PARIS, PERANCIS PERMULAAN REVOLUSI
Bagi anda yang tak tahu...
nama saya...
Wolfgang Amadeus...
Mozart.
Oleh sebab anda penonton yang menyeronokkan...
rasanya saya boleh menerima beberapa permintaan.
Simfoni 25.
No. 2.
No. 4.
Violin Concerto No. 5.
Saya agak gemar dengan gubahan itu. Baiklah, No. 5.
Boleh saya bermain dengan tuan?
Apa?
Boleh saya bermain bersama tuan?
Baiklah. Marilah ke sini.
Siapa yang suruh awak buat begini?
Diri saya sendiri, tuan.
Maafkan saya.
Adakah awak perlukan...
salah satu daripada alat ini?
Nampaknya saya tertinggal violin saya di kedai.
Di kedai!
Tuan-tuan dan puan-puan, saya berikan anda muzik...
bersama bantuan...
daripada seorang orang asing yang gelap.
Saya anggap awak tahu lagu ini?
Ya, tuan.
Saya harap semua ini tak memalukan awak.
Bermula daripada alegro.
Kadenza saya pula!
Hebat!
Siapa dia?
AKADEMI LA BOESSIERE
Selamat datang ke Paris, Joseph.
Anak awak?
Ya.
Siapa ibu dia?
Siapa isteri awak?
Awak tak perlu risau.
Tuan, ada tempat yang lebih sesuai...
untuk menyembunyikan perbuatan tak bijaksana begini.
Guadeloupe ke Paris bukanlah perjalanan yang singkat.
Pasti awak tak boleh...
buang anak haram Hitam awak dari ladang...
di akademi pertama yang awak nampak.
Saya boleh bayar.
Saya tahu.
Namun, saya gusar ini bukan tempat yang baik...
untuk budak begini.
Dia berbakat.
Bakat begitu tak boleh dibenarkan untuk dibazirkan di ladang.
Sekurang-kurangnya saya perlu buat begitu.
Bakat?
Kebolehan.
Dia ada banyak kebolehan, tapi ada satu yang luar biasa.
Itulah yang awak kata awak pupuk di sini, bukan...
Encik La Boëssière?
Baiklah.
Joseph, ini rumah baharu kamu sekarang.
Tempat ini mungkin tak serta-merta mengalu-alukan kamu.
Namun, kamu mesti jadi cemerlang.
Sentiasa cemerlang.
Jangan berikan sesiapa alasan untuk menjatuhkan kamu.
Ingat...
tiada sesiapa akan jatuhkan orang Perancis yang cemerlang.
Monyet cemerkap.
Pukul dia!
Awak akan menghadapi lawan paling sukar, jadi pastikan awak sentiasa bersedia.
Rodok, tangkis, rodok, tangkis.
Bagus. Rendahkan bahu.
Kami mencabar murid paling berharga di La Boëssière untuk bertarung.
Jadi, jika kamu datang untuk bertarung, kamu akan bertarung.
Tuan-tuan dan puan-puan.
Yang Mulia.
Orang-orang Perancis yang baik...
negara kita, tanah air kita...
sedang diserang.
Bukan serangan berbentuk keluli atau meriam, tapi serangan...
terhadap kesucian darah.
Kesucian negara kita. Musuh ini pula...
Musuh Perancis...
saya khuatir sudah tiba di sini.
Orang kulit Hitam.
Mereka tak lagi terkurung di ladang jajahan yang jauh.
Mereka dah menemukan jalan masuk ke tanah air kita.
Jangan risau, kerana ada harapan dalam diri orang ini.
Anak jati Perancis.
Ada di sini untuk menghapuskan wabak gelap ini.
Juara Perancis yang dihormati Rouen...
Alexandre Picard!
Apa dia buat?
Tuan-tuan dan puan-puan...
dengarlah ucapan saya pula.
Ya, Perancis sedang berubah.
Dunia juga sedang berubah.
Adakah kita akan ketinggalan?
Adakah negara hebat kita menentang transformasi?
Adakah kita takkan berubah...
mengikut gaya mundur nenek moyang kita...
sehingga negara kita menjadi tak relevan lagi?
Saksikanlah...
masa depan Perancis.
Dia malaikat dan syaitan.
Pahlawan dan penyair.
Anak jati Perancis.
Kawan baik saya.
Pakar berlawan pedang.
Pakar memanah.
Anda sangat mengenalinya!
Joseph Bologne!
Joseph Bologne.
Beta gembira kerana akhirnya dapat melihat sendiri kehebatan awak.
Mahir menunggang, bahasa dan puisi.
Awak bermain alat muzik sama baik dengan berlawan pedang.
Hasil kerja awak sebagai pengarah Le Concert des Amateurs tiada tandingan.
Gossec dan Leclair memuji konserto awak.
Beta kagum.
Menyenangkan.
Selepas kemenangan yang mengagumkan ini...
awak dah membuktikan diri sebagai anak jati Perancis.
Rasanya sudah tiba masa ganjaran untuk kecemerlangan ini diberi.
Beta, Marie Antoinette, Ratu Perancis...
dengan ini melantik awak, Joseph Bologne...
sebagai Chevalier de Saint-Georges.
Cepatlah. Seseorang beri dia selempang berkilat atau apa saja.
Jadikannya satu perayaan.
Awak.
Teruskan.
SETAHUN KEMUDIAN
Tuanku.
Aduhai, datang ke sini semakin membosankan.
La Guimard dah nampak semakin tua.
Francoeur nampak seperti tua kerepot.
Nak patik pergi periksa nadinya?
Renjiskan air suci kepadanya dan batalkan jemputannya?
Boleh awak tikam pin ke jantung beta...
supaya beta boleh berdarah dan kita boleh balik awal?
Beta perlu hidupkan semula tempat ini...
atau jawatankuasa muzik tak guna itu akan mengecam beta dengan teruk.
Siapa yang bersamanya?
