Red Sox zagrają z Yankees w Fenway Park. Pięć gwiazdek.
Pan Locke
Policja.
Mówi I. M. Fletcher, dzwonię z Union Park 5.
- Tak? - Na dole leży zamordowana kobieta.
- Jaka kobieta? - Zamordowana.
To linia ogólna posterunku.
Do umawiania się na spotkania.
To grzecznościowa informacja.
Morderstwo zgłasza się na 911.
Część ratunkowa raczej za nami.
To nie jest wydział zabójstw.
Może im pan przekazać, że na Union Park 5 ktoś zginął? Raczej się zainteresują.
Ups.
- Pan Fletcher? - Tak.
Jestem inspektor Monroe.
Inspektor? Jak w Scotland Yardzie?
- To Griz. - Witam, panie Fletcher.
Matka mnie tak nazywa.
- Wolę Fletch. - Zjadł pan owoc?
Gruszkę. Skąd pan wie?
Najwyraźniej brakuje jednego.
Griz, sprawdź drzwi.
Dobrze.
- A pełne imię i nazwisko? - I. M. Fletcher.
A ja Monroe.
Pełne imiona, proszę.
Irwin Maurice Fletcher.
Pstryknęli je, gdy ziewałem. Nie dali powtórzyć.
Wyobraża pan sobie?
Czym ją pan uderzył?
Niczym jej nie uderzyłem.
Mieszka pan tu?
Wynajmuję od kilku tygodni.
Właścicielem jest Owen Tasserly.
Bogato jak na jedną osobę.
Zanim pomyśli pan, że jestem bogatym dupkiem, nie jestem.
Moja dziewczyna ma kasę. Ona to zorganizowała.
- Gdzie jest? - W Rzymie. Skąd właśnie przyleciałem.
Sprawdziłam drzwi wejściowe. Jest zamek na klucz i zasuwka.
Brak śladów butów i włamania.
Dobra robota, Griz. Spocznij.
Imię dziewczyny?
Andy. Angela.
Andy Angela. Zapisz to, Griz.
- Angela de Grassi. - Ją też pan zabił?
Przypominam, że zgłosiłem to morderstwo
i czekałem na was.
- Od dawna pan pije? - Jezu. Od 12 roku życia.
Proszę bardzo.
Nie jestem pana kelnerką.
Wiem, uznałem, że przydadzą się moje odciski.
Widzicie? Współpracuję.
Przepraszam, nie znam imienia. Dowody?
Chce pan kocyk?
Wiesz co, Griz?
Zadaj panu kilka pytań.
Każe pan praktykantce mnie przesłuchać?
Śmiało, Griz.
No dalej, Griz.
Dobra.
Panie Fletcher, znał pan ofiarę, Laurel Goodwin?
- Nigdy nie podajemy nazwiska ofiary. - Teraz kolej Griz.
Nie znałem jej. Przynajmniej za życia.
- Jaką linią pan leciał? - Alitalia. Wylądowałem o 20.46.
Ale nie zadzwonił pan na policję do 23.09.
Zatrzymałem się na obiad w Warren Tavern.
Ma pan na to jakiś dowód? Może rachunek?
Płaciłem gotówką.
- Zawód? - Niezależny dziennikarz.
Dwa lata podróżowałem po Europie, pisząc o sztuce.
Pan Tasserly ma niezłą kolekcję sztuki.
Tak.
Tu Paul Klee, tam koń Degasa.
Widziałem Warhola przy akwarium.
Mam taką teorię.
Ofiara zaskoczyła złodzieja dzieł sztuki.
On się wystraszył, uderzył ją i uciekł.
Bez amatorskich śledztw.
Byłem reporterem śledczym z niezłą renomą.
Mógłbym być pomocny w sprawie.
W liceum grałem na trąbce, ale nie dawałem rad Milesowi Davisowi.
Zamknij się i mów.
Nieco myląca kombinacja słów.
Panie Fletcher, co pan robi w Bostonie?
Piszę książkę.
Biografię Edgara Arthura Tharpa Juniora.
Kowboj malarz.
