Ningún opresor as pode esconder.
Portade as súas glorias e alzádevos.
Alzarémonos.
Unidos nunha busca sanguenta
de vinganza e verdade
destinada ao fracaso,
os Sete non se botaron atrás.
Sete guerreiros únicos
unidos como un só puño.
O imperio machucaríaos,
mais eles dixeron: "Ao carallo."
Dixeron: "Ao carallo."
Reuniron a xente
con valentía e unha canción.
A súa coraxe ensinoulles
a distinguir o ben do mal.
O poder dunha historia
puxo fogo nas súas veas.
O pobo sublevarase
para que se produza un cambio.
Cantade alto e orgullosos
"A canción dos Sete"
sexades mestizos ou gnomos,
ananos ou elfos.
Portade as súas historias.
Ningún opresor as pode esconder.
Portade as súas glorias e alzádevos.
Alzarémonos.
Cantade alto e orgullosos
"A canción dos Sete"
sexades mestizos ou gnomos,
ananos ou elfos.
Portade as súas historias.
Ningún opresor as pode esconder.
Portade as súas glorias e alzádevos.
Alzarémonos.
Cantade alto e orgullosos
"A canción dos Sete"
sexades mestizos ou gnomos,
ananos ou elfos.
Portade as súas historias.
Ningún opresor as pode esconder.
Portade as súas glorias
e alzádevos.
Subtítulos: Lorena Pereiras