De instant high die je krijgt van wanneer, weet je,
10.000 mensen lachen hun hoofd eraf.
Wat is je brein aan het doen? Wat doen uw neurotransmitters?
Het menselijk brein is, weet je, een buitengewone klier van drie en een half pond,
dat is als kwantum... het is kwantumeurologie, het is kwantumfysiologie,
dat op het moment dat je denkt dat je het begrijpt,
het bedenkt iets anders.
Omdat ik niet per se een handeling heb, maar meer een beerput van bewustzijn,
gewoon, weet je, ideeën.
Momenten waarop ik op de goede weg ben of er zal iets gebeuren dat ik zal afvuren,
en je kunt niet hebben... het is alsof je bezeten bent. Het is als channelen.
Als het werkt, is het geweldig, en als het niet werkt, is het pijnlijk.
Maar als het werkt,
het is dat, het is dat rare ding aan het surfen,
en een beetje alsof je in bent, weet je, dat ding dat atleten beschrijven
als hetzelfde van zijn: "Oh, het werkt."
Mijn naam is Susan Schneider Williams,
mijn man Robin Williams...
Twee zinnen, Leonard.
Het gebeurt allemaal in twee zinnen.
We vochten zonder het te weten een dodelijke ziekte.
Een ziekte waarvoor geen genezing bestaat.
Robin's... De verwoesting in Robin's hersenen door Lewy Bodies was een
van de ergste gevallen die medische professionals ooit hebben gezien.
Maar tijdens dit alles bleef zijn hart sterk.
Ongekozen pad.
Toen Robin zich uit zijn karakter begon te gedragen, werd
bijna elk deel van zijn hersenen aangevallen door Lewy Bodies.
Kunt u zich de pijn voorstellen die hij voelde toen hij ervoer dat hij uiteenviel,
en niet van iets waarvan hij ooit de naam zou weten of die hij ooit zou begrijpen.
Dus ik haat het om dit te moeten melden.
Het laatste nieuws dat net binnen bij CNN is, is dat
acteur Robin Williams op 63-jarige leeftijd overleden is.
We hebben zojuist bericht gekregen van de westkust.
Tragisch, verwoestend woord.
Robin Williams is dood bevestigd.
Ze geloven dat de inwoner van de Bay Area zelfmoord heeft gepleegd.
We weten dat vanmorgen om 11:55
Marin County Communications ontving een 911-telefoontje,
melden dat een mannelijke volwassene bewusteloos was gelokaliseerd,
en niet ademen in zijn woning,
in niet opgenomen Tiburon, Californië.
Ik voelde... een enorm spijt,
en schuldgevoel dat: "Goh, ik had meer kunnen doen. Ik had meer moeten doen."
Ik weet dat er iets vreselijk mis moet zijn
voor iemand die zo briljant is als Robin om gewoon, weet je, zo over het schip te springen.
In de onmiddellijke nasleep van Robin's dood,
de verwarring en informatie veranderden voortdurend.
Robin Williams 'strijd met verslaving
en geestesziekte was geen geheim.
Voordat het rapport van de lijkschouwer
uitkwam, was er veel speculatie in de media.
Mensen die uitgaan van het ergste,
dat hij blut is, of depressief, of gewoon opgegeven is.
De hoogtepunten zijn hoogtepunten en de dieptepunten zijn dieptepunten,
en er is niets droeviger dan wanneer een komiek alleen is.
Ze schilderden hem als de droevige clown.
Degenen die dicht bij Williams staan, geloven dat hij een bipolaire stoornis had.
Ze dachten dat hij zojuist zelfmoord had gepleegd
voor iets dat te maken heeft met ongeluk, drugs of depressie.
En dat is natuurlijk allemaal niet waar.
... op Robin Williams 'gedachten voor zijn dood, geld.
- Hoewel het misschien vreemd lijkt... - Mensen vullen de lege plekken in,
eh, er was dus veel aan de hand.
Die laatste avond die ik met hem doorbracht, hij was...
hij was volkomen nuchter en gebruikte geen drugs,
maar de meeste, uh, last van wat hij doormaakte.
Ik denk dat het belangrijk is dat de waarheid naar buiten komt
omdat er zoveel bevestigende dingen waren waar Robin voor stond,
en we willen in ze allemaal geloven.
We willen in hem geloven.
En het gevaar bestaat dat zijn zelfmoord mensen ertoe kan aanzetten om te denken:
"Oh, nou hij was niet wat we dachten dat hij was.
'We kenden hem toch niet.'
Um, maar we deden.
Ik had het gevoel dat ik op de een of andere manier loyaal aan
hem was door niet te praten over de worstelingen die we zagen.
Ik denk dat we dachten dat het niemands zaak was.
En dus is het verhaal er een van Robin die aan de genade is overgeleverd
van iets dat je niet kon beheersen.
En nog erger dan het niet kunnen beheersen, zelfs niet weten.
Het was pas in oktober,
Ik werd geroepen om te gaan zitten om het rapport van de lijkschouwer te bespreken.
Er waren geen verrassingen over wat er in zijn toxicologie stond,
Ik wist dat mijn honing schoon en nuchter was.
Ze lieten me zitten en zeiden:
"In wezen stierf Robin aan diffuse Lewy Body Dementia."
"Wat is dat?"
Ze begonnen te praten over de neurodegeneratie.
Hij was niet bij zijn volle verstand.
Hij beschreef hoe dit deze Lewy-lichamen waren die
zich in bijna elk gebied van zijn hersenen bevonden.
Het is logisch waarom hij ervoer wat hij ervoer.
Cognitieve stemmingen, beweging, ze werden allemaal beïnvloed.
Depressie, angst, angst, hallucinaties,
waanvoorstellingen, ernstige slaapstoornissen, slapeloosheid, paranoia.
Ik herinner me dat ik die faciliteit uitliep,
de trap af naar buiten en voelen,
"Nu heb ik de naam ervan."
Het was het begin om te begrijpen wat er werkelijk aan de hand was.
Ik sprak met iemand die ik had ontmoet op UCSF,
en ze zei: "Stuur me de laatste twee jaar van de medische dossiers,
'Ik breng ze naar dokter Miller en ik weet dat hij het fijn zal vinden je te zien.'
Lewy Body Dementia is een verwoestende ziekte.
Het is een moordenaar. Het is snel. Het is progressief.
Ik kijk hoe Robins hersenen waren aangetast.
Ik realiseerde me dat dit ongeveer een net zo verwoestende
vorm van Lewy Body Dementia was als ik ooit had gezien.
Bijna geen enkel gebied bleef onaangetast.
Het verbaasde me echt dat Robin überhaupt kon lopen of bewegen.
De ziekte is verwoestend,
maar nog meer als je je dat realiseert
Robin had geen diagnose.
Hij wist niet waar deze nieuwe symptomen vandaan kwamen.
De ziekte wordt geleidelijk onomkeerbaar,
niet te stoppen, uh, en altijd fataal, altijd fataal.
Maar genezingen, daar zijn we ver van verwijderd.
Het treft veel mensen en helaas is een van de gevolgen zelfmoord.
Als we de juiste diagnose van Lewy Body Dementia hadden gehad,
dat alleen zou hem hebben gegeven...
wat rust.
Zijn ziel bloeide hier.
Hij is hier opgegroeid. Zijn wortels waren hier.
Ik bedoel, hij... hij begon in Detroit,
maar hij ging naar school hier in Redwood.
Robin kon overal wonen waar hij wilde en koos ervoor om in een buurt te wonen.
Wonen in Marin, wat een beetje lijkt op, weet je,
ten noorden van San Francisco
het is als het idee van: "Dit is het. Ik hoef niet te leven...
'Ik kan het niet. Ik bedoel, ik doe het niet zo goed in LA, als ik in een gated community woonde.'
En hij zei: "Ik wil met mensen leven. Ik hou van mensen."
Hij hield van Marin, het is een heerlijke, mooie plek om te wonen.
Hij fietste elke dag.
Je kwam hem tegen terwijl hij zijn hond uitliet
en je hebt zoiets van: "Oh, hij is een volkomen normale kerel."
Weet je, echt niet zo anders, mensen die honden uitlaten, hallo zeggen.
Hij probeert gewoon normaal te zijn.
Maar aan de andere kant, zoals, hij heeft een gek leven geleid.
Je zou nooit weten dat hij een superster was.
Het Throckmorton Theatre in Mill Valley
begon met het doen van de komische avonden op dinsdagavond.
Het was maar een komedie.
Toch explodeerde het en deels omdat Robin Williams verderop in de straat woonde.
Dus ineens,
je hebt dinsdag min of meer een open microfoon
dat trekt dinsdag 250 mensen. Elke dinsdag.
Het publiek zou gek worden.
En Robin zou komen nadat ik al een show had gehad,
en we zouden nog twee uur improviseren.
En dit zou de hele tijd gebeuren.
En hij zou letterlijk aan het einde van de nacht
opstaan en het gewoon verpletteren zonder inhoud.
Niets bracht hem zo goed af als voor een live publiek te staan
en gewoon vrij rond te zweven en zijn hersens hem te laten nemen
waar hij heen gaat en reageert met het publiek.
Als iemand daar iets in gooit,
of neem gewoon wat hij zegt en doe daar 300 breuken in.
Zijn geest was gewoon zo snel.
Kijk daarbuiten, er is daar een klein kind.
Ik zag een driejarig kind dat amper een vork of lepel kon gebruiken.
Hij eet, hij eet bosbessen met zijn handen, en ineens
overhandigde iemand hem een iPhone, hij was als...
Als je met Robin Williams speelt, weet
je niet hoe je nek aan nek met hem bent.
Je staat niet bekend om hoe je hem hebt verslagen.
Je staat erom bekend dat je hem amper bijhoudt.
Kijk hier, Rick, er zijn mensen op de heuvels.
Hallo, iedereen op de heuvels.
Schreeuwend op de berg.
- Had Jezus een komediedag? - Jezus had een komediedag.
Ik kom terug.
Er zouden improvisaties zijn waar ik op het
podium sta met Robin, en we zouden synchroniseren,
en om dat in zijn ogen te zien, die twinkeling betekent dat we het gehaald hebben.
Het is onmogelijk om genialiteit of komedie echt te beschrijven. U kunt het analyseren.
Maar ik ging met hem mee naar twee dagen Aladdin opnamesessies op het Disney-perceel
en hem heen en weer zien gaan,
en doe al deze karakters.
Laten we deze ijslolly opblazen!
Een deurstop zou een fantastische carrière zijn.
Niet slecht, welterusten, Alex.
Uit alle porie van zijn wezen,
en hij was zo gelukkig en vreugdevol.
Hallo. Haal hem hier, jij kleine gek.
Het kan me niet schelen wat ik ben, ik ben vrij.
Aanbieding ongeldig of bij wet verboden.
Hij zegt: "Laten we dat nog een keer doen, ik zou dat beter kunnen doen."
En ze zeggen: "Wat bedoel je dat je het beter kunt doen?"
Hij zegt: "Nee, laat me het gewoon nog een keer doen. Ik denk dat ik een idee heb, weet je."
'Je denkt dat je een idee hebt, goede Heer. Oh mijn God.'
Ik denk dat de man moet stromen.
Hij moet daar binnen kunnen komen en tegen de magie ingaan.
Hij heeft zijn eigen magie, en hij heeft die gewoon nog niet in zichzelf gevonden.
Onnodig gebruik van reptielen, 500 jaar boete.
Kijkend naar deze technici die wanhopig lachen en huilen,
proberen hem bij te houden en de wijzerplaten niet te
verknoeien terwijl ze getuige zijn van ware genialiteit.
Genoeg over jou. Praat over haar. Ze is een schat.
Kom op. Praat over de functies.
Haar haar, haar ogen, haar schoenen,
bee-guiling, bij-heksen, bij-utiful.
Als je met Robin in de kamer bent, is het volop bezig.
- Eh, dank je wel. - Helemaal niet.
Theodore Roosevelt, 26e president van deze
Verenigde Staten van Amerika, tot uw dienst.
Hij was een constante vonk,
komische vonk, ideevonk, gooide lijnen,
een ton improviseren.
Enkele van de grootste lach zijn dingen die Robin on the fly heeft uitgevonden.
Ik herinner me vele, vele dagen dat Ben Stiller en ik elkaar
aankeken omdat we Robin Williams gewoon uit zijn hoofd zagen gaan.
En dat soort manische,
enorm creatieve, bodemloze put van ideeën.
Um, die mojo, dat vermogen,
dat was als een supermacht.
Ik had nog nooit zoiets gezien.
Laat gaan.
Wat je moet weten over de hersenen is dat het niet statisch is.
De verbindingen veranderen voortdurend.
We noemen het neuroplasticiteit.
Dus je hebt iemand die een beroerte heeft gehad, een deel
van de hersenen is beschadigd, het komt niet meer terug.
Sommige van die patiënten worden helemaal beter omdat de
hersenen opnieuw worden bedraad, ze hebben deze veerkracht.
En de determinanten van veerkracht begrijpen we niet helemaal.
Maar om te beginnen hoge intellectuele capaciteiten,
lijken samen te gaan met dat soort veerkracht.
Mensen met geweldige hersens,
die ongelooflijk briljant zijn, kunnen degeneratieve ziekten verdragen
beter dan iemand die gemiddeld is.
Het concept van reserve, Robin Williams was een genie.
Robin was briljant, hij wist gewoon dingen.
Maar behalve dat, zijn... zijn buitenzintuiglijke waarneming
van het leven en van mensen en van mij,
daar was hij een meester in.
Je zou het kunnen volgen tot twee jaar voordat hij vertrok.
We zouden de hele tijd naar de Throckmorton gaan.
Hij had altijd een open uitnodiging om door te gaan.
En wat begon te gebeuren na ongeveer twee jaar
Is hij begonnen te voelen, eh, alsof hij niet verder wilde?
Hij was gewoon niet zo gretig
om mensen backstage te ontmoeten, of
te lang in de groene kamer rond te hangen.
Het werd een beetje korter en hij deed niet, eh, hij... er kwamen
meer onzekerheden voor hem op de proppen over het op het podium gaan.
Er waren een paar shows waar ik verwachtte dat Robin daar zou
zijn, en hij heeft het om de een of andere reden niet gehaald.
Zodat... dat vertrouwen dat hij had,
en het vermogen om door te spelen...
Hij wilde er gewoon niet meer zo vaak heen, het begon te verminderen.
Dat was zorgwekkend. Er is iets mis.
Iemand speelt schijnbaar precies
zoals ze hadden, weet je, jaren en jaren,
En dan gebeurt er ineens iets heel vreemds,
en dat baart zorgen,
maar de volgende dag zijn ze weer in orde.
En na verloop van tijd worden die dalen steeds dieper,
en we hebben deze fluctuaties, vooral in het begin.
Het laatste waar ze waarschijnlijk aan denken, is dat het een degeneratieve hersenziekte is.
Daarna waren de dingen... gewoon, het leven was druk, weet je.
Hij werkte zo hard aan The Crazy Ones op dat moment
en het werd steeds moeilijker voor hem
om zijn regels te onthouden,
en hij werd steeds onzekerder over zijn prestaties.
Mark!
Ik weet dat hij soms problemen had met zijn tekst,
en spullen vooraan,
maar hij was echt altijd in staat om door te dringen en die vent te zijn.
En als je eenmaal op het hoofdartikel klikt,
je zou de Robin Williams vinden die je kent en waar je van houdt, er altijd was.
Ik stelde voor om die plek uit 1972 opnieuw te
doen en de kans te wagen om mensen te laten voelen.
Voor mijn projecten houden we... we houden ons echt
aan het script, maar als je Robin Williams hebt,
het zou dwaasheid zijn hem niet te laten doen wat hij maar wil.
- En neem. - Baas.
Geheime saus.
♪ Rijd door liefde
Booty shake, booty shake, booty shake, booty shake.
Je hebt me niet genoeg ketchup gegeven...
- Pakketten. - O mijn God.
Dus elke opname zou anders zijn.
Uh, ad libs en deze komische nuggets zouden
van Mars komen of ergens in Robin's hoofd.
Maar veel van hen waren van goud.
Dus ik denk dat hij misschien een beetje langzamer de poort uit was,
maar hij eindigde sterk.
Hij was erin geslaagd om er min of meer doorheen te komen.
Hij zou opstaan en hij werd deze
man die je kende, herinnerde en liefhad.
- Kun je serieus zijn? - Nou, misschien voor een seconde.
Nee, zie... Sorry.
Het is niet gemakkelijk om een tv-show op het netwerk te doen,
bovendien had hij Night in the Museum,
en weet je, hij doet een dubbele taak.
De derde film, de laatste film,
Ik zou zeggen, een maand na de shoot, het was me
duidelijk, het was ons allemaal duidelijk op die set
dat er iets aan de hand was met Robin.
Dat is een ervaring waar ik nog nooit
in het openbaar over heb gesproken.
We zagen dat Robin worstelde op een manier die hij niet eerder had gehad.
Om lijnen te onthouden en te combineren
de juiste woorden bij de voorstelling.
Weet je, wanneer Robin me om tien uur 's avonds, om twee
uur' s ochtends, om vier uur 's ochtends belde en zei:
"Is het bruikbaar? Is iets hiervan bruikbaar? Kan ik zuigen? Wat is er aan de hand?"
Zou ik hem geruststellen.
En dus zei ik: "Je bent nog steeds jezelf.
'Ik weet het, de wereld weet het. Dat moet je gewoon onthouden.'
Mijn vertrouwen in hem is nooit weggegaan.
Maar ik zag zijn moreel afbrokkelen.
Ik zag een man die zichzelf niet was en hij vond dat onvergeeflijk.
Lewy Body Dementia is bijzonder tragisch
op de manier dat het de angst verhoogt,
verhoogt zelftwijfel, veroorzaakt waanvoorstellingen,
misvattingen die nog nooit bij iemand aanwezig zijn geweest.
En stel je voor hoe moeilijk dat voor iemand is
die niet eens beseft dat ze lijden
van een degeneratieve ziekte,
iets dat langzaam wegneemt
de functie van neuronen in de hersenen.
Ik denk dat het ding dat Robin het meest speciaal maakte
over dit spectrum van capaciteiten die
hij had, was de solide man in het midden.
Dat is wie je bent temidden van al die andere dingen.
Deze dingen komen en gaan, wie ben jij?
Blijf je jezelf?
Weet je, wat ga je worden?
We ontmoetten elkaar op de dag dat hij in New York City aankwam.
Ik herinner me echt dat hij anders was. Ik kon het begin zien.
Robin en Christopher Reeve kwamen in mijn derdejaars klas
bij Julliard als gevorderde studenten.
Christopher was mijn kamergenoot en Robin werd al
snel mijn allerbeste vriend die ik ooit heb gehad.
Ja, we zijn hippies uit de ruimte en hij is een Ivy League-preppy.
Maar ik zeg je, we hebben alle drie een goede tijd gehad.
Hij was toen geen komiek, hij was een zeer serieuze acteur.
Ik ging naar New York, en ging naar Julliard,
wat, weet je, een klassieke opleiding was, maar heel erg om een thespian te zijn.
Voor mij was het geweldig, nummer één om in New York te
zijn, de training en ook om dat soort training te krijgen
waar je de combinatie van klassiek en hardcore krijgt.
En hij was zo geloofwaardig, visueel,
maar het is de manier waarop hij zijn stem gebruikte, man, hij was geweldig.
En het blies zowel de faculteit als de studenten.
Maar hij was altijd grappig.
We zouden regels repeteren, en hij zou gaan,
"Mijn heer, jij een hanikam, jij weet het niet."
En hij zou lijnen maken in jambische pentameter,
maar je weet natuurlijk wel, lijnen met een R-classificatie, lijnen met een X-classificatie. Het was hilarisch.
Het was moeilijk voor hem
omdat er in die tijd veel politiek gaande was bij Julliard.
Hij vertrok op tweederde van de reis door dat jaar.
Ik zou teruggaan naar San Francisco,
en probeer acteerwerk te vinden,
en nam toen stand-up comedy als een...
- Rechtsaf. - Omdat ik geen acteerwerk kon vinden.
De Holy City Zoo was het clubhuis voor alle komieken.
Als je op een set zou kunnen komen,
toen Robin beloofde daar die avond te zijn,
je was goud. Ze hebben de tent ingepakt.
Dames en heren, Robin Williams.
Hij dronk elk sprankje gelach uit die menigte.
Toen hij die gekke dingen deed die hij op het podium deed,
Ik denk dat het iedereen laat zeggen: "Wel, heck!" je weet wel.
Zei iedereen: "Ja. Gekke dingen zijn acceptabel."
Robin doet dit in de jaren 70.
Ik bedoel in sommige gevallen tien, 15, 20 jaar
voordat iets hiervan elders gebeurt.
Hij kwam zelfs naar Hollywood en stond op het podium
bij The Comedy Store en de Improv en
het was alsof een landmijn hen trof, ja.
Ik ben geen tonijn.
Gebruikt iemand hier vanavond drugs?
- Ja! - Oke.
Een snelle test nu of het goed is.
Kom even hier, beste broeder.
De dominee vindt dit hier leuk.
Hij trad op in de Comedy Store,
en hij was hilarisch.
En ik keek gewoon naar hem en ik liep backstage,
en hij zat op de trap achter het podium.
Ik zag hem alleen zitten.
Het leek zo buitengewoon om naar een man te kijken
een publiek volledig slopen,
en dan zo ver verwijderd lijken van wat hij zojuist had gedaan.
Geen feest, gewoon uitgeput
door zoveel energie uit te storten.
Ik heb een telefoontje.
Het was Robin.
Hij was in Vancouver en werkte aan Night at the Museum 3,
en hij was... hij had een paniekaanval,
en hij kon zichzelf niet kalmeren.
Hij heeft zo'n strijd...
slechts één regel onthouden.
- Je leven hing van mij af. - Zeg dat. Het was niet genoeg dat je een...
Hij raakte erg gefrustreerd.
Ik herinner me dat hij tegen me zei: 'Ik ben mezelf niet meer.
"Ik weet niet wat er aan de hand is. Ik ben mezelf niet meer."
Zijn geest schoot niet met dezelfde snelheid.
Die vonk was verminderd.
Uh, de vreugde was er soms niet.
Ik moest redactioneel harder werken,
om het op het scherm te maken, omdat het er
niet altijd op dezelfde manier op de set was.
En dat vond ik niet kwalijk, het was meer
belastend, het kostte veel meer tijd en energie,
maar als dat is wat mijn man nodig had,
dan was dat wat ik mijn man wilde geven.
Het enige dat me dwars zat, was de arm.
Ik zag hem vaak zijn hand een beetje tegen zijn borst klemmen,
of hij stopte het in zijn zak en maskeerde bepaalde dingen.
We wisten dat hij kwetsbaar was, en de afspraak
was dat we Robin soms alleen moesten laten,
neem even de tijd om op adem te komen,
vooral aan het einde van de opname.
Uh, de laatste keer dat ik bij hem was, was ik op de set.
We waren bezig met het filmen van een scène in een kerk,
het heette Glorie van Liefde.
Ik dacht dat ik de doos zag bewegen!
En we hadden een kamer voor hem waar hij tussen de opnames kon gaan
en ik ging die kamer binnen,
we spraken een beetje over de scène,
en, eh, hij vroeg een paar keer, eh,
'Hoe gaat het? Werkt het?'
Um, maar de subtekst ervan was: "Hoe gaat het met mij? Ben ik aan het werk?"
Zijn gevoel van veiligheid en vertrouwen,
en wie hij was en wat hij was,
het was iets in hem eroderend.
We wisten niet waarom.
- Weet je, je moet een beetje geven. - Ja.
Cecause we wisten dat hij getest werd.
Hij voelde zich, eh, zwak, of zichzelf
niet, en hij werd getest, en ik denk
dat die tests hersenscans omvatten en dat er niets opdook.
Het was niet alsof hij mijn zoon is, en ik kan zeggen,
'Oké, time-out.
"Ik ga je hieruit halen omdat je ziek wordt,
'en je hebt rust nodig. En het kan me niet schelen wat de leraren zeggen.'
Nee nee nee.
Hij is aangemeld. Dit zijn contracten die u niet verbreekt.
Dit is dit, dit en het andere. Er is...
Wat kan ik doen?
En Robin, hij streefde ernaar om elke dag te plezieren,
elke minuut streefde hij ernaar om te behagen.
Als de studio of het netwerk kwam bedelen
voor meer interviews en meer publiciteit zou hij altijd alles geven.
Zijn intellect en zijn mentale scherpzinnigheid waren zo buiten de onze
dat het waarschijnlijk veel in gevaar zou kunnen komen,
en hij zou de rest van ons nog steeds een stap voor zijn.
- Hoeveel van het script in de show ben jij... - 23,5% improvisatie.
- Goed. Dat is precies wat ik wilde... - 23.5.
- Ze heeft de vraag hier nog niet afgemaakt, Robin. - Maar ik wist waar ze heen ging.
- Oh oke. - Ben je aan het dansen? Er is één dansnummer en het is een ballet.
Lewy Body Dementia is dus, zoals alle degeneratieve
ziekten, een probleem van loodgieterswerk en circuits.
Deze degeneratieve ziekten worden veroorzaakt
door het verkeerd vouwen van eiwitten in neuronen,
of de delen van de hersenen die ons in staat stellen te bewegen, denken en voelen.
We hebben 70 miljard neuronen.
Ze vallen langzaam uit elkaar.
Dit slechte eiwit alfa-synucleïne pikt meedogenloos neuronen op
in een specifieke buurt, verspreidt zich door die buurt
en verhuist dan naar verschillende buurten in de hersenen.
En dan wordt het tenslotte over de hele hersenstam geveegd,
bijna elk neuron in dat circuit met slaap,
stemming, angst, cognitie is aangetast,
en dat is echt het late stadium van dementie met Lewy Bodies.
Het podium waar niemand uit kan komen.
Soldaten hebben zeer verfijnde stierendetectoren,
en om die onmiddellijke connectie
te zien die Robin kon maken.
Goedenavond, Bagdad!
Dank je.
Wat hij van de Amerikaanse soldaat begreep,
was waar ze vandaan kwamen.
Sommige van deze kinderen gaan dood, ze raken gewond.
Hij had een manier om met hen in contact te komen
waardoor ze zich gewoon zo goed voelden.
Hij was er voor hen,
en dat begrepen ze.
Er zijn gevechten, hardcore dingen en dan is het veel wachten,
en het is dat spul waar mensen behoefte aan hebben
dingen om de verveling te bestrijden, en dat is het belangrijkste.
En ik denk dat de meeste mensen gewoon geschokt zijn dat er iemand kwam opdagen. Zoals: "Waarom ben je hier man?"
Afghanistan, zes keer, Irak, vijf. Ja, het is gek.
En je hebt het nog niet gemaakt. Dat is teleurstellend
Weet je, als je daarheen gaat, is dat het beste publiek ter wereld.
Ik heb een verhaal.
Ik heb... Ik heb er een heleboel.
Een jonge man raakte zeer ernstig gewond,
en zijn vriendin hadden besloten dat het maar een klein beetje was
te veel voor haar om te verwerken,
en ze was net vertrokken en ze kwam niet meer terug.
Ze was op weg naar het vliegveld.
Dus we liepen naar binnen en je kon zien dat hij wanhopig was.
En wat was hij bang om vooruit te gaan,
dat hij nooit een andere vriendin zou hebben,
weet je, over hoe zijn leven eruit zou zien.
En, eh, Robin trok zijn stoel naast zijn bed bij
en begon over angst te praten.
Hij ging in op een aantal zeer persoonlijke dingen.
Ik denk dat we waarschijnlijk anderhalf uur zijn gebleven.
En weet je, we liepen weg
en, eh, Robin zei eigenlijk,
"Jongen, dat was een moeilijke."
Hij zei: "Omdat voor ons allemaal, onze angsten onder ogen zien
"is heel moeilijk om te doen."
En hij zei: "Ik weet zeker dat niemand ooit denkt dat ik ergens bang voor ben."
Dat was een groot gespreksonderwerp.
Zou hun echtgenoot bij hen blijven?
Gingen mensen er anders naar kijken?
Hij had het eigenlijk over dat soort dingen.
Hij was bereid om te zitten en te praten over enkele van zijn eigen angsten.
En ik zal nooit een dag vergeten en hij zei,
"Oh, Elaine, dat was een moeilijke."
En hij zei: "Hij weet dat niet,
"maar ik ben zo dicht bij waar hij het over mezelf had."
Het was begin mei en hij kwam naar huis,
en het was als een vliegtuig dat binnenkwam zonder landingsgestel.
Zijn middelen waren gewoon... opgebruikt.
We zouden naar een paar vrienden gaan en, eh,
Robin kon het niet, hij kon niet uit bed komen.
Het werd meer een normaal dat,
"Robin voelt zich niet lekker.
'En ik kan je niet vertellen waarom.
'We blijven gewoon thuis.'
Zijn waanvoorstellingen
zou gewoon 's nachts beginnen.
We waren naar een verjaardagsfeestje gegaan, eh, onze lieve, lieve vriend, Mort Sahl.
Die nacht,
Robin was wakker en hij begon te praten over
hij was zo bang dat Mort de nacht niet zou halen.
Weet je, dus we begonnen deze discussie opnieuw te voeren.
Het is net als 12 uur 's avonds één
en het gaat om 3.30 uur in de ochtend.
En ik bedoel, het gaat, we dekken alle bases
omdat hij ervan overtuigd is dat hij nu naar Mort's huis
moet gaan, en ervoor moet zorgen dat alles in orde is.
Die avond sms'te hij Mort, zoals,
"Gaat het? Gaat het?" En Mort slaapt hoogstwaarschijnlijk, weet je.
En dus omdat hij om twee uur 's ochtends geen
antwoord van Mort kreeg, wilde hij daarheen.
Dus dit was een typische avond voor ons.
Er is iets mis.
Er klopt hier iets niet.
En hij zei: "Ik wil gewoon mijn hersenen herstarten.
"Ik wil gewoon mijn hersenen herstarten."
We begonnen enkele fysieke dingen met hem te zien gebeuren, en
hij probeerde het te verbergen met zijn arm en dat soort dingen.
Dus we begonnen het te zien.
Op een gegeven moment kwam hij naar voren en droeg een T-shirt.
Zijn ribben waren echt te zien.
Ik pakte zijn huid. 'Robin, je wordt echt mager.'
Hij zei: "Ja, baas, ik ben naar de dokter gegaan,
"maar ik weet niet wat het is."
Toen hij naar een feest kwam, en we waren er allemaal,
de komieken waren, ze waren stomverbaasd,
ze waren overweldigd.
En hij lag alleen in de hoeken op de loer.
Ik bedoel, kun je je voorstellen dat je op een feestje bent en je bent: "Waar is Robin?"
En je kijkt en hij is ginds in de hoek aan het spelen met een struik
of zoiets als, dit is niet goed.
Hij leed en je kon het zien.
Ik probeerde hem over te halen om met ons naar een James Taylor concert te gaan,
en hij zegt: "Ik denk niet dat ik het kan."
Ik ga: "Ik bedoel, ik weet dat je moe bent, maar ik zal rijden en ik zal je komen halen.
'En we hebben de kaartjes en het is aan mij.'
En hij zegt: "Nee, ik denk niet dat ik het huis uit kan."
En dat soort, maakte me een beetje bang, weet je,
omdat hij serieus was en ik zeg: "Oké."
En ik drukte hem er niet echt op, maar ik bedoel, hij zei
tegen me: "Ik denk niet dat ik nu mijn huis kan verlaten."
En zijn spraakpatronen veranderden een beetje
dat ik niet weet hoe ik... Het is moeilijk voor mij om erover te praten.
Ik wist dat er iets aan de hand was.
Ik sprak bijna elke dag met Robin of sms'jes en zo,
Ik was er getuige van dat zijn verwerking de
realiteit totaal anders was dan alle anderen.
En het is gewoon de enige reden waarom ik daarover praat
is dat zijn brein hem verkeerde informatie gaf.
Volledige verkeerde informatie.
Gaande van waar Robin en ik onze wereld samen hadden,
dat was ons heiligdom.
Oh, het is zo mooi om te zien dat je zo gelukkig bent en zo.
Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?
Serieus, buiten een Apple Store.
Het was een drukke zaterdag.
Ik moest naar de Apple Store en ik ga naar achteren,
en ik zie deze man gekleed in camouflage.
Hij glimlachte alleen maar naar me en ik dacht: "Ik denk dat dat Robin Williams is."
En ik dacht: "Oké, ik ga gewoon even gedag zeggen."
Ik had een camobroek aan en ze zei: "Hoe werkt die camouflage voor jou?"
'Echt goed, je hebt het duidelijk gezien.'
We begonnen net te praten en we hadden de verbinding van dingen in 12 stappen.
Weet je, we hebben allebei dagen eerder in ons leven gekke drugs en alcohol gehad.
Hij wist genoeg informatie om mij te kunnen vinden,
als hij zou willen, weet je, ik ben een van de reguliere 12-stapsbijeenkomsten.
De volgende dinsdagavond,
Ik was op mijn vaste ding.
Ik keek de kamer rond, ik zag hem niet. Ik dacht: "Oh, wel."
Halverwege de bijeenkomst draaide ik me om
en daar was hij... daar was hij achter in de kamer.
Toen draaide ik me heel snel om en dacht: "Oh mijn God, hij is hier."
Nou, het was, een beetje lief en toen was ik als wegrennen.
Het was geweldig.
Hij vertelde me dat hij dit meisje had ontmoet, en ze sloeg hem knock-out.
Hij vertelde me dat hij verliefd was.
Weet je, mannen zeggen dat meestal niet tegen elkaar.
Mijn partner in crime met wie we samen schoon en nuchter hebben gelopen
en genieten van alle rauwheid en authenticiteit van het leven samen.
Zoals hier. Dit zijn Susan en Robin en het was geweldig, weet je.
Het was als een: "Ik ga opstaan. Laat me mezelf verheffen tot liefde."
We hadden net een thema, een manier om het leven te benaderen die zo synchroon liep.
We waren net als twee kleine kinderen.
We keken samen naar de wereld
je weet wel, bijna zoals door elkaars ogen.
Dat was alsof je een beste vriend had, weet je,
waar je het leven echt samen zou kunnen ontdekken.
Ja, we hebben ongeveer vier jaar gedateerd.
We hadden belofte ringen gehad die we al een jaar droegen.
Doet niet iedereen belofte ringen? Ik weet het niet.
We wisten dat we wilden trouwen.
22 oktober 2011,
het was een verhalenboek.
Wauw. Ik stel me hem gewoon voor. Eh...
Hij zag er zeker goed uit.
Een deel van mijn huwelijksgeloften ging echt over...
van hem houden zoals hij is.
Ik heb geen zin om deze man te veranderen.
En u had uw huwelijksreis in Parijs?
- Oh, het was geweldig. - Ja?
Het mooie is in Parijs,
alle paparazzi zijn als natuurfotografen.
Je kijkt daar duidelijk naar, Robin, kus haar.
Til haar rok op. Nee, ga bij me weg.
Kus haar, kus haar, doe het nu.
De komiek zal nu proberen de lange vrouw te kussen.
Hij was thuisgekomen
Een nacht in het museum.
Hij was eigenlijk een week thuis.
Hij was absoluut uitgeput.
We keken naar een testweek.
De kalender is net geboekt.
Dus we hadden deze dag aan het begin van dit alles.
Ik zei, weet je: "Waarom gaan we niet uit?
"naar Tennessee Valley, maak daar een wandeling",
waar we van hielden. We hielden gewoon van onze wandelingen.
Dit is toen ik me realiseerde
mijn schat was nog nooit op een picknick geweest.
Het was een behoorlijk winderige dag.
Maar toen we daar buiten kwamen, waren er niet veel mensen
en, eh,
het was zo leuk
om ruimte om ons heen te hebben
in de natuur.
We gingen naar de rotsen en, eh,
at onze sandwiches en wij waren het alleen
en het was vredig.
Het was een van die momenten temidden hiervan
waanzin om te proberen uit te vinden wat er aan de hand is.
Alsof het drumritme steeds meer werd.
En hij was uitgeput.
Hij was zo...
zo uitgeput.
En, uh...
hij legde gewoon zijn hoofd in mijn schoot,
weet u, en ik streelde gewoon zijn haar en...
Hij lag zo maar op mijn schoot
paar uur.
Nou, de man was moe.
Dus de eerste keer dat Robin mijn winkel binnenkwam,
het was in 1983 en het was
kort nadat John Belushi stierf.
Toen John Belushi stierf...
het verwoestte Robin.
John was gekker dan wie dan ook,
en, maar man,
betaalde hij de prijs en, en, weet je,
het raakte hem als een laag koud ijs.
Hij trok zich terug uit een duik.
Hij stopte alles,
behalve witte wijn voor een jaar
en hij ging niet naar AA.
En ik bedoel: "Wow, hoe doe je dit?"
En hij zegt: "Gewoon omdat ik het moet", weet u.
Hij wilde niet dood.
Dat was hij natuurlijk altijd geweest
echt fysiek, weet je, hij was een atleet,
hij was een goede atleet.
Hij begon met fietsen.
En hij ging steeds meer rijden
en we begonnen hem steeds vaker te zien.
Bent u een fervent fietser?
Ja meneer. Ik ben een seksuele fiets.
Ja meneer. Ik hou van fietsen.
Ik bedoel voor mij, het is mijn meditatie.
Het is wat ik doe. Ik kan, uh,
stap op mijn fiets en rijd rond,
soms 20 mijl, soms 40 of 50 mijl
en het is geweldig. Het is mooi.
Hij zei dat, weet je,
fietsen het dichtst bij vliegen kwam
en het stond hem toe
om zichzelf te bevrijden
van alles wat er in zijn hoofd omging
omdat zijn geest zo actief was, toch?
Robin en hardlopen en fietsen
was altijd in strijd.
Weet je, je moet jezelf pushen,
je moet jezelf uitdagen.
En Robin als kunstenaar,
daagde zichzelf uit om
rollen te spelen die waren als,
zichzelf uitrekken.
Hij wilde bewijzen dat hij niet alleen een
komische acteur was, hij was een acteur.
Als je improviseert, ga je op zoek.
Ik zou gaan praten met bloemen en hoe gaat het met je? Hoest alsjeblieft.
Weet je, als je zo speelt, ga je uit.
Maar door dat te stoppen, dwing je de energie om te
imploderen en ontdek je dat je jezelf kunt verkennen.
Ofwel herinneringen of verschillende emoties.
Oh, kapitein, mijn kapitein.
Ga zitten, meneer...
Dead Poets Society gebeurde bijna niet
omdat ze eigenlijk gewoon wilden dat hij het deed.
De schrijver vroeg me...
'Hoe kunnen we Robin krijgen?
"om dit te heroverwegen en dit misschien te doen?"
Ik zei: "Wel, je moet hem erbij betrekken
"in het creatieve proces
'en geef hem tenminste een stem
"bij het kiezen van de regisseur."
Ik zei: "Maak een korte lijst voor hem."
Maar Peter Weir stond bovenaan
en hij zei: "Ik doe mee, als je Peter Weir kunt krijgen."
En het is gebeurd.
Bedankt jongens.
Ja, hij gaf me een lief geschenk en, eh,
en ik bedoel...
Als hij naar het jaarboek kijkt
van toen hij een student was.
Mijne heren.
We keken net in je oude jaarboek.
O mijn God.
- Dan de kinderen... - Nee, het is niet...
... laat hem dit jaarboek zien.
Hij gaat op zijn knieën zitten en gewoon...
Nee, ik ben het niet.
Stanley "de tol" Wilson.
Stanley "het gereedschap" Wilson.
Dat was zijn bijnaam voor mij.
Wat was de dode dichtersmaatschappij?
Dus ik zit bij hem bij de première
naast de hoofden van Disney
en hij glimlachte en hij wilde me niet aankijken.
Maar ik begon te huilen toen dit opkwam
en dat was zijn dankjewel voor mijn hulp.
En hij was briljant.
Onoverwinnelijk zoals je je voelt.
De wereld is hun oester.
Hij wilde zichzelf altijd pushen. Hij deed.
En ik denk dat dat ongelooflijk bewonderenswaardig
is, omdat je dat niet hoeft te doen.
Als je rijk en beroemd bent en mensen,
houdt de hele wereld van je
en wil dat je ze aan het lachen maakt.
We gingen graag basketballen
met een lokale groep
dat helpt bij de ontwikkeling van verstandelijk gehandicapte volwassenen.
Zijn neuroloog, die dat ook bijwoont,
had hem niet meer gezien sinds december,
toen de verdenking over zijn, uh...
het schudden van zijn hand was, je weet dat het was...
houd het in de gaten, maar op dat moment was het zo minimaal,
misschien komt het door deze eerdere schouderblessure.
Nou, eigenlijk heeft die dokter die
avond een visuele diagnose gesteld
van de andere kant van de rechtbank.
Hij wist alleen dat we naar de huisarts gingen.
Toen hem werd verteld dat hij Parkinson had...
en ze zeggen dat het vroeg tot mild is en,
weet je, dat is geweldig.
Dus, oké, we krijgen medicijnen, we komen er
wel uit, weet je, je krijgt het aangepast.
Ze zeiden tien goede jaren.
Ik kon zien dat hij het niet kocht.
Robin moet het vragen
deze vragen, eh,
die op dat moment lijken op...
je weet wel...
Hij vroeg: "Ben ik, um...
"Heb ik de ziekte van Alzheimer?
"Heb ik dementie?
"Ben ik schizofreen?"
En de antwoorden waren: nee, nee en nee.
De echte diepte van deze symptomen,
hij wist alleen,
de rest van ons werkte met wat we konden.
In het geval van Robin was er een focus op zijn beweging.
Maar ik denk dat dit intern voor
Robin maar een klein onderdeel was
van de symptomen die hij ervoer.
Een ander zeer vroeg kenmerk van dementie
met Lewy Bodies is visuele hallucinaties.
Ze geloven vaak dat deze
hallucinaties zijn echt.
Dus voor Robin die hoorde dat hij de ziekte van Parkinson had
was niet genoeg.
Hij is een oude vriend van mij
en een voormalig klasgenoot op de Julliard School in New York,
Robin Williams.
- Dat moet je houden. Alsjeblieft. - Kijk daar!
Of is iemands fantasie.
Robin en Christopher waren erg goede vrienden.
Christopher was een preppy uit New England, en dat was onze
iets jongere broer.
En wij drieën waren, weet je, broer Williams,
broer Wilson en broer Reeve.
Christopher, we gingen naar hem toe toen hij voor het eerst dit ongeluk kreeg.
Hij heeft net het ongeluk gehad en...
er waren mensen die beslissingen namen of
ze hem wel of niet in leven wilden houden.
Robin ging vermomd als
dokter de eerste hulp in.
Ik zei, ik was een Russische proctoloog
en de meeste andere doktoren: "Oh nee."
en hij keek op en zei: "Hé, broeder, wat is er?"
En ik zei: "Vind je het erg, ik ga gewoon een kort examen doen,
"zoals wat je zei als je twee vingers voelt, het is je geluk."
Weet je, en hij lachte
en hij zei: "Hé, broeder, wat is er aan de hand?"
En het was dat idee, zelfs in het licht daarvan.
En het hielp. Ik bedoel, hij, weet je,
hij is een buitengewone kerel.
De eerste die in Virginia verscheen toen ik echt in de problemen zat.
Hij kwam op een middag naar Kessler en gewoon...
Godzijdank draag ik een veiligheidsgordel op
deze stoel omdat ik in de lach zou zijn gevallen.
Toen Christopher, we gingen naar hem toe toen hij voor het eerst dit ongeluk kreeg,
we praatten allebei en zeiden: "Ik heb nooit geweten dat hij sterk was",
en Robin ook niet. En hij zegt,
"Ik denk niet dat ik daar doorheen zou kunnen komen"
"en ik zou het niet willen", weet je.
Hij zag er erg broos uit
toen hij terugkwam van de museumfoto.
Hij kwam elke middag langs.
Hij zou in de stoel precies om de hoek zitten.
Hij mompelde mee
erover maar...
hij heeft me nooit de ernst beschreven
om alles te verliezen.
Ik zou hem bedriegen, zelfs als hij depressief werd
Ik zou zeggen: "Wel, heel vaak
'Ik wil van het dak springen.'
"Werkelijk?" Hij zou zeggen.
Maar ik zei: "Ja."
Ik zei: "Je kunt niet van het dak springen omdat...
'je kunt Susan niet alleen laten.'
En zodra ik ergens in de buurt kwam om dat te zeggen en hij zou gaan,
"Ooh ooh."
De hele tijd bewondering,
dat is wat hij steeds kreeg
altijd naar me toe en zeggende:
"Nu heb ik het eindelijk goed."
Dus hij zag een enorme ironie...
bij het ziek worden.
Hij had deze introspectieve momenten.
En veel depressies
zoals het naderde,
maar hij heeft dat niet tegen mij
onder woorden gebracht en, uh...
hij lachte gewoon niet veel.
Mensen geloven dat er psychologie
is en dat er neurowetenschap is
en ze zijn niet hetzelfde.
Maar in feite is het allemaal gerelateerd
naar hoe onze hersencircuits werken.
Dit is erg moeilijk voor onze samenleving om te begrijpen en om
mee te worstelen omdat we een andere manier van denken hebben
over psychiatrische ziekte.
Er is geen realisatie
dat de chemische stof in de hersenen verandert
zijn verantwoordelijk voor de psychiatrische symptomen.
Lewy Body Disease, het zijn hersencircuits
die problemen veroorzaken waarvan mensen
aannemen dat ze, weet je, gedragsmatige,
niet mogelijk gerelateerd aan een ziekte.
Iemand heeft de ziekte van Parkinson
en ze beven en ze kunnen niet lopen.
Dan, o, dat is duidelijk een ziekte.
Maar in feite is het pure semantiek.
Er is geen verschil.
Het is gewoon dat verschillende circuits worden beïnvloed.
Het stroomt over iemand heen als een enorme golf,
hoe moreel, ethisch, goed ook,
briljant iemand is.
Als ze, weet je, ziekte krijgen
van de omvang van dementie met Lewy Bodies,
worden ze erg ziek
en ze veranderen enorm psychiatrisch.
Het beïnvloedt de slaap al heel vroeg.
Dit is weer een heel moeilijk onderdeel van de Lewy Body Disease.
Als ze slapen, spelen ze plotseling hun dromen uit,
we noemen REM-gedrag.
Ze kunnen toeslaan tijdens een droom
en zelfs 's nachts mensen raken.
Het gebrek aan slaap nam toe
heel intens sinds december.
Hij slaat nu 's nachts,
wat een Parkinson-achtig symptoom is.
Dus nu,
wat er gebeurde, je weet wanneer je voor het eerst in slaap viel,
zoals, je begint vrij snel diep te gaan als je moe bent?
Hij zou gaan,
"Schat, waar dacht je van..."
Net als bij een stem overdag was hij luid.
Niemand sliep.
Het was onmogelijk omdat de waanvoorstellingen een lus vormen.
En toen kwam de mate waarin de
paranoia binnenkwam, het was zo ingrijpend.
Hij gaat gewoon van kamer naar kamer,
letterlijk naar me kijken,
hij maakt veel telefoontjes
en mensen sms'en en vragen stellen.
Ik ben er zeker van. Ik weet dat het veel ging over vragen stellen
mijn loyaliteit aan hem.
En dan ben ik net weer in de studio
en hij kijkt naar me
en hij staat daar in een bevroren houding.
En hij bewoog niet.
En toen kwam hij eruit en
was hij zo boos op zichzelf.
Er waren andere scènes voor hem aan de gang.
Er waren andere ideeën over ons.
Welk deel hiervan is...
is vrije wil?
Hij had dit besef
van wat hij deed en dat deed hem pijn omdat hij
wist dat wij het niet waren, het klopte niet.
Er is die kern van die persoon
dat is nog steeds volledig onderhouden
en ze worstelen hiermee
en ze worstelen met hoe ze veranderen en,
weet je, ze doen dat vaak niet
er een goede logische conclusie over hebben.
Dus het is erg moeilijk.
Robin krijgt niet genoeg slaap.
De therapeuten zeggen: "Niet slapen kan echt gevaarlijk zijn."
Toen ons werd verteld om, eh,
om uit elkaar te slapen omdat hij slaap nodig had
hij kwam naar me toe en zei...
'Betekent dit dat we gescheiden zijn?'
Voor iemand die zo briljant is om zoiets te zeggen.
Zo'n mismatch van de realiteit.
Vijf minuten later...
hij was terug en
realiseerde zich,
nee, we zijn verliefd en we zijn getrouwd.
Er is geen...
Ik verlaat hem niet.
Robin was in het huis op bezoek en...
hij wilde dat ik uit het achterraam keek,
naar onze aanlegsteiger en onze boten keek
en krijg een andere kijk.
En dus keek hij uit het achterraam,
hier, uit onze serre,
hij stond daar en stond daar,
en stond daar
gedurende ongeveer 10-12 minuten bewegingloos.
Zei geen woord. Ik stond daar maar en keek.
Voor de langste tijd. Veel te lang.
Ik zei uiteindelijk: "Robin, laten we weer naar buiten gaan."
Midden in de storm
we bleven proberen in het centrum te blijven.
Maar inmiddels zagen we de therapeuten elke dag,
het zijn fietstochten, het is 12 stappen werk.
Samen mediteren hielp een beetje.
We gingen naar een hypnotiseur op Stanford.
En God zegene de man, hij deed alles.
Ik zou de kamer binnenkomen en hij zou daar zitten
dit ding doen en het was een onderdeel van de deal
om jezelf leuk te vinden, jezelf te hypnotiseren.
Een beetje gewerkt, een beetje.
Maar het zou altijd tijdelijk zijn.
Maar hij zou het blijven proberen.
Hij was een gekke krijger.
De manier waarop hij in staat was
om de innerlijke onrust, de innerlijke angsten te bestrijden.
Hij was gezegend met waar zijn hart toe in staat was,
temidden van angst.
Je gaat je hele leven zonder te weten
hoe je eruitziet en dan ben je daar.
Je krijgt honger, je wordt dom,
je wordt neergeschoten en sterft.
Dan krijg je snel een glimp van hoe je naar anderen kijkt,
naar de wereld om je heen. Het is nooit wat je dacht.
Hij kon doen wat niemand anders kon.
Hij zou doen wat maar heel weinig artiesten ooit hebben kunnen doen.
Hij was gewoon... hij was mooi.
Ik herinner me de dag dat ik erachter kwam dat ik opgewonden was.
Robin Williams gaat het komen doen
Bengaalse tijger in de dierentuin van Bagdad.
Hij is de tijger.
Het is een feit dat tijgers atheïsten zijn.
We waren allemaal ongegeneerd.
Hemel en hel, dit zijn slechts metaforische
constructies die honger en geen honger voorstellen.
Ik zou hem zien wachten na het toneelstuk,
nadat we uit een show van twee uur en 20 minuten kwamen
en hij wacht op elke persoon
om hun foto te krijgen en hun playbill te ondertekenen.
En ik leerde geduld, en ik leerde mededogen.
Hij is alles wat je wilt van een collega-kunstenaar.
- Hé, Kellen. - Ziet er warm uit in de groene kamer.
Hij zou naar binnen gaan en deze genadeoproepen
doen aan de komieken in de groene kamer.
Ze zagen hem allemaal als een held,
en hij is meer dan vrijgevig.
Wacht, kunnen we ervoor zorgen dat je de man doet die vandaag onze auto heeft aangereden?
- Alstublieft? - Nee! Gozer! Nee.
- Niets. - Kerel, je hebt mijn huurauto aangereden, man.
Nee man. Ik deed het maar er gebeurde niets.
- Dat was zoals vroeger en er gebeurde niets. - Dat is zo stom.
Heeft u misschien een verzekering?
Oh, helemaal niet, bedankt.
Die laatste fietstocht met Robin,
Ik vroeg hem aan het begin van de rit: "Je ziet er goed uit."
"Weet je zeker dat het goed met je gaat? Je ziet er uitgeput uit"
Hij zei nee, hij had het nodig. Hij had het echt nodig
en was er klaar voor.
Maar het was duidelijk dat hij weg was
af op een manier die hij nog nooit eerder was geweest.
Veel slanker, gewoon niet zo.
Een paar keer was hij meer op de baan dan hij had
moeten zijn. Veel meer naar het midden van de baan.
Hij stelde veel rare vragen,
leek vreemd afgeleid.
Hij draaide zich om en zei dingen als: "Hoe laat heb je, baas?"
Nooit eerder gevraagd tijdens een rit.
Ik zou zeggen: "Ik weet het niet, we hebben er één achtergelaten, we zijn halverwege half twee?"
"Bedankt baas."
Dertig seconden later. 'Hoe laat heb je, baas?'
Vijfenveertig seconden later. Weer dezelfde vraag.
Er waren verschillende andere vragen die hij stelde die vreemd waren en nergens op sloegen.
Eh, iets langs de lijnen, ik denk dat we misschien terug moeten gaan en we hebben genomen
één lus, we komen terug, dat soort dingen.
Voordat je het merkt, begon hij me te verlaten,
hij was slechts 20 meter en toen 40 en daarna 100.
Dit is nooit gebeurd tijdens de rit.
En ineens was hij honderd en een paar meter en ik kon hem niet vangen.
Ik heb mijn kont gepakt om bij te praten.
Ik kon het niet. Maar hij fietste helemaal naar het huis,
en we gaan naar het huis en hij zei:
'Ik hoop dat je het niet erg vindt, baas, maar ik moet vandaag naar binnen.
'Ik heb dingen te doen.' En ik zei: "Goed." En hij liep het huis binnen.
Ongewoon, rond 9.30 uur 's avonds,
Carol zag Robin en Leonard vooraan staan,
Ik ging naar buiten en vroeg of alles in orde was.
En hij zei: "Ja, ik ben oké."
Gewoon een soort klopje antwoord.
En toen zei hij: 'Baas, ik heb echt een knuffel nodig.'
En dus omhelsde ik hem.
En hij begon op dat moment te huilen, legde zijn hoofd neer.
Dus ik sloeg mijn arm om zijn schouder, maar dan
Ik vroeg hem: "Robin, Robin, gaat het?
"Is er iets mis dat ik kan helpen?
"Heb je pijn?"
Hij zei: "Nee, baas."
Hij had het over familie en wat er aan de hand was
in zijn leven en sommige dingen die
Ik denk dat hij dacht dat ik het privé zou houden.
Het duurde ongeveer 15 minuten. Hij zei: "Dag baas."
Ik zei: "Ik zie je morgen."
En hij liep naar huis.
We zouden proberen om op een fatsoenlijk uur naar bed te gaan.
En we bleven een tijdje op, dat is wat we die week deden.
Als je apart slaapt, is het als, nou,
we bleven samen in bed tot het tijd was om te gaan slapen.
Nogmaals, ik las hem voor, toen was het tijd om te
slapen en hij, uh... hij ging naar zijn kantoor,
dat is vlak bij onze kamer en hij ging daar een paar keer terug
om dingen te halen, en ik zag dat hij zijn iPad had en ik dacht:
"Dit is echt goed, want hij wilde niet lezen
"of iets doen, weet je, iets in een lange tijd."
We hebben elkaar zojuist welterusten gezegd. "Goede nacht mijn liefste."
"Goede nacht mijn liefste."
We waren elke ochtend samen aan het mediteren.
Dus toen ik opstond en hij nog niet wakker was,
Ik dacht: "Oh mijn God, de deur is nog steeds gesloten.
"Hij slaapt, hij slaapt, dit is echt goed."
Zijn assistent kwam opdagen omdat ze wat werkzaken te bespreken hadden
en ik moest opstijgen en ik vertelde haar net, ik zei,
weet je: "Sms me gewoon als hij wakker is."
Blijkbaar had hij uitgeslapen.
En ze konden niet achterhalen waarom hij sliep, want hij was het niet. Rechtsaf?
En ze probeerden de kamer binnen te gaan en die was op slot.
Toen kreeg ik een sms met de tekst...
"Hij is niet wakker, wat moet ik doen?"
Ik wist... ik wist gewoon dat er iets vreselijk,
vreselijk mis was, dat niet goed was, en ik sms'te gewoon,
'Maak hem meteen wakker en bel me terug.'
Ze belde me terug.
Susan was net teruggekomen.
Dan en Rebecca waren buiten het huis.
De politie kwam opdagen en ze wisten niet wat er aan de hand was.
Zus kwam de keuken binnen en zei: "Hoe gaat het?"
En ik zei: "Met mij gaat het goed." Ze zegt: "Oh, dus je... Oh mijn God, weet je het niet?"
En toen vertelde ze het me, weet je.
Ik zat net met een tsunami van verdriet.
Ik rij terug, op deze dag drie jaar geleden. En een verslaggever
van een tabloid belde me op mijn telefoon.
Ik weet niet eens hoe ze aan mijn nummer zijn gekomen.
En ze zeiden: "Heeft u opmerkingen over de dood?
'van je vriend, Robin Williams, door zelfmoord?'
En ik gooide mijn verdomde telefoon over de auto en reed door.
Ik herinner me heel duidelijk dat we vooraan stonden
en je kon een helikopter horen aankomen.
Hij zei: "Oké, daar komen ze."
De hele Bay Area voelde als een voorhamer
raakte het die dag in het hoofd en ook New York en Hollywood en overal.
Het was als een oorlogsgebied, helikopter cirkelde,
nieuwswagens die hun grote satellietschotels omhoog trekken
en ze zijn allemaal camera's aan het opzetten.
Ze kloppen bij ons aan en vragen om commentaar.
Het werd hier behoorlijk gek.
De wereldwijde media daalden neer op deze kleine doodlopende weg.
Wat wilde iedereen gewoon zijn stuk.
We voelden dat het een enorme inbreuk op de privacy was.
Dit was een verschrikkelijk tragische gebeurtenis
voor normale mensen die onze buren zijn.
We hadden ook fans van Robin's
die gewoon hulde wilde komen brengen
en ze zouden vredig voor zijn huis staan en liggen
bloemen neer en betuig gewoon hun respect.
Weet je, het is alsof je echt hebt...
een ledemaat of iets dat van u is gescheurd en u kunt het niet meteen genezen.
Ik herinner me dat ik de trap naar buiten liep
en het gevoel van de laatste anderhalf jaar
van echt hard werk dat mijn man en ik hebben doorgemaakt.
Ik had het begin van een antwoord.
Ik begon ongeveer volgend jaar in te graven.
Je kunt niet terugkomen van Lewy Body Dementia.
Er is geen medicijn. Depressie, waar je van terug kunt komen.
Hij was daar eerder in zijn leven van teruggekomen.
Hoe onhandig het ook was, niet in de juiste gemoedstoestand vanwege
de trucs die de ziekte met je speelt en het gebrek aan slaap en zo.
Maar ik denk dat hij waarschijnlijk ergens in zijn hoofd heeft besloten,
'Ik wil niet iedereen met me mee naar beneden halen.
"Ik wil niet een jaar of twee doorbrengen op deze weg."
Misschien had hij niet dat bewustzijnsniveau. Maar Robin kennen,
"Ik wil fietsen. Ik wil bij mijn mooie vrouw zijn. Ik wil komedie doen."
Deze dingen zullen waarschijnlijk binnen zeer korte tijd allemaal uit de boeken zijn.
Ik weet gewoon dat hij op een dag eindelijk zei:
"Ik ga niet waar dit me heen brengt."
Maar hij is gewoon zo blij. En dan zou er geen vreugde in zijn leven zijn geweest.
Nee, hij was niet klaar om te gaan. Hij was helemaal niet klaar om te gaan.
En hij bleef langer hangen dan hij zin had. Ik bedoel, ik ken hem gewoon
omdat hij nog niet klaar was om afscheid te nemen van Susan of van het leven.
Weet je, als iemand zo ziek wordt omdat het zo verwarrend is.
Het is niet hun hart dat ziek is.
Het is het mainframe, het is de computer,
en dat is heel anders,
heel anders.
Lewy body geeft niemand de kans om zich voor te bereiden.
De psychiatrie is de ziekte. Het is de manifestatie van de ziekte in de hersenstam.
Ik denk dat dit in dit land een groot probleem is, dat
geestelijke gezondheid en neurologie als gescheiden worden gezien.
In feite zijn het allemaal afwijkingen van hersencircuits wanneer
je hersenen niet functioneren, zodat je een vervuld mens kunt zijn.
Er is dus een neiging om mensen de schuld te geven van hun gedrag
en hun ziekte, en een bepaalde mentaliteit rond ziekte
dat mensen verantwoordelijk zijn voor hun eigen ziekte. Ze zijn niet.
Ik denk dat er een schuldvrije wereld is, net zoals wanneer iemand kanker heeft,
geen schuld.
De weduwe van Robin Williams spreekt zich uit over de geliefde komiek...
Voor het eerst sinds hij zelfmoord pleegde...
Susan Williams verbreekt haar stilte.
Het is een jaar geleden dat hij stierf. Ik zie dat je nog steeds je trouwring draagt.
- Hoe gaat het? - Het gaat goed met mij.
Het is een jaar van rouw geweest.
Uh, en het is een jaar geleden
echt proberen uit te zoeken wat mijn man heeft vermoord.
Susan Schneider Williams schreef een redactioneel artikel voor het tijdschrift Neurology...
Voor haar eerste tv-interview sinds ze schreef over Robins gezondheidsproblemen.
Mensen denken dat je man zelfmoord heeft gepleegd omdat hij depressief was.
Iedereen dacht dat hij stierf aan zelfmoord,
aan depressie. Maar dat was niet het geval?
Nee, Robin is niet gestorven aan een depressie.
Robin had een dodelijke ziekte en deze heet Lewy Body Dementia.
Iedereen gaat op zijn eigen manier met verdriet om.
Het deel dat de focus en aandacht nodig heeft, is: laten
we deze ziekte genezen. Niemand zou dat moeten meemaken.
Niemand zou de pijn hoeven te voelen die Robin voelde.
En hij is een van de miljoenen.
Maar wat ze doet, is opvoeden
iedereen die wil weten wat er echt is gebeurd,
het echte verhaal over zijn laatste jaar.
Bij autopsie werd bij Williams gediagnosticeerd met diffuse Lewy Body Dementia.
Lewy Body-dementie.
Bij een vorm van dementie had hij wat bekend staat als Lewy Body Dementia.
Die werd pas na zijn dood ontdekt.
Als u geen diagnose heeft en u gaat naar beneden
deze sporen van proberen uit te vinden wat er aan de hand is, dat is eng.
De terreur van waar komt dit vandaan?
Robin vroeg: 'Heb ik dementie,
"ben ik schizofreen?"
En oké nu, toch? Is dat duidelijk of niet?
Dit is wat andere gezinnen doormaken.
Een voorbeeld van wat er in veel van deze levens gebeurt.
Een diagnose stellen...
zou alles hebben betekend.
De pers doen voor die laatste film was echt,
Ik bedoel, het was emotioneel erg ingewikkeld en
om echt bot te zijn, ik ben er echt trots op dat
er waren elke dag 200 mensen op die set,
en niet een van hen
sprak met iedereen ooit over de worstelingen die we Robin zagen doorstaan.
Maar het voelt niet langer loyaal om erover te zwijgen,
maar misschien wel loyaler om zonder schaamte te delen,
zonder geheimhouding dat, ja, deze man pijn had.
Hij maakte iets door waar hij nog geen naam voor had.
En het brengt Robin niet terug, maar het geeft wel duidelijkheid.
Omdat een volledig nieuwe variabele laat in de vergelijking van het leven
van Robin Williams werd ingevoerd, waardoor zijn leven werd beëindigd.
De Robin waar we al die jaren naar hebben
gekeken, de man die zichzelf daarbuiten zette,
de man die overzee ging om troepen te vermaken, de
man die de bemanningen op de sets zou entertainen,
de man die zijn vrienden zou knuffelen en vasthouden.
Dat was heel echt.
Toen hij wegging, lagen er op zijn nachtkastje een paar dingen,
slechts een paar dingen. En af en toe trok ik die la open,
eh...
toen ik hem miste, en ik wilde dat hij me iets vertelde.
Ik opende dat boek en ik dacht: "Wauw."
En ik herinner me dat toen we spraken over wat we wilden
kunnen vertrekken als onze erfenis.
En voor Robin was het dat, dat hij mensen wilde helpen minder bang te zijn.
Als je Robin leert kennen, net zoals onze vriend
en onze buurman, zoals wij hem allemaal kenden.
Dat is één ding. Maar als je het echt doet, is er een realisatie
over de impact die hij wereldwijd had.
De laatste scène voor de Night at the Museum franchise
is dat Robin en Ben Stiller afscheid nemen, en wetende
dat ze elkaar waarschijnlijk niet meer zullen zien.
Dat was de scène.
We wisten niet dat dat het echte leven was.
Het is tijd voor je volgende avontuur.
Ik heb geen idee wat ik morgen ga doen.
Hoe spannend.
Tot ziens, Teddy.
Vaarwel, Lawrence.
Als je zijn films hebt gezien,
In Robin's films zag je één kant van Robin.
Maar de grootste zegen is wie hij was als mens.
Hij was een liefhebbende ziel en dat was hij.
Hij was helemaal open, weet je.
En hij begreep de grootsheid van liefde.
Oh man. Deze man, ik bedoel, ik voel hem de hele tijd.
Er zal een moment komen dat ik gewoon in lachen uitbarst.
Ik hoor zijn stem in mijn oor.
Het is slechts een van de geneugten van mijn leven, zo niet de,
Ik bedoel, dat was de beste vriend die ik ooit heb gehad.
Je weet wat ik bedoel? Echt, het was gewoon de tijd.
Het was de rit van een leven, man
Ik hou gewoon zoveel van hem.
Ja, er is verdriet en dan moet je gaan.
Dan is er ook hoop. Verdriet, het is altijd alsof je
zou willen dat ze niet waren gebeurd, maar dat deden ze.
En het doel is om jou anders te maken.
Het is wat ze de boeddhistische gave noemen.
Het is dat idee van
je bent terug en je realiseert je dat het ding
dat ertoe doet, anderen zijn, ver buiten jezelf.
Zelf gaat weg, ego doei.
Je realiseert je dat er veel geweldige mensen zijn
om dankbaar voor te zijn, en een liefdevolle God.
Anders dan dat, veel succes.
Dat is waar het leven om draait.