- Słyszał pan o nim. - Wolę Remingtona.
Zero zaskoczenia.
- Dalej, Griz. - Gdzie skończyłam?
Przepraszam, rozpraszają mnie stopy pana Fletchera.
Dalej, Griz. Stopy chcą być wolne.
Lobby obuwnicze wyprało wam mózgi.
Dobra, panie Fletcher.
Jeśli zabił pan tę kobietę, docenilibyśmy przyznanie się do winy.
Mam w domu dziecko. Ma pan w domu dziecko?
Naprawdę przydałby mi się sen.
Wie pan, że istnieje urlop ojcowski?
Jest pan dziennikarzem włóczącym się po Europie?
- Zarabia pan tak na życie? - Tak, całkiem przyzwoicie.
Żadnych dochodów z zajęć niskich lotów?
Artykuły dla linii lotniczych są wystarczająco niskie.
Ma pan inne lokum?
Przeszukanie potrwa 24 godziny.
Nie wiem. Tu mi dobrze.
Jest pan pewien, że nic pan ukrywa?
Niech pan da spokój. Jestem otwartą księgą.
Przyznaj się Fletch
MIESIĄC WCZEŚNIEJ
RZYM
- Pan Fletcher? - Tak.
Dziękuję za spotkanie, panno de Grassi.
Życzy pan sobie czegoś?
Pani płaci?
Negroni, poproszę.
- Coś dla pani? - Nie, dziękuję.
Co u hrabiego Clementi Arbogastes de Grassi?
Mój ojciec ma się dobrze.
Nie rozumiem, dlaczego zatrudnił pana do znalezienia skradzionych obrazów.
- Kim pan jest? - Jestem reporterem.
Pani ojcu czytał mój artykuł o kradzieży z Muzeum Królewskiego w Brukseli.
Pomógł policji rozwiązać sprawę.
Brawo, ale nie jest pan detektywem.
Nie, ale byłem znanym reporterem śledczym.
- Nie robię już tego. - Dlaczego?
To zawód zabity przez erę cyfrową. Jak prezydent.
Nie było mnie w willi ojca, gdy skradziono obrazy,
więc nie mam żadnych nowych informacji.
W porządku. Ja mam.
Pan ma?
Proszę mówić.
Jest pewien handlarz, nazywa się Ronald Horan.
Sprzedał dwa renesansowe obrazy ojca.
- Belliniego i Perugina. - Mówisz poważnie?
Skąd mógłby je mieć?
Nie mam pojęcia.
Może nie wiedzieć o kradzieży.
Może mieć pozostałe? Ukradli ich dziewięć.
Bardzo możliwe.
Picassa wyceniono na 20 milionów dolarów.
To nie wydaje się warte kradzieży.
Grazie.
Jednak poproszę jeszcze raz to samo.
- Si, signora. - Grazie.
Co zamierza pan teraz zrobić?
Odwiedzić Horana w Bostonie.
Sprawdzę, czy ma powiązania z czarnym rynkiem.
Jak mogę pomóc, panie Fletcher?
Bez tych formalności.
Jak mam ci mówić?
Przyjaciele mówią mi…
Fletch!
Chcę pływać w twoich oczach…
Jak…
Siki…
Jak siki?
Nie, jak w basenie.
Mój włoski jest bardzo dobry,
Nie…
Co wiesz o Ronaldzie Horanie?
Z Facebooka wiem, że uczy historii sztuki na Harvardzie.
Jest członkiem klubu jachtowego Mayflower i fanem muzyki elektronicznej.
W 2015 roku miał włamanie w galerii. Ukradli kilka obrazów impresjonistów.
Nie znalazłem nic podejrzanego.
Czasem się zastanawiam, czy nowa żona taty,
hrabina de Grassi, jak lubi się określać, jest w to zamieszana.
Nie ufam jej, Fletch, i wiem, że wyszła za tatę dla pieniędzy.
Andy, brzmisz dość cyniczne.
Może wyszła za niego z miłości…
do pieniędzy.
Jak trafiłeś do Europy?
Czy to przez kobietę?
