ΞΕΚΙΝΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ
Πάντα μου άρεσε η ιδέα της εξόρμησης στη φύση.
Πεζοπορία,
εξερεύνηση…
Έχω μεγάλη περιέργεια.
Δεν φαίνεται να μου περνάει.
Η φαντασία μου με πήγαινε σ' όλα αυτά τα μέρη.
Oνειρευόμουν φανταστικούς κόσμους.
Με τα παιχνίδια που σχεδίασα,
η ιδέα είναι να σε κάνει να νιώθεις ότι είσαι εκεί,
και μπορείς να τους εξερευνήσεις.
Θέλω κάτι να με συνεπαίρνει.
ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Γνώρισα τη Ρομπέρτα στο λύκειο.
Τότε είχα μεγάλο ενδιαφέρον για τα κορίτσια.
Και μου άρεσε.
Ήταν κεραυνοβόλος έρωτας.
Παντρευτήκαμε τέσσερις μέρες αφότου έκλεισα τα 18.
Και είμαστε μαζί από τότε.
Είμαστε πολύ διαφορετικοί.
Ο Κεν είναι πιο σοβαρός.
Είναι λίγο πιο μεθοδικός.
Αν υπάρχει εξόρμηση στη φύση,
το μαθαίνει η Ρομπέρτα,
και ξαφνικά είναι κάτι που πρέπει να κάνουμε.
Αυτή είναι η Ρομπέρτα Ουίλιαμς.
Από τα τέλη της δεκαετίας του '70, μαζί με τον άντρα της Κεν,
έδωσαν στα βιντεοπαιχνίδια μια νέα διάσταση.
Είναι ο κος Υπολογιστής.
Όταν πρωτοβγαίναμε,
μόλις είχε γραφτεί σε μαθήματα πληροφορικής.
Εκείνη τη χρονιά, πολλά ραντεβού μας έγιναν σε τάξεις υπολογιστών.
Έτσι ήρθα σ' επαφή με τους υπολογιστές.
Στις αρχές του '70, οι υπολογιστές δεν ήταν για παιχνίδια.
Έκαναν υπολογισμούς, περιείχαν βάσεις δεδομένων...
Δεν ήταν ακριβώς κους-κους στο κρεβάτι. Εκτός αν είσαι ο Κεν και η Ρομπέρτα.
Μια μέρα που έφερα έναν υπολογιστή στο σπίτι,
ενδιαφέρθηκε για ένα παιχνίδι που έπαιζα,
και ξαφνικά αποκαλύφθηκε μια εντελώς διαφορετική Ρομπέρτα.
Το παιχνίδι εκείνο λεγόταν Colossal Cave,
κι ήταν η αρχή των βιντεοπαιχνιδιών περιπέτειας,
όπου ο παίκτης συμμετέχει ενεργά στην ιστορία.
Το Colossal Cave Adventure φτιάχτηκε από έναν προγραμματιστή
που λεγόταν Γουίλ Κρόουθερ, το 1976,
πολύ πριν εφευρεθούν τα γραφικά των υπολογιστών.
Και για τους περισσότερους, το ποντίκι ήταν ακόμα τρωκτικό.
ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΕΣ. ΘΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ;
Έτσι το παιχνίδι παιζόταν με λέξεις.
Ο παίκτης πληκτρολογούσε βασικές εντολές και η οθόνη ανταποκρινόταν.
Ήταν ένα νέο είδος παιχνιδιού: Μια περιπέτεια με λέξεις.
Το θέμα ήταν "Τι θέλεις να κάνεις;"
Είσαι σ' ένα ξέφωτο,
που έχει ένα βαθύ πηγάδι,
αλλά βλέπεις ένα σχοινί να κατεβαίνει στο πηγάδι.
Οπότε θα πεις "Πιάσε το σχοινί".
Και τότε καθώς στέκεσαι,
ξαφνικά στο μήνυμα λέει
"Βλέπεις έναν μικρό νάνο να έρχεται προς εσένα".
Το παιχνίδι πρόσφερε κάτι μοναδικό τότε: Επιλογή.
Μα αν δεν έκανες τίποτα, μπορεί να έβγαζε ένα βέλος
σε χτύπαγε και πέθαινες. Και τέλος το παιχνίδι.
Έπρεπε να ξεκινήσεις από την αρχή.
Και η επιλογή, ήταν αυτό που έψαχνε ο περιπετειώδης νους της.
Έπεφτα στο κρεβάτι και το σκεφτόμουν.
Πώς να περάσω από τον δράκο;
Γιατί υπάρχει ένα σπήλαιο πίσω από τον δράκο
και πρέπει να πάω εκεί.
Πώς να περάσω από τον δράκο;
Αυτό το παιχνίδι με απορρόφησε.
Τόσο πολύ ώστε ήταν το μόνο που έκανα.
Και περίπου σ' έναν μήνα, το τελείωσα.
ΚΕΡΔΙΣΕΣ
Και θυμάμαι να σκέφτομαι "Ξέρεις κάτι;
Νομίζω ότι μπορώ να το κάνω.
Νομίζω ότι μπορώ να γράψω ένα παιχνίδι. Θέλω να γράψω ένα παιχνίδι.
Θα γράψω ένα παιχνίδι".
Μόνο ένας πρωτάρης σαν τη Ρομπέρτα, θα έθετε σοβαρά ερωτήματα:
Μπορούν τα παιχνίδια να 'ναι κάτι παραπάνω απ' το να σκοτώνεις εξωγήινους
κι ένα ατελείωτο μπρος πίσω με το μπαλάκι του Pong;
Μπορούν να βάλουν παίκτες σε νέους κόσμους να πουν μια διαδραστική ιστορία;
Χρειάστηκαν αληθινοί αφηγητές με θεατρική γούστο,
για να το πούμε έτσι, για να το μάθουμε.
