‎ตอนผมรู้ว่าผมเล่นเกมเพื่อหาเลี้ยงชีพได้
‎ผมพูดว่า "ฉันจะยอมทำทุกอย่าง"
‎ผมคงโกนผมทรงรากไทรของผมเลย ‎ถ้าพวกเขาขอให้โกน
‎ตอนนั้นปี 1989 ผมไว้ผมข้างบนสั้น
‎และปล่อยยาวด้านหลัง หรือไม่ก็ยาวประบ่า
‎ไว้หาง
‎ตอนทำงานอยู่ที่นั่นผมรู้สึกเหมือนผมเป็นดาราร็อก
‎เรามีเสื้อนอกที่ปรึกษาการเล่นเกมเป็นผ้าซาติน
‎ที่ปรึกษาจะใส่มัน ‎เดินไปในห้างสรรพสินค้าตอนพักเที่ยง
‎และเด็กๆ ก็จะแบบว่า...
‎ที่ปรึกษาการเล่นเกม!
‎คนจะพูดกันแบบว่า ‎"คุณมีงานที่ดีที่สุดในโลก"
‎ทุกครั้งที่พวกเขาพูดแบบนั้น ‎เราก็พูดว่า "ใช่แล้ว
‎ผมมีงานที่เยี่ยมที่สุด ‎ใครกันได้เล่นเกมหาเลี้ยงชีพ"
‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎เสียงเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับเกม ‎เพราะเกมถูกจำลองแบบชีวิตจริง
‎มันคือการเลียนแบบชีวิตแบบง่ายๆ ฉะนั้น...
‎(ฮิโรคาซุ ทานากะ )
‎คุณต้องการเสียงยืนยันพวกนี้
‎เพื่อที่จะมีความรู้สึกร่วมกับมัน คุณต้องการเสียง
‎บางครั้งแรงบันดาลใจก็เกิดขึ้นกับผมแต่เช้า
‎บางครั้งผมจะได้ยินเสียงเพลง ‎ตอนผมเดินไปตามถนน
‎มันสำคัญมากที่จะคิดว่าผมอยู่กับงานเสมอ ‎สร้างสรรค์อยู่ตลอด
‎ผมฮิโรคาซุ ทานากะ
‎ผมทำงานที่นินเท็นโดมา 20 ปีแล้ว ‎เริ่มตั้งแต่ปี 1980
‎งานของผมคือสร้างเสียงประกอบ
‎ผมสนุกมากทีเดียว
‎ประวัติของฮิโรคาซุ ทานากะในการสร้าง ‎เสียงบี๊บและเสียงบลุปเป็นตำนานที่ดีเยี่ยม
‎เกมเมทรอยด์
‎เกมคิดอิคารัส เกมดั๊กฮันต์
‎แล้วใครจะลืม
‎เกมฮัลโหลคิทตี้เวิลด์ได้ลง
‎ตอนนั้นนินเท็นโดมีวัฒนธรรมที่อิสระมาก
‎มีคนสัก 17 คนได้ที่ทำงานในฝ่ายพัฒนา
‎ตอนนี้นินเท็นโดชื่อเสียงโด่งดัง ‎แต่ตอนนั้นไม่มีใครรู้จักมัน
‎การเริ่มต้นที่เรียบง่ายของนินเท็นโด ‎เริ่มขึ้นในปี 1889
‎ตอนคนที่ชื่อฟูซาจิโร ยามาอุจิ
‎เริ่มผลิตและขายไพ่ญี่ปุ่น
‎ที่เรียกว่าฮานาฟูดะ
‎เพื่ออยู่ในการแข่งขันในญี่ปุ่นสมัยใหม่
‎ผลิตภัณฑ์ของพวกเขาขยายรวมไปถึงของเด็กเล่น
‎เกมเครื่องเล่นคาร์นิวัล
‎และในที่สุด ก็เป็นเกมอาเขต
‎แต่ขณะที่นินเท็นโดประสบความสำเร็จในญี่ปุ่น
‎พวกเขายังคงตีตลาดอเมริกาไม่ได้
‎และทานากะก็มีบทบาทสำคัญ ‎ในการทำให้มันเกิดขึ้น
‎สเปซไฟร์เบิร์ดคือเกมแรกของผม
‎เกมต่อมาคือเรดาร์สโคป
‎ความฝันอเมริกันที่ยิ่งใหญ่ของนินเท็นโด ‎ฝากความหวังไว้กับเรดาร์สโคป
‎ซึ่งดูคล้ายๆ สเปซอินเวเดอร์สอย่างน่าขนลุก
‎อย่างไรก็ตาม ตู้เกมหลายพันตู้ถูกขนขึ้นเรือ
‎นำส่งสำนักงานใหญ่ ‎นินเท็นโด ออฟ อเมริกาที่เพิ่งสร้างใหม่
‎ที่ที่มันถูกตั้งให้ฝุ่นเกาะอยู่ในโกดัง
‎เห็นได้ชัดว่าผู้เล่นชาวอเมริกา ‎พร้อมสำหรับบางอย่างที่แตกต่างแล้ว
‎จึงมีการวางแผนขึ้นใหม่
‎เก็บตู้เกมไว้ แต่เปลี่ยนวงจรไฟฟ้า
‎กับเกมใหม่เอี่ยม
‎และเกมนั้นก็ชื่อดองกี้คอง
‎แทนที่จะใช้เลเซอร์และปืน
‎คุณจะมีค้อนตลกๆ ไหวพริบของคุณ
‎และความสนุกสนาน ‎ที่ช่วยให้มีช่วงเวลาสนุกๆ มากมาย
‎มันเล่นสนุกแต่ก็ขึ้นอยู่กับทานากะ
‎ที่จะทำให้มันสนุกที่ได้ยิน
‎ผมสร้างเสียงของดองกี้คอง ‎ตอนทำงานปีที่สองกับบริษัท
‎ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าจะสร้างเสียงมันยังไง
‎ทานากะไม่มีอุปกรณ์คอมพิวเตอร์เยี่ยมๆ ‎อย่างที่เรามีในปัจจุบัน
‎สิ่งต่างๆ ในยุค 80 ‎ออกจะเป็นอะนาล็อกซะมากกว่า
‎ฉะนั้นเสียงดองกี้คองเดินหรือเสียงมาริโอเดิน
‎จะถูกสร้างขึ้นแถวๆ นี้
‎เสียงเดินของมาริโอ
‎ที่จริงมันออกมาต่างจากที่ผมตั้งใจไว้
‎ทุกครั้งที่เขาก้าวเท้า เสียงจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย
‎ผมไม่ได้ตั้งใจทำให้มันฟังดูน่ารัก
‎แค่วงจรไฟฟ้า ‎ทำให้เสียงเป็นแบบนั้นโดยบังเอิญ
‎แม้แต่เสียงบี๊บครั้งเดียว เสียงก็สำคัญในเกม
‎คุณต้องการเสียงเพื่อยืนยันการกระทำ
‎ไม่งั้นคุณจะไม่รู้ว่าคุณกำลังทำอะไร
‎ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าดองกี้คองจะเป็นที่นิยมกันมาก
‎ผมไม่เคยรู้สึกเลยว่า
‎คนทั่วโลกจะสนุกกับเกมนี้
‎ดองกี้คองประสบความสำเร็จ
‎ประสบความสำเร็จมาก
‎ประสบความสำเร็จเหมือนการ์ตูนเช้าวันเสาร์
‎ในการวางขายสองปีแรก