Przez dwie. Moje byłe żony potrzebowały przestrzeni.
Uznałem, że 10 000 kilometrów wystarczy.
Dlaczego ożeniłeś się dwa razy?
Łatwo się we mnie zakochać.
Jestem świetna w zakochiwaniu. Z wyborem już gorzej.
Jak to?
Zakochiwałam się w żonatych mężczyznach,
patologicznych kłamcach, w dwóch dilerach
i jednym piromanie.
Spełniam co najwyżej dwa z kryteriów.
Twój głód tworzy korki uliczne.
Proszę, nie po włosku.
Zignoruj to.
Dobra.
Chcemy porozmawiać z panną De Grassi.
Coś się stało tacie?
Obawiam się, że tak.
Został porwany.
Wiemy o trzech uzbrojonych mężczyznach.
- Wepchnęli ojca do auta i odjechali. - Wsadzili księdza do maszyny?
- Skrzywdzili go? - Nie sądzimy.
Nie musi pan mówić po angielsku.
Mój włoski jest bardzo dobry.
Na razie zachowajmy spokój.
Była tam hrabina de Grassi?
Nie, odwiedza brata w Mediolanie.
Porywacze wyznaczyli okup.
- Zapłacę, ile będą chcieli. - Nie chcą pieniędzy.
Chcą obrazu w posiadaniu pana ojca.
To Picasso.
To bardzo włoskie.
TERAZ
Fletch, nie mogę spać.
- Tęsknię. - Ja też. Chciałbym cię obok.
Słyszę rozmowy ludzi?
Andy, skontaktuj się z tym miejscem,
w którym znalazłeś domek Tasserly’ego.
- Coś jest nie tak? - Tak jakby.
Na dole znalazłem martwą kobietę.
Co?
Kim ona była? Kto ją zabił?
Prawdopodobnie to Laurel Goodwin.
Nie mam pojęcia, kto ją zabił, ale jest tu detektyw,
któremu spodobał się pomysł, że to ja.
Jak może tak myśleć?
Sprawdzam to.
Proszę, nie mieszaj się w to.
Musimy się dowiedzieć, czy Horan ma Picassa.
- Musimy uratować tatę. - Uratujemy go.
Załatwiłaś kredyt w Lloyds?
Jasne, że tak.
Fletch, hrabina jeździ po Rzymie i mówi każdemu, kto może,
że ojciec jej wszystko zostawił, jakby już nie żył.
Andy, może tu przylecisz?
Będziemy razem, a ja zajmę się sprawą Horana
i całą resztą też.
Chcę być z tobą, Fletch, ale nie gdy trwają poszukiwania ojca.
A teraz ciebie spotkała ta straszna rzecz.
Straszna rzecz spotkała Laurel Goodwin.
Rozmawiam z Julio?
Tu Fletcher. Dzwoniłem w sprawie vana.
- Byłeś na Only Vans. - Morris.
- To wspaniale.
Zobaczymy się po południu. Doskonale. Dziękuję.
Śpisz.
Nowy Jork
Wysiądę tutaj.
Co? Nie mogę się zatrzymać.
A masz coś, do czego mogę zwymiotować?
- Pięć gwiazdek. - Wal się.
O mój…
Gdzie my jesteśmy?
Pięć gwiazdek.
GALERIA HORANA
Halo?
Ralph Locke.
Tutaj.
Panie Horan.
Miło mi w końcu pana poznać, panie Locke.
Proszę, mów mi Ralph.
Przepraszam, nie podaję ręki.
Od pandemii?
Od ekranów dotykowych.
Od 20 lat nie byłem przeziębiony. Proszę.
Śmiało.
Słucha pan ciekawej muzyki.
Tak, sprawia, że serce mocniej bije.
Dlatego brzmi jak monitor EKG.
Wybacz, Ralph, trochę goni mnie czas.
Uczę na Harvardzie.
Proszę, bez obaw.
Portret kobiety w gronostajowym kołnierzu.
A tu żona Picassa, Olga.
Namalował kilka portretów żony,
ale gdy wspomniałeś w mailu o tym jednym, nie wierzyłem, że istnieje.
