Nie patrz tak na mnie.
Chcesz się przeciągnąć
jeszcze raz?
Dobry piesek.
Taki dobry.
Tak.
Daje z siebie wszystko.
- Specjalnie dla ciebie. - Tak.
No dobra.
- W porządku? - Tak.
Tylko za nisko zeszłam.
Muszę się zbierać. Tylko coś ci pokażę.
Słodka, nie?
Byłabyś dobrą mamą.
Jesteś pierwszą osobą, która to powiedziała.
Daj spokój.
Niejeden raz byłam w ciąży.
- A ile? - Zgubiłam się po dziesiątej.
- Na razie. Napij się wody, Sheri. - Pa.
- Pa, Sam. - Jasne.
Chciałabym mieć taką skalę.
Za moją siostrę.
Nie postarałam się.
Za seksowną siostrę singielkę!
- Tak jest. - Pannę Tricię Marie Miller. Wróciłaś!
- Boże, uwsteczniam się. - Co?
Wracasz do panieńskiego, prawda?
- Trish. - Nie wiem. Jeszcze o tym
nie myślałam.
Zostałyśmy we dwie. Nieś pochodnię.
Ale...
Byłam Tricią Murphy
dłużej niż Miller.
Ręczniki z inicjałami się nie zmienią.
Daj spokój. Postępujesz słusznie.
Chciałaś tego.
Jest inaczej, ale wyglądasz cudownie
i randkujesz z facetami lepszymi od Ricka.
I jestem niczyja.
Nikt mnie nie potrzebuje.
Ja też jestem niczyja. I co?
Boże. Serio?
Wybacz. Nic nie poradzę.
Miałyśmy świętować.
Chili,
salsa, chipsy, margarini.
To nowy początek.
Chcesz chipsów? Albo chili?
- Nie. - Nie?
To sama będę świętować.
Włożę sobie ten pikantny ser
do ust.
Fuj.
Tricio, to jest pyszne.
Wkładasz i gryziesz. Chrup, chrup, chrup.
- Chrup. - Przestań.
Chrup, chrup.
- Chrup. - Przestań.
Chrup. No weź.
Chrup, chrup. Weź.
- Jezu. - Zjedz.
Jesteś taka dziecinna.
Nie panuję nad tym.
Witaj z powrotem.
Przeżyjesz.
Jeszcze jest jasno.
Dokąd teraz?
Do Rock-A-Belly? Auntie Mae's?
Wracam do pracy.
- Weź. - Jestem zarobiona.
Dobra. Gdzie stoisz?
Proszę? Czyj to?
- Mój. - Pierdolisz.
- Naprawdę? - Tak.
Tricia! Kto go kupił?
To mały prezent rozwodowy od moich pizduszek.
Cholera.
Było pizdobranie.
- Gratuluję. - Dzięki.
Proszę.
Odbierzesz jutro
na farmie czek od Islandczyka?
Umówiłyśmy się, że ty to zrobisz.
- Jestem zajęta. - No weź.
Nie lubię go. On jest dziwny.
Mało mówi i śmierdzi.
- To nie mój problem. - Odbierz czek
i wracaj. To nic trudnego. Zrób to.
Nie chcę patrzeć, jak zasuwa
po naszym domu w bokserkach.
- Dziwnie. - Jest zawsze ubrany.
- Spoważniej. - Nie.
- I nie pojadę tam. - Sam.
- Nie. - Już czas.
- Sorki. - Jedź!
- Twój problem. Nie mój. - Jedź!
Właśnie się rozwiodłam.
Próbujesz mną manipulować?
Jestem pijana.
- Dobra, pojadę. - Dzięki.
Kurwa.
Podwieźć cię? Wychlałaś wszystko.
Na to wygląda.
Przejedziemy się?
Lubisz luksus?
Nigdy go nie zaznałam.
Padniesz.
Boże. Nie czuję się bezpiecznie.
Boże.
Wyglądasz jak ziemniaczek.
Dobra.
Czaruj.
Dużo tego.
Od tego są asystentki.
Miałaś tak nie mówić.
Może ze mną posiedzisz?
Mam dość zabawy na dziś.
No chodź, zrobię ci drina.
Nie.
Ty chichoczesz?
- Nie. - Już coś kręcisz?
Kręcę.
Z knypkiem czy szczerbatym?
- Z kimś nowym. - Ty zdziro.
- W sumie to nie. - Zrozumiałam.
Ty rozwiązła mieszczanko.
- To komplement. - Uważaj na siebie.