‎เกมอาเขตทำเงินได้ ‎กว่า 280 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ
‎แต่ขณะที่นินเท็นโดมีคะแนนสูงสุดในเกมอาเขต
‎ก็มีปัญหาในห้องนั่งเล่นบ้านคนอเมริกา
‎ตลาดเกมคอนโซลที่อาตาริเคยครอบครอง
‎ที่ประสบความล้มเหลวอย่างหนักในปี 1983
‎แล้วบริษัทต่างชาติเกิดใหม่อย่างนินเท็นโด ‎จะพลิกผันมันได้จริงหรือไม่
‎ฉันเริ่มทำงานที่นินเท็นโดในฤดูร้อนปี 1983
‎คนส่วนใหญ่รู้จักนินเท็นโดกันในนามดองกี้คอง
‎ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีใครรู้หรือเปล่า ‎ว่านินเท็นโดคืออะไร
‎พวกเขาแค่รู้ว่าดองกี้คองคืออะไร
‎เกล ทินเดนคงรู้
‎ก่อนที่เธอจะมาเป็นผู้ผลิตไวน์และนักการตลาด
‎เธอถูกนำเข้าสู่นินเท็นโด ‎ในฐานะผู้จัดการฝ่ายโฆษณา
‎และไต่เต้าขึ้นเป็นรองประธานฝ่ายบริหารแบรนด์
‎พูดง่ายๆ ก็คือ เธอเป็นคนสำคัญ
‎เรามุ่งเน้นเกี่ยวกับว่าเราจะนำผลิตภัณฑ์ ‎ของนินเท็นโดออกขายในสหรัฐฯ ยังไง
‎โดยไม่คำนึงถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในตลาด
‎ในญี่ปุ่น พวกเขาดูเหมือนจะ ‎ไม่มีความล้มเหลวของอุตสาหกรรม
‎นินเท็นโดจึงผลิตระบบคอนโซลเล่นที่บ้าน
‎ในราวๆ ปี 1982
‎พวกเขาเรียกมันว่าแฟมิคอม ‎ระบบคอมพิวเตอร์ครอบครัว
‎คอมพิวเตอร์ครอบครัว ฮิโรชิ คาเซ โยตะ...
‎มันเป็นระบบเกมตลับที่ต่อเข้ากับทีวี
‎และมันก็ขายดีที่สุดในญี่ปุ่น
‎ไม่ใช่แค่กราฟิกเยี่ยม
‎แต่วิธีที่ตัวละครเคลื่อนไหวบนจอ
‎ก็รู้สึกเหมือนประสบการณ์ที่คุณเคยมีกับเกมอาเขต
‎เมื่อเทียบกับสิ่งที่ระบบอื่นๆ ที่เคยทำ
‎มีความกดดันในการคิดหาวิธีนำผลิตภัณฑ์เข้ามา
‎และมันต้องทำให้เป็นอเมริกันในระดับไหน
‎หรือจัดการปัญหาว่าตลาดอยู่ที่ไหน ‎ในแง่ของการปฏิเสธเกี่ยวกับวิดีโอเกม
‎นั่นเป็นความท้าทายครั้งใหญ่จริงๆ
‎แต่แฟมิคอมไม่ใช่ไวน์ชั้นดีขวดหนึ่ง
‎ถ้าคนอเมริกาจะซื้อมัน
‎เกลรู้ว่ามันต้องการการรีแบรนด์อย่างจริงจัง
‎มันมีสีขาวนวลและสีม่วงแดงกับสีแดง
‎ไม่ใช่สีที่ดูเหมือนอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ‎หรือของเด็กๆ ตามปกติทั่วโลก
‎มันต้องดูทันสมัยและน่าสนใจ
‎เป็นรถสเตชันแวกอนครอบครัวน้อยลง ‎และดูเหมือนรถเดอลอเรียนมากขึ้น
‎นักออกแบบที่นินเท็นโด ออฟ อเมริกา
‎จึงสร้างระบบวิดีโอล้ำยุคที่ดูทันสมัยและเป็นสีเงิน
‎ไม่ฉูดฉาด
‎และมันก็สวยมาก
‎มันจะแพงมากด้วย
‎และทำให้ผลิตภัณฑ์อยู่ในระดับราคาที่สูงกว่ามาก
‎ญี่ปุ่นกลับมาพร้อมกับการออกแบบ
‎และเราก็เรียกมันว่า ‎กล่องอาหารกลางวันอยู่พักหนึ่ง
‎เพราะเราคิดว่ามันไม่ทันสมัยและดูเหมือนกล่อง
‎ทีมออกแบบของ ‎นินเท็นโด ออฟ อเมริการ่วมมือกัน
‎ปรับปรุงมันแล้วก็ออกมาเป็น ‎ผลิตภัณฑ์สีเทาและสีแดง
‎ด้วยสิ่งนั้น ‎นินเท็นโด เอนเตอร์เทนเมนต์ ซิสเต็ม
‎ชื่อเล่นคือเอ็นอีเอสก็ถือกำเนิดขึ้น
‎คุณจะเป็นคนยกแซปเปอร์ที่แม่นยำเหลือเชื่อ
‎และเล่นเกมอย่างดั๊กฮันต์หรือไม่
‎คุณจะเป็นคนที่ได้มีประสบการณ์กับ ‎นินเท็นโด เอนเตอร์เทนเมนต์ ซิสเต็มหรือไม่
‎มาพร้อมกับร็อบ, แซปเปอร์, คอนโทรลเด็ค
‎อุปกรณ์ควบคุมสองตัว ไจโรไมต์และดั๊กฮันต์
‎ระบบออกวางขายในตลาดทดสอบแห่งเดียว
‎นิวยอร์กซิตี ในช่วงวันหยุดปี 1985
‎กลยุทธ์นั้นง่ายๆ
‎ถ้าคุณขายมันในนิวยอร์กซิตีได้
‎คุณขายที่ไหนก็ขายได้
‎แต่ขณะที่เอ็นอีเอส ‎ทำคะแนนได้ไม่สูงนักบนผังยอดขาย
‎มันก็ทำได้ดีพอใช้สำหรับการขายทั่วประเทศ
‎นี่คือโลกของซูเปอร์มาริโอบราเธอร์ส
‎เปิดมันขึ้นจอและที่ไหนมีเด็กหนึ่งคน
‎ไม่นานนักก็จะพบเด็กอีก ‎สองหรือสามคนหรือมากกว่านั้น
‎คำพูดปากต่อปากแพร่ออกไป ‎แล้วบทสนทนาก็เริ่มเปลี่ยน
‎คนไม่เล่นวิดีโอเกมกันแล้ว ‎พวกเขาเล่นนินเท็นโด
‎จริงๆ แล้วเราพึ่งพาทีวีและสามัญชนนิดหน่อย
‎รวมทั้งสถานที่จัดวางแสดงสินค้า
‎ที่ผู้บริโภคสามารถเล่นได้
‎และในบรรดาผู้บริโภครายใหม่นั้นคือ ‎เจฟฟ์ แฮนเซนอายุ 10 ปี
‎ผู้เล่นและคู่ต่อสู้สำหรับสิ่งใหม่ๆ ‎ที่นินเท็นโดซ่อนไว้เป็นความลับ
‎ผมรักการเล่นวิดีโอเกม
‎ผมจะรอวิดีโอเกมทุกครั้งที่เป็นวันเกิดของผม
‎ตอนเติบโตมา ด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม
‎ทุกคนมาที่บ้านผมเพื่อเล่นวิดีโอเกม
‎มาสเตอร์บลาสเตอร์, ‎มาริโอบราเธอร์ส, คิดนิกิ...