A jednak. I znalazłem właściciela.
Jest skłonny sprzedać?
Jest gotów wysłuchać oferty.
- Jak się nazywa? - Woli pozostać anonimowy.
Jest z Nowego Jorku.
Myślę, że mogę przywieźć Picassa do soboty, może nawet do piątku.
Cóż, to wspaniale.
Jeszcze kwestia kredytu, panie Locke.
Ludzi, którym sprzedaję, znam od lat.
Lloyds Bank na Wyspach Kanaryjskich zapewni dowolną linię kredytową.
Jakbym cię znał od lat.
Oto prosty kontrakt z klauzulą na moje usługi.
- Jasne. - Proszę.
Dobrze.
Ten idzie tu.
Oczywiście.
Niezła kolekcja impresjonistów.
Pre, post, neo. Same najlepsze przedrostki.
Raz już mnie okradli.
Nie trzymam tu niczego cennego.
- To reprodukcje. - Nazywam tak dzieci.
- Żeglujesz? - Nie.
Nie lubię butów żeglarskich. W ogóle butów,
ale tych w szczególności. To pantofle czy buty?
Kto to wie?
Czy to model pana łodzi?
Ze wstydem przyznaję, że tak.
- Jest piękna. - Dziękuję.
- Widzimy się niebawem. - Oczywiście.
Zawsze głaszczą moją łódź.
W porządku. No to zaczynamy.
- Dwanaście stówek. - Dobra, jasne.
Tylko uważaj na pszczoły z tyłu. Czaisz?
Miód jest twój, skarbie.
Cześć, Andy. Wciąż tęsknisz?
Tak, kochanie. Bardzo. Ale wiesz, czego się dowiedziałam?
Brat hrabiny był w więzieniu.
To złodziej. Założę się, że ukradł obrazy.
Andy, wiem, że bardzo nie lubisz hrabiny,
ale mi się wydawała urocza.
Gdzie jesteś?
Jestem w Fordzie Econoline, który zaraz zostanie pomalowany.
Andy, Horan mówi, że mógłby zdobyć Picasso.
Fletch. Musisz go zdobyć. To jedyna nadzieja dla taty.
Włoska policja na pewno zarywa nocki nad tą sprawą.
- Albo przynajmniej dni. - Wiesz, gdzie jest obraz?
Horan mówi. że nie trzyma oryginałów u siebie,
więc zamierzam obserwować jego dom.
Zobaczymy, czy pójdzie po Picassa.
Musisz odzyskać ten obraz, Fletch.
Wszystkie obrazy, jeśli możesz.
Może potrzebna ci broń?
Pewnie znasz przestępców.
- Tak. Andy, oddzwonię. - Co? Fletch!
Co robicie?
Nic.
Macie pozwolenie?
Jasne, wiedziałem. Niesamowite.
Idę stąd. Chyba że jestem aresztowany,
w takim razie słucham poleceń.
Wiemy, jak to działa.
Nie. Chyba źle mnie zrozumieliśmy.
Mike Wahlberg. Mikey Mike.
Z Kulturalnej Inicjatywy Łączenia Artystów, KIŁA.
- Kiła? - Wiem.
Pracujemy nad nazwą,
ale wciąż chcemy okrywać młode talenty.
Tu, na ulicach Bostonu.
Ale kto tu zobaczy wasze dzieło?
- Ciotka tędy jeździ. - Chcę coś dla was zrobić.
Widzicie vana? Możecie go pomalować.
Będę nim jeździł i ludzie zobaczą wasze dzieło.
Podejrzane.
Rozumiem, że jesteś nieufny.
Biały facet w nieoznakowanym aucie,
który lubi rozmawiać z ludźmi, ale powiem ci coś.
Mogę dać wam 300 dolarów w gotówce.
Nie brzmi to mniej podejrzenie, stary.
To za materiały i robociznę.
Ufasz nam?
Jesteście artystami, prawda?
Jeśli nie użyjecie go jako mobilnego płótna,
oszukacie siebie.
Nie wiem, co to za ściema białasa, ale umowa stoi.