Christoph Gluck.
Ya, dia datang dari Vienna. Dia adakan konsert untuk seseorang.
Mungkin seseorang yang tiada telinga atau selera.
Joseph. Sangat kejam.
Baguslah dah berakhir.
Syukurlah.
Joseph, awak dengar? Mereka mainkan muzik awak.
Sudah tentulah.
Beta perlu menyapa.
La Guimard.
Tuanku.
Menakjubkan.
Itu pun dia.
Chevalier.
Gembira bertemu awak.
Dia memang kacak.
Saya dah cakap dia akan datang.
Chevalier ada di sini.
Itu pun dia.
Chevalier.
Selamat malam, Chevalier.
Semuanya sama saja. Semuanya direka. Macam saya.
Itu pun dia. Philippe.
Joseph.
Awak nak memperkenalkan saya?
Mari, ini Claire... Tidak.
Ini Claire. Ini pula... Maaf, siapa nama awak?
-Philomène. -Boleh saya curi dia?
Chevalier.
Persembahan yang bagus, Guimard.
Terima kasih.
Tiada suara yang lebih baik dalam opera.
Awak betul.
Saya ada terfikir...
awak perlu datang melawat saya di Pantin.
Saya bina teater kecil di dalam rumah.
Saya boleh berikan awak persembahan peribadi.
Saya tak nak buat ramai pelamar awak cemburu.
Saya rasa lelaki patut rasa cemburu sekali-sekala.
Bagus untuk mereka, bukan?
Contohnya...
mereka semua sangat cemburu...
dengan kebesaran...
bakat awak.
Rasanya sampai masa untuk kita bekerjasama.
Jumpa saya di pedati dan kita boleh...
buat sedikit latihan.
Awak seorang penghibur yang rupawan, Guimard.
Saya harap kita akan bekerjasama kelak.
Sebagai profesional.
Saya biasanya akan dapat perkara yang saya nak.
Nikmati malam awak.
Aduhai, ini memalukan.
Apa?
Biasanya saya orang paling mengagumkan dalam parti begini...
tapi nampaknya awak dah mencuri tumpuan itu.
Betulkah?
Saya rasa begitulah.
Awak pula siapa?
Saya Chevalier de Saint-Georges.
Tahniah kepada awak...
dan semua pencapaian...
tak kira apa pun.
Saya Marie-Joséphine.
Awak ada di sini rupanya.
Saya bertengkar dengan penjaga pintu lebih daripada sejam.
Saya terlepas lagu awak? Saya terlepas.
Dia menawan, bukan?
Sepupu saya.
Kami baru berkenalan.
Joseph, saya janji dengan suaminya saya akan bawa dia pulang tanpa cedera.
Awak merosakkan reputasi saya, Puan Genlis.
Kami cuma berbual.
Ya, awak dan mulut manis awak membawa wanita ke ranjang.
-Mari, sayang. -Okey.
Joseph, lihat!
Dihantar kepada beta dari Timur.
Menarik, bukan?
Hati-hati.
Apa awak nak buat sekarang selepas dunia jadi milik awak, Chevalier?
Menjelajah negara ini?
Berkurung di rumah dan menikmati kehebatan awak?
Patik mahu memimpin Opera Paris.
Cukuplah.
Awak serius?
Awak memang lebih sesuai lakukan persembahan di tempat peribadi.
Tempat sebegitu membosankan patik.
Berlawan pedang pula?
Awak tiada masa untuk bertarung jika awak terima lantikan begitu.
Patik dah mengalahkan semua lawan yang layak.
Lupakan dulu cita-cita awak itu. Awak seorang Chevalier sekarang!
Ada ramai lelaki yang ada gelaran di Perancis...
tapi hanya ada seorang ketua Opera Paris.
Tiada jawatan lebih besar dan patik mahukannya.
Patik boleh lakukannya.
Patik boleh penuhkan teater setiap malam. Patik akan jadikannya terkenal.
Seluruh Eropah akan riuh untuk melawat Palais Royal...
dan seluruh dunia...
akan berterima kasih kepada tuanku.
Seluruh dunia?
Lantik patik.
Patik akan kembalikan kegemilangannya. Tuanku tahu patik boleh.
Sudah tentulah beta tahu. Cuma...
perkara ini agak rumit.
Apa yang rumit?
Tuanku panggil patik orang Perancis yang luar biasa tadi...
tapi sekarang dah tak layak...
untuk mengetuai Opera Paris?
Awak buat kesimpulan yang berani.
Maksud beta, mengetuai opera walaupun dengan masalah semasa...
masih lagi jawatan yang kompetitif.
Jadi, sebab itulah dia ada di sini?
Gluck.
Dia bukan orang Perancis pun.
Jawatankuasa yang buat pilihan ini dan mereka suka Gluck.
Seluruh Eropah suka.
Seorang komposer dengan reputasi yang dimiliki olehnya menjamin jawatan itu.
Jika awak nak mengetuai Opera Paris, Joseph...
buktikan dulu yang awak seorang yang lebih layak.
Joseph.
Encik Gluck! Saya berbesar hati.
Perancis gembira mengalu-alukan awak.
Apa awak cakap?
Maafkan saya.
Saya kagum sehingga lupa sesuatu.
Saya Joseph Bologne...
Chevalier de Saint-Georges.
Seorang komposer juga. Mungkin awak pernah dengar tentang saya.
-Ya. -Ya.
Awaklah yang merosakkan konsert Mozart.
Merosakkan?
Rasanya menambah baik.
Nampaknya dia tak fikir begitu.
Saya dengar dia menulis watak awak dalam opera baharunya.
Sebagai penjahat.
Berkulit gelap dan jahat.
Beritahu kami! Saya dengar awak datang untuk ambil alih Opera.
Ada khabar angin tentangnya.
Saya benci untuk menghancurkan harapan...
tapi saya rasa saya lebih sesuai untuk jawatan itu.
Awak sangat yakin dengan diri sendiri.