ΒΛΕΠΕΙΣ ΕΝΑΝ ΑΝΤΡΑ ΝΑ ΚΡΑΤΑΕΙ ΕΝΑ ΚΡΑΝΙΟ
ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ
ΜΙΛΗΣΕ ΤΟΥ
Γεια σας. Καλώς ήρθατε στην έπαυλη Μπριτάνια.
Μάλλον αναρωτιέστε ποιος είμαι.
Θέλετε ν' ακούσετε μερικές ιστορίες;
ΝΑΙ, ΨΥΧΑΓΩΓΗΣΕ ΜΕ!
Πολύ καλά.
Όλα ξεκίνησαν μ' ένα ζευγάρι πολυεδρικά ζάρια.
Καθώς ανοίγεις την πόρτα, βλέπεις ένα μεγάλο, σκοτεινό δωμάτιο,
μ' ένα τεράστιο σιδερένιο σεντούκι στη μέση του δωματίου.
Τι κάνεις;
Αυτός είναι ο Ρίτσαρντ Γκάριοτ.
Οδηγώ την ομάδα μου μέσα κι ανοίγω το σεντούκι.
Κι αυτός είναι ο Ρίτσαρντ Γκάριοτ.
Πάλι αυτός είναι.
Και πάλι αυτός.
Όπως βλέπετε, στον Ρίτσαρντ αρέσει να παίζει πολλούς διαφορετικούς ρόλους.
Είναι ένας δύτης που έχει επισκεφτεί τον Τιτανικό...
ένας εξερευνητής του Αμαζονίου...
και κάποιος που πήγε ακόμα και στο διάστημα.
Επίσης, θρυλικός σχεδιαστής παιχνιδιών και αυθεντία στα μπουντρούμια.
Καθώς ανοίγεις το σεντούκι,
ένας πλούσιος θησαυρός σκορπίζεται στο πάτωμα.
Αυτό που βλέπετε τώρα είναι το παιχνίδι Dungeons & Dragons,
ένα επιτραπέζιο παιχνίδι, πολύ δημοφιλές στα μέσα του '70,
που ενέπνευσε μια ολόκληρη γενιά σχεδιαστών παιχνιδιών του μέλλοντος.
Έτσι ακριβώς δημιουργήθηκαν παιχνίδια για υπολογιστή, όπως το Colossal Cave.
Όχι σε υπολογιστή, αλλά πάνω σ' ένα τραπέζι.
Οι τέσσερις πόρτες του δωματίου ανοίγουν κι ένα σωρό καλικάντζαροι ορμούν μέσα.
Υπάρχει διάλογος ανάμεσα στον αρχηγό του παιχνιδιού,
που σου περιγράφει εικόνες, που μπορεί να δεις σ' ένα φανταστικό σκηνικό,
και τους παίκτες, που μπορούν να πάρουν αποφάσεις,
ανταποκρινόμενοι στην ιστορία που τους λέει.
ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΧΡΗΣΗΣ
Το παιχνίδι είναι περίπλοκο.
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Υπάρχουν εγχειρίδια κανόνων εκατοντάδων σελίδων,
παράξενα ζάρια,
κι ένα παιχνίδι μπορεί να διαρκέσει χρόνια.
Το σημαντικό είναι να ξέρεις ότι είναι ένα παιχνίδι ρόλων.
Κι αυτό εδώ έγινε πολύ δημοφιλές.
Ξεκίνησε ως περιθωριακό φαινόμενο, αλλά μετά εξαπλώθηκε.
Τώρα ένα νέο παιχνίδι σαρώνει τη χώρα.
Ενώ χιλιάδες σπασίκλες λάτρεψαν το παιχνίδι...
Δεν υπάρχει τίποτα εκεί;
κατατροπώνοντας πλάσματα της κόλασης και κάνοντας μαύρη μαγεία,
ναι, αυτό είχε φρικάρει τους γονείς.
Το Dungeons & Dragons λέγεται ότι υπήρξε η πιο καλή εισαγωγή
στον αποκρυφισμό, στην ιστορία του ανθρώπου.
Νομίζω ότι πολλοί γονείς δεν ξέρουν τι γίνεται μέσα στο παιχνίδι.
Νομίζω ότι τα φρικτά πράγματα κι οι αποκρυφιστικές αναφορές...
Και τότε, το Χόλιγουντ προσπάθησε να το εκμεταλλευτεί
βγάζοντας μια ταινία μ' ένα ανατριχιαστικά παρόμοιο παιχνίδι...
Το Mazes and Monsters είναι κουλ παιχνίδι.
Σπαθιά, δηλητήριο, ξόρκια...
...με τον μελλοντικό νικητή των Όσκαρ, Τομ Χανκς.
Τζέι Τζέι, τι κάνω εδώ;
Πάντως, το Dungeons and Dragons δεν αφορούσε ποτέ τη λατρεία του σατανά.
Ήταν ένα αφηγηματικό παιχνίδι.
Κι εκείνη την εποχή, ο δεκαεξάχρονος Ρίτσαρντ
θέλησε να συνδυάσει την αγάπη της αφήγησης
μ' ένα νέο επίτευγμα της τεχνολογίας.
Ήταν ο πρόδρομος των σύγχρονων υπολογιστών
και λεγόταν τηλέτυπο.
Δεν υπήρχε οθόνη.
Ήταν ένα ρολό χαρτί που τύπωνε συνεχώς
το αποτέλεσμα των ενεργειών που έκανες.
Τα τηλέτυπα έκαναν βαρετά πράγματα, όπως επεξεργασία δεδομένων,
αλλά κάποιοι προσπαθούσαν να φτιάξουν παιχνίδια μ' αυτά
κι ο Ρίτσαρντ ήθελε να το δοκιμάσει.