Fantastycznie. W porządku, wrócę tutaj.
Za dwa dni ma być pomalowany.
Podpiszcie, żeby świat wiedział, kto to zrobił.
Dobrze. Jak brzmi twoje imię?
- Co mówiłem? - Pytasz nas o swoje imię?
Łapcie inspirację.
Pięć gwiazdek, kolego.
Hej!
O cholera!
Pieprzone… Wybacz.
- Nie rozbił się. - Wspaniale.
Był w serwisie.
- Cześć. - Cześć.
Mieszkasz u Owena.
Tak, Fletch.
Eve.
Cześć, Eve.
- Zabiłeś ją? - Nie, a ty?
- Nie. - A Owen?
Kto wie?
Ale jego kobiety wychodzą żywe.
- Co jeszcze wiesz o Owenie? - Chcesz wiedzieć więcej o Owenie?
Pewnie.
Czy ty…
palisz?
- Od czasu do czasu. - Dobra, wpadnij.
- Mieszkam obok. - Jestem podejrzany
o zabójstwo. Skąd wiesz, że cię nie uduszę?
Fletch, jesteś niegrzeczny.
Dobra, idziemy, panie dusicielu z Bostonu.
Włożyłam odwrotnie szkła kontaktowe.
W drogę.
Jesteśmy w domu.
Mam znów prąd.
Chyba czek przeszedł. To dobrze.
Mignon, jesteś gotowa? Czas na kolację. Mamy gościa.
Dobrze, że posprzątałam.
Mam nadzieję, że lubisz muzykę.
- Chcesz swoje klucze? - Umieram z głodu.
Zaraz coś odgrzeję.
- Głodny? - Nie, jadłem wczoraj.
Zupa z kulkami macowymi.
Jaka jest historia Owena?
Czym się zajmuje?
Jest z bardzo bogatej rodziny, więc nie pracuje,
ale próbował sił w wielu dziedzinach.
Tu jesteś.
Przez pewien czas chciał zostać aktorem,
ale nie umiał grać,
więc założył restaurację, która padła, zanim jeszcze została otwarta.
Potem był hotel, którego nie otworzył,
a teraz jest handlarzem sztuki.
Dużo wiesz o Owenie.
Tak.
Mignon!
O rany.
Dużo jak na małego psa.
- Sika, gdy jest głodna. - Ja robię to samo.
Owen często jeździ do Europy. Karmię ryby, gdy go nie ma.
Wszystkie noszą imiona artystów.
Picasso, Rothko, Frida Kahlo.
Przyjaźnimy się.
Nie chcę mówić o nim źle, ale jest pretensjonalny.
Mignon, chcesz kurczaka?
Chcesz trochę kurczaka?
W kamienicy jest wiele mieszkań, a ja mieszkam tu najdłużej.
Zanim wprowadzili się bogacze, nie lubiący zwierząt.
Pozwolili mi zatrzymać Mignon, Gdy umarła, nie dali mi zgody na psa.
Zadrwiłam z nich, bo to moja trzecia Mignon.
Kiedy umiera, biorę kolejną. która wygląda tak samo.
Myślą, że mam 25-letniego psa,
bo bogaci ludzie są tacy zagubieni.
Nie wiem, o co w tym chodzi.
Ludzie dostają kupę kasy…
- Palił ci się szalik. - Dziękuję.
W zeszłym roku często przebywałam z Owenem, gdy zostawiła go żona.
Stałam się jego niby-psychiatrą. Dużo rozmawialiśmy.
Przychodził tu. Paliliśmy. On płakał.
- Też się rozwiodłam. - Tak.
Stąd mam mieszkanie.
Tak naprawdę to nie był rozwód.
Umarł w toalecie, ale nikt nie chce słuchać tej historii.
Zdecydowanie.
Owen się rozwiódł?
- Nieoficjalnie. - Jasne.
Jego była, Tatiana, komplikuje wszystko.
Nie chcę mówić źle o Tatianie,
ale to wstrętna osoba.
Nazywa siebie kuratorem stylu życia.
Co to takiego?
Pierwsze słyszę.