Boleh dikatakan begitu.
Jangan kisah tentang dia, Gluck.
Dia hanya sesuai untuk menala violin awak.
Awak wanita yang mudah berubah, bukan?
Mungkin kita boleh selesaikannya sekarang. Kita boleh dapatkan violin.
Awak nak cadangkan pertandingan?
Ya!
Satu peraduan.
Siapa tak suka peraduan, bukan?
Maafkan patik, tuanku.
Satu peraduan?
Ya.
Bagi jawatan ketua Opera Paris.
Bagaimana kita nak lakukannya?
Mudah. Kamu berdua...
gubah lagu opera untuk jawatankuasa muzik...
dan beta akan suruh mereka pilih pemenang berdasarkan kualitinya.
Pemenang akan menerima jawatan itu.
Selain itu...
persembahan perdana operanya akan dibuat di Palais Royal untuk semua penduduk Paris.
Saya tak pernah tewas pertarungan.
Opera bukan berlawan pedang.
Joseph.
Ada surat untuk awak.
Ya, bacakan untuk saya.
"Kepada Encik Bologne. Saya harap awak terima surat ini...
"walaupun saya khuatir berita ini tidak menggembirakan.
"Selepas 22 hari demam dan tak sihat...
"ayah awak meninggal dunia dengan aman semasa tidur di Guadeloupe.
"Awak perlu tahu bahawa ayah awak dah uruskan semuanya.
"Disebabkan awak ialah anak yang tak sah...
"hasil daripada penzinaan...
"George Bologne tak meninggalkan apa-apa hartanah untuk awak."
Biar saya lihat.
Ada perkara lain.
"Kami juga nak beritahu awak bahawa ibu awak...
"Nanon...
"yang sebelum ini ialah hamba kepada ayah awak...
"George Bologne...
"adalah dengan ini dibebaskan...
"dan akan disatukan semula dengan awak.
"Joseph Bologne.
"Satu-satunya anaknya."
Ya, saya suka yang itu.
Bahasa Perancis ialah bahasa pilihan di sini.
Sudah tentu.
Buat dua. Satu warna hijau dan satu warna kuning.
Gaun akan siap dalam beberapa hari.
Terima kasih.
Semua wang yang kamu bayar tadi boleh beli makanan untuk seluruh kota.
Ibu layak terima pakaian yang cantik.
Kamu tinggal di sini seorang diri?
Saya upah pembantu.
Namun, mereka letak jawatan selepas tahu ayah saya meninggal dunia.
Ayah kamu banyak bercakap tentang kamu.
Ibu selalu terdengar.
Dia selalu bising semasa mabuk. Masih ingat?
Bising.
"Dia pelajar paling mengagumkan di seluruh akademi.
"Dia fasih banyak bahasa dan boleh berlawan pedang."
Pada mulanya, ibu tak percaya cerita itu.
Bukan anak ibu.
Bukan budak yang sukar nak dikawal dan tak boleh duduk diam.
Kemudian ibu dengar cerita tentang muzik kamu.
"Dia bermain violin.
"Dia menggubah lagu.
"Dia mainkan lagu-lagu untuk orang-orang terbaik di Paris."
Ibu kata, "Ya."
Itulah anak ibu.
Anak ibu dilahirkan dengan muzik dalam hatinya...
sama seperti ibunya.
Ibu rindu kamu.
Sangat rindu.
Semasa dia ambil kamu daripada ibu, ibu rasa...
Jangan mengimbau perkara yang tak menyenangkan.
Kita ada di sini sekarang.
Yang lepas dah pun berlaku.
Saya minta diri. Saya ada urusan untuk dilakukan.
Awak sangat gigih.
Dah bertahun-tahun saya tak menghasilkan opera.
Namun, tiada sesiapa ada cita rasa dan hubungan lebih baik daripada awak.
Saya rasa menulis adalah lebih bermanfaat.
Sukar untuk membiayai opera.
Latihan, kostum, teater serta ego.
Bukan usaha yang murah dan santai.
Sebab itulah saya datang berjumpa awak.
Saya perlukan sokongan daripada profesional berpengalaman...
jika saya ingin diterima oleh jawatankuasa.
Berpengalaman. Saya bukan begitu.
Awak akan jumpa yang lebih baik di tempat lain.
Awak kenal pelabur...
dan awak nampak seperti ada hubungan rapat...
dengan penyanyi yang saya mahukan.
Terbitkan opera saya.
Penerbitan saya tak mengecewakan...
dan semua orang akan tahu awak terlibat dalam menjayakannya.
Saya sedang menyiapkan novel baharu...
The Anonymous Lover.
Cerita yang lebih matang daripada cerita kanak-kanak saya sebelum ini.
Cinta segi tiga, balu, perkara seperti itu.
Jadi...
saya akan terbitkan satu opera untuk awak dengan satu syarat.
Setelah kita tewaskan Gluck dan memalukan dia...
awak akan mengadaptasikan novel saya dan pentaskannya di Palais Royal.
Saya berbesar hati untuk berbuat begitu, puan.
Benarkah?
Ya.
Baiklah.
Maka, saya perlu jadualkan beberapa perjumpaan dengan pelabur.
Kita perlukan tempat, orkestra, pereka, pelukis.
Serta penyanyi utama.
Saya nak mulakan dengan penyanyi utama.
Jika awak serius tentang Marie-Joséphine, awak perlu bincang dengan suaminya.
Dia biasanya sibuk...
tapi mungkin hubungan kekeluargaan saya boleh membantu.
Baiklah. Ada banyak kerja. Pergi dulu.
Seseorang sediakan pedati saya.
Tidak!
Awak perlu bayar ganti rugi.
Chevalier de Saint-Georges. Selamat datang.
Awak ingat saya.
Ya. Lelaki yang ada banyak pencapaian hebat.
Saya datang untuk berbincang dengan awak dan suami.
Dia ada di sini?
Dia akan bersama kita sekejap lagi.
Saya betul-betul rasa nak tahu.
Apa tujuan awak datang ke sini? Sepupu saya tak nak beritahu.
Saya perlukan seorang penyanyi.
Penyanyi utama.
Saya perlu bertanding untuk jawatan Pengarah Opera Paris.
Ya, saya tahu. Seluruh Paris heboh tentangnya.
Namun, pasti ada bakat yang sesuai dengan persembahan awak.
Awak baru sekali dengar saya menyanyi. Saya mungkin...
teruk.
Awak tak teruk.
Baiklah. Katakan saya penyanyi yang hebat dan pelakon berkelas dunia.
Yakinkan saya.
-Yakinkan apa? -Opera awak.
Yakinkan saya. Awak tak boleh harap penyanyi berbakat seperti saya...
untuk menerima sesuatu yang tak penting, bukan?
Opera saya bertajuk Ernestine.
Saya akan pegang watak itu?
Ya.
-Beritahu saya tentang dia. -Dia seorang anak yatim.
-Tragis. -Memang tragis.
Dia seorang artis hebat...
yang hanya mendapat upah kecil mengajar seni di kota kecilnya.
Seorang askar yang kacak bercinta dengannya...
dan membawanya berpindah ke Paris, tapi selepas itu perlu pergi berperang.
Tentera itu tiada wang selepas kembali.
Dia mengabaikan Ernestine dan melamar seorang pewaris kaya.
Dia bawa wanita itu keluar dari tempatnya dan mengabaikannya.
-Tak guna. -Memang tak guna.
Tak lama kemudian, askar itu berputus asa.
Dia merindui Ernestine.
Dia menyedari bahawa seni...
bakat...
dan jiwa Ernestine yang lembut...
dapat membuatkan dirinya lebih gembira berbanding kekayaan.
Ernestine menerima askar itu walaupun...
dia dungu dan pokai?
Ya.
Kenapa?
Kerana askar itu benar-benar mencintainya.
Walaupun askar itu ada kesalahan...
Ernestine tahu dia layak untuk dicintai.
Benar-benar dicintai...
dan disayangi sepenuhnya.
Muziknya juga pasti menakjubkan.
Berani!
Maafkan kelewatan saya.
Chevalier, ini Marquis de Montalembert. Suami saya.
Mullato terkenal di Akademi La Boëssière.
Tetamu yang dialu-alukan.
Saya suka permainan awak.
Replika.
Marilah, Chevalier.
Saya nak tunjukkan permainan saya yang lebih besar.
Saya tahu ratu buat awak sibuk.
Memang betul.
Saya berjuang untuk negara ini di Rhine, Itali dan Bohemia.
Tuhan telah memberi tugas kepada saya...
untuk mempertahankan negara ini daripada semua musuhnya.
Termasuklah musuh yang berada di dalam negara.
Maksud awak perisik?
Pengkhianat.
Penghasut dari dalam negara ini, yang lahir di negara ini...
dan nak melihat ratu kita hancur.
Mereka lebih menakutkan daripada orang Bohemia atau Itali.
Pasti mereka bukan ancaman sebenar.
Hanya kalau itu betul.
Saya dah mereka bentuk banyak kubu.
Satu konsep sains yang tepat, untuk menghalang musuh masuk.
Namun, apa nak buat kalau musuh tak berada di luar kubu?
Apa nak buat kalau musuh ada di dalam kubu selama ini?
Perancis ialah negara terhebat di dunia.
Di negara lain...
seorang lelaki berwarna seperti awak...
takkan memakai pakaian yang baik seperti ini...
atau sangat berani...
bermain cinta dengan isteri orang lain di bilik tamunya.
Maafkan saya, Marquis...
saya cuma nak isteri awak menyanyi dalam opera saya.
Semua itu cuma teks dalam opera...
Saya tak minat dengan seni.
Saya tak berminat untuk duduk berjam-jam di dalam opera...
atau merenung lukisan kolam dan bunga.
Saya nak awak jelas.
Idea untuk Marie-Joséphine berada di atas pentas...
lebih daripada tak menyelerakan.
Seorang wanita teater...
menarik mata-mata lelaki yang lapar dan bernafsu setiap malam.
Saya tak nak merpati saya...
menjadi pelacur.
Boleh saya hentikan awak?
Cuba jadi lebih lembut.
Bayangkan awak ialah sekuntum bunga.
Bunga yang lembut dan senyap.
Sekali lagi?
Lebih bersemangat.
Tolong kurangkan sedikit.
Terima kasih, cik. Terima kasih!
Terima kasih!
Marquise?
Kenapa datang ke sini?
Sebenarnya...
saya tak suka orang lain buat keputusan untuk saya.
Sebenarnya saya ingin sertai opera awak.
Melainkan awak dah jumpa Ernestine yang awak mahu.
Awak berjaya pujuk suami awak untuk mengubah hatinya?
Dia tiada sepanjang tahun ini. Dia tak perlu tahu aktiviti seharian saya.
Opera ini bukan rahsia. Pasti ada orang akan beritahu dia.
Saya akan uruskan dia.
Saya akan uruskannya. Itu beban saya, bukan awak.
Saya tak suka jika opera saya merosakkan hubungan dua kekasih.
Awak sangat naif kerana fikir...
cinta dan perkahwinan ada kaitan antara satu sama lain.
Awak nampak seperti dijaga lebih daripada yang secukupnya.
Nampak begitu.
Perkataan itu menarik, bukan?
Saya pasti saya nampak hebat dalam banyak perkara.
Saya pelakon wanita. Itu salah satu tugas saya, bukan?
Untuk nampak begitu.
Saya boleh berlakon menjadi suri rumah yang taat.
Saya boleh berpura-pura suka perjumpaan dan perbualan yang hambar.
Saya boleh berpura-pura...
seperti tak kisah dengan kekurangan kuasa.
Namun, takkan bertahan lama.
Mungkin selepas awak berkahwin, awak akan lebih faham perkara itu.
Saya khuatir perkahwinan bukanlah haluan untuk saya.
Kenapa?
Terlalu seronok tidur dengan peminat selepas konsert awak setiap malam?
Haram untuk orang seperti saya berkahwin dengan seseorang dalam kelas saya.
Kenapa tak kahwini wanita kulit Hitam? Tak menyalahi undang-undang.
Melainkan awak tak suka mereka.
Percakapan itu agak tak sopan.
Saya tak berniat untuk menyinggung.
Kenapa awak tak berkahwin dengan orang kulit Hitam?
Mungkin soalan yang lebih baik ialah kenapa saya...
terpaksa melepaskan gelaran saya untuk mengahwini wanita kulit Hitam?
Saya akan dihukum tak kira wanita yang saya kahwini.
Saya minta maaf. Maafkan kejahilan saya.
Latihan bermula pukul 8.00 pagi esok.
Selamat malam, Marquise.
Selamat malam.
Kamu semakin bagus sejak kali terakhir ibu berjumpa kamu.
Kamu masih ingat lagu yang ibu selalu nyanyikan kepada kamu semasa kecil?
Kamu ingat?
Kamu boleh mainkan lagu seperti itu dalam opera kamu.
Tidak.
Kenapa tidak?
Ada standard yang perlu dihormati.
Dia hebat, bukan?
Dia faham muziknya. Dia...
Joseph.
Daripada semua penyanyi di Paris. Awak dah hilang akal?
Awak tahu siapa dia? Awak tahu dia berkahwin dengan siapa?
Orang gila itu.
Pecahkan tengkorak dulu, tanya soalan kemudian.
Dia menangkap seorang lelaki kerana merayu meminta roti.
Dia boleh belikan 20 hidangan untuk lelaki itu, tapi dia menangkapnya.
Mereka pembuli. Mereka zalim.
Dia tak seperti suaminya.
Dia bukan...
Baiklah. Ayuh, kita akan terlewat jika kita tak berjalan dengan cepat.
Saya dah beritahu. Saya tak nak pergi.
Saya rasa awak akan rasa hujah-hujahnya menarik.
Rasa seperti pengkhianatan.
Pengkhianatan ialah perkataan yang berat.
Awak ahli kerabat diraja yang mengkritik raja dan ratu secara terbuka.
Bau seperti pengkhianatan.
Kami cuma adakan perhimpunan untuk berkongsi idea yang mungkin...
Radikal!
Progresif.
Apa yang radikal?
Marquise de Montalembert, Marie-Joséphine. Ini Philippe d'Orléans.
Sudah tentu. Awak nak ke mana?
Satu perjumpaan.
Perjumpaan apa?
Perjumpaan rahsia.
-Perjumpaan rahsia? -Perjumpaan rahsia.
Tak begitu rahsia, tapi saya rasa awak takkan berminat dengannya.
Awak tak tahu perkara yang saya minat.
Sudah tentu, saya menghormati raja dan ratu. Mereka ialah keluarga.
Namun, dengar sini, saya bercakap tentang kontrak sosial.
-Ya. -Ya.
Sudah ada gembar-gembur tentang pemberontakan di jalanan...
jika monarki tak menghormati hak sejagat manusia.
Kuasa mereka tak elok jika rakyat tak memperkasakannya.
Anda!
Rakyat. Kesamaan!
Kesamaan!
Saya kisah akan semua orang.
Jika semua kelas bergabung bersama...
kita boleh lihat dengan jelas ketidakadilan yang dilakukan kepada kita.
Bagaimana dengan wanita?
Ya. Bagaimana dengan wanita?
Adakah kami dijemput untuk menyertai awak melawan ketidakadilan?
Adakah kami akan dibebaskan dalam dunia ideal awak itu?
Setaraf?
Ya.
Saya secara peribadi percaya bahawa idea...
wanita lebih rendah daripada lelaki telah dicipta oleh lelaki.
Namun, saya dicipta oleh wanita...
jadi saya anggap wanita setaraf.
-Syabas. -Idea yang baik.
Apa yang mereka katakan?
Tiada apa-apa.
Apa?
Mereka kata kamu nampak seperti orang Putih.
Sangat lucu.
Mereka cuma bergurau.
Satu gubahan baharu?
Tak. Cuma sesuatu...
untuk menenangkan fikiran.
Apa yang awak fikirkan?
Kemenangan.
Awak sentiasa berdaya saing sejak kecil lagi?
Tak.
Semasa saya sangat kecil...
ayah saya bawa saya pergi dari satu-satunya rumah yang saya tahu.
Dia ambil saya daripada ibu saya.
"Sentiasa jadi cemerlang.
"Tiada sesiapa akan hancurkan orang Perancis yang cemerlang."
Itulah yang ayah saya cakap.
Apabila tiada sesiapa datang cari saya, saya fikir...
saya tak cukup baik untuk ditebus.
Awak tahu?
Ayah saya betul.
Semakin saya cemerlang...
semakin ramai orang menyayangi saya.
Semakin saya cemerlang, saya semakin tak bersendirian.
Ibu saya kawan baik saya.
Tiada wanita yang lebih baik.
Dia suka apabila saya menyanyi. Dia sangat menyukainya.
Kami akan tidur lewat dan melakukan persembahan kecil.
Dia tak peduli jika saya ada kelas esok...
sentiasa ada masa untuk satu lagi lagu.
Dia meninggal dunia...
tak lama dahulu.
Ayah saya...
cuma menunggu sebulan sebelum mengahwini tutor muzik saya.
Dia langsung tak menangis untuk ibu saya.
Dia menggantikannya seperti perkara paling mudah di dunia ini.
Seperti ada beratus-ratus wanita yang boleh menggantikannya dengan segera.
Selepas itu dia mengahwinkan saya.
Seperti anjing untuk dibiakkan.
Awak lebih comel daripada anjing.