Το σχολείο που πήγα είχε δύο τηλέτυπα,
και δεν τα χρησιμοποιούσαν σε κανένα μάθημα.
Οι καθηγητές δεν ήξεραν πώς δουλεύουν.
Έτσι τους έπεισα να μ' αφήσουν να έχω όλη την αίθουσα δική μου
για μία ώρα, κάθε μέρα.
Οι επιλογές που είχες ήταν περιορισμένες.
Έφτιαχνα τοίχους με αστεράκια, διαδρόμους με κενά, θησαυρούς με δολάρια,
με το κεφαλαίο Α ένα γιγάντιο μυρμήγκι.
Μπορούσες να πας σε τέσσερις κατευθύνσεις ή να πάρεις αυτόν τον θησαυρό.
Αλλά αυτό ήταν όλο.
Και κάθε φορά που έκανες κίνηση, περίμενες δέκα δευτερόλεπτα
να δεις πώς είχαν κινηθεί τα τέρατα και πού είχες πάει εσύ.
Αλλά δούλευε.
Ο υπολογιστής έκανε τη δουλειά.
Δημιουργούσε μια κατάσταση, όπου, αντί να είμαι αρχηγός παιχνιδιού,
μπορούσα να συμμετέχω ο ίδιος σ' αυτό.
Καθόμουν και σκεφτόμουν
"Θα γράψω ένα παιχνίδι φαντασίας, απ' αυτά που μου αρέσει να παίζω".
Έφτιαχνα ολόκληρα τετράδια για κάθε παιχνίδι.
Ήταν υπέροχη ιδέα,
αλλά πόσο διασκεδαστικό είναι να νικάς το γράμμα Α;
Αν οι υπολογιστές επρόκειτο ποτέ να έχουν σοβαρά παιχνίδια
περιπέτειας και φαντασίας,
τότε χρειαζόταν κάτι ξεχωριστό που κανείς δεν είχε βρει…
ακόμα.
Δεν είχα ιδέα πώς ν' αρχίσω να γράφω ένα παιχνίδι.
Μάλλον θέλω μεγάλα χαρτιά.
Θυμάμαι να κάθομαι εκεί, με το μολύβι στο χέρι.
Δεν το είχα ξανακάνει.
Τι να γράψω λοιπόν;
Τι είναι αυτό; Τι κάνω;
Και η πρώτη σκέψη που έκανα ήταν
"Τι παιχνίδια έχω παίξει;"
Σκέφτηκα το παιχνίδι Clue.
Αλλά πρέπει να έχει και ιστορία. Δεν μπορεί να είναι απλώς επιτραπέζιο.
Άρχισα να φτιάχνω έναν κόσμο που μπορούσες να εξερευνήσεις
μ' ένα διάγραμμα ροής.
Πράγματα να κάνεις, πράγματα που συναντάς.
Χαρακτήρες που βλέπεις, κάποιοι καλοί, κάποιοι κακοί.
Πρέπει να εμπλουτίσεις τον κόσμο αυτό, για να τον νιώθεις σαν αληθινό.
Ο τρόπος να το κάνεις είναι ν' αφήσεις τον παίκτη ν' αποφασίσει
πού μπορεί να πάει.
Το ζωγράφιζα. Και το έχτιζα, λίγο λίγο.
Το έβλεπα να μεγαλώνει, και μπορούσα να προσθέσω κι άλλα.
Εμπόδια,
μυστικά περάσματα,
παγίδες και φόνους.
Όταν είχα γράψει το παιχνίδι μου,
και ήταν σ' αυτό το μεγάλο φύλλο χαρτιού,
δεν ήξερα τι άλλο να κάνω.
Δεν μπορούσα να το προγραμματίσω.
Είχα μόνο το σχέδιο.
Χρειάζομαι προγραμματιστή.
Χρειάζομαι τον Κεν.
Στο μεταξύ, ενώ εγώ έκανα αυτό,
ο Κεν είχε την ιδέα να ξεκινήσει μια εταιρεία.
Ήθελα να φτιάξω μια εταιρεία που θα ήταν
κάπως σαν τη Microsoft.
Και δούλευα πολύ σκληρά.
Έκανα λοιπόν μια μικρή ραδιουργία.
Έκλεισα τραπέζι να βγούμε για δείπνο.
Ο Κεν λατρεύει να τρώει έξω.
Ήταν ευχάριστη έκπληξη γι' αυτόν,
κι εγώ θα του πουλούσα την ιδέα μου.
Μιλούσε δυνατά, κι ο κόσμος στα άλλα τραπέζια
μας κοιτούσε σαν να 'μαστε τρελοί.
Στην αρχή ήταν λίγο...
Μιλούσε για φόνους, και ποιος θα πέθαινε,
και με τι τρόπο θα πέθαινε.
Ήταν μια περίεργη συζήτηση.
Στο τέλος μου λέει
ότι πολλοί έχουν ήδη κάνει διαδραστικές ιστορίες με κείμενο
ή παιχνίδια περιπέτειας.
"Ξέρεις τι πρέπει να κάνουμε;"
Και του λέω "Τι;"
"Πρέπει να κάνουμε κάτι παραπάνω.
Πρέπει να προσθέσουμε γραφικά".
Και είπα
"Ω, Θεέ μου!
Θα το κάνει".
Υπήρχε ένα πρόβλημα όμως.
Αυτό που πρότεινε ο Κεν δεν είχε γίνει ποτέ ξανά.
Μου αρέσουν οι τεχνολογικές προκλήσεις,
κι οι υπολογιστές ήταν κάτι καινούργιο και κουλ.
Τα παιχνίδια τότε έβγαιναν σε δισκέτα, τα στικάκια της εποχής.
Αλλά είχαν μόνο 360 Κιλομπάιτ χώρο.
Όσο πιάνουν λίγα δευτερόλεπτα ενός τραγουδιού σήμερα.
Και για εικόνες, ούτε κουβέντα.
Σήμερα θα ήταν πολύ εύκολο,
αλλά ο κόσμος ήταν διαφορετικός τότε.
Έτσι αντί να ψηφιοποιήσω τις φωτογραφίες,
σκέφτηκα να πάρω τις κορυφές των γραμμών για να φτιάξω γραφικά.
Αυτό μου επέτρεψε να χωρέσω τις εικόνες
κι όλο το παιχνίδι σε μια δισκέτα.
Το Mystery House ήταν το πρώτο παιχνίδι που είχε γραφικά.
Ήταν τεράστιο άλμα στην τεχνολογία.
ΕΙΣΑΙ Σ' ΕΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΛΕΙΜΜΕΝΟ ΒΙΚΤΩΡΙΑΝΟ ΣΠΙΤΙ
Οι εικόνες ήταν απλές,
ξεκάθαρες,
τίποτα το σπουδαίο.
Αλλά το να βλέπεις κάτι τέτοιο σε υπολογιστή, ήταν αποκάλυψη.
Εδώ ξεκίνησε κάτι πολύ σημαντικό.
Πριν βγει το Mystery House, οι gamers έπαιζαν στα μαγαζιά με τις κονσόλες
ή στο σπίτι σε Atari.
Τώρα, ένας νέος παίκτης έμπαινε στη βιομηχανία.
Ο Apple μου είναι ο μάνατζέρ μου.
Όλο και πιο πολλοί κάνουν όλο και πιο πολλά πράγματα
με τους Apple, παρά με οποιονδήποτε, άλλον υπολογιστή.
Ένα μηχάνημα που φτιάχτηκε για επεξεργασία κειμένου
και λογιστικά φύλλα, έγινε ξαφνικά μια πύλη
για έναν εντελώς νέο, μαγικό κόσμο.
Ο Apple ΙΙ πούλησε πάνω από πέντε εκατομμύρια κομμάτια
και δημιούργησε έναν νέο όρο...
Ο πιο προσωπικός υπολογιστής.
τον οικιακό υπολογιστή.
Ο Apple ΙΙ ήταν πολύ πιο γρήγορος,
είχε οθόνη με γραφικά.
Είχε μεγάλα πλεονεκτήματα.
Αμέσως κατάλαβα ότι αντί να κάνω έναν κατακόρυφο χάρτη,
όπως στο τηλέτυπο,
θα μπορούσα θεωρητικά να κάνω μια αναπαράσταση με προοπτική.
Καθάρισα την ντουλάπα στο δωμάτιό μου,
γιατί ήθελα να έχω ένα σκοτεινό μέρος να κάθομαι 24 ώρες το 24ωρο,
μπροστά στη φωτεινή οθόνη.
Μέρα και νύχτα, συνεχίζοντας να εξελίσσω, βήμα-βήμα, αυτό το παιχνίδι.
Όταν τελείωσε, ο Ρίτσαρντ ονόμασε το παιχνίδι Akalabeth
και κέρδισε 150.000 δολάρια από τις πωλήσεις.
Καθόλου άσχημα για έξι εβδομάδες δουλειάς στο λύκειο.
Αλλά δεν ήταν ικανοποιημένος.
Το Akalabeth ήταν ένα παιχνιδάκι, ένας τρόπος αυτοέκφρασης
και μια εξερεύνηση.
Ήταν "Τι μπορώ να κάνω; Τι είναι εφικτό;"
Και το Ultima ήταν η πρώτη φορά που έκατσα να φτιάξω
ένα πλήρες παιχνίδι ρόλων για υπολογιστή.
Μια παύση για λίγο εδώ
για να σας πούμε λίγη αργκό υπολογιστών.
Παιχνίδι ρόλων.
Για να μάθουμε τι είναι το παιχνίδι ρόλων, γνωστό ως RPG,
έχουμε τη διάσημη προγραμματίστρια Μπέκι Χάινεμαν.
Τα παιχνίδια ρόλων είναι πολύ ελκυστικά
γιατί σου επιτρέπουν να παίζεις έναν χαρακτήρα που δημιουργείς ο ίδιος.
Το καλύτερο στο παιχνίδι αυτό είναι ότι δεν σου δίνει έτοιμους χαρακτήρες.
Eσύ ο ίδιος τους δημιουργείς.
Παίζεις ως κάποιος που θα ήθελες να είσαι,
καλός ή κακός, αλλά δεν είσαι πραγματικά έτσι.
Πριν τα RPG, τα πιο δημοφιλή παιχνίδια είχαν συγκεκριμένη φόρμουλα.
Οι παίκτες έχουν ένα σκάφος στο διάστημα κι ανατινάζουν αστεροειδείς.
Ένα σκάφος στο διάστημα σκοτώνει εισβολείς.
Χωρίς ιστορία. Χωρίς εξερεύνηση.
Πυροβολάς πράγματα και σκάνε.
Αλλά ο Ρίτσαρντ ήθελε να κάνει κάτι διαφορετικό.
Κι αυτό ήταν το νέο του παιχνίδι, Ultima,
που ήταν κάτι παραπάνω από σκοτωμούς και εκρήξεις.
Κάτι που έκανε μοναδικό το Ultima, τη δεκαετία του 1980,
ήταν ότι ξεκινούσες δημιουργώντας τον χαρακτήρα σου.
Ο χαρακτήρας σου είχε χαρακτηριστικά όπως δύναμη, επιδεξιότητα και αντοχή.
Και πολλά άλλα.
Είχε χαρακτήρες και ιστορία.
Είχε μέρη όπου, μετά το τέλος μιας μάχης,
μπορούσες να επιστρέψεις σε μια πόλη, ν' ανεφοδιαστείς,
να ξεκουραστείς, τέτοια πράγματα.
Το έβλεπα λοιπόν σαν έναν κόσμο,
ένα ολοζώντανο, φανταστικό σύμπαν
όπου ήμουν ως παίκτης.
Σε μια βιομηχανία που πάντα έδινε έτοιμους χαρακτήρες στους παίκτες,
το Ultima σού επέτρεπε να χτίσεις τον δικό σου.
Δημιούργησε έναν ανοιχτό κόσμο, όπου μπορούσες ν' αναλάβεις
επικές αποστολές,
να έχεις διάφορα όπλα και πανοπλίες να σε βοηθήσουν στην αποστολή σου.
Με το Ultima,
πραγματικά άρχισα να νιώθω επιτέλους,
ως αρχηγός του παιχνιδιού.
Σ' εμπλέκει σε μια αφήγηση,
όπου έχω στήσει το βασικό σκελετό της ιστορίας,
αλλά οι λεπτομέρειες συμπληρώνονται από τον παίκτη.
Για να είμαστε ειλικρινείς, το παιχνίδι δεν εξελίχθηκε ιδιαίτερα.
Αλλά χωρίς αυτό…
δεν θα είχαμε αυτά.
Σε λίγο χρονικό διάστημα, δημιουργοί όπως ο Ρίτσαρντ και η Ρομπέρτα,
πρόσθεσαν στα βιντεοπαιχνίδια που ήταν απλό κείμενο στην οθόνη,
πρωτόγονα γραφικά και δημιουργία χαρακτήρων.
Το είδος εξελίχθηκε,
προσπαθώντας να τελειοποιηθεί μέσα στα όρια της τεχνολογίας
κι εκμεταλλευόμενο κάθε καινοτομία της τεχνολογίας.
Και η επόμενη μεγάλη επανάσταση θα γινόταν στην Ιαπωνία.
Όχι με πληκτρολόγιο,
αλλά με πινέλο ζωγραφικής.
Πάντα φαντάζομαι πράγματα.
Νιώθω πάντα βυθισμένος στη φαντασία μου.
Σαν να είμαι εκεί...
ΓΙΟΣΙΤΑΚΑ ΑΜΑΝΟ
κι όχι στην πραγματικότητα.
Ο Γιοσιτάκα Αμάνο έγινε γνωστός για τους μοναδικούς του χαρακτήρες.
Στην αρχή της καριέρας του,
τους έδωσε ζωή σε δημοφιλείς σειρές άνιμε
και σε μάνγκα κόμικς.
Αλλά το στιλ του εξελίχθηκε από τα χαριτωμένα άνιμε με μεγάλα μάτια,
σε κάτι εξωπραγματικό.
Ήταν πολύ ενδιαφέρον να σχεδιάσω έναν φανταστικό κόσμο.
Νομίζω είναι καλύτερα να φτιάχνεις νέους χαρακτήρες
χρησιμοποιώντας μόνο τη φαντασία σου.
Αν ξεκινήσεις, δεν έχει τελειωμό.
Αποδίδω σε κάθε χαρακτήρα το δικό του χρώμα.
Θα προσθέσω κάτι όταν μια εικόνα θέλει λίγο στιλ ακόμα.
Θα ζωγράφιζα άλλο ένα ζώο.
Θέλεις να ξεχωρίζουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους.
Το επόμενο βήμα είναι να τους εμφυσήσουμε ζωή.
Το 1987, ο Αμάνο αντιμετώπισε μια εντελώς καινούργια πρόκληση:
Τα βιντεοπαιχνίδια.
Ο κόσμος δεν καταλάβαινε τι σήμαιναν τα βιντεοπαιχνίδια.
Ήταν κάτι εξειδικευμένο, περιθωριακό.
Εκείνη την εποχή, η διαδικασία σχεδιασμού παιχνιδιών
δεν θεωρείτο μια ευγενής τέχνη.
Αλλά ένα νέο πρότζεκτ τράβηξε το ενδιαφέρον του Αμάνο.
Το Final Fantasy ήταν το πρώτο βιντεοπαιχνίδι που δούλεψα.
Είναι ένας φανταστικός κόσμος,
οπότε τα γραφικά βγαίνουν μόνο από τη φαντασία.
Η εταιρεία που έφτιαχνε το Final Fantasy,
ήθελε ένα RPG παιχνίδι εμπνευσμένο από το Ultima,
αλλά χρειάζονταν έναν καλλιτέχνη για να το κάνουν να ξεχωρίσει.
Κι εδώ ήρθε ο Αμάνο.
Η δουλειά μου ήταν να φτιάξω χαρακτήρες.
Θέλαμε να δημιουργήσουμε έναν εντελώς νέο κόσμο,
με χαρακτήρες που δεν υπάρχουν στον πραγματικό κόσμο.
Υπήρχαν ήρωες και τέρατα,
σκοτεινές δυνάμεις, μακρινές χώρες,
συναρπαστικές περιπέτειες, θαύματα,
αλλά έπρεπε να μειωθεί το μέγεθός τους.
Η δουλειά μου τελειώνει μόλις ζωγραφίσω τον χαρακτήρα στο χαρτί.
Μετά δίνω τη σκυτάλη σε άλλον.
Κάποιος άλλος βάζει τους χαρακτήρες στο παιχνίδι.
Τα φανταστικά σχέδια του Αμάνο κατέληξαν κάπως...
έτσι.
Παρόλο που όλα είναι κοντόχοντρα πλάσματα,
μου φάνηκαν χαριτωμένα.
Όλα γίνονται χαριτωμένα αν τα κάνεις έτσι.
Στην αρχή, δεν πείραζε πολύ.
Οι παίκτες έβλεπαν έναν κοντόχοντρο χαρακτήρα, και με τη φαντασία τους,
θυμόντουσαν τα αριστουργήματα του Αμάνο.