‎เกมที่นำความทรงจำของผมกลับคืนมาทันที
‎ผมไม่รู้ว่าผมเคยมองตัวเองหรือเปล่า
‎ว่าเป็นคนที่เล่นวิดีโอเกมได้เก่งมาก
‎เราไม่รู้จริงๆ ว่าผมเป็นอะไรที่เหนือธรรมดา
‎จนกระทั่งผมเริ่มเล่นในการแข่งขันนินเท็นโด
‎(การแข่งขันชิงแชมป์โลกนินเท็นโด ปี 1990)
‎คิงคอง เขาตัวใหญ่ เขาน่าเกลียด
‎และเขาก็ไม่เก่งนินเท็นโด แต่คุณเก่ง
‎ประมาณปี 1990 ‎นินเท็นโดกำลังพุ่งสู่ความสำเร็จครั้งใหญ่
‎เพื่อให้มันพุ่งทะยานต่อไป ‎พวกเขาจึงจัดทัวร์พาวเวอร์เฟสต์
‎ที่ยูนิเวอร์แซล สตูดิโอส์ ฮอลลีวูดเท่านั้น
‎มันเป็นทัวร์หลายเมืองทั่วอเมริกา
‎โดยมีจุดประสงค์สองอย่าง เพื่อแสดง ‎เกมใหม่ๆ ที่เยี่ยมๆ ให้คนได้ลองเล่นและซื้อ
‎และจัดการแข่งขัน ‎เพื่อค้นหาผู้เล่นนินเท็นโดที่เก่งที่สุด
‎ผมตื่นเต้นมาก รีบบอกพ่อแม่ผมทันที
‎พ่อผม... ไม่รู้ว่าเขาลังเลใจหรือเปล่า
‎แต่เขาตกลงไป ‎งานพาวเวอร์เฟสต์กับผมที่ซอลต์เลกซิตี
‎และมันก็เยี่ยมมากเลย
‎พวกเขาเรียกมันว่า ‎การแข่งขันชิงแชมป์โลกนินเท็นโด ปี 1990
‎รางวัลชนะเลิศคือ ‎พันธบัตรออมทรัพย์ 10,000 ดอลลาร์
‎รถเปิดประทุนจีโอเมโทรและทีวีจอใหญ่
‎และก็แน่นอน ‎การเดินทางไปยูนิเวอร์แซล สตูดิโอส์ ฮอลลีวูด
‎คือผมตื่นเต้นมาก
‎แต่ทุกอย่างมันอยู่ที่เงินรางวัลเท่านั้น พูดตามตรง
‎การแข่งขันใช้เกมตลับนี้แข่ง
‎พวกเขาเตรียมเกมไว้เยอะมาก
‎ตลับนี้ก็มีเกมซูเปอร์มาริโอบราเธอร์ส
‎แรดเรเซอร์และก็เตตริส
‎ถ้าผู้เล่นเล่นเกมพวกนั้นได้เก่งกาจ ‎และชนะในเมืองที่เข้าร่วม
‎พวกเขาจะได้บินไปที่ ‎ยูนิเวอร์แซล สตูดิโอส์ ฮอลลีวูด
‎เพื่อแข่งขันในการแข่งขันชิงชนะเลิศ
‎ผมเล่นซูเปอร์มาริโอบราเธอร์สเยอะมาก
‎และแรดเรเซอร์ ผมก็เล่นเยอะเหมือนกัน
‎แต่เตตริสคือเกมที่ผมไม่ค่อยได้เล่นเท่าไหร่
‎ผมอายุแค่สิบขวบ แต่เราก็เข้าร่วมแข่งขัน
‎ตอนนี้การแข่งขันรอบแรกได้เริ่มขึ้นแล้ว...
‎ถึงผมจะไม่ค่อยได้เล่นเกมเตตริสมากเท่าไหร่
‎สี่พันสองร้อยคะแนนจากเจฟฟ์ แฮนเซน ‎ปิดเกมได้เหลือเชื่อจริงๆ
‎คะแนนของผมสูงและทุกคนก็ตื่นเต้นมาก
‎เก้าพันเจ็ดร้อยคะแนนสำหรับเจฟฟ์ แฮนเซน
‎มันตื่นเต้นเหมือนนั่งรถไฟตีลังกาเลยจริงๆ
‎ผมได้อันดับสามสำหรับซอลต์เลกซิตี
‎ยังไม่เก่งพอที่จะชนะการแข่งระดับเมือง
‎แต่นั่นก็ทำให้ผมได้เกมบอยซึ่งมาพร้อมกับเตตริส
‎แนะนำเกมบอย
‎มันพกพาได้และสามารถเปลี่ยนเกมได้ในตัว
‎อีกทั้งเกมบอยก็มา ‎พร้อมกับสุดยอดเกมใหม่ เตตริส
‎นั่นคือตอนที่ผมหลงรักเตตริส
‎(นินเท็นโดเกมบอย เตตริส)
‎ผมเล่นเตตริสทั้งวันและก็เล่นมันซ้ำแล้วซ้ำอีก
‎เมื่อคุณทำอย่างนั้น
‎แท่งเหล่านั้นก็จะ ‎เคลื่อนไหวอยู่ในใจคุณตลอดเวลา
‎แม้แต่ตอนที่ผมหลับ ผมก็ฝันถึงแท่งเตตริส
‎ผมพยายามคิดหาวิธีว่า ‎จะต่อมันเข้าด้วยกันได้ยังไง
‎ไขปริศนาอยู่ในใจ
‎แต่ไม่ได้มีแค่เจฟฟ์คนเดียว ‎ที่ทุ่มเทเวลาว่างทั้งหมดของเขา
‎เพื่อกดปุ่มเอและปุ่มบี
‎ผู้ปกครองทั้งหลาย ไม่มีทางหลบหนีแล้ว
‎วิดีโอเกมกลับมาด้วยความแค้น
‎นินเท็นโด ออฟ อเมริกา ‎ที่ตั้งอยู่ในชานเมืองของซีแอตเทิล
‎ผูกขาดมูลค่าการตลาด ‎ประมาณ 75 เปอร์เซ็นต์ในปี 1989
‎ประมาณ 3.4 พันล้านดอลลาร์
‎ความสำเร็จของนินเท็นโด ‎ทำให้เกิดความต้องการผู้ร่วมงานจำนวนมาก
‎เล่นวิดีโอเกมและคุยโทรศัพท์ไปด้วย
‎ไม่ใช่งานที่แย่เลยสำหรับ ‎ชายหญิง 80 คนหรือราวๆ นั้น
‎ที่ทำงานกะละแปดชั่วโมง ‎เป็นที่ปรึกษาเกมนินเท็นโด
‎ฟังดูเหมือนเป็นงานที่ดีจนไม่น่าเชื่อ ใช่ไหม
‎ชอน บลูมวัย 17 ปีก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน
‎ผมเรียนอยู่มัธยมปลาย
‎มันใกล้จบปีการศึกษาแล้ว
‎ผมอยากทำงานมาก
‎แล้วแฟนของเพื่อนผมคนหนึ่ง
‎บอกว่าเธอจะไปสมัครงานที่นินเท็นโดช่วงฤดูร้อน
‎ผมก็พูดว่า เดี๋ยว เธอไป... ‎นินเท็นโดอยู่ที่นี่เหรอ
‎ผมไปที่แผนกต้อนรับ
‎พวกเขาบอกว่า "นี่ใบสมัคร กรอกเลย
‎เสร็จแล้วคุณจะต้องทดสอบด้วย"
‎ผมคิดว่างานคือทำในโกดัง
‎ผมคิดว่า "ทำงานในโกดังต้องสอบอะไรเหรอ"
‎ผมถามว่า "ทดสอบเพื่ออะไรเหรอ"
‎เขาพูดว่า ‎"เราต้องทำให้แน่ใจว่าคุณเล่นเกมพวกนี้เป็น"
‎ผมถามว่า "เดี๋ยว ผมทำหน้าที่อะไร"
‎เขาตอบว่า "คุณจะเป็นที่ปรึกษาการเล่นเกม"
‎พวกเขาให้ข้อมูลผมมาท่องเยอะมาก
‎"นี่คือสิ่งที่คุณต้องรู้
‎คุณพร้อมเมื่อไหร่ก็กลับมาเอาไปได้เลย"
‎(บริษัทนินเท็นโด ออฟ อเมริกา)
‎เป็นที่รู้กันดีว่าเกมเป็นสิ่งที่ยากได้
‎ปัจจุบันนี้ ถ้าคุณติดขัด จะมียูทูบคอยช่วยคุณ
‎แต่ในยุคของทรงผมรากไทรมันไม่ใช่อย่างนั้น
‎นินเท็นโดเกมเพลย์ ลินดาพูดสายค่ะ
‎นินเท็นโดเกมเพลย์ ‎เจนนี่พูดสายค่ะ มีอะไรให้ช่วยคะ
‎นินเท็นโดเห็นความต้องการ ‎และตั้งกองทัพที่ปรึกษาการเล่นเกม
‎ที่มีจุดมุ่งหมายอย่างเดียว
‎สำหรับเด็กชายวัยแปดขวบทุกคน ‎ที่ติดขัดในเกมคอนทรา
‎สำหรับเด็กหญิงวัย 13 ปีทุกคน ‎ที่พลาดเก็บกล่องหัวใจหลายครั้ง
‎ที่ปรึกษาเกมจะอยู่ที่นั่น
‎มีคำแนะนำและเคล็ดลับ ‎มากพอที่จะพิชิตอุปสรรคทุกอย่าง
‎มันคือกลยุทธ์ที่เยี่ยมมากสำหรับนินเท็นโด ‎เอาชนะเกม
‎ซึ่งหมายถึงแม่กับพ่อจะต้องซื้อเกมให้คุณอีก
‎แต่การทดสอบเพื่อได้เป็น ‎หนึ่งในยอดฝีมือของการเล่นเกมนั้นไม่ง่ายเลย
‎ชอนเลยคิดรหัสโกงเกมของเขาเองนิดหน่อย
‎ผมแบบว่า พระเจ้า ‎ฉันจะจำทั้งหมดนี่ได้ยังไง
‎อย่างพวกการเพิ่มพลังดาบ ‎สัญลักษณ์ไตรฟอร์ซ ทุกอย่าง
‎ผมหยิบแว่นกันแดดยางยืดหยุ่นได้ของบอดี้กลัฟ
‎แล้วผมก็ตัดกระดาษเป็นชิ้นๆ
‎ที่พอดีกับด้านหลังของเลนส์เป๊ะ
‎แล้วก็เขียนให้ตัวเล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้
‎ผมเขียนลงไปทุกที่
‎ทุกอย่างที่สามารถคิดออก
‎ทุกอย่างอยู่ในแว่นตาเล็กๆ สองข้าง
‎พวกเขาให้ผมไปนั่งในห้องเล็กๆ
‎ผมถอดแว่นวางไว้บนโต๊ะ
‎แล้วก็ทำข้อสอบ
‎ผมผ่าน แบบร้อยเปอร์เซ็นต์เลยด้วย
‎ลองคิดดูเถอะ
‎(วิดีโอฝีกอบรม)
‎(คำแนะนำและเคล็ดลับกับชอน บลูม)
‎อ้าว สวัสดีครับ
‎ยินดีต้อนรับสู่นินเท็นโด ‎และก็ยินดีด้วยที่ผ่านการสอบเป็นที่ปรึกษาเกม
‎ทีนี้ คุณอาจคิดว่าทุกอย่างมันเกี่ยวกับ ‎การเล่นเกมตั้งแต่เช้าจรดเย็น
‎ใช่ครับ นั่นเป็นส่วนหนึ่งของมัน
‎แต่มันมีอะไรมากกว่านั้นอีกเยอะ
‎สี่สัปดาห์ของการฝึกงานอย่างเข้มข้น
‎วันละแปดชั่วโมง สัปดาห์ละห้าวัน
‎มันเยี่ยมมาก ทุกวันผมจะพูดว่า
‎"จะไปทำงานและเล่นเกมหาเงินแล้ว ให้ตายสิ"
‎ผมโชคดีที่ได้ฝึกงานกับผู้ฝึกชื่อทอม
‎เขาเป็นที่ปรึกษาการเล่นเกมคนแรก
‎เขาอายุมากแล้วผมหงอกๆ ‎เป็นคนที่ดูเหมือนคุณปู่
‎เขาเป็นคนมีอัธยาศัยดีมาก
‎แต่แล้วเขาก็พูดว่า "ทุกคนหันมาที่โต๊ะ"
‎แล้วเขาก็...
‎"กล่องใส่หัวใจอันแรก เซลดา
‎อันที่สอง อันที่ห้า อันที่สาม
‎แล้วคุณก็ แบบว่า เขาก็จะพูดว่า เดี๋ยวนี้!
‎มันเหมือนกับเรียกร้องมากเหลือเกิน
‎แล้วมันก็ทำให้คุณสงสัยว่า
‎"พระเจ้า ตอนคุยโทรศัพท์มันจะเป็นยังไงนะ"
‎ผมจะโดนต่อว่าด่าเละ ‎แล้วกลับบ้านไปร้องไห้หรือเปล่า
‎ตอนนั้นคุณยังไม่รู้
‎รายชื่อเกมที่ชอนต้องช่ำชองมีแต่ยาวขึ้นเรื่อยๆ
‎และกองทัพผู้เล่นที่อยากรู้อยากเห็น ‎ก็ถูกครอบงำด้วยภารกิจเดียว
‎เล่นเกมให้จบแล้วก็ซื้อเกมอีก
‎มีการต่อสู้เยอะขึ้น น่าตื่นเต้นและก็ท้าทายมาก
‎ผมชอบเกมผจญภัย ‎ที่เราได้ออกเดินทางไปทำอะไรสักอย่าง
‎และเราก็ต้องทำให้ภารกิจลุล่วง
‎ความสำเร็จทุกอย่างนั้นบางส่วนก็ต้องขอบคุณ
‎คนที่จะกลายเป็นหน้าเป็นตาของนินเท็นโด
‎ใช่ นั่นคงเป็นมาริโอ
‎แต่ผู้สร้างที่อยู่เบื้องหลังเขา...