Na razie.
Dobra.
I co teraz?
Margarini?
Margarini!
WESPRZYJ NASZ KOŚCIÓŁ
- Ojej. Ominęła mnie impreza. - Tak.
I co ja z nimi zrobię?
Znajdę im nowy dom.
Tu mogą być?
- Tak. - Udam, że nie są z przeceny.
Sammy! Już kończymy.
Trzy do trzech. Decydujący mecz.
Rozumiem.
O czym on mówi?
Nie wiem.
- Co to? - Batony toffi.
Biorę. Za ile?
Weź je sobie. Dla przyjaciół jest zniżka.
- Nie. - Weź.
Wobec Boga nie wypada. Bierz.
Wydam ci resztę.
Zatrzymaj ją dla Jezusa.
Choć tak pomogę.
Zdążyłaś.
Sam chce przepłacić za talerz odpadów.
Zostałaś Rockefellerką?
- A tak. - To fajnie.
Wybaczcie, muszę coś załatwić.
Jordan.
Mówiłem ci,
że trzeba wycisnąć, zanim zacznie się wycierać coś innego.
Boże w niebiesiech. On mnie zamęczy.
- Wszystkiego pilnuje. - Ma specyficzne metody.
Było dużo ludzi?
Tak.
Głównie rodziców
odkupujących swoje wypieki. Ale wyszło dobrze.
- Smaczne? - Kurwa, pyszne.
- Super. - Same się jedzą.
- A ja... - Tak?
Mam ważne wieści.
Jakie? Jesteś w ciąży?
Nie.
Mam kupca na dom.
Wow. Dopiero go wystawiłeś.
Tak, tydzień temu.
To obiecujące.
Już masz pierwszą ofertę.
Przyjmę ją. Jest świetna.
Tak mówi agent.
Płatne gotówką, szybka piłka
od bogaczy z Kansas.
Chcą mieć dom dla syna
blisko kampusu.
Tak. Wspaniale. Trzeba to uczcić.
Opijemy.
Hurtem.
Po pierwsze, to prawda?
- Cieszysz się? - Jasne. Cieszę się twoim szczęściem.
Świetnie.
Lubiłem go wynajmować z tobą.
Ja już się dorobiłam. Bez obaw.
Kto wygrał?
Ona.
Pozwoliła mi przegrać.
A my świętujemy.
Idziecie z nami do Chefa?
Mamy fantasy football dla par.
Wszystkich miażdżymy. Chodź, skarbie.
Zadzwonię i się umówimy.
- Dobrze. - Pa!
A wy idziecie do Chefa?
Musimy zawieźć jedzenie do centrum seniora.
Gdzie jest taśma i pisak? Chcę je podpisać.
W... Zaraz przyniosę.
Idziesz z nami?
Nie. Bawcie się.
Dobrze. Zadzwoń do mnie.
Jasne. Dzwonię bez przerwy.
- Dzięki, że wpadłaś. - Jasne.
SCHRONISKO DLA ZWIERZĄT
Tu Mary z Centrum Czułej Opieki.
- Dzień dobry. - Chwileczkę.
W czym mogę pomóc?
Jestem przejazdem. Chciałam poznać kilka psów.
Skończę rozmowę i cię zaprowadzę.
- Świetnie. - Momencik.
Dziękuję za cierpliwość.
Rottweiler? No wiem.
Możemy się was spodziewać o 14.30?
Doskonale. Będziemy czekać.
Przyjedźcie całą rodziną. Przedstawimy was.
W przyszłym tygodniu...
Nie wiem, czego szukasz.
Jakiegoś malucha.
Nie lubię dużych kup.
Tu trzymamy kotki, szczeniaki i małe psy.
To Pepper? Widziałam cię na stronie.
Tu jej się nie podoba.
Już dobrze.
Ale to przylepka.
- Chcesz ją potrzymać? - Tak.
- Weź ją.
Dobrze.
Cześć, słodziaku.
Hej.
O rany.
Ojej.
Widzisz,
- jaka kochana? - Tak.
Dam wam chwilę, to się poznacie.
Dobrze.
No co?
Co tam?
Tak.
O tak.
Malutka Pepper.
Odprężyłaś się, co?
Tak.
Widzisz kotki?
Chcesz się z nimi pobawić?
POMÓŻ BEZDOMNYM ZWIERZAKOM!
Podoba ci się tu? Tak.
Lubię cię.
Mam pytanie.
Lubisz fantasy football?
Jest głupi, prawda?
A ser?
Jesteś taka puchata.
Pepper to wyjątkowa dziewczynka.
Gdybym miała miejsce,
trafiłaby do mnie.
Przemyślę to.
Na wszelki wypadek weź formularz.
Dobrze.
Dziękuję za poświęcony czas. To było kochane.
Żaden problem. Do miłego.
Nie przeszkadzają ci moje naczynia?
Moje i tak potłukli lokatorzy.
- Bydło. - Tak.
Zastanawiałeś się nad przyprawami?
Nie. To rodzinna pamiątka. Zostają.
- Tak? - Tak.
Świetnie.
Co powiesz na zdjęcia na lodówce?
Takie...
Takie z magnesami?
Wszystko jedno.
- Ale... - To nie jest ważne.
Tu mam komplet do pieczenia.
- Jak w muzeum. - No nie?
Ale mogę je skomasować i zrobić miejsce.
Ani mi się waż.
Miałem nadzieję, że to powiesz.
Potrzebuję tylko miejsca na mój Vitamix.
Jest duży?
A może tu, na blacie?
Jest nawet kontakt.
Trafiłem w czuły punkt.
Nie stawiam
urządzeń na blatach.
Tylko ekspres, bo jest w ciągłym użyciu.
Ale mógłbym.
To nasza pierwsza kłótnia?
Jaka kłótnia?
To cała zabawa. A ja jej pragnę.
Ja również.
- Cześć, Sam. - Cześć.
- Co tu robisz? - Wpadłam po napiwki z kart.
Chwileczkę.
- Cześć, Sher. - Sammy.
- Jak tam? - Dobrze. A u ciebie?
- Cudnie. - Proszę.
Dzięki.
Nieźle.
Nadal szukacie kogoś na wtorki i czwartki?
Chętnie pomogę.
- Serio? - Tak.
Byłoby super. Omijają mnie mecze Lauren.
Tak nie może być.
Ale jeśli przegra, odejdę.
Nie przegra.
To mnie wpisz.
Zdradzasz Roscoe?
Jakżebym śmiała.
- Ale lubię puchate sraki. - Tak jest.
Wezmę jaja Benedykta.
A ja ciasto krabowe.
Żartuję. Placek ziemniaczany.
- Z sosem? - Lej do pełna.
Fred?
Ja poproszę omlet.
- Robi się. - Macie brokuły?
- Jasne. Jaki ser? - Super.
Bez sera. Sam tost. Pszenny albo z kiełkami.
Oczywiście.
- Dzięki. - Podać francuskie tosty?
- Jasne. - No jasne.
Nie trzeba.
Ja poproszę.
- Dobra. - Nie.
- „Nie trzeba”? - Tak.
Jeszcze nigdy nie zamawiałeś brokułów.
To nie moja wina.
Susie wysłała mnie do lekarza. Przez lata ich unikałem,
bo nie przepadam za nimi.
Ja też.
Muszę jeść mniej śmieci i więcej się ruszać.
Mam nóż na gardle.
- Chętnie będziemy cię wspierać. - Dzięki.
- Jasne. - Dzięki, doceniam to.
Obiecałem, że nie pójdę więcej do Chefa.
Już nigdy?
- Jak to? - No wiem.
- Weź. - Wy możecie, tylko mi nie mówcie.
To dla mnie kulminacja tygodnia.
- Wtedy się widujemy. - Przemyślałem to.
I znalazłem rozwiązanie.
- Jezu. - Jak mówiłem,
lubię sport i chcę się rozruszać.
Dlatego przeniesiemy tę imprezę do Catch Clubu.
Właśnie. Więcej entuzjazmu.
Wystarczy wam rękawica i dobre chęci.
- Nie mam żadnej z tych rzeczy. - Dalej!
To ci się spodoba i poczujesz się lepiej.
- Co wy na to? - Dobra.
Masz rękawicę?
Nie, ale mam internet.
- Proszę. - Bóg zapłać.
Syrop...
- Co ty wyprawiasz? - Co?
Nic nie poradzę. Nie mam hamulców.
Przestań. Oddawaj.
Martwię się o Freda.
Dlaczego?
Nie mówi nam wszystkiego.
Nic mu nie jest.
Susan pilnuje,
żeby nie miał radości w życiu.
- Sam. - Wybacz.
Kiedy ostatnio byłaś u lekarza?
W 1996?
Co? Dlaczego?
Nie przejmuj się tym.
Mam 45 nieodebranych od Tricii.
- Martwi cię to? - Nie.
Zadzwoń do mnie.
Załatwiłaś czek dla rodziców?
Jeśli nie przyjdzie pierwszego, wywalą ją z domu opieki.
- Zadzwoń. - Ojej.
Co się stało?
Nic. To tylko Tricia.
Nie musisz przy tym być.
Dobra.
Szkoda, że nie mam dolara na napiwek.
Napijesz się czegoś?
Nie, dzięki.
Fajnie się tu urządziłeś.
Dziękuję.
Możemy to załatwić zleceniem stałym.
Tak jest łatwiej.
Mówisz jak mój tata.
- Proszę. - Dzięki.
Wesley.
No chodź.
Musisz go kochać, skoro dajesz mu steki.
To świetny pies.
Cześć.
Odprowadzę cię.
- Znam drogę. - Nie.
Nie za dużo tych zdjęć?
Mogę je zabrać.
Lubię je.
- Wymyślam do nich historie. - Serio?
Co powiesz o tym?
Matka.
Niezbyt ambitna. Perfekcjonistka.
To nie fair. Znasz ją.
A ona?
Słodka. Zadumana.
Kleptomanka.
Akurat... To było dobre.
A to?
Jej jeszcze nie rozgryzłem.
To straszna kaszana.
Dobra, muszę lecieć.
Dzięki za czek.
Gdybyś czegoś potrzebował,
mój telefon jest na liście.
Jestem Sam.
Víglundur Hjartarson.
Tego nie zapamiętam.
Dobra.
Jesteś z Islandii?
Tak.
Tam naprawdę widać zorzę polarną?
Tak.
Fajnie.
Może ją kiedyś zobaczę.
Nigdy nie byłam w Europie. Tylko w Nebrasce.
Dobra.
- Trish. - Chwila.
Mam czek.
Zostawię ci go.
- Cześć. - Hej.
- Masz czek? - Tak.
- Tam leży. - Świetnie.
On jest dziwny i śmierdzi.
Nie śmierdzi.
Wygląda, jakby śmierdział.
Ładnie ci.
Dzięki.
Dobrze się czuję.
- Tak? - Nawet bardzo.
I mam dość użalania się nad sobą.
Życie jest zbyt krótkie.
- Dobrze. - Po co to robić?
Chcę się zmienić. Już zaczęłam.
Mam firmę na plusie? Mam.
Mam escalade? Mam.
A teraz...
Halo?
Chwileczkę.
Dobrze.
Uroczo.
Obejrzymy wieczorem Trading Spaces?
Idę na randkę.
Jak to? Miałyśmy plany.
Ale już nie mamy, bo idę na randkę.
- Od kiedy? - Od godziny.
Tricia.
Chciałaś mojego szczęścia.
- Pewnie. - Nie martw się.
Zrobiłam ci kurczaka.
Grzeje się. Pamiętaj o rękawicy.
W zamrażarce są lody.
Jeśli będziesz je jeść na kanapie,
- weź śliniak. - Śliniak.
Dobra.
- Baw się dobrze. - Co...
- Już idziesz? - Tak, nie czekaj.
Właśnie nalałam ci wina.
- To pij. - Nie lubię Pinot Grigio.
Pa!
Kurwa.
PODANIE ADOPCYJNE
URATUJ ŻYCIE – ADOPTUJ
- Cześć, Mary. - Cześć.
- Pamiętasz mnie? - Tak.
Zdecydowałam się.
Wróciłam po Pepper.
Wypełniłam podanie. Mam karmę.
Coś jeszcze jest potrzebne?
O kurczę.
Co kurczę?
Została adoptowana.
Tak?
To świetnie, prawda?
Będzie pod dobrą opieką.
Bardzo dobrze.
Tak będzie lepiej.
Nie mów tak.
Pokażę ci inne zwierzaki.
Pójdę już.
Trzymaj się.
Dzięki.
Przestań.
Co?
Dobra.
Cześć. Zaczekaj.
Nie wyjmuj ich, póki się nie przypieką.
To za wcześnie.
- Dobra. - Wybacz.
Robimy potrawkę z wołowiny.
- Na bogato. - To Sam?
- Cześć, Sam. - Hej, Brad.
Cześć.
Macie tam pełne ręce roboty.
Wybacz. Tak wyszło.
Odezwę się później.
Tak. To nic pilnego.
Dzięki. Wybacz. Pa.
Dobra.
Kurwa.
USUŃ ZDJĘCIE
Dobra.
Kurwa.
Napisy: Konrad Szabowicz