Αυτά τα πλάσματα και οι χαρακτήρες έδωσαν στο πρώτο Final Fantasy,
απίστευτη μακροβιότητα.
Σήμερα υπάρχουν δεκάδες συνέχειες της ιστορίας και παρόμοια παιχνίδια.
Στην περίπτωση ενός παιχνιδιού όπως το Final Fantasy,
οι χαρακτήρες εξελίσσονται με κάθε νέα έκδοση.
Αποκτούν τη δική τους οντότητα.
Μπορεί ν' αποκτούν τη δική τους οντότητα, αλλά με κάθε νέα έκδοση,
οι χαρακτήρες μοιάζουν όλο και πιο πολύ με τ' αρχικά σχέδια του Αμάνο.
Ήταν όλο και πιο εύκολο να ξεχαστείς μέσα στον κόσμο του παιχνιδιού.
Να νιώθεις συμπόνια για κάποιον, όταν του πήγαιναν όλα στραβά,
αγωνία και φόβο, όταν αντιμετώπιζες το τελικό τέρας.
Ή, σε μερικές περιπτώσεις,
τη χαρά ν' ανακαλύπτεις έναν χαμένο θησαυρό.
Πάντα μου άρεσε να ψάχνω για πράγματα.
Όταν ήμουν παιδί, πήγαινα σε νεκροταφεία,
πήγαινα σε παλιά εγκαταλελειμμένα κτήρια για να βρω θησαυρούς.
Όπως οι χαρακτήρες ενός RPG, ο Ράιαν Μπεστ έχει μία αποστολή.
Αλλά η δική του αποστολή είναι στον πραγματικό κόσμο.
Ξεκίνησε πριν 40 χρόνια, όταν έμαθε να γράφει κώδικα,
κι έφτιαξε ένα παιχνίδι ρόλων για υπολογιστές.
Αλλά το παιχνίδι εξαφανίστηκε.
Έψαξα όλους τους σκληρούς δίσκους μου από κάθε πηγή που ήξερα.
Το παιχνίδι θεωρείται πλέον χαμένο στην ιστορία
και φοβάμαι ότι δεν θα το ξαναβρούμε.
Το παιχνίδι του Ράιαν δεν είχε εμπορική επιτυχία.
Οι περισσότεροι, μάλιστα, ούτε καν το έχουν ακούσει
ούτε φυσικά το έχουν παίξει.
Αλλά για όσους το έπαιξαν, αυτό το RPG ήταν μια διέξοδος
και για τον Ράιαν και για την κοινότητά του.
Μετακόμισα στο Σαν Φρανσίσκο το 1988,
και ήθελα να είμαι κοντά στο γκέι και λεσβιακό κέντρο
του Σαν Φρανσίσκο,
που ήταν πολύ μεγάλο.
Έβλεπες άντρες να περπατούν και να κρατιούνται από το χέρι
και γυναίκες να κάνουν το ίδιο.
Ήταν απελευθερωτικό.
Αλλά ήταν τον καιρό της κρίσης του AIDS.
Oι γκέι άντρες άρχισαν να πεθαίνουν
Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΩΝ ΓΚΕΪ
Ήταν τέλη της δεκαετίας του '80
κι ο Ράιαν παρακολουθούσε ανήμπορος
την κυβέρνηση των ΗΠΑ να αδρανεί μπροστά στην κρίση.
Νομίζω ότι η αποχή δεν έχει τονιστεί επαρκώς στην εκπαίδευση.
Και κάποιοι κατηγόρησαν τα θύματα.
Οι δεξιοί συντηρητικοί το έκαναν μεγάλο θέμα,
λέγοντας ότι ήταν η τιμωρία του Θεού για τους γκέι.
Είχαμε πολλούς ιεροκήρυκες στην τηλεόραση που έκαναν
κήρυγμα μίσους προς την γκέι και λεσβιακή κοινότητα.
Οι γκέι δίνουν το αίμα τους, γνωρίζοντας ότι μολύνει τους ανθρώπους
και για μένα, αυτό είναι ανεύθυνο και ανήθικο.
Ο Πατ Μπιουκάναν ήταν ο νούμερο ένα εχθρός της γκέι και λεσβιακής κοινότητας,
λόγω του μίσους που εξέφραζε.
Οι ομοφυλόφιλοι έχουν κηρύξει πόλεμο ενάντια στην ανθρώπινη φύση
και η φύση παίρνει την εκδίκησή της.
Κι αν βγήκε ένα καλό απ' όλο αυτό το μίσος,
είναι ότι βοήθησε την κοινότητα να συσπειρωθεί και να πολεμήσει.
Κάναμε μαζικές διαδηλώσεις.
Εγώ σκέφτηκα να κάνω κάτι διαφορετικό,
για να νιώσω ικανοποιημένος με τον εαυτό μου.
Αποφάσισα να κάνω ένα γκέι και λεσβιακό παιχνίδι ρόλων.
Για τον Ράιαν, ο κώδικας ήταν η διαμαρτυρία του.
Ονόμασε το παιχνίδι Gayblade.
Και τι παιχνίδι.
Τα τέρατα στο μπουντρούμι ήταν ιεροκήρυκες με σάκους από λεφτά,
χωριάτες,
τεράστια καβούρια.
Βασικά, άνθρωποι και πλάσματα που με είχαν πληγώσει στη ζωή μου.
Ναι, αλήθεια. Έπιασα ένα τσιμπούρι στο λύκειο.
Κι έτσι έβαλα και καβούρια στο παιχνίδι.
Γιγάντια καβούρια.
Τα όπλα ήταν προεκτάσεις νυχιών.
Μέχρι που έφτανες στο τέλος,
όπου ήταν πολύ δύσκολο να νικήσεις...
τον Πατ Μπιουκάναν.
Ήταν ξεκαρδιστικό. Ήταν τρελό, αστείο.
Όταν τελείωσα το παιχνίδι, ήταν σαν θεραπεία για μένα.
Όλος ο θυμός που ένιωθα χρόνια είχε φύγει.
Ήταν πολύ απελευθερωτικό.
Το GayBlade ήταν ένα φτύσιμο στα μούτρα του κατεστημένου,
μια κάθαρση.
Έθιγε θέματα κοινωνικής ηθικής κάτω από τον μανδύα ενός παιχνιδιού.
Τα RPG επέτρεπαν στους παίκτες να βγάζουν τον αλτρουϊστικό τους εαυτό,
αλλά επίσης και τους εσωτερικούς τους δαίμονες.
Όταν έφτιαχνα αυτά τα παιχνίδια,
σχεδίαζα και υπέθετα ότι είσαι ο μέγας ήρωας,
που ήρθε για να σώσει τον κόσμο από το κακό.
Αλλά όταν έβλεπα
τι έκανε ο κόσμος, παίζοντας το παιχνίδι,
ήταν κάθε άλλο παρά ηρωικές πράξεις.
Ο πιο σίγουρος τρόπος να κερδίσεις δεν ήταν το να είσαι ενάρετος ήρωας,
αλλά μάλλον το να κλέβεις από τα μαγαζιά,
να σκοτώνεις όλους τους άλλους,
και να είσαι, στην καλύτερη περίπτωση, ηθικά αμφισβητήσιμος,
για να νικήσεις τον κακό στο τέλος.
Αλλά στην πορεία, γινόσουν κι εσύ ο ίδιος αρκετά κακός.
Κι αυτό ήταν σοκαριστικό για μένα.
Είχα τρομοκρατηθεί.
Δημιουργούσα αυτήν την ομάδα από αλήτες
που δεν είχαν καμία ενάρετη φιλοδοξία
απ' αυτές που φανταζόμουν.
Οπότε αποφάσισα να το διορθώσω.
Το Ultima 4 ήταν μια ριζοσπαστική αλλαγή στο σχεδιασμό του παιχνιδιού,
που ξαναφτιάχτηκε από το μηδέν.
Ήθελα να φτιάξω ένα παιχνίδι που να λέει
πρέπει να έχεις ηθικές αρετές αλλιώς δεν θα κέρδιζες.
Και όχι μόνο αυτό,
αλλά έχει σημασία να είσαι εσύ. Όχι κάποιο άλλο εγώ σου.
Αν σε κρίνω αυστηρά,
επειδή αποφάσισες να κλέψεις,
θέλω να νιώθεις ότι εσύ ο ίδιος έκλεψες από το μαγαζί.
Αυτό που εννοεί ο Ρίτσαρντ
είναι να δίνει στον παίκτη συνείδηση του εαυτού του στο παιχνίδι.
Και γι' αυτό η έμπνευση τού ήρθε σ' ένα απρόσμενο μέρος.
Όχι, εκεί.
Όχι, ούτε εκεί.
Ναι, εδώ.
Α, εδώ.
Στη βιβλιοθήκη.
Στην έρευνά μου,
βρήκα μια πολύ ενδιαφέρουσα λέξη.
Κι αυτή η λέξη ήταν "άβαταρ".
Αν κοιτάξεις στην εγκυκλοπαίδεια, η λέξη "άβαταρ"
είναι η ενσάρκωση μιας θεότητας σ' ανθρώπινη μορφή πάνω στη Γη.
Και σκέφτηκα "Αυτό είναι τέλειο".
Μεταφέρει εσένα, τον κοκαλιάρη σπασίκλα από τη Γη,
στον μαγικό μου κόσμο στη Μπριτάνια,
κι εδώ είσαι ο γενναίος εξερευνητής που ήθελες να γίνεις.
Αλλά είσαι εσύ και πάλι. Αυτό είναι το άβατάρ σου.
Κι έτσι, είσαι τώρα υπεύθυνος για τις πράξεις
και τα κατορθώματα του χαρακτήρα σου.
Με το Ultima 4, Quest of the Avatar,
o Ρίτσαρντ βρήκε έναν τρόπο
να έχουν οι παίκτες το αίσθημα σωστού και λάθους του πραγματικού κόσμου
μέσα στον κόσμο του παιχνιδιού.
Αν κλέψεις από μαγαζί,
δεν μπορείς ν' αγοράσεις το σπαθί που σκοτώνει δαίμονες,
που θα σου χρειαστεί αργότερα.
Σκοτώνεις αδιακρίτως;
Κανείς δεν θα σε βοηθήσει στην αποστολή σου και δεν θα νικήσεις.
Μολονότι πρωτόγονος, ο κώδικας ηθικής του παιχνιδιού
είχε τεράστιο αντίκτυπο στα σημερινά παιχνίδια ανοικτού κόσμου.
Σε παιχνίδια όπως το Pillars of Eternity και το Skyrim,
η συμπεριφορά σου στο παιχνίδι καθορίζει τις εμπειρίες που θα ζήσεις.
Αυτό που ήθελα να πω τελικά ήταν "Πώς μπορώ να κάνω το Ultima 4 σημαντικό;"
Όχι απλώς έναν τρόπο να περνάς την ώρα σου,
αλλά πώς μπορώ να το δέσω με την προσωπικότητα του κάθε παίκτη;
Το GayBlade ήταν το πρώτο
παιχνίδι ρόλων που εστίασε
στην ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα.
Στα πιο γνωστά παιχνίδια
αν υπάρχουν γκέι ή λεσβίες σαν χαρακτήρες,
πάντα παίζουν έναν μικρό ρόλο.
Κατά κάποιο τρόπο δείχνει πώς έχουμε περιθωριοποιηθεί.
Σαν να είμαστε μια απλή προσθήκη.
ΕΞΟΝΤΩΣΕΣ ΕΝΑΝ ΟΜΟΦΟΒΙΚΟ ΜΠΑΤΣΟ
Μου έστελναν μηνύματα άνθρωποι,
σε μια εποχή μεγάλης στενοχώριας,
που έλεγαν ότι βρήκαν ανακούφιση και γέλιο παίζοντας το GayBlade.
Και ήταν εκπληκτικό πόσοι άνθρωποι
ήθελαν να το παίξουν
και ήθελαν κι άλλο.
Και τότε, έγινε κάτι τελείως τρελό.
Ο Πατ Μπιουκάναν έμαθε για το GayBlade,
μπήκε στο λεωφορείο της προεδρικής περιοδείας του,
οδήγησε μέχρι το Σαν Φρανσίσκο,
σταμάτησε για λίγο στο Κάστρο για ν' αγοράσει αναμνηστικά
κι έφτασε στην πόρτα του Ράιαν.
Του έκλεψε το παιχνίδι, λέγοντάς του "προσευχήσου" καθώς έφευγε.
Αλλά το παιχνίδι έκανε τον Πατ Μπιουκάναν να καταλάβει ότι ήταν γκέι!
Και τώρα μένει στο Παρίσι με τον σύντροφό του, Φρανσουά,
και τα δυο σκυλάκια τους, την Κόκο και τη Σανέλ.
Φυσικά και δεν συνέβη κάτι τέτοιο.
Ο τρόπος που ο Ράιαν έχασε το παιχνίδι ήταν πολύ πιο κοινότοπος.
Έχασα όλα τα αντίγραφα του GayBlade όταν μετακόμιζα από τη Χονολουλού.
Η μεταφορική δεν ήρθε να πάρει τα πράγματα από το διαμέρισμα,
που άφηνα πίσω,
και δεν μπορούσα να επιστρέψω στη Χονολουλού.
Τα πάντα, τα αντίγραφά μου, η εγκατάσταση, ο κώδικάς μου,
όλα χάθηκαν.
Από τότε που έγινε αυτή η ιστορία με τους μεταφορείς, τα ψάχνω,
κι αυτό έγινε πριν από 15 χρόνια.
Αν υπάρχουν κάπου, θα ήταν κοσμοϊστορικό γεγονός,
πολύ σημαντικό για μένα.
Όμως πρόσφατα κάποιος με βοήθησε στην αναζήτησή μου.
Ξαφνικά μια γυναίκα επικοινώνησε μαζί μου.
Έφτιαχνε έναν κατάλογο παιχνιδιών υπολογιστή,
που είχαν γκέι και λεσβίες ως χαρακτήρες.
Και είχε κάνει αναρτήσεις σ' ένα σωρό φόρουμ.
Έχουν περάσει τέσσερις ως έξι μήνες μόνο, αλλά βλέπω ιστοσελίδες, στο Twitter,
διάφορα φόρουμ, που όλοι προσπαθούν να βρουν το GayBlade.
To θέμα διαδόθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης,
και σχηματίστηκε μια αφοσιωμένη online κοινότητα με μία αποστολή:
να βρει το χαμένο παιχνίδι του Ράιαν.
Έπαθα πλάκα
βλέποντας όλους αυτούς τους ανθρώπους να ψάχνουν.
Πιστεύω ότι αν υπάρχει κάπου,
θα το βρουν.
Αυτή η μαζική στήριξη δείχνει την επιρροή που έχουν τα RPG πάνω στους παίκτες
και πόσο δρόμο έχουν διανύσει
από το να έχεις αστεράκια για τοίχους, στο να έχεις μια ενωμένη κοινότητα.
Πιστεύω ότι τα παιχνίδια ρόλων
έχουν μια απίστευτα θετική συμβολή στην κοινωνία.
Είναι άνθρωποι απ' όλο τον κόσμο,
που γνωρίζονται από τα άβατάρ τους,
και τώρα έχουν λόγο να ψάξουν ο ένας τον άλλο στον πραγματικό κόσμο
και να βαθύνουν τους προσωπικούς δεσμούς.
Αλλά πριν τελειώσουμε, υπάρχει μια τελευταία λεπτομέρεια.
ΕΧΑΣΕΣ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟΠΑΙΧΝΙΔΙ GAYBLADE.
ΜΙΛΑ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ ΤΩΝ RPG
ΤΑ ΜΕΣΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΙΚΤΥΩΣΗΣ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΕΝΙΣΧΥΣΕΙΣ!
ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΕΝΑ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΕΣ EMAIL ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΓΝΩΣΤΟ.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ EMAIL
ΑΝΟΙΓΕΙΣ ΤΟ EMAIL. ΛΕΕΙ...
ΕΧΩ ΕΝΑ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΤΟΥ GAYBLADE ΚΑΙ ΜΕ ΧΑΡΑ ΜΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΤΟ ΣΤΕΙΛΩ!
Ένα εντελώς νέο είδος παιχνιδιών εμφανίστηκε.
Η επιλογή για το τι θα κάνεις και το πώς θα το κάνεις
μπορούσε να έχει συνέπειες.
Και καθώς η τεχνολογία βελτιώθηκε,
το ίδιο έγινε και με την πολυπλοκότητα των ιστοριών που έλεγαν.
Όμως, στις οικιακές κονσόλες, ετοιμαζόταν πόλεμος.
Και μια εταιρεία που πάλευε απέναντι στα μεγαθήρια της βιομηχανίας,
άρχισε ν' αναπτύσσει το δικό της μυστικό όπλο,
κάτι που ήταν πολύ γρήγορο για να το πιάσει το μάτι.
Sega!
Υποτιτλισμός: Σοφία Παπαναστασάτου