Owen sfinansował jej startup. Teraz chce firmę i opiekę nad dzieckiem.
Owen to dobry tata.
Tatiana naprawdę…
Tylko uważaj.
…jest do bani.
Udało ci się, bardzo dobrze.
Tatiana to niezła laska.
Jeśli lubisz tego typu sprawy.
Jest taka wredna dla Owena. Ludzie lubią być traktowani jak gówno.
Proszę, tylko… Boże.
- Pocięłam się. - To fakt.
- Ściśnij to. - Tak ostry, że nie poczułam.
Zawiń to.
W każdym razie, to historia Owena.
Jest tego więcej, ale nie chcę zdradzić jego zaufania.
Jasne, rozumiem.
Dużo alkoholu.
Twardych narkotyków.
Nie chcę zdradzać jakich.
Opioidy, oksykodon, MDMA.
- Dragi nie rozwiążą problemów. - Nie.
Chyba zależy ci na Owenie.
- Co? To osobiste. - To nawyk. Zadaję dużo pytań.
- Byłem reporterem śledczym. - Nie kocham go.
Nie mówiłem tego.
- Nie? - Nie.
Myślałam, że to właśnie powiedziałeś.
Mignon, zabieraj nogę z patelni.
Tak, to jest ta patelnia.
- Naprawdę? - Tak.
Będziesz to jadła?
Nie ten kawałek.
Tak, ten jest za krwawy.
- Tak. - Wybacz.
Owen nie zabił tej dziewczyny, ale będą go podejrzewać.
Dlaczego mają go podejrzewać?
Jakiś czas temu był aresztowany.
O nie.
Nie powinnam tego mówić.
Co się stało?
No dobra.
Więcej ognia.
Wypali się.
Jest taki bankier, który mieszka na czwartym piętrze, kawał kutasa.
On i Owen się pokłócili.
Dlaczego tylko Owena aresztowano?
Co to ma być? Woodbird i Bernstein?
- Prawie. - Owen to dobry facet.
Nie kocham go.
Zupa z macą?
Bardzo chętnie bym zjadł,
ale muszę lecieć.
Jeśli usłyszysz jeszcze coś o morderstwie, daj mi znać.
- Jasne, Fletch. - Dobra.
Żegnaj, Mignon.
Znowu? Co to jest? Bateria?
Mignon, cicho.
Mam to, Fletch.
Mignon!
Na razie, Fletch.
PETA nie jest fanką tego pomysłu.
Równoważą temperaturę ciała przez skórę.
Dlatego świnie lubią taplać się w błocie,
aby się ochłodzić.
Mają mało gruczołów potowych i nie uwalniają ciepła pocąc się.
Czyli gadam bzdury, mówiąc „pocić się jak świnia”?
Ten zwrot wziął się z wytapiania rudy żelaza…
Dobra.
Dobry wieczór, inspektorze.
Co pana sprowadza do Back Bay, panie Fletcher?
Po prostu uwielbiam słuchać podcastów w aucie.
Zwłaszcza o świniach. Wiedział pan, że się nie pocą?
I mają najdłuższe orgazmy ze wszystkich ssaków.
Mógłby pan wysiąść z samochodu?
Ale zostanę tylko na dwie lub trzy obelgi.
Maks cztery.
Niezłe auto jak na spłukanego dupka.
Pierwsza.
Nikt pana nie pamięta z tawerny.
Też ich nie pamiętam.
Pojedzie pan ze mną. Mam kilka pytań.
Chciałbym,
ale mam spotkanie z szefem Fundacji Tharp.
Pójdzie pan dobrowolnie albo pana aresztuję.
Kapuję.
Potrzebujesz pomocy. Jak mnie znalazłeś?
My, policjanci, mamy tajemnice.
A prawa obywatelskie bywają kłopotliwe.
- Cześć, Griz. - Cześć.
- Tęskniłaś za mną? - Nie.
Możemy zatrzymać się na kawę?
Zabiłbym za macchiato. Nie dosłownie.
BOSTON KOMENDA GŁÓWNA POLICJI
Cztery gwiazdki. Tylne siedzenie jest brudne.