‎คือชิเงรุ มิยาโมโตะ
‎คุณมิยาโมโตะคือนักออกแบบเกม ‎ผู้เป็นตำนานของนินเท็นโด
‎เพราะเขาสร้างสรรค์มาริโอ
‎ฮีโร่ตัวเล็กๆ ของมิยาโมโตะ ‎เริ่มมีชีวิตในฐานะจัมป์แมนในดองกี้คอง
‎คนงานหนุ่มที่พยายามช่วยหญิงสาว
‎เขามีเสน่ห์ เข้าถึงได้และเล่นสนุก
‎มิยาโมโตะพัฒนาซูเปอร์มาริโอบราเธอร์ส
‎และเลเจนด์ออฟเซลดาต่อจากตรงนั้น
‎และสร้างชื่อเสียงกับ ‎ตัวละครอื่นๆ และแฟรนไชส์มากมาย
‎เขามี...
‎สัมผัสแบบสปีลเบิร์กจริงๆ
‎เขาคะเนได้ว่าอะไรจะทำให้อะไรสักอย่างสนุก
‎ปัจจุบันนี้กการสร้างสรรค์ของ ‎มิยาโมโตะยังคงถูกสร้างเป็นเกม
‎แต่ถึงแม้จะประสบความสำเร็จเหล่านี้
‎มันก็อาจลงเอยในแบบที่ต่างกันมากได้
‎เมื่อดองกี้คองเกมเรือธงของนินเท็นโด ‎ถูกลากเข้าสู่ศาล
‎ผมไม่ใช่นักเล่นเกม
‎ผมใฝ่ฝันที่จะเป็นทนายความมาตลอด
‎ผมคิดว่าคนมองว่าผม
‎เป็นทนายซักค้านพยาน ‎ที่แข็งกร้าวและละเอียดถี่ถ้วนมาก
‎ในปี 1982 จอห์น เคอร์บี ‎ถูกจ้างให้เป็นตัวแทนนินเท็นโด
‎ในคดีที่ยูนิเวอร์แซล ซิตี้ สตูดิโอส์ยื่นฟ้อง
‎ยูนิเวอร์แซลกล่าวหาว่าดองกี้คอง
‎ละเมิดเครื่องหมายการค้าของพวกเขาในคิงคอง
‎และนินเท็นโดควรชดใช้ค่าเสียหาย
‎การไต่ขึ้นตึกเอ็มไพร์สเตต
‎ต่างกับการไต่ทางลาดและบันไดแน่นอน
‎แต่ก็มีความคล้ายคลึงกันหลายอย่างด้วย
‎อย่าลืมว่าในตอนนี้
‎นินเท็นโด ออฟ อเมริกาเป็นบริษัทที่เล็กมาก
‎ถ้าพวกเขาแพ้คดี
‎ก็คงจะไม่มีนินเท็นโด ออฟ อเมริกาอีกต่อไป
‎เดิมพันมหาศาลมาก
‎เคอร์บีมีงานโหดหินที่ต้องทำ
‎ดังนั้นเขากับทีมของเขา
‎จึงเริ่มค้นคว้าข้อมูลคดี
‎ซึ่งทำให้พวกเขา ‎ต้องเดินทางข้ามโลก 6,000 ไมล์
‎เราไปญี่ปุ่น
‎และใช้เวลาสัมภาษณ์คนที่นินเท็นโด
‎เราค้นคว้าว่าคิงคองถูกใช้ยังไง
‎สิ่งที่ปรากฏก็คือว่าคอง
‎กลายเป็นคำที่มีความหมายเหมือนกัน
‎กับกอริลลาตัวใหญ่
‎ในที่สุด เคอร์บีกับทีมของเขา
‎คิงคองล้างรถ
‎คิงคองแซนด์วิช
‎แม้แต่คิงคองนักมวยปล้ำ
‎แต่ไม่มีอะไรที่เหมือนเป็น ‎การละเมิดเครื่องหมายการค้า
‎เรามั่นใจว่ายูนิเวอร์แซลไม่มีสิทธิ์
‎ที่สำคัญกว่านั้น
‎เรามั่นใจว่าพวกเขารู้ว่าพวกเขาไม่มีสิทธิ์
‎หลังการค้นคว้าด้วยความอุตสาหะนานหลายเดือน
‎จอห์น เคอร์บีกับ ‎ทีมทนายความของเขาก็มุ่งหน้าสู่ศาล
‎และทุกคนก็ลุกขึ้นยืน ‎ทำความเคารพท่านผู้พิพากษาสวีต
‎ผมยกตู้เกมดองกี้คองไปไว้ในห้องพิจารณาคดี
‎ผู้พิพากษาสวีตเป็นคนที่อยากรู้อยากเห็นมาก
‎เขาพูดว่ามันเป็นวันที่สนุกที่สุดในห้องพิจารณาคดี
‎เขาพูดว่ามันเสียแต่เพียงว่า
‎มีคำให้การของพยานและคำให้การ ‎ที่เป็นลายลักษณ์อักษรที่ผมต้องพิจารณา
‎การแก้ต่างที่สำคัญสุดของเราคือ ‎ทรัพย์สินที่พวกเขาอ้างว่าเป็นเจ้าของ
‎ไม่มีความสับสนกับสิ่งที่นินเท็นโดทำ
‎และยูนิเวอร์แซลก็รู้ว่า ‎สิ่งที่พวกเขากำลังทำอยู่มันผิด
‎ผู้พิพากษาสวีตเข้าใจประเด็น
‎แล้วผมก็รู้ว่าเราจะชนะคดี
‎เผื่อคุณสงสัย
‎ใช่ มีความคล้ายกันระหว่าง ‎เคอร์บีสีชมพูน่ารักๆ ตัวนี้กับคนนี้
‎หลังปิดคดีแล้ว
‎นินเท็นโดก็แสดงความขอบคุณ ‎ในแบบที่ดีทีสุดเท่าที่จะทำได้
‎การเป็นทนายไร้อารมณ์ขัน
‎ผมพูดว่าไม่มีใครขออนุญาตผม
‎พวกเขาไม่ได้ได้รับอนุญาตจากผม
‎ผมคิดว่าผมอาจต้องดำเนินการทางกฎหมาย
‎เป็นเพราะเคอร์บีกับทีมของเขา ‎นินเท็นโดจึงได้รับชัยชนะครั้งใหญ่
‎และมันก็ปูทาง
‎สำหรับการแข่งขันชิงแชมป์โลก ‎นินเท็นโด ปี 1990 ทั่วอเมริกา
‎เจฟฟ์พ่ายแพ้ในซอลต์เลกซิตีบ้านเกิดของเขา
‎แต่ฤดูร้อนที่เผาผลาญแบตเตอรีสองเอ
‎ในการเล่นเตตริสทำให้ทักษะของเขา ‎สูงขึ้นและพ่อแม่ของเขาก็สังเกตเห็น
‎แม่ผมชอบแข่งขันมาก
‎ชอบคุยโวเกี่ยวกับลูกๆ
‎แม่รู้ว่ามีบางอย่างพิเศษอยู่ตรงนั้น
‎แม่กับพ่อผมเลยโน้มน้าวกัน
‎ว่าเราจะลองดูอีกสักครั้ง
‎เหลือเมืองสุดท้ายใน ‎การแข่งขันพาวเวอร์เฟสต์
‎และโอกาสสุดท้ายที่จะเข้ารอบชิงชนะเลิศ
‎แทมปา รัฐฟลอริดา ‎ห่างออกไปกว่า 2,000 ไมล์
‎ผมคิดว่าผมไม่เข้าใจภาพรวมทั้งหมด
‎ว่ามีโอกาสจริงๆ หรือไม่ที่ผมจะชนะเลิศ
‎สาม สอง หนึ่ง เริ่ม!