Awak rasa begitu?
Namun, awak tak pandai menari.
Jatuhkan Antoinette!
Bekalkan rakyat dengan makanan!
Jatuhkan Antoinette!
Bekalkan rakyat dengan makanan!
Jatuhkan Antoinette!
Apa?
Cuba mengingati awak sebelum awak jadi terlalu terkenal.
Itu mungkin perkara paling rendah hati awak pernah katakan kepada saya.
Saya di sini!
Saya ada berita paling hebat.
Menakjubkan!
Mereka menyukainya.
Joseph, mereka menyukainya.
Kita akan dengar jawapannya tak lama lagi.
Saya boleh merasainya.
Perasaan yang sangat baik.
-Wah. -Tahniah!
Satu minuman.
Kepada kawan baik saya.
Yang tak lama lagi akan dianugerahkan jawatan paling berprestij.
Saya belum menang lagi.
Jawatankuasa masih berbincang.
Saya tak sabar menanti.
Kalau begitu, minum untuk persembahan yang cemerlang.
Awak patut menontonnya.
Memang menakjubkan.
Saya hebat.
Saya boleh nampak kesederhanaan Joseph dah berjangkit kepada awak.
Kita perlukan lebih banyak champagne.
Benarkah?
Apa?
Berapa lama awak meniduri dia?
Awak bermain permainan yang berbahaya, kawan.
Awak tak pernah menghormati rumah tangga sesiapa.
Boleh diterima.
Dengar sini.
Saya merancang untuk melawat England tak lama lagi.
Ramai orang hebat akan berkumpul.
Brissot, Paine, Equiano.
Artis dan penentang penghambaan. Ahli falsafah.
Marilah pergi bersama saya.
Boleh belajar cara mereka...
dan mungkin membawa falsafah mereka kembali ke Perancis.
Bunyi seperti awak yang bermain permainan yang berbahaya, kawan.
Saya percaya mereka akan gembira mendengar pendapat orang hebat macam awak.
Awak nak saya jadi maskot politik?
Saya langsung tak bermaksud begitu.
Awak seorang yang hebat, Joseph.
Awak boleh jadi lebih berpengaruh daripada yang awak tahu.
Manfaatkannya.
Dunia ini perlukan perubahan.
Awak tak setuju?
Saya minta diri.
"Cinta paling lembut yang disampaikan dengan kehangatan.
"Fikiran tak menggunakan bahasa yang sama dengan jiwa."
Awak benci diri awak untuk semua ini?
Tidak.
Awak begitu?
Tak.
Apa yang kita akan lakukan?
Kita boleh pergi.
Bolehkah? Ke mana?
Ke mana saja.
Kita akan cari pulau terpencil.
Mulakan negara baharu.
Kita boleh buat persembahan opera...
kepada ikan...
dan ketam.
Ya. Awak akan bacakan Molière kepada burung camar.
Tepat sekali. Ada banyak perkara yang saya nak buat.
Banyak yang boleh dilihat.
Mungkin kita boleh melihatnya.
Bersama-sama.
Bunyinya seperti syurga, bukan?
Apa-apa saja yang buat awak gembira berbunyi seperti syurga.
Ibu nampak wanita yang kamu bawa menyelinap masuk dan keluar itu.
Kamu terlalu mempercayai mereka.
Maafkan cara saya bercakap...
tapi ibu tak tahu tentang dunia saya.
Dunia kamu?
Kamu ialah seorang pelancong dalam dunia mereka.
Adakah saya cuma orang begitu?
Dah bertahun-tahun saya tak dengar berita daripada ibu...
dan apabila ibu muncul, ibu bawa seribu jawapan.
Ibu cuma risau tentang kamu.
Ibu risau tentang saya?
Tak perlu.
Saya dapat hidup dengan baik tanpa ibu atau sesiapa saja...
sejak saya ditinggalkan di sini.
Tak perlu risau atau bimbang tentang saya.
Sudah terlewat.
Tuanku!
Satu kejutan yang tak dijangka.
Hari yang indah, bukan?
Apakah kandungan surat ini?
"Tiga diva opera...
"La Guimard, La Arnould dan La Levasseur...
"telah menulis petisyen ini...
"untuk menghalang...
"pelantikan Chevalier de Saint-Georges...
"sebagai pengarah muzik Opera Paris."
Apa semua ini?
"Kami memohon ratu kami untuk menghargai...
"bahawa kehormatan dan hati nurani kami yang halus...
"takkan membenarkan kami untuk menerima arahan seorang mulatto.
"Dia bangsa submanusia dan dia tak patut dibenarkan...
"untuk memegang jawatan muzik yang tertinggi di Perancis.
"Kami memohon ratu kami untuk membatalkan pencalonan yang akan datang."
Adakah ini gurauan?
La Guimard hantar petisyen ini kepada jawatankuasa muzik.
Beta khuatir dia dah mengubah pemikiran mereka.
Jawatan itu akan diberikan kepada Gluck.
Namun, tuanku ialah ratu.
Tuanku pasti akan menolak petisyen ini.
Hal ini ialah perkara yang rumit walau untuk seorang ratu, Joseph.
Jadi, tuanku takkan mempertahankan patik?
Kawan tuanku?
Beta tak boleh menambah musuh lagi.
Patik telah membela tuanku dalam banyak khabar angin yang jahat.
Serangan dahsyat terhadap peribadi tuanku.
Sentiasa mempertahankan tuanku.
Adakah tuanku takkan lakukan perkara yang sama?
Separuh Versailles anggap beta seorang perisik.
Rakyat dah mula tak pasti tentang beta.
Beta tak boleh menyokong orang kulit Hitam secara umum...
melawan kehendak penyokong beta dan risiko tidak mendapat sokongan.
Patik penyokong tuanku.
Patik seorang Chevalier.
Adakah itu tak bermaksud apa-apa?
Mungkin apabila La Guimard bersara...
dan Perancis lebih menerima orang kulit Hitam, awak akan ada peluang lagi.
Suatu ketika patik seorang lelaki Perancis.
Namun sekarang, patik cuma seorang kulit Hitam.
Kepada Christoph Gluck yang disayangi.
Awak dah menjamu mata dan telinga kami dengan karya agung.
Walaupun awak tak dilahirkan di Perancis, awak menghormati dengan usaha awak.
Kami takkan lepaskan awak dalam masa terdekat.
Semoga nama awak hidup selamanya.
Hebat!
Jangan tenggelam dalam pujian.
Awak perlu bermain untuk kami.
Ratuku yang tersayang.
Kawan-kawan tersayang.
Anak perempuan dewi.
Menjadi kehormatan kepada patik dapat bermain untuk tuanku.
Tahniah, Encik Gluck...
atas opera yang hebat.
La Guimard.
Tiada yang lebih mengujakan daripada sebuah tragedi Yunani?
Namun, ini...
awak buat dengan baik sekali.
Saya cuma tertidur sekali.
-Cukup. -Cukup!
Tuanku akan menyesal membuang patik, kawan.
Apabila seluruh Perancis kenal patik...
apabila seluruh Eropah tahu muzik patik...
tuanku akan dikenali kerana menyokong orang yang salah.
Saya...
Awak pula...
Awak bagai ular.
Seorang pengecut!
Awak tahu saya yang terbaik.
Awak betul. Saya tahu.
Namun, saya tak peduli.
Saya tak peduli...
kerana awak tak berhak berada di sini.
Awak hanya satu helah parti.
Betul, bukan? Seekor haiwan peliharaan.
Seekor monyet yang bermain violin. Itu saja.
Kembalilah ke kandang awak, Chevalier.
Pergilah lari pulang.
Atau lebih baik lagi, tinggalkan Perancis dan kembali ke tempat asal awak.
Aduhai.
Semua ini kerana saya enggan tiduri awak?
Aduhai.
Monyet yang tak beradab.
Adakah awak fikir itu penyebabnya?
Adakah dia akan tiduri awak?
Satu cadangan yang buruk.
Satu cadangan yang buruk. Awak menjijikkan.
-Awak biasa-biasa saja! -Awak pula orang gasar.
-Saya orang gasar? -Sudah!
Awak orang gasar!
Jelas sekali awak tak sihat.
-Dia tak sihat, bukan? -Merepek.
-Perlukah dia ada di sini? -Perlu!
Sudahlah!
Hentikan semua ini!
Tuanku yang perlu hentikannya, penipu!
Awak rosakkan malam yang indah!
Satu malam yang indah!
Awak memalukan diri sendiri.
-Halau dia. Sekarang! -Halau patik? Patik?
-Jangan sentuh saya! -Sekarang!
Tidak, lepaskan saya! Menyedihkan.
Tuanku memang menyedihkan!
Tuanku bukan Ratu Perancis!
Rakyat tuanku kelaparan di jalanan!
Tuanku seorang penipu!
Tuanku seorang pengkhianat!
Kelakuan awak malam ini akan menerima balasan.
Berani awak memalukan ratu kami?
Awak lupa tempat awak.
Joseph.
Diam!
Saya fikir dah beritahu dengan jelas.
Kamu berdua.
Cari penyanyi lain.
Tolonglah, ini cuma satu salah faham.
Tiada salah faham.
Saya kata tiada opera, tapi awak melawan saya.
Secara terang-terangan.
Fikir saya tak diberitahu...
awak berdiri di atas pentas seperti seorang pelacur?
Saya beri awak satu amaran sebagai tanda ihsan.
Namun, kesopanan saya dah sampai ke penghujungnya.
Patahkan tangannya.
Setiap jari.
Tidak.
Supaya dia tak boleh bermain violinnya lagi.
-Tidak. -Pegang tangannya!
-Lepaskan saya! Tidak! -Jangan, tolonglah.
Tolong jangan hukum dia atas keingkaran saya.
-Tolonglah. -Tidak!
Tolonglah.
Lepaskan saya!
Tolonglah, saya merayu.
-Jangan! -Berhenti!
Jangan!
Baiklah.
Jauhkan diri awak daripada dia.
Awak takkan menang pertarungan ini.
Awak nak ikut?
Tidak.
ENAM BULAN KEMUDIAN
Terima kasih.
Sayangku.
Joseph.
Saya ada tulis surat kepada awak.
Sepanjang beberapa bulan ini.
Puan Genlis sampaikan surat kepada awak?
Awak tak boleh libatkan dia.
Awak sedang hamil.
Adakah itu anak dia?
Awak tak tahu, bukan?
Awak tak sepatutnya ada di sini.
Dia tak tahu tentang kita dan itu satu perkara baik.
Tolong pergi.
Dengar sini.
Kita boleh lari.
Kita boleh tinggalkan tempat ini.
Tak mungkin awak serius.
Kita boleh pergi ke mana-mana saja.
Tempat yang kita boleh bersama.
Pulau terpencil kita sendiri.
Kita tak boleh pergi ke mana-mana.
Kita takkan jadi keluarga bahagia.
Kita takkan jumpa kebebasan.
Di England...
atau di mana-mana.
Kita akan ada anak.
Saya dan suami saya akan ada anak.
Awak tak nak hidup begini.
Tak mungkin awak tahu perkara yang saya nak.
Kita baru saja berkenalan.
Awak memang pelakon yang hebat, bukan?
Jangan tulis surat kepada saya lagi. Jangan mengekori saya lagi.
Saya seorang wanita yang dah berkahwin dan itulah yang saya nak.
Selamat tinggal, Chevalier.
Mereka di luar sana bertanya tentang kamu.
Rakyat.
Mereka merindui muzik kamu.
Cukuplah! Cukuplah bersedih. Menyedihkan.
Nampak sesuai dengan saya.
Awak biarkan orang Putih kaya menjadikan awak lembut.
Bangun.
Mari ikut ibu.
Pergi dan mainkan muzik. Pergi!
Ya.
Saya akan kembali.
Puan Genlis.
Ini satu kejutan.
Kenapa awak datang ke sini?
Bayi itu dah lahir.
Apa?
Bayi itu.
Marie-Joséphine. Anaknya.
Warna kulit bayi itu gelap.
Ya.
Marquis...
bawa bayi itu pergi.
Ke mana?
Dia dah membunuhnya.
Tidak.
Tidak!
Joseph.
Siapa yang putuskan lelaki mana boleh menjaga anaknya?
Saya diambil daripada ibu tanpa pilihan.
Anak saya diambil tanpa pilihan.
Kenapa kita tak boleh memilih?
Kenapa mereka ada pilihan, tapi kita tiada?
Pilihan.
Dunia ini menyakitkan bagi kita.
Menyakitkan.
Dunia ini penuh kejahatan.
Penuh dengan penipuan.
Begitulah dunia ini direka untuk kita.
Mereka ambil kita daripada rumah kita.
Mereka jual kita seperti barangan.
Mereka menyakiti badan kita.
Kejahatan.
Namun, kejahatan terbesar bukan yang dibuat kepada badan kita.
Kejahatan sebenar ialah perkara yang dibuat kepada pemikiran kita.
Ada seorang larikan diri!
Selepas dia ambil kamu daripada ibu...
ibu berlari hampir setiap hari untuk mencari kamu.
Jangan benarkan dia larikan diri!
Ibu lawan setiap orang yang cuba menghalang ibu.
Tidak!
Ibu tak kisah jika ibu mati.
Ibu memilih untuk berjuang untuk kamu, anakku.
Sekarang, ibu ada di sini.
Kejahatan sebenar adalah apabila kita yakin bahawa diri kita tiada pilihan.
Namun, pilihan tak boleh diambil.
Pilihan datang dari dalam diri.
Sentiasa ada pilihan...
untuk melawan.
Saya merindui ibu...
setiap hari.
Tiada lagi cukai!
Pembunuh!
Awak bukan Ratu saya!
Berundur! Atas perintah Ratu, berundur!
Berundur!
Terima kasih. Tuhan memberkati.
Sama-sama.
Philippe, boleh kita berbincang?
Kita dah tiada makanan lagi.
Saya nak anjurkan satu konsert.
Jemput sesiapa saja. Semua orang.
Minta bayaran yang wajar. Dana disumbang kepada yang memerlukan.
Makanan, sumber-sumber.
Selebihnya akan kita gunakan untuk membiayai revolusi.
Sudah tentu.
Sudah tentu, Joseph.
Sudah tentu.
HASIL KUTIPAN UNTUK MENYOKONG HAK MANUSIA
Awak orang terakhir yang saya jangka akan masuk ke sini.
Terutamanya selepas persembahan yang hebat di gereja tempoh hari.
Ini pentas awak, Marquise.
Semuanya milik awak.
Saya cakap begitu supaya dia tak bunuh awak, Joseph.
Tidak.
Sebaliknya, dia bunuh anak saya.
Anak saya.
Anak yang saya hamilkan.
Anak yang saya sayang.
Saya minta maaf.
Atas semua itu.
Saya harap kita akan berjumpa di pulau terpencil itu suatu hari nanti.
Kita takkan berjumpa.
Dia comel.
Anak kita.
Dia comel.
Jatuhkan Ratu!
Awak bukan Ratu kami!
Jatuhkan kerabat diraja!
Awak memalukan!
Campak dia ke kubu Bastille!
Campak dia ke dalam penjara!
Joseph. Ratu ada di sini.
-Di mana? -Di sini.
Tolong tinggalkan kami.
"Pemberontakan...
"dalam konsert bersama Joseph Bologne.
"Hasil kutipan untuk menyokong hak manusia."
Itulah yang mereka laungkan di jalanan, bukan?
Sambil membakar patung beta.
Beta rasa awak cuba nak membuktikan sesuatu.
Awak sanggup buat begini selepas semua kebaikan yang beta tawarkan kepada awak.
Bukan semuanya tentang orang seperti tuanku.
Itulah perkara sebenar.
Selama ini beta menjadi kawan awak...
dan sebagai akibatnya, awak lupa satu fakta penting.
Beta Ratu Perancis.
Beta takkan diejek oleh awak.
Beta takkan direndahkan oleh awak.
Beta takkan bertolak ansur lagi dengan keangkuhan dan sikap biadab awak.
Awak dan mereka yang berarak di jalanan ialah orang dungu!
Takkan ada Perancis yang baharu.
Awak tak boleh jatuhkan sesuatu yang ditahbiskan oleh Tuhan.
Semuanya mengikut undang-undang!
Jika awak pergi ke pentas, pengawal beta akan menangkap awak.
Beta akan ambil segalanya daripada awak.
Beta akan lucutkan gelaran awak.
Awak takkan jadi seorang Chevalier lagi.
Awak takkan jadi sesiapa.
Awak akan dihapuskan.
Mereka tak boleh buat begini.
Pembunuh!
Kami takkan benarkan awak bawa dia!
Lepaskan dia!
Pada 1789, rakyat memberontak dalam satu pemberontakan yang ganas
melawan Marie Antoinette dan monarki.
Joseph Bologne mengetuai rejimen orang Hitam pertama
dalam Revolusi Perancis.
Pada 1802, Napoleon Bonaparte mengembalikan perhambaan di Perancis
dan mengarahkan pengharaman ke atas muzik Joseph.
Disebabkan itu, kebanyakan karya Chevalier telah dihancurkan dan dilupakan.
Lama-kelamaan, sarjana dan ahli muzik mempelajari hidup dan muzik Joseph.
Dia sekarang diiktiraf sebagai komposer klasik Hitam pertama
dan dianggap sebagai pemain violin yang terkemuka.
Terjemahan sari kata oleh NH Azizan