Ktoś to ogląda na żywo?
- Muszą usłyszeć o świńskim orgazmie. - Świńskim?
Nie zachęcaj go.
Sprawdź w Google. Nie zawiedziesz się.
- Co wiemy o ofierze? - Już widzę, jak ci mówimy.
Laurel Goodwin. Mieszka w Allston ze współlokatorami.
Była baristką w Cambridge Café.
Mówimy ci.
Panią Goodwin interesowała kariera w świecie sztuki.
Ciekawe powiązanie.
Albo przypadkiem ktoś chce mnie wrobić,
albo ktoś z przeszłości chce się na mnie zemścić.
Kto pana nienawidzi?
Poza Griz.
Cóż, wystawiłem kilku wybitnych ludzi,
kiedy byłem znanym reporterem News Tribune w Los Angeles.
Sprawdziłem pana kartotekę.
No i?
Czek bez pokrycia.
Dwa oskarżenia o obrazę sądu.
Nieopłacone alimenty.
Sto procent większości z nich zostało oddalonych.
Jest pan podejrzaną postacią.
Jestem uroczy.
No dalej!
Wciąż nie macie istotnych informacji.
Przesłuchaliście w ogóle tę sąsiadkę, Eve?
Miała niezłe informacje o Tasserlym.
Pokazałem jej zdjęcie Goodwin,
powiedziała, że widziała ją w noc morderstwa.
- Z kimś, kto pasuje do pana opisu. - Jest ćpunką. Nie ufałbym jej.
Na butelce wina są twoje odciski.
I co z tego?
To narzędzie zbrodni.
Ślady włosów i krwi zabitej kobiety.
Do butelki był załączony liścik powitalny.
Stała tak, że musiałem jej dotknąć.
Co było w liście?
O Boże, zapomniałem ci go dać. Wciąż go mam.
Zatajanie dowodów. Nic podejrzanego.
„Pan Locke”?
Mój pseudonim. Ralph Locke.
Brzmi jak zmyślony.
To pseudonim.
„Miłego pobytu”.
Griz, daj to kryminalistyce. Natychmiast.
Metoda Ferbera? Stąd zmęczenie?
Tak, faktycznie. Stosujemy metodę Ferbera.
Nie wiedziałem, że ktoś może tak płakać.
Opłaci się, gdy Charlie będzie mógł się sam uspokoić.
Nie myli się, ale musisz wytrzymać.
Zgubiłeś dziś nasz ogon. Wynająłeś szybkie auto.
Twoje odciski są na narzędziu,
a ktoś podobny do ciebie był widziany z ofiarą.
- Mógłbym cię zamknąć. - A nie zamierzasz?
Komu potrzebna papierkowa robota?
Jeśli to zrobiłeś, Irwinie, dorwę cię.
- Nie lubię, gdy tak do mnie mówią. - Świnie mają szalenie długie orgazmy!
Cholera!
- Przyszedłem do… - Nie.
Tak.
Dobrze.
Do widzenia.
Przyszedłem do Franka Jaffego.
- Umówiony? - Nie, powiedz, że wpadł Fletch.
To imię czy nazwisko?
Po prostu Fletch.
Po prostu Fletch?
Świetnie.
Larry, wpuściłaś tego kutasa?
Cześć, Frank. Dziękuję.
„Noc klocy”. Wybuch szamba.
Sprytne.
Widziała to komisja Pulitzera?
Wal się. Wisisz mi kasę.
Co? Nieprawda.
- Prawda. - Za co?
Wydałeś fortunę na bzdury na koszt News Tribune
i zniknąłeś. Płaciłem za to.
- Wynajęłaś pieprzonego konia. - Język.
- Spłaciłem cię. - Nie.
- Przeprosiłem za nie spłacenie. - Nie.
Cóż, taki był plan.
- Gdzie są wszyscy? - Nadal pracują z domu.
Cholerne dzieci. Tu jest teraz jak na rekolekcjach.
Cholerni millenialsi wszystkiego przestrzegają.
- Nienawidzę tego miejsca. - Nie masz nikogo z Los Angeles?