‎การแข่งขันเริ่มขึ้น ‎ผมทุ่มเทจิตใจและวิญญาณทั้งหมดให้กับมัน
‎เยี่ยม เตตริส!
‎มีคนที่นั่นมากมายที่อยากชนะ
‎นี่คือโอกาสสุดท้ายของเรา
‎ทุกท่านครับ ดูคะแนนพวกนั้นสิ!
‎ถ้าเราไม่ชนะการแข่งครั้งนี้
‎ก็ตกรอบเลย
‎และก็ไม่มีใครรู้ว่า ‎นินเท็นโดจะจัดแข่งแบบนี้อีกหรือเปล่า
‎ถ้ามีอะไรที่ใกล้เคียงกว่านี้ ‎ผมยังไม่ได้เคยเห็นมันเลย
‎ผมไม่รู้ว่าผมจะรักษาสมาธิไว้ได้ยังไง
‎กำลังทิ้งห่างไปแล้ว ‎ด้วยคะแนน 3,900 คะแนน เจฟฟ์ แฮนเซน
‎แล้วผมก็สามารถเอาชนะจนได้
‎ด้วยคะแนนสูงสุดในแทมปา
‎เจฟฟ์ก็ได้ตำแหน่ง ‎ผู้เข้ารอบชิงชนะเลิศที่ใครๆ ก็อยากได้
‎ที่ที่เขาจะปะทะกับ ‎สุดยอดผู้เล่นนินเท็นโดในกลุ่มอายุของเขา
‎จากทั่วประเทศ
‎มีเวลาแค่สัปดาห์เดียว ‎หลังจากที่ผมชนะการแข่งขันในแทมปา
‎ก่อนการแข่งขันชิงชนะเลิศ ‎ในฮอลลีวูดที่ยูนิเวอร์แซล สตูดิโอส์
‎ผมมีเวลาซ้อมไม่มากเลยจริงๆ
‎เราอยากไปถึงเกมเตตริส ‎เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
‎ตลับเกมทำให้เราต้องเล่น ‎ซูเปอร์มาริโอบราเธอร์สก่อน
‎และพยายามเก็บให้ได้ 50 เหรียญเร็วที่สุด
‎และก็มีเคล็ดลับบางอย่าง ‎ที่ผมเรียนรู้ตลอดช่วงการแข่งขัน
‎ที่ช่วยทำให้สิ่งต่างๆ เร็วขึ้น
‎อย่างตายตรงจุดหนึ่งในซูเปอร์มาริโอบราเธอร์ส
‎เพื่อ1ให้ได้เหรียญเยอะๆ
‎ปัญหาก็คือมันทำได้ยาก ใช่ไหม
‎แต่คะแนนเตตริสเพิ่มทวีคูณมาก
‎จนถ้าเราไปไม่ถึงเตตริส
‎เราก็จะทำคะแนนได้ไม่สูงมากเลย
‎นั่นคือสิ่งที่ผมมุ่งเน้นทำมันทั้งสัปดาห์
‎อาจเล่นเตตริส ไม่รู้สิ 60 หรือ 70 ชั่วโมงได้
‎ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน
‎ประมาณต้นยุค 1990
‎นินเท็นโดมีการแข่งขันเล็กๆ
‎และครองตลาดเกมคอนโซลเล่นที่บ้าน
‎แต่ไม่ใช่ทุกเกม ‎ที่ประสบความสำเร็จสูงเหมือนมาริโอ
‎ชอนจึงต้องพร้อมที่จะแนะนำ ‎ผู้เล่นที่ไม่รู้อะไรเลยให้เข้าใจมันทั้งหมด
‎คุณจะรับผิดชอบในการช่วยคนที่โทรเข้ามา
‎ให้เข้าใจเกมบางเกมที่ยากที่สุด
‎มีเกมนินเท็นโดอยู่เยอะมาก
‎และก็เป็นไปไม่ได้ที่คุณจะจำมันได้หมด
‎ฉะนั้นนี่จะล้ำค่ามากทีเดียว
‎เราไม่ได้มีเกมก่อนคนอื่น
‎ฉะนั้นเราต้องศึกษามันให้เร็วที่สุด
‎เพราะคนจะเริ่มโทรเข้ามาทันทีที่เกมวางขาย
‎ที่ปรึกษาเล่นแบบไม่เห็นเกม
‎ไม่มีคำแนะนำกลยุทธ์จากผู้พัฒนาเกม
‎ฉะนั้นพวกเขาต้องสร้างสรรค์
‎แฟ้มการเล่นเกม ‎เต็มไปด้วยคำแนะนำและเคล็ดลับ
‎ที่เขียนขึ้นด้วยมือล้วนๆ
‎แผนที่ ตำแหน่งของการเพิ่มพลังลับ ‎ความเป็นไปได้ทุกอย่าง
‎เลกาซีออฟเดอะวิซาร์ด โอ้โฮ
‎นั่นเป็นเกมที่นำความกลัวพระเจ้ามาไว้ในตัวคุณ
‎มันมีประมาณ 64 ห้อง ‎และทุกห้องก็ดูเหมือนๆ กัน
‎คนโทรเข้ามาบอกคุณว่า ‎"มีบล็อกสีเทา"
‎มีบล็อกสีเทาอยู่ทุกจุดบนแผนที่นี้
‎หรือ "ผมคิดว่าผมอยู่แถวๆ ด้านล่างทางขวามือ"
‎โอเค ผมจะย้ายที่คุณ
‎เสร็จเรียบร้อย
‎อ้อ มีคนโทรมา
‎พอคุณเริ่มทำมันได้ดี ‎คุณอาจต้องรับ 20 สายต่อชั่วโมง
‎พอคุณพร้อม หายใจลึกๆ แล้วก็กดปุ่มเริ่ม
‎นินเท็นโดเกมเพลย์ ชอนพูดสาย ‎มีอะไรให้ช่วยครับ
‎รับสายครั้งแรก คุณแบบว่า...
‎นินเท็นโดเกมเพลย์ ชอนพูดสาย
‎ผมไม่รู้ว่าจะช่วยคุณได้ไหม นั่นคือสิ่งที่ผมอยากพูด
‎ในฐานะที่ปรึกษาการเล่นเกม
‎ชอนรับโทรศัพท์ได้ถึง ‎วันละ 50 ถึงราวๆ 100 สาย
‎การทำงานมันยากขึ้นเรื่อยๆ
‎เพราะไม่นานนัก มันก็แบบว่า "โอ้โฮ
‎ตอนนี้ฉันรับสายปรึกษา ‎เกมต่างๆ 2,000 เกมได้"
‎โทรศัพท์ดังไม่ขาดสายที่นินเท็นโด
‎ป้อมสุดท้ายเป็นเหมือนเขาวงกตวิเศษ
‎แต่ถ้าคุณโทรไม่ติด
‎ก็มีอีกวิธีที่จะไขปริศนาเกมโปรดของคุณ
‎ลึกเข้าไปในสำนักงานใหญ่นินเท็นโด
‎มีที่ปรึกษาผู้เชี่ยวชาญเกมคอยตอบคำถามคุณ
‎แหล่งข้อมูลของพวกเขา นินเท็นโดพาวเวอร์
‎การเชื่อมต่อของคุณโดยตรงกับมืออาชีพ...
‎นิตยสารชื่อนินเท็นโดพาวเวอร์
‎และมันก็จะดำเนินต่อไปเพื่อเป็นสินค้าหลัก ‎ของผลิตภัณฑ์นินเทนโดในอเมริกา
‎แต่อะไรคือ ‎เคล็ดลับความสำเร็จของนิตยสารวิดีโอเกม
‎เพื่อไขข้อข้องใจ ญี่ปุ่นมีคำตอบ
‎ชาวญี่ปุ่นมีสื่อสิ่งพิมพ์เยอะมาก
‎ทุกคนรู้ว่ามังงะประสบความสำเร็จที่นั่นมาก
‎แต่พวกเขาก็มีนิตยสารวิดีโอเกมเยอะมากเช่นกัน
‎พวกเขาใช้นิตยสารบอกวิธีการเล่นมากมาย
‎มันมีทั้งแผนที่...
‎คำแนะนำและเคล็ดลับ
‎พยายามช่วยคนให้เล่นเกมผ่านไปได้
‎พวกเขาจะได้พึงพอใจ
‎และยินดีเสมอที่จะซื้อเกมใหม่อีกเกม
‎ประธานของนินเท็นโดในสหรัฐฯ
‎เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในญี่ปุ่นและก็คิดว่า
‎"จะบอกให้นะ ผมคิดว่าเราสามารถ
‎ทำนิตยสารที่คล้ายๆ กับ ‎นิตยสารแบบที่พวกเขามีในญี่ปุ่น"
‎เกลร่วมมือกับฮาวเวิร์ด ฟิลลิปส์ ‎ที่ปรึกษาการเล่นเกมผู้เชี่ยวชาญที่นินเท็นโด
‎เพื่อผลิตนิตยสารออกขาย
‎และเมื่อพวกเขาไปถึงญี่ปุ่น
‎ความรู้สึกสับสนต่อวัฒนธรรมก็เป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้
‎การอยู่ในญี่ปุ่นได้พบกับผู้ร่วมจัดพิมพ์ของเรา
‎ฉันพูดได้ว่ามีบางครั้ง
‎ที่ล่ามอาจมีหลั่งน้ำตาบ้าง
‎เพราะไม่อยากพูดในสิ่งที่เรากำลังพูดออกมา
‎ส่วนหนึ่งของความท้าทายไม่ใช่แค่การคิดเนื้อหา
‎แต่ลักษณะท่าทางและความรู้สึกก็เช่นกัน
‎ในญี่ปุ่น พวกเขามีความละเอียดอ่อน ‎ที่หลากหลายมากเกี่ยวกับแบบอักษร สี
‎ฉะนั้นคุณไม่ใช่แค่อยู่ในญี่ปุ่น ‎ในห้องพักของโรงแรมตอนเที่ยงคืน
‎ทุกคนสูบบุหรี่และพยายามพูดคุยกัน
‎แต่ผลิตภัณฑ์ไม่ใช่สิ่งที่ฉันคิดว่า
‎ผู้อ่านในสหรัฐฯ ผู้อ่านในอเมริกาเหนือจะชอบ
‎ฉันอยากเปลี่ยนแบบอักษร
‎ฉันอยากเปลี่ยนแบบสี่
‎ฉันไม่ชอบสิ่งที่พวกเขาเลือกสำหรับคำอธิบายภาพ
‎และฉันก็รู้สึกเหมือนฉันต้องการสิ่งที่ฉันต้องการ
‎ฉันต้องการให้มันเป็นสิ่งที่ฉันคิดว่ามันถูกต้อง
‎ฮาวเวิร์ด ฟิลลิปส์กับฉัน ‎เดินทางสองสามครั้งแรกๆ ด้วยกัน
‎และเขาก็พยายามทำให้สิ่งต่างๆ ราบรื่น
‎เขาพูดว่า "ไม่เป็นไรนะ ‎เธอเป็นแค่นางพญาโหดเหี้ยมน่ะ"
‎และนั่นก็คือกิตติศัพท์ของฉัน
‎สุดท้ายผู้อำนวยการฝ่ายศิลป์ก็พูดว่า ‎เขาขอลาออก เขาไม่อยากทำงานกับฉัน
‎แต่ฉันต้องการสิ่งที่ฉันต้องการ ฉะนั้น...
‎(โซน 3 น้ำตก)
‎ความดื้อดึงของเกลส่งผลดีอย่างมาก
‎และผู้บริหารระดับสูงของนินเท็นโด ‎ก็ชอบสิ่งที่พวกเขาเห็น
‎ด้วยบทความพิเศษ ‎อย่าง 30 อันดับสุดยอดและมุมที่ปรึกษา
‎นิตยสารก็ใกล้จะเสร็จสมบูรณ์
‎ตอนนี้สิ่งที่ทีมต้องการคือหน้าปกที่เด่นสะดุดตา
‎มาริโอ ดาวรุ่งของนินเท็นโด ‎ที่กำลังช่วยดันยอดขายเกม
‎เขาอาจทำได้สำเร็จบนแผงนิตยสาร
‎ฉบับแรก ซูเปอร์มาริโอ 2 ขึ้นหน้าปก
‎และมันก็เป็นบทความสำคัญ ‎ที่มีทั้งแผนที่และคำแนะนำทุกอย่าง
‎เราเกิดความคิดในการสร้างสรรค์บางอย่าง
‎ที่ดูเหมือนเคลย์เมชัน
‎จำไว้ว่าตอนนั้นไม่มีสิ่งที่เป็นมาริโอสามมิติ
‎ภาพของมาริโอที่เรามีเป็นแค่ภาพสองมิติ
‎ฉะนั้นการแสดงให้เห็นภาพมาริโอด้วยวิธีนั้น
‎เป็นสิ่งที่แปลกใหม่มากและมันก็น่าตื่นเต้นมากด้วย
‎มันคือโอกาสที่จะได้ ‎มองผ่านพิกเซลของสิ่งที่อาจจะเป็น
‎และล้วงความลับแปลกๆ ที่ซ่อนเร้นอยู่ข้างใน
‎"ทุกอย่างเริ่มขึ้นในตอนดึกของคืนหนึ่ง
‎เมื่อมาริโอ ฮีโร่ของเราฝันแปลกมาก
‎ในความฝันของเขา
‎เขาเดินขึ้นบันไดวนไปยังประตูบานหนึ่ง
‎พอเขาเปิดประตูบานนั้น
‎เขาเห็นโลกที่ไม่เหมือนสิ่งใด ‎ที่เขาเคยเห็นมาก่อน
‎ขณะที่เขาจ้องมองโลกอันแสนมหัศจรรย์นี้
‎จู่ๆ เขาก็ได้ยินใครบางคนพูด ‎ด้วยเสียงแผ่วๆ แว่วมาแต่ไกล
‎"เรารอคุณอยู่ มาริโอ
‎เราอยากให้คุณกับเพื่อนๆ ของคุณต่อสู้
‎และนำความสงบสุขกลับมาสู่โลกแห่งความฝัน"
‎สิ่งหนึ่งที่สำคัญที่สุดในนิตยสารก็คือแผนที่
‎คุณสามารถดูเกมได้โดยตรง
‎แล้วก็ดูแผนที่นี้
‎แล้วก็หาเส้นทางไปทั่วทุกเลเวล
‎และหวังว่าจะไปได้จนจบเกม
‎มีคำอธิบายภาพที่แสดงให้เห็นว่า ‎เขาควรปักหัวผักกาดตรงไหน
‎หรือบางอย่างที่แสดงให้เห็นว่า ‎เขาควรกระโดดตรงไหน
‎ให้หัวกระแทกกล่องพาว
‎คุณเห็นทุกอย่างนั้นได้ในแผนผัง
‎มันเป็นสื่อที่สำคัญจริงๆ สำหรับอุตสาหกรรม
‎และอุตสาหกรรมในตอนนั้นก็คือเอ็นอีเอส
‎ฉบับแรกเป็นฉบับที่มีจำนวนพิมพ์มากที่สุด
‎เราส่งออกจำหน่ายราวๆ 3.2 ล้านฉบับ
‎ฉะนั้น ถ้าคุณพยายามจะขายฉบับนั้นในอีเบย์
‎ทุกคนมีมันหมดแล้ว
‎เดินทางจากชายฝั่งหนึ่งสู่อีกชายฝั่งทั่วประเทศ
‎จากซีแอตเทิลถึงไมแอมี ‎นิวยอร์กถึงลอสแองเจลิส
‎ค้นหาสุดยอดฝีมือในวงการ ท็อปกันแห่งนินเท็นโด
‎หลังทัวร์แข่งขันทั่วประะเทศ ‎เด็กหลายพันคนที่ส่งเสียงร้องกรี๊ด
‎และพ่อแม่ที่เคร่งเครียดอีกมากมาย
‎ก็ถึงเวลาสำหรับการแข่งขันชิงชนะเลิศ
‎และการครองบัลลังก์ของแชมป์นินเท็นโด
‎เยี่ยม พร้อมกันหรือยัง
‎ขอบคุณครับ ผมไม่มีแบบนี้ที่บ้าน
‎ยินดีต้อนรับสู่ยูนิเวอร์แซล สตูดิโอส์ ฮอลลีวูด
‎นี่คือการแข่งขันชิงแชมป์โลกนินเท็นโด ปี 1990 ‎ที่ไม่เคยมีมาก่อน
‎การแข่งขันในเคลิฟอร์เนียเครียดมาก
‎นินเท็นโดพยายามให้มันยิ่งใหญ่ขึ้น
‎แชมป์เปี้ยน...
‎มีแสงเลเซอร์และก็ควัน
‎พวกเขามีดีเจจากเอ็มทีวีมาเปิดเพลง
‎มีมาริโอ ลุยจิ
‎มันเหมือนความฝันของเด็กนินเท็นโดเลย
‎เยี่ยมเลย เจฟฟ์!
‎เจฟฟ์วัย 10 ขวบเข้าสู่สังเวียน
‎และถ้าเขาจะสู้ให้ชนะ
‎เขาจะต้องใส่ไม่ยั้ง
‎ทุกท่านครับ นี่แหละครับ
‎รอบชิงชนะเลิศของ ‎การแข่งขันชิงแชมป์โลกนินเท็นโด ปี 1990
‎มันเครียดสุดๆ
‎ก่อนเล่นเกม มือผมเย็นเฉียบ
‎คุณต้องทำให้แน่ใจว่าจะไม่เล่นพลาด
‎ไม่ไขว้เขวไม่ว่าใครจะทำอะไร
‎หรือกับอะไรอื่นที่กำลังเกิดขึ้น
‎ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง...
‎แล้วมันก็เกิดขึ้น
‎หนึ่งในสุภาพบุรุษเหล่านี้ ‎จะเดินจากไปในฐานะแชมป์โลก
‎ผมไม่รู้ว่าจะตัดสิ่งรบกวนออกไปยังไง
‎ทั้งแสงเลเซอร์ ควันและเสียงเพลงทั้งหมด
‎มาแล้วครับ เตตริส!
‎เยี่ยม!
‎พยายามตัดเสียงแม่ผมออกไป
‎เพราะแม่ส่งเสียงเชียร์ดังสุดๆ
‎สู้ๆ เจฟฟ์ ลูกทำได้!
‎เจฟฟ์ แฮนเซนกำลังจะอยู่สองอันดับแรก ‎มาแล้วครับ เตตริส!
‎แต่ผมก็สามารถตั้งสมาธิได้
‎เขากลับขึ้นนำอีกครั้ง 18,000 คะแนน ‎เจฟฟ์ แฮนเซน เวลาใกล้จะหมดแล้ว
‎สาม สอง หนึ่ง หมดเวลา
‎คุณสุภาพบุรุษ ขึ้นมาบนนี้ ทุกคนเลย
‎เชิญคนในครอบครัวขึ้นมาบนนี้ด้วยครับ
‎ผมไม่คิดเลยว่าคะแนนแบบนี้
‎จะคว้าแชมป์กลับบ้านไปในคืนนี้
‎สองล้านเก้าพันเก้าร้อยห้าสิบคะแนน
‎คุณกำลังมองคนเก่งที่สุดในโลก ‎คุณเจฟฟ์ แฮนเซน
‎พ่อแม่ผมสนับสนุนเต็มที่ รักทุกช่วงเวลา
‎สำหรับแม่ผม การชนะการแข่งขันทั้งหมด
‎ทำให้แม่มั่นใจขึ้นว่าผมเก่งที่สุด
‎แม่รู้มาตลอดว่าผมเก่งที่สุด
‎แต่จริงๆ แล้วไม่เคยมีอะไรพิสูจน์มัน
‎แม่อยากทำให้คนทั้งโลกรู้ว่า
‎ว่าผมคือแชมป์โลกนินเทนโด
‎นินเท็นโด เอนเตอร์เทนเมนต์ ซิสเต็ม
‎เดินหน้าขายต่อได้กว่า 61 ล้านเครื่อง
‎ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นซันเซ็ต 8 บิต
‎แต่ที่มีค่ามากกว่าสถิติก็คือความทรงจำที่มันทิ้งไว้
‎ความคาดหวังว่านิตยสาร ‎จะรอคุณอยู่ในตู้จดหมายทุกเดือน
‎การแข่งขันที่เสียงเชียร์ดังสนั่นไม่แพ้ ‎การแสดงของวงดนตรีที่เสียงดังกระหึ่มที่สุด
‎และก็แน่นอน เกม
‎การเล่นเกมหลายชั่วโมงจนนับไม่ถ้วน
‎ความรู้สึกถึงชัยชนะ ‎ความหงุดหงิดและความพิศวง
‎นินเท็นโดได้ถอดรหัสความสนุก
‎ในการสวมบทบาทตัวละคร ‎ในโลกจินตนาการ
‎แต่ถ้าแทนที่จะแค่ควบคุมตัวละคร
‎คุณเป็นตัวละครเองได้ล่ะ
‎ที่ที่ความเป็นจริงและจินตนาการบรรจบกัน ‎คือโลกของผู้เล่นสวมบทบาท
‎(ด้วยความระลึกถึงจอห์น เคอร์บี ‎1939-2019)
‎คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง