O zaman rakibimiz Nintendo'ydu ve Mario ile üstünlük sağlamışlardı.
Sega'nın o derecede bir karakteri yoktu.
Mario ile yarışacak bir karakter yapmamızı söylediler.
Nintendo gerçekten çok büyüktü.
Asla yenilemez gibi görünüyorlardı.
Üzerimizde baskı hissedemeyecek kadar zayıftık.
Kaybedecek bir şeyimiz yoktu, en azından savaşarak ölecektik.
NETFLIX ORİJİNAL BELGESEL DİZİSİ
80'lerin sonunda Noel için çocukların istediği tek şey...
Nintendo!
...bir Nintendo Entertainment System'di.
Teşekkürler!
Ve ebeveynler...
Yani Noel Baba,
1988 yılında en çok satılan oyuncak hâline getirdi.
Nintendo!
Ama Mario rakipsiz bir kral olmaya devam ederken
mazlum bir kahraman savaş ilan etmek üzereydi.
Japon oyun yapımcısı Sega, oyun salonu cihazları ile biliniyordu
ve ev konsolu piyasası için savaş açmak üzereydi.
Bu yıl, ailelerin oyun konsollarına ve kasetlerine
üç milyar dolardan fazla para harcamaları bekleniyor.
Sega, Japonya'da yeni Genesis konsolunu çıkarmıştı.
16-bit teknolojisi
8-bit konsollardan sonra büyük bir adımdı.
Bir bilim insanı üstün bir makine yarattı.
Sonunda!
-Ona güç verecek bir makine. -Evet!
16-bit sayesinde
Sega'nın Genesis konsolu Nintendo'nun konsolunu yenecek güce sahipti.
Eksik olan tek şey popüler oyunlardı.
Bunun için bu kişiye başvurdular.
Nintendo ile savaşa gireceğimizin farkındaydım.
Eğer doğru yapabilirsek savaşı kazanabileceğimizi biliyordum.
Bu Tom Kalinske, Sega'nın Nintendo'yla olan savaşının generali.
Sega'ya katılmadan önce
Kalinske, Mattel oyuncakları ile ün kazanmıştı.
Mattel'den ayrıldıktan birkaç yıl sonra
Tom sürpriz bir ziyaret aldı.
Ben aslında eşim ve çocuklarımla Hawaii'de tatildeydim.
Hayao Nakayama, Sega Japonya'nın CEO'su ve genel müdürü,
Maui'de beni buldu ve bir anda yanıma geldi.
Bana dedi ki
"Sega of America'yı senin işletmeni istiyorum.
Sana 16-bit teknolojisini göstereceğim.
Ayrıca renkli kontrol kumandasını da göstereceğim.
Nintendo'dan nasıl daha iyi olduğunu anlatacağım."
Ben Hawaii'den Japonya'ya gittim.
16-bit teknoloji karşısında şok olmuştum.
8-bit teknolojiden çok daha iyiydi.
Nintendo'yu devirebileceğimize inanmıştım.
O zamanlar video oyun piyasasının %98'i onlardaydı.
Tom, Sega of America'nın CEO'su olmayı kabul etti.
Ama bir şartla.
Japonya'dan bana gelen emir hyaku man tan'i oldu.
"Bir milyon ünite sat" demek.
O sırada Genesis konsolundan belki 70 bin tane satmışlardı.
Bir milyon üniteye yol bayağı uzundu.
Kalinske bir savaş planı hazırladı.
Sega'nın yeni konsolu Genesis'ten bir milyon tane satacaktı.
Bir plan hazırlayarak Japonya'ya geri döndüm.
Karar odası denilen bir yere girdik.
Elbette oradaki insanların çoğu İngilizce bilmiyordu.
Sega'nın yönetim kuruluna savaş planımı tahta ile anlattım.
Kalinske'nin beş aşamalı savaş planı, Japon iş adamları için
pek tanıdık bir şey değildi.
Stratejimi yönetimi kuruluna anlattım.
Ama pek iyi gitmedi.
Nakayama ayağa kalktı, sandalyesini tekmeledi.
"Söylediğin hiçbir şeyi beğenmediler." Sonra odadan çıkmaya yöneldi.
"Dünyanın en kısa kariyeri bu olsa gerek." diye düşündüm.
"İşim bitti. Odadan çıkıyor."
"Beni onaylamayan bu insanlarla bırakacak."
Arkasını döndü ve dedi ki
"Seni işe aldığımda Amerika için tüm kararları senin vereceğini söyledim.
O zaman devam et ve planladığın şeyleri yap."
Üzerinde çalışacaktım elbette yoksa işim biterdi.
İlk aşama...
...kolay oldu.
Ama savaş planının ikinci aşaması Sega'nın gizli silahına bağlıydı.
Bence hız, Sega için çok önemliydi
çünkü Sega Genesis, 16-bit makine olarak tanıtılıyordu.
Normal sistemlerden çok daha hızlı işletim gücü vardı.
Şu zamana kadar yapılmış
en hızlı oyunu yapabilirdik.
Hızlı bir konsol olması
Sega için yeterli değildi.
Yeni bir oyuna ihtiyaçları vardı.
Oyun tasarımcısı Hirokazu Yasuhara kendine biraz...
...ilham aradı.
Amerikan kitlesini hedef almıştık.
Amerika'da popüler olan şeyleri merak ettik.
Lunapark hız trenlerinin dikkat çekici olabileceğini düşündük.
Programımız zaten çember ve dönüşleri yapabiliyordu.
Biz de programın avantajını kullanarak
bir sürü akrobatik çember yapmaya karar verdik.
Büyük bir hız treni gibi yaptık
ve sonra kestik.
Araya küçük sürprizler de ekledik.
Oyunun çizimleri tamamlandıktan sonra
geriye kalan tek şey Mario'yu yenebilecek bir maskot tasarlamaktı.
Oyun, karakterden önce tasarlanmıştı.
Daha sonra oyuna en uygun olacak
karakter tasarımlarını oluşturduk.
Mario, tulum giymiş tatlı bir tesisatçıydı.
Naoto Oshima daha farklı bir karakter tasarlamak istiyordu.
Daha heyecanlı,
havalı ve aerodinamik.
Herkesten hızlı koşabilen bir karakter yapmaya karar verdik.
Kıvrılıp saldırabilecek bir karakter olacaktı.
Sanırım ilk başta tavşan düşündük.
Sonra pandanın iyi olabileceğini düşündük.
Ama pandanın etrafta yuvarlanıp saldırmasının
fazla tatlı ve kafa karıştırıcı olabileceğine karar verdik.
Sonra kirpiyi seçtik.
Bu küçük, dikenli tüy yumağı biraz farklı bir seçenekti.
Oshima, gayri resmi bir saha testi yapmaya karar verdi.
Bu da onu New York'a götürdü.
Amacımız, karakterin ABD'de popüler olmasıydı.
Tesadüfen de
kişisel bir sebepten dolayı benim New York'a gitmem gerekiyordu.
Çizim defterimi yanıma aldım.
Kirpiyi çizdim.
İnsansı bir karakter ve başka bir hayvan daha çizdim.
Central Park'ta anket yaparak insanlara sordum, beğenilerini öğrendim.
Sonic bir numara geldi.
O sayede kirpinin en iyi seçim olduğuna karar vermiştim.
Hızlı kirpi Sonic ile tanışın. Kendisi Sega'nın yeni ve maskotu olacaktı.
Sadece gülümsemekle kalmıyordu.
Sert ve saldırmaya hazırdı.
Top hâline geldiğinde yenilmez görünüyor.
Sırtındaki dikenler başkalarını yaralayabilecek gibi duruyor.
Hız ögesini iyi ifade edebilmek için
sırtına diken çizmek çok kullanışlı olmuştu.
O zamanlar Sega'nın rengi maviydi.
Biz de onu Sega mavisi yaptık.
Bence iyi bir karakter
özelliğini tek bir öge ile ifade edebileceğin bir karakterdir.
Eğer Sonic'i tek bir ögeyle ifade etmek istersek Işık Hızı olur.
Sinsi gözleri ve havalı ayakkabıları ile
Sonic, kağıt üzerinde tamamlanmıştı.
Geriye kalan tek şey, Yasuhara'nın hız treni tasarımına uyup uymayacağıydı.
İnsanlar oyunları yalnız yapılan bir aktivite gibi görür
ama oyun tasarımcısı her zaman ekranın arkasındadır.
Oyuncu bir hamle yaptığında
tasarımcı onları bir sonraki hamleye götürür.
Onları ödülle teşvik eder ve devamına yollar.
Yuvarlanmaya başladığında
sadece geriye sekmiyor.
Yay sayesinde çok hızlı fırlıyor
ve bir anda başka bir yere gidebiliyor.
Oyun deneyiminde inişler ve çıkışlar olması önemli.
Bir zorluğu aştığınız zaman biraz rahatlıyorsunuz.
Böyle iniş çıkışlar sayesinde
başarmanın verdiği hissi daha da güçlendirmiş oluyorsunuz.
Oyunları böyle yapıyoruz.
Sonic, 1991 yılında piyasaya çıktığında bütün bu çaba çok iyi sonuçlar verdi.
Oyunda bir sürü yay,
halka
ve sonsuz sayıda altın yüzük vardı.
Sega'nın bugüne kadar yaptığı en popüler oyun oldu.
Rekabetçi oyunculukta yeni bir dalga başlattı.
Benim hayatım oyun gibi.
Eğer oyunlarda yarışacaksanız
başarılı olmak için
hayatınız da oyun gibi olmalı.
Oyun oynar gibi kararlar vermelisiniz.
Kusursuz ve net olmalısınız.
Hata yapmamalı
ve odaklanmalısınız.
Yani tek bir şansım vardı.
En iyisini yapmalıydım.
Bu Chris Tang.
Uzun zamandır bu sektördeyim.
Oyunlar hakında çok şey biliyor çünkü özgeçmişi çok uzun.
Ben oyun tasarımcısıyım.
Oyun test ediyorum ve "BOOM Tetris for Jeff" benim sesim.
O bir Nintendo Dünya Şampiyonası finalisti.
Kızlarla tanışırken "Selam, ben Nintendo Şampiyonu oldum." derdim.
Nintendo şampiyonaları benim rekabetçi oyun kariyerimin başlangıcı oldu.
Ama en sevdiğim oyun bir Sega oyunuydu.
1994 Sega Dünya Şampiyonası'nda oynaması ile tanınıyor.
Bunların hepsi bir reklam kampanyası ile başladı.
Sega'nın Sega Visions adında kendi dergisi vardı.
İçinde bir makale vardı.
"Yeni Sonic oyununu duyuracağız ve bir yarışma düzenleyeceğiz.
100 bin kişilik bir turnuva olacak ve 25 bin dolar ödülü olacak.
Dünyanın en iyi oyuncusunu bulacağız."
Ve ismi...
Rock the Rock.
Sega Rock the Rock yarışmasında
içinde rock geçen üç farklı şey vardı.
MTV'de yayınlanacaktı, çünkü biliyorsunuz, rock müziği.
Turnuvanın ön elemelerini dünyada Hard Rock Cafe'lerde yapacaklardı
ve büyük finali Alcatraz adasında yapacaklardı.
The Rock olarak biliniyor.
Rock the Rock the Rock demeliydiler ama iki tanesi yetti galiba.
Tam bir rock!
Böyle yarışmaların nadir olduğunu biliyordum.
Sonic the Hedgehog'u oynarken kendime güveniyordum.
"Ben bu turnuvaya katılacağım." dedim. Sonra öğrendim ki
bu turnuva gerçekten tam bir dünya şampiyonasıymış.
Ön elemeler Japonya, Fransa ve Brezilya'da bile yapılıyordu.
Chris, ön elemeye San Francisco'da katıldı.
Kendisinin ve Alcatraz'ın memleketi.
Çok yoğundu, çok kalabalıktı. Her yer kapatılmıştı
ve oyun için bir sıra oluşturulmuştu.
Gün ilerliyordu ve eleme turları devam ediyordu. Hataya yer yoktu.
Dışarıdan çok rahat görünüyordum ama aslında kazanmayı çok istiyordum.
Sakin ol ve yoluna devam et.
Hiçbir şeye çarpma, dikkat et.
Tüm bina yavaşça elendi ve son ikiye kalmayı başarmıştım.
Mükemmel bir oyun ile San Francisyo'yu kazandım.
Beni bir çantaya kelepçelediler
ve bir limuzine bindirip finale götürdüler.
Chris Tang finale gidiyordu.
Sonic, rakibi Mario'yu tehdit etmeye başlamıştı.
Ama Kalinske için bu yeterli değildi.
Spor oyunları stratejimiz için büyük önem taşıyordu
çünkü gençlerin sporla çok ilgili olduklarını biliyordum.
Bir spor oyununa ihtiyacımız vardı.
Öngörülü bir girişimci çoktan bu işe koyulmuştu bile.
Sporu stadyumdan alıp evlere getirecekti.
Futbol oynadım, futbolla ilgili birçok kitap okudum.
Futbol antrenörü olma hayalim bile vardı.
Sporun mekaniklerini
gerçekten anladığımı düşünüyordum.
Olasılıkları anlıyordum
ve istatistikleri kullanmaya bayılıyordum.
Ama kendine spor oyunu diyen her şey
bir çocuk oyuncağı gibiydi.
80'lerin başında spor oyunları vardı
ama pek gerçekçi görünmüyorlardı.
Pong'un tenis olduğunu söylemek gibi bir şeydi.
Tenise benzeyen unsurları vardı
ama tenisin fiziksel özelliklerini barındıran bir şey değildi.
"Daha iyi bir oyun yapabilirim. Daha gerçekçi olabilir." diye düşündüm.
Sonra dedim ki "Eğer daha iyisini yapabileceksen yap bakalım."
1982 yılında Trip Hawkings kendi oyun firmasını kurdu
ve ismini Electronic Arts koydu.
Electronic Arts kurulduğunda futbol oyunu yapmayı çok istiyordum.
Kesinlikle yapacaktım.
Kimsenin ne diyeceği umurumda değildi.
Herkes buna Trip'in olayı dedi.
Trip'in olayı futboldu.
Hayır, bu futbol değil.
Öz ve hakiki Amerikan futbolu.
ABD'deki
en popüler spor.
Ama futbol gerçekten karmaşık.
Böyle demek bile yetmez çünkü tek bir hamlenin bile
oluşması için sayısız yol var.
Eğer zor ve karmaşık bir şey yapacaksam belki bir antrenör ile çalışabilirdim.
Bana gerekli bilgiyi ve içeriği sağlayabilirdi.
Trip'in profesyonel yardıma ihtiyacı vardı.
Deneyimli biri
ve hevesli biri.
Soldaki sağa, sağdaki sola gidiyor
bu şuraya gidiyor, burayı geçiyor.
Nerede olduğumuzu anlayamıyorlar. Nereden gelip nereye gittiğimizi de.
Çok ilginç.
John Madden.
Beni duyabiliyor musun?
Duymuş olabilirsiniz.
Yanımda CBS futbol analiz uzmanı John Madden var.
Ya da şimdi duydunuz.
Burada harika bir hareket yapıyor ve bam! Top yerine ulaşıyor.
Madden sadece meşhur bir spor sunucusu değildi.
İnanılmaz!
Antenörlüğünü yaptığı Oakland Raiders ile Super Bowl'u kazandı...
Oyuncular John Madden'i omuzlarına alıyor!
...ve Pro Football Hall of Fame'e girdi.
Bugün hayatımda ikinci kez olan bir duygu içindeyim.
Başkalarının omuzlarında taşınıyor gibi hissediyorum.
Futbolda yapılabilecek her şeyi yapmıştı ve düşündüm ki
"Onunla çalışmak çok iyi olabilir."
Dediğim gibi, kimse umurumda değil...
Madden kağıt duvarları yıkıp geçerken...
Dediğim gibi, light bira harika!
...Trip ise kağıtlar harcıyor
ve Madden ile anlaşmak için bir plan hazırlıyordu.
60 sayfalık bir tasarım dosyası hazırlamıştım.
Klasörün içinde ona sormak istediğim sorular vardı.
Yediye yedi futbol da dâhil.
Çünkü makineler o zaman 8-bitti
ve oyun hafızası gerçek 11 kişilik takıma izin vermiyordu.
John'un yedi kişilik takım bilgisi vardı.
Daha çok planı uygulamakla ilgiliydi
Ona sorup cevaplar almak istemiştim.
Denver'a gittim ve John ile Amtrak trenine bindim.
Denver'dan Oakland'a tren.
2000 kilometreden uzun, dört eyaletin içinden geçen bir tren.
Cam kenarına oturalım.
Çünkü bu koca adam uçmaktan korkuyor.
Tek yolu bu. Tekerlekler asla havalanmaz.
Önümüzdeki iki buçuk gün boyunca o trenin içinde,
sabah akşam futbol konuştuk.
Top hakkında konuştular.
Şutları konuştular.
Trip, oyunun basitleştirilmiş versiyonu hakkında sorusunu sordu.
Yediye yedi futbola ne diyorsun?
Dedi ki "Bu gerçek futbol değil."
Takımların 11 kişi olması gerekiyordu. Taklit olamazdı.
Biz de "Tabii ki. Elbette, doğru." dedik. "Bu gerçek olmaz. Gerçek yapmalıyız.
Teknik olarak çok zor olacak olsa da bir şekilde başaracağız."
Madden kabul ettiğine göre...
Görüşürüz.
...Trip'in başarması gerekiyordu.
Burası.
Gerçeğe yakın olma arzusu
bir yılda bitebilecek bir projeyi dört yıllık bir projeye dönüştürdü.
Şirkette Trip'in Ahmaklığı olarak bilindi çünkü yutamayacağımız bir lokmaydı.
Ve şimdi sahaya yıldız yapımcı Joe Ybarra geliyor.
Teknolojiyi hep sevmişimdir ve sorunları çözmeyi severim.
Sürükleyici dünyalar yaratma konusunda çok tutkuluyum.
Oyunun ana fikri profesyonel futbolu
kişisel bilgisayara getirmek.
Bunun mümkün olup olmadığından bile emin değildik.
Bir yapımcı olarak
bu oyunun oluşması için azmim ve tutkum vardı.
Bu zorlu süreci çözmek için
Ybarra durumu katman katman ele aldı.
Ya da yapışkan not diyelim.
Bir futbol oyununun katmanları karmaşık ve yoğundur.
Bir maçın 60 dakikasının tamamını, 22 oyuncu ile birlikte,
sonsuz sayıda farklı taktik ve istatistikleriyle birlikte
yansıtacak bir teknoloji geliştirmek son derece zorluydu.
Ekrandaki oyuncuları düşünmelisiniz.
Bu ne kadar hızlı?
Ne kadar çevik? Ne kadar akıllı?
Şimdi 22 oyuncumuz var, 22 farklı rol var.
Şimdi hepsi bir arada çalışacak.
Bu da ayrı bir katman. Takım ayarlaması nasıl yapılacak?
Taktikler nasıl uygulanacak?
Kullanıcının önünde neler olacak?
Kullanıcı ara yüzü nasıl olacak?
Madden'i yaparken bu katmanları bir araya getirdik.
Futbolu gerçekçi yapmak için her katmanın, yapması gereken şeyi yapmasını sağladık.
Ve sonunda, 1988'de
proje sona ulaşmıştı.
John Madden Football, Apple II bilgisayar için çıkış yapmıştı.
Birkaç yılın sonunda
gerçek bir futbol oyunu gibi hissettiriyordu.
Bir Apple II cihaz için harika bir şeydi.
İyi yorumlar aldı.
Ama 8-bit makineler çok limitliydi.
Ne zaman 16-bit cihaz göreceğiz?
Kaderde yazılmış olsa ki
Trip, yeni oyunu Madden için yeni bir konsol ararken
Kalinske de 16-bit Sega Genesis için spor oyunu arıyordu.
Genesis için yapılan Madden oyunu inanılmazdı.
Altı yılın sonunda gerçek futbol gibi görünüyordu.
Harika bir oyundu.
Ve şanslıydılar ki...
Oyuncularım orada değil, girin. İçeri geçin.
...John Madden da aynı fikirdeydi.
Onları durduramıyorum. Bu takımı durduramıyorum!
John Madden'in dâhil oluşu
projenin profesyonelliğini destekledi.
Gol!
Bize anında güvenilirlik kattı.
Yazı tura, şut, kafa, kavga.
Bunu ve bunu alalım. Harika, hissi de olsun.
EA, spor oyunları için tam bir merkez hâline gelecek
ve atletleri projelere ortak etmeye devam edecekti.
Diğer sporların da oyunlarını yapacaklardı. Basketbol,
dünyanın geri kalanında dendiği gibi, futbol.
Ama bazı oyuncular için
bu oyunların anlamı daha büyüktü.
Çok iyi bir sporcu değildim.
Ama sporun hikâyeli anlatımı için bir tutkum vardı.
Bence bir oyun oynarken gerçekten bir hikâyeye katılıyorsunuz.
Oyunlar size baştan başlama fırsatı veriyor.
Uzun ya da kısa, hızlı ya da yavaş olabilirsiniz.
Oyunlarda hepimiz aynı yerden başlıyoruz
ve birlikte oynamaya başlama fırsatı elde ediyoruz.
Ben siyahım ve geyim.
Afrikalı Amerikalı ve gey olarak büyüdüğünüz zaman
size her zaman uymanız gereken farklı kurallar öğretiliyor.
Benim için oyunlarda kurallar herkes için eşitti.
En iyi şekilde olabilirdim çünkü herkes aynı kurallara göre oynuyor.
Bir parçası olarak hissettiğiniz ilk oyun Madden'di.
Oyundaki 22 oyuncudan biriydiniz.
Bu hissi gerçekçi verebilmenin arkasında bilim ve sanat var.
Ve gerçekten büyülü bir şeydi.
Hayatınızda ilk defa, pazar günleri olan futbolu
her gün yaşayabiliyordunuz.
Pazartesi, Salı, Çarşamba, Perşembe, Cuma?
Kapılmıştım.
Harika deneyimler yaşadığım birçok oyun var
ama Madden kendimle ilişkilendirdiğim oyundu, hayatımı değiştirdi.
Gordon Bellamy Madden Football'a o kadar kafayı takmıştı ki
Electronic Arts'ta bir kariyer hedeflemişti.
Tüm hayatım boyunca Madden Football'da çalışmak istedim.
En iyi oyunları yapmak istedim.
Gordon elinden geleni yaptı.
ÖZ GEÇMİŞ - GORDON BELLAMY
Öz geçmişimi gönderdim ama beklediğim cevabı alamadım.
Oyunun ekibindeki herkesi teker teker telefonla aradım.
"Merhaba, ben Gordon." Pat.
Tekrar. "Merhaba, ben Harvard mezunu bir mühendisim."
Defalarca aradım.
Jim Simmons adına biri telefonu açtı
ve beni başlangıç seviyesi bir iş için mülakata çağırdı.
Oyun sektörüne girebilmem için. O sayede buradayım.
Gordon sonunda Madden'da hayal ettiği işe kavuşmuştu.
EA'nin en büyük oyununda önemli değişiklikler yapmaya başlamıştı bile.
O zamanlar cihazların yapabileceklerinden dolayı
oyuncular tek ırk oluyordu.
O zamanlar NFL oyuncularının çoğu Afrikalı Amerikalıydı.
Hep farklı ırktan sporcu görmek istemiştim.
Kendimi oyunlarda görebilmek istedim.
95 yılının oyununda
Afrikalı Amerikalıları oyuna ekledik
ve bu kışkırtıcı bir durumdu
çünkü insanlar siyahi oyuncuları
daha önce büyük bir spor oyununun kapağında görmemişti.
Görülmüş şey değildi. Yeniydi.
Ötekileştirilmiş insanlar, varlıklarını kabul ettirebilmek için
çok enerji harcarlar.
Kendinizi varsayılan olarak gördüğünüzde
gerçek bir anlamı oluyor.
Önemi oluyor.
Gordon Bellamy için Madden sahayı eşitlemişti.
Oyun da Sega için iyi bir görüntü sergiliyordu.
Madden birçok insanı oyun oynar hâle getirmişti.
Genesis cihazında futbol oyunu oynamak istiyorlardı.
Sıradaki aşama. Nintendo çocuklar için olsa da
Sega biraz daha büyük yaşta bir kitleye hitap etmek istiyordu.
Bir anda gökyüzü daha net. Su daha mavi.
Yollar biraz daha zorlu.
Nintendo dokuz ila 13 yaş arası çocuklara hitap ediyordu.
-Bir ejderha! -Evet!
Super Mario World, sadece kendine has cihaz için üretilmiştir.
Super Nintendo Entertainment System.
Ben daha büyük bir yaş grubuna hitap etmeyi istiyordum.
Sega kendi maskotunu mahallenin en havalı çocuğu olarak gösterdi.
Sonic, pek sevilmeye çalışmıyordu.
Seni velet!
Pek gülümsemiyordu.
Kişiliği öyleydi.
Yanlış cevap dostum.
Maceralarında birçok hata yapıyor.
Biraz asi bir çocuk.
Ve elbette çok hızlı koşabiliyor.
Çok güçlü bir karakter olmayabilir.
Sürekli yüzüklerini düşürüyor.
O da bizim gibi.
Bütün zorlukları aşıyor.
Sonic kesinlikle ahmak değildi. Kalinske de öyle.
Çok iyi biliyordum ki eğer büyük kardeş
Sega Genesis oynamak isterse
küçük kardeş de oynamak isteyecekti.
Büyük oyuncuların peşine düşerek otomatik bir şekilde
Nintendo'nun genç oyuncularının da dikkatini çekecektik.
Kalinske, çılgın pazarlama taktiklerini uygulamaya koydu.
Karar size kalmış.
Sega'yı AVM'lere götürüyordu.
İstediğimiz tek şey herkesin buraya gelmesi,
iki cihaza da bakarak kendileri karar vermeleri.
Üniversite kampüslerine...
Çoğu insan farkında değildi
ama bizim her kampüste bir öğrencimiz vardı.
Sega oyuncusuydu.
Ona Genesis verdik, ücretsiz oyunlar verdik.
Tek yapması gereken
üniversite kampüslerinde ve kulüplerinde dolaşıp
sistemi kurması ve oynamasıydı
böylece insanları Sega'ya çekmesiydi.
Bu Nintendo değil. Sega. Harika bir şey.
İşe yaradı.
1994 yılında
Sega'dan havalı tek bir şey vardı.
MTV'mi istiyorum!
Çok fazlası asla yetmez.
Chris'in Rock the Rock'ın finallerine gitmesi
gerçekten çok havalı bir şeydi.
Yalnız da değildi.
Dostum Chris'e 1000 dolar.
Duydun mu Chris? Onu yüzüstü bırakamazsın.
Chris'in birlikte tezahürat yapacağı ve idman yapacağı arkadaş grubu vardı.
Finallerden önceki gece...
Burası bizim otel odamız.
Mike orada çalışıyor.
Kardeşimle taktiklerimizi tekrar ediyorduk.
Etkili kalıplara karar veriyorduk.
Stratejik kalıplar Chris'in gizli silahıydı. İşi bilime dökmüştü.
Oyunu temellerine ayırdığınızda
gerçek zamanda yaptığınız değişkenler ve kararlarla alakalı.
Sonic'te haritalar çok büyük.
Birden fazla rota var.
Çemberi alıp sağa gidebilirsiniz
ya da sizi yukarı zıplatacak yayı bulup
başka bir yerden geçebilirsiniz ve bunlar zaman alan şeyler.
Seçim yapmalısınız.
Zamanınızı nasıl kullanacaksınız?
Yukarı mı yoksa sağa mı?
Geri dönüp yüzükleri alacak mısınız yoksa değmez mi?
Bunları planlamak, hepsini aklımda tutmak
hangi durumda ne yapılacağını bilmek,
bu sırada risk yönetimi yapmak
yarışmanın zorluk kısmı oluyor.
Chris dünyayı devirecek. Nasıl hissediyorsun?
-Harikayım. Herkesi yeneceğim. -Harika.
Bütün gece uyumadık. En iyi rotayı biliyordum.
Arkadaşım "Hazır mısın?" diye sordu. "Evet, hazırım! Haydi başlayalım!"
Oyun başlasın.
Bizi iskeleye götürdüler.
İşte geliyorlar Bill.
25 kişi unvan ve bu araçtaki paraları kazanmak için yarışacak.
Yarışmacıları tanıttılar.
İşte orada!
Alcatraz'a gideceğimiz gemiye bindirdiler.
Alcatraz, hırsızların ve katillerin hapsedildiği yer.
Al Capone, Machine Gun Kelley ve Whitey Bulger gibi.
Çocukların oyun turnuvası için bir yer mi?
Pek değil.
Sonunda bizi tüm cihazların olduğu büyük bir odaya aldılar.
Yarışmanın nasıl olacağını anlattılar.
Önce 25 yarışmacı üç dakika boyunca oynayacaktı.
Sonra en yüksek yüzüğe sahip iki oyuncu finalde yarışacaktı.
Ülkenin en iyi oyuncuları burada.
24 yarışmacı, dev bir TV ekibi, seksi sunucu Daisy Fuentes.
-Harika. -Yaklaş.
Yaklaşıyorum.
Sakin kalmak zor olmuş olsa gerek.
Chris! Dikkatini dağıtma.
Taktiğine odaklan.
Ön eleme zamanı geldiğinde ben...
Odaklanmam gerekiyordu.
Yarışmacılar yerlerinde.
Hazır ol Chris.
Ben güvenli oynadım.
Hasar almadan ilerliyor ve gerçek taktiğimi göstermiyordum
çünkü beni izleyenler vardı ve güç bilgidedir.
Sonunda insanlar elenmeye başladı, son iki kişi kalmıştı.
Bu çocuk delirmiş. Makineyi kendisi icat etmiş sanki.
Ben ve Boston'dan bir yarışmacı.
Skoru benden yüksekti.
İyi bir rakip olduğunu anlamıştım.
Final turuna gidecek iki yarışmacı burada.
İşte geldik!
Son maçlar.
İşte finalistler. Tam bir savaş alanı.
Sonunda finallere geçtik.
21. yüzyılın en büyük video oyun turnuvasında
final karşılaşmasına gelmiş bulunuyoruz.
Üç dakika içinde en fazla yüzüğü alan kazanacaktı.
Tek yapmam gereken onu geçmekti.
Öbür yarışmacı gergin.
Oyun başlasın!
Haydi Chris.
Ön elemelerde gerçek taktiğimi göstermek istememiştim.
Şimdi finalde olduğumuza göre son taktiğimi uygulayacaktım.
Haydi Chris! Bastır!
Chris birkaç puan önde. Şimdi eşit!
Bir ara endişelendim.
Diğer yarışmacı benden daha iyi gidiyordu.
Mark çok iyi gidiyor.
Yedi saniye kala oyunu durdurdum
ve skorunu görmek için ekranına baktım.
Evet! Geçti!
Zafer hareketimi yaptım. "Evet!"
MTV bunu yavaşlattı ve böyle ikonik bir şey oldu.
Sega Dünya Şampiyonu!
Evet!
25 bin dolar. Şimdi ne yapacaksın?
Oyun alacağım! Oynayacağım!
Gerçekten çok duygusal ve heyecanlı bir andı.
Sega, dünyanın en iyi oyuncusunu bulmayı amaçlıyordu.
En iyisi olduğum anlamına mı geliyor?
Sega'ya göre öyleydi. Bu da harikaydı.
Hayatımın en iyi anlarından biriydi. Bu hikâyeyi anlatabildiğim için mutluyum.
Chris Tang'in hikâyesi Sega'nın başarısının kanıtı.
İşi tamamlamak için Sega cesur bir pazarlama kampanyası başlattı.
Biraz küstahça bir hareketti diyebiliriz.
Harika reklamlarımız vardı
ama eğlenceli olabilecek bir şekilde
onlarla dalga geçebilmemiz gerekiyordu.
GENESIS YAPAR
İyi bir lafımız vardı. Genesis yapar, Nintendo yapamaz.
-Genesis yapar. -Nintendo yapamaz.
Daha sonra bunun yeteri kadar sert ya da akıllıca olmadığını düşündüm.
Daha öteye taşımak istedim.
Çok hoşuma giden bir reklam yaptık.
Genesis'i bir yarış arabasının arkasına koyduk.
Nintendo'yu da eski bir kamyonun arkasına koyduk.
Duman çıkaran, yavaş bir araba.
Ve yarış başlayınca elbette
yarış arabası Nintendo'yu geride bırakıyordu.
Elbette bütün reklamların sonunda "Sega!"
Söylemesi, bağırması eğlenceliydi.
İnsanlar beğendi.
Mizahı anladılar.
Çocuklar bağırırdı. "Sega!"
Nintendo uyandı.
Gerçek bir rakip olduğumuzu fark ettiler.
Patlamıştık yani.
Mahalledeki çocuklar ya Nintendocu olurdu.
Ya da Segacı.
-Ben Genesis oynamayı tercih ederim. -Sega'nın oyunları daha iyi.
Bence çok hoş.
Kalinske'nin savaş planı işe yaradı.
90'ların başında
Sega, bir zamanların yenilmezi Nintendo'yu geçiyordu.
Matt'in Sega Genesis'i varmış.
Reklamları ele geçirmesinden...
Bir kişi daha gelebilir.
...ve şirketin oluşumundan sonra...
...konsol savaşı tamamen yeni bir türe doğru gidiyordu.
Yeni bir kitlenin dikkatini çekmişti.
Video oyunları artık sadece çocuklar için değildi.
Ben oyun bağımlısıyım.
TV başındayken hep oynuyorum.
Yetişkin kitleye daha fazla hitap etmeye başlayınca
işler kaçınılmaz bir şekilde
daha şiddetli ve rahatsız edici haller alabiliyor.
Alt yazı çevirmeni: Gökay Örsel