Pete’a, robi Jumble.
Cześć, Pete!
Cześć, Fletch.
Jezu.
- Nie znoszę go. - Pan Euforia.
- Czego chcesz? - Pogadamy w biurze?
Akwarium. Nie podrapiesz się tam nawet po jajach.
Chodź do prawdziwego biura.
Nie możesz wejść w czapce. Utną ci głowę.
Co robisz w Bostonie?
Szukasz pracy w gazecie? Idiotyzm, ale przydałbyś mi się.
- Jestem na emeryturze. - Lepiej dla ciebie.
Wiesz, czy luksusowe auta na wynajem
mają ukryty GPS?
Mają, na wypadek kradzieży. Dlaczego?
No cóż, policja mnie śledzi.
I dobrze.
Oby to był dobry temat.
Pierwsza noc i oskarżono mnie o zabójstwo.
Co? Chwila, dziewczyna z South End?
Dokładnie ta.
Znasz może detektywa Morrisa Monroe?
Uważa, że jestem sprawcą.
Serio? To jeden z mądrzejszych.
Ojciec glina, z Dorchester.
Nazywają go „Powolny Mo Monroe”,
bo tak długo rozwiązuje sprawy, ale często mu się udaje.
Mógłbyś mi pomóc
i znaleźć raport policyjny?
Nie ma mowy. Za duża prośba.
Daphne może się dowiedzieć,
że napastowałeś Clarę Snow w szafie z zaopatrzeniem.
Zwłaszcza w tych czasach. Byłeś jej szefem.
To nie była szafa z zaopatrzeniem. Tylko pokój z drukarką.
I to obustronne napastowanie.
Chcesz mnie szantażować?
Tak jakby.
- Nie zrobiłbyś tego. - Masz rację.
Z drugiej strony wciąż jestem podejrzany o morderstwo.
- Czyj to raport policyjny? - Owena Tasserly’ego.
Zapisz to, chlejusie.
Kiedyś go aresztowali. Nie wiem za co.
Myślę, że może być mordercą.
Spróbuję.
Dzięki.
Jeśli zabiłeś dziewczynę, zrób to, co trzeba.
Chcę wyłączność.
Prawie się cieszę ze spotkania.
Miło, że nie wypadłeś z butów.
Witam, czy to Tatiana Tasserly?
Tak, tu Frank Jaffe.
Jestem redaktorem w Boston Sentinel.
Myśleliśmy o felietonie
o kuratorach stylu życia w Bostonie Twoje nazwisko jest na szczycie listy.
Wiem.
Wspaniale. Bardzo bym chciał to zrobić.
Chcę, żeby pokój opowiadał historię, a wszystkie elementy były postaciami.
Jakbym była częścią rozmowy.
Między przedmiotami.
Genialne. O mój Boże, a to?
Ten pomysł z gałązką w wazonie?
Jak ty to wymyśliłaś?
- Widziałem gałęzie tylko na drzewach! - Wiem.
Chodzi o wykorzystanie chwili, by zwabić oko do tego wspaniałego stołu.
Mam to z klasztoru na Kubie.
- Kubańskie zakonnice muszą być dumne. - Prawda?
Nawet jeśli nie mają już na czym jeść.
Każdy mój projekt jest robiony na miarę.
Na miarę. Uwielbiam to.
Co to znaczy?
- Na miarę? - Tak.
Kiedy zamiarem danego przedmiotu, jest przemówienie do nas.
Nie, chwila.
To uczy nas czegoś o nas samych.
Dziękuję. Chyba mam już swój cytat przewodni.
Wielu ludzi jest uwięzionych w świecie identyczności.
Chcę ich otaczać pięknymi rzeczami. Pięknymi ubraniami. Pięknym jedzeniem.
Też pani nie cierpi tych, których na to nie stać?
Są najgorsi.
Cóż…
Jest pani w separacji z Owenem Tasserlym.
Tak.
Nadal jest współwłaścicielem Chez Aesthetica?
Rozstaliśmy się w zgodnej dysharmonii. Postanowił odejść z firