ODDZIAŁ SPECJALNY ECHO 3
Dzień dobry.
Może odsłonię, wpuszczę trochę słońca? Na dworze jest naprawdę pięknie.
Może na chwilę ze mną wyjdziesz?
Jest bardzo ładnie.
Chodź.
Rozumiem.
Jest śniadanie, jeśli masz ochotę, dobrze?
Chodź.
Ślicznie, prawda?
Jesteśmy w Cartagenie.
W sumie dość blisko oceanu.
Może zdejmiesz te ciuchy i weźmiesz dzisiaj prysznic?
Mogłabyś znowu poczuć się sobą.
Kochanie?
Jesteś bezpieczna. Nikt cię nie skrzywdzi, dopóki tu jestem.
Nie pozwolę im, dobrze?
Pachniesz jak ktoś obcy.
Nie mów tak, dobrze? Jestem twoi męż…
Daj mi zupę.
Zupę?
Słuchaj, Amber,
twój organizm odzwyczaja się od leków.
Czymkolwiek cię odurzyli…
Bambi i ja uważamy, że powinnaś wziąć środek uspokajający,
- żeby pomógł ci to przetrwać. - Nie.
- Nie spałaś od… - Nie dotykaj mnie tym!
- Spokojnie. - Nie dotykaj mnie tym.
Nie skrzywdzimy cię.
Nie użyjemy tego. Nie zrobię ci krzywdy. Chodź tutaj.
Już dobrze.
- To żeby ci pomóc. - Skurwielu, zostaw mnie!
Co jest, ku…
Jest jak dzikie zwierzę.
Przeszła traumę.
Jasne, rozumiem. Jest w szoku po tym, co jej zrobili,
ale jestem jej mężem, prawda?
Nie powinienem móc dotrzeć do jej serca?
Daj jej trochę czasu.
Kocha cię, stary.
To strasznie boli.
Uratowaliśmy ją… ale tak naprawdę jej tu nie ma.
Chcę tylko, żeby była sobą, wiesz?
To chyba musi potrwać.
Właśnie.
Nie mówię o moim mężu. Już o nim nie myślę.
Nigdy go nie kochałam. Nie myślę o nim.
Ludzie mówią, że w wojsku uczą zabijać.
Nie uważam tak.
- Stary… - Powiedzieć ci prawdę?
…patrz na to. Bardzo mnie to martwi.
Trafiają tam ludzie, którzy już to potrafią.
Właśnie tym jest mój mąż. Mordercą.
To nie ona. Obaj to wiemy.
W takich warunkach robi się wszystko, żeby przeżyć.
Ale jeśli jest teraz zupełnie inną osobą?
Nie poznaję jej.
Mitch wkrótce da znać o eksfiltracji.
Nie mogę się doczekać, aż stąd spieprzę.
Zrobiliśmy tam niezły rozpierdol, nie, amigo?
Sí, señor.
Dzień dobry.
Rodacy.
To dla mnie zaszczyt
stać tu przed wami,
najodważniejszymi z odważnych.
Najsilniejszymi z silnych.
Elitą naszych sił zbrojnych.
Jestem pewien, że jesteście gotowi,
żeby wzbudzić w Kolumbijczykach dumę z ich ojczyzny.
Jestem tutaj, żeby podziękować wam z głębi serca
i powiedzieć, że nasz kraj,
Kolumbia, was potrzebuje.
Żaden prezydent nie chce wojny
i żaden dowódca się z niej nie cieszy.
Ale czasem historia wymaga od nas,
żebyśmy podejmowali trudne decyzje.
Pomyślnych wiatrów.
Z Bogiem.
Panie prezydencie!
Potrzebuję tylko minuty.
Panie prezydencie!
Nic nie było wiadomo.
Noc była spokojna.
Nagle usłyszeliśmy strzały.
Zaczęliśmy uciekać w stronę gór,
bo co innego mogliśmy zrobić?
Pozbawili nas domu i gdzie mamy teraz żyć?
I za co?
Byliśmy spokojną społecznością.
Mieliśmy rodziny i dobrą pracę.
A oni przyszli
jak jakieś nocne diabły!
Zniszczyli wszystko.
Proszę się nie martwić. Damy Wenezuelczykom nauczkę.
Czemu powinniśmy to zrobić?
Zaatakowali nas.
Kolumbia zaatakowała pierwsza,
żeby uwolnić więzioną w Wenezueli Amerykankę.
Tak czy siak, dokopiemy im.
Kolumbia zaatakowała Wenezuelę! Czego nie rozumiesz?
Po ataku Kolumbii na wenezuelską bazę wojskową
między dwoma krajami narasta wzajemna wrogość.
Violeta.
Cześć.
Nie spodziewaliśmy się ciebie.
Myślałam, że Ernesto wam powie.
Nie.
Chcę porozmawiać z tobą i Amber, zanim wyjedziecie.
Mogę?
No weź.
Rozmowa z kimś innym może zrobić mojej siostrze dobrze.
Źle z nią.
Nie chce jeść.
Próbowaliśmy dać jej środek uspokajający…
Może ty ją do tego przekonasz?
Dobrze. Spróbuję.
Cześć, Amber.
Chciałam się z tobą zobaczyć. Mogę?
Jasne.
Cieszę się, że jesteś bezpieczna.
Jestem naprawdę zjebana.
Ale widzę, że zasadniczo nic ci nie jest.
Pamiętam, jak czułam się w nocy po porwaniu.
Jak wróciły koszmary.
Było tak źle,
że potrzebowałam leku, żeby spać.
To normalne.
Lekarstwo.
Myślisz, że pomoże?
Zabiłam moją przyjaciółkę.
Ktoś musi zostać ukarany.
Dziękuję ci, Amberline.
Chodź.
Popatrz na siebie. No już.
- Ta kobieta jest niewinna. - Nie jestem.
Jesteś.
Widzisz to?
Nie.
Nikt nigdy nie zrozumie, przez co przeszłaś.
To prawda.
Musisz żyć z samotnością swojego doświadczenia
i nie oczekiwać, że inni je pojmą.
Porywacz ma całą władzę, zawsze. A ty jesteś niewinna.
- Nie jestem. - Jesteś. Jesteś niewinna, przyjaciółko.
Jeśli pijany kierowca w ciebie wjedzie i upadniesz, będziesz ranna.
A jeśli ucieknie, policja będzie go ścigać i go zabije, to nie będzie twoja wina.
Ale nie zabili kierowcy, tylko wszystkich.
To była masakra!
Zginęło tylu ludzi, że nie mogę objąć tego rozumem.
Rozumiem.
Weź lekarstwo.
Musi odpocząć.
- Wzięła lekarstwo? - Jeszcze nie,
ale powiedziała coś ciekawego.
Czekaj. Chcę, żeby usłyszał to Prince. Jest niedaleko.
Mówiła o tym, ile osób zginęło…
i że to była masakra.
Powiedz mu to samo.
Mówi, że to była masakra.
- Masakra? - Tak.
Trochę mnie dziwi, że kolumbijska armia zrobiła coś takiego publicznie.
- Tak. - Co więcej,
moje wojskowe źródła twierdzą, że armia w ogóle nie była zaangażowana.
Chwila. To po to przyszłaś? Pytać nas o tajną misję?
Martwiłam się o nią. To jaka jest odpowiedź?
Przykro mi. Ma rację. Nie możemy mówić o tajnych sprawach.
Właśnie. Nie możemy. To by było nielegalne.
- „Tajnych sprawach”? - Tak.
- Rozumiesz? - Widzieliście wiadomości?
- Ostatnio nie. - Robi się z tego mała wojna
i w obu krajach są frakcje, które bardzo chcą dużej wojny.
Rozumiecie to?
Nie obchodzi ich dlaczego ani jak to się zaczęło.
Nawet jeśli zaczęliście to wy,
udając kolumbijską armię.
- Zaprzeczasz temu? - Tak.
- Hej, skarbie.
Dobrze się czujesz?
Wezmę środek nasenny.
Dobrze.
- Chodź usiąść… - Dasz mi go?
Mogę zrobić to sama.
Jasne.
- Nie martw się. Wkrótce wracamy. - Ja nie wracam.
To była moja ostatnia przysługa. Nie dla was. Dla Amber.
Musicie natychmiast opuścić mój kraj.
Napięcie rośnie.
Na atak Kolumbii na Wenezuelę
siły wenezuelskie odpowiedziały ofensywą na kolumbijską bazę.
Wystrzelono cztery pociski rakietowe.
Końca konfliktu nie widać.
Zamówiłem to, co lubisz.
Nie jestem głodna.
Jak poszło?
Jak mocno jesteś zaangażowany?
Powiedz mi, co dokładnie wiesz o tym, co się dzieje.
- Wiem to samo, co ty. - Tak?
Uratowali ją, a to było najważniejsze. I tyle.
- To koniec. - Myślę, że to dopiero początek.
Cóż, możliwe, że Kolumbia potrzebuje wojny.
Czyżby? Nie wydaje mi się.
- Potrzebujemy pieniędzy. - Wcale nie.
Potrzebujemy dużo pieniędzy.
Ostatnio dostaliśmy je w ramach antynarkotykowego „Planu Kolumbia”.
Potem Amerykanie finansowo nas opuścili.
Poparcie dla lewicy rośnie. Wiesz czemu?
Bo rząd jest bez grosza i nie umie spełnić obietnic.
Jeśli nie będziemy ostrożni, lewica wygra
i będziemy mieć przerąbane, jak Wenezuela.
Tak. Potrzebujemy wojny.
Wojna daje pieniądze, a pieniądze dają stabilność.
Nie patrz tak na mnie.
Dobrze mnie znasz, więc moja opinia nie powinna cię dziwić.
Nie dziwi mnie.
Może masz rację z ekonomicznego punktu widzenia.
Ale moralnie, kochanie, mnie obrzydzasz.
Zmieńmy temat.
Możemy spędzić miły weekend, ignorując to, czego nie możemy zmienić?
Hej, dokąd idziesz?
Nie ja stworzyłem tę sytuację.
Pokazuję tylko różne perspektywy.
Proszę, uważaj na siebie!
Wiesz co?
Violeta ma rację.
Zaczęliśmy wojnę.
Nie masz wyrzutów sumienia?
Oczywiście, że mam.
Cholera, dużo ludzi musiało umrzeć za jej wolność.
Tak, ale za nich nie odpowiadamy, nie?
A za nią tak.
To nie jest w porządku.
Po prostu to zrobiliśmy, a teraz musimy dźwigać swój ciężar, jak wszyscy.
Sprawdzę, co u niej.
Kurwa.
Stary, nie ma jej w pokoju. Sprawdzę na schodach.
Wychodzę.
Uważaj na gliny.
Nie mogła za daleko odejść. Sprawdź na placu głównym.
Nie ma jej. Nie mogę jej znaleźć.
Znalazłem ją.
Nie możesz pokazywać się publicznie.
Chcę tu być.
Jesteśmy poszukiwani i jeśli nas złapią…
Może chcę, żeby mnie złapali.
Nie wracam z wami do domu.
Czyli co, już mnie nie potrzebujesz?
Nie potrzebuję, żebyś mnie chronił. Żebyś mnie strzegł.
- Chodź. - Nie potrzebuję tego.
- Dam sobie radę. - Proszę.
- Nie wracasz do domu? - Nie.
Uwalniam cię.
A co z Erikiem?
Wyciągnij mnie z tego.
Ja?
Twierdzisz, że już mnie nie potrzebujesz.
Musisz się z nim dogadać.
Poświęcił dla ciebie życie.
Mógł być senatorem, a kiedyś prezydentem.
Wciąż może.
Nie. Już nie. On cię, kurwa, kocha.
Kocha wyobrażenie o mnie. Uratował mnie, bo nie umie przegrywać.
Jak możesz być taka nieczuła?
Nadstawił karku, a ty złożyłaś przysięgę, Robaczku. Musisz to naprawić.
Tylko Bóg może to naprawić.
Tutaj.
Przesadzasz i się mylisz.
Cała ta krew, którą mam na rękach, nauczyła mnie jednego.
Teraz ty też masz trochę na swoich.
Nie liczy się to, że modlisz się do Boga o przebaczenie,
tylko to, czy możesz przebaczyć sobie.
To nad tym musimy pracować.
A teraz stąd spieprzajmy.
Czekaj.
Dobra.
Mów. Jesteśmy na Plaza Boulevard.
Czekajcie tam na mnie. Idę.
Słuchajcie.
Nowa akcja od Mitcha.
Opuszczony dom na plaży przy lądowisku.
Kochanie?
Idziesz?
Pójdziemy do tego domu, poczekamy tam na sygnał,
pojedziemy na lądowisko i polecimy do San Diego.
- Panie prezydencie. - Znowu pani?
Nie dotykaj mnie.
Czy pan lub ktoś z wojska
autoryzował atak na Wenezuelę?
To jakiś absurd. Musi się pani umówić.
Zrobił to pan?
Jeśli tak, muszą być dokumenty. Prędzej czy później się okaże.
Co się okaże?
Że dokładnie pan wiedział, jak to się zaczęło.
Dobrze pan wie, że kolumbijskie wojsko nie zaatakowało.
Że jedyną odpowiedzialność
ponoszą dwaj Amerykanie z kolumbijską flagą.
Ale nic z tym pan nie zrobi
i nie powie pan Wenezueli prawdy.
Dlaczego?
Może myśli pan, że wojna przysłuży się gospodarce.
Może jest pan wdzięczny Amerykanom, że zaczęli wojnę, której pan chciał,
ale nie miał odwagi zacząć sam.
Z całym szacunkiem, panie prezydencie,
nie przetrwa pan tego kłamstwa.
Musi pan aresztować Amerykanów
i powiedzieć Wenezueli prawdę.
Dla dobra własnej prezydentury.
Grozi mi pani?
Nie ma pani dowodu.
Mam pański honor.
Dzień dobry panu. W czym mogę pomóc?
Jest szybka?
Dość szybka.
Wygląda to tak.
Violeta Matíz nacisnęła prezydenta.
Pereira zamyka ruch lotniczy.
Ogłoszono ogólnokrajowy alarm.
Uważajcie. Gliny są wszędzie.
Dobra, zjedźmy z głównej drogi.
Skręćmy tutaj.
Kurwa. Blokada.
Robaczku, nie martw się. Damy radę.
Objadę ją.
O kurwa. Jezu.
- Ile jeszcze? - Poniżej trzech kilometrów.
Schowaj broń.
Pełno tu, kurwa, glin.
Hej, robi się ciężko. Gdzie jesteś?
Czekam na was w porcie.
Świetnie.
Złapią nas tutaj.
Możemy przeciąć tamten targ.
- Chodźmy. - Dobra.
Pójdziemy pieszo.
Weź to.
Idziemy. Już!
W lewo.
Jesteśmy na pieszo na targu.
- Przetnijcie go. Port jest na południu. - Dobra.
- Gotowy? - Tak.
Idziemy.
Chodźmy dalej.
- Przeszukać targ i ich znaleźć. - Tak jest!
Szukajcie wszędzie.
Idziemy!
Zablokować wyjścia.
Uwaga, można wyeliminować mężczyzn.
Powtarzam. Wyeliminować mężczyzn.
Tędy.
Tutaj.
- Panie pułkowniku. - I jak?
Doniesiono nam, że kierują się na południe.
Zabili paru żołnierzy.
Uwaga! Amerykanie nie wychodzą stąd żywi.
Nawet kobieta. Zrozumiano?
- Tak! - Ruszać się!
Są gdzieś tutaj.
Rozdzielić się!
Tak?
Spokojnie. Nic ci nie będzie.
Nic ci się nie stanie.
Idę.
Jest tam 20 gości. Południowa strona jest zamknięta.
Nie damy rady się przedrzeć.
Weź ten.
Amber, zostań tu.
- Tam jest dwóch. - Tutaj też.
Sprawdzę tam. Bądźcie gotowi.
Chodźcie!
Ja się nimi zajmę.
W lewo!
Na dół.
Dam radę.
- Dobra. - Pusto. Idziemy.
Szybko.
Szybko!
Na dół!
Chodźcie! Idziemy!
Tam jest.
Pół godziny do lądowiska.
Jesteśmy prawie w domu.
Zostańcie tu. Przyjadę po was rano.
Pusto.
Dam radę.
Idzie.
Słuchaj, Amber.
Powiedz mi, co mam robić, żeby to naprawić.
Jak mam ci to wyjaśnić?
Spróbuj.
Słucham.
Doświadczyłam czegoś i jestem inną osobą.
Nie jestem taka sama.
Potrzebujemy restartu.
Nie chcę być przy tobie.
Cały ten układ jest błędem.
Chcę zacząć od nowa.
Nie wiem jak…
ani w jaki sposób…
ale nie mogę wrócić do naszego domu i udawać, że nic się nie stało.
- W porządku. - Nie mogę.
Ja też nie jestem taki sam.
Myślałaś, że umarłaś. Ja też,
bo zrozumiałem, że bez ciebie moje życie nic nie znaczy.
To miłe i na pewno w to wierzysz,
ale to nieprawda.
- Nie możesz tak mówić. - Nie uda się nam.
Nie unieważniaj moich uczuć. Proszę, termin z terapii.
Wiem, co czuję.
Kocham cię.
Chociaż teraz mnie wkurwiasz.
Odpychasz mnie jak zawsze, bo czujesz, że nie zasługujesz na taką miłość.
Ani w ogóle na nic dobrego.
Spierdalaj, Eric.
Ale to prawda.
Prawda jest taka, że mnie porwano i nie mogłeś mnie uratować.
Dlatego się wściekłeś i urządziłeś jatkę.
Nie chciałam, żebyś zabijał dla mnie tych ludzi.
Nie mogę na ciebie patrzeć i o tym nie pamiętać.
A jak ty masz patrzeć na mnie
i codziennie pamiętać, że zniszczyłam twoje życie?
Walić moje życie.
Kogo to obchodzi? Będę miał nowe.
- Dla mnie to nie takie proste. - No weź.
Nie mogę przymknąć oka i udawać, że to się nie stało.
Więc to tyle?
Nie ma szansy na przebaczenie?
Nie mamy podstaw.
Możesz mieć teraz szczęśliwe życie.
I możemy zbudować te podstawy.
Nie rezygnuj z nas.
Jezu, tak daleko zaszliśmy.
Chcesz odgrywać zbawcę?
Przelałeś krew. Posprzątaj.
Na to się pisałem.
Jestem żołnierzem.
Twoje słowa na tych nagraniach…
trafiły do mnie. Nie mylisz się.
Ale dla odmiany dostałem szansę,
żeby zrobić coś słusznego, a nie cnotliwego.
Mogłem uratować żonę.
Nie Boga ani kraj, ale osobę, którą kocham najmocniej na świecie.
A teraz, kiedy potrzebuję cię najbardziej,
wszystko przecieka mi przez palce.
Musisz mnie puścić.
Nie mogę. Nie puszczę cię.
Jeśli wrócę teraz do domu, będę czuć się jak oszustka.
Jakbym próbowała prowadzić życie w martwej skórze.
Jeśli mnie kochasz, nie walcz ze mną.
Podaruj mi to.
Łamiesz mi serce.
Są na świecie gorsze rzeczy.
OPARTE NA SERIALU ZAINSPIROWANE POWIEŚCIĄ
TWÓRCA SERIALU
KU PAMIĘCI
Napisy: Marzena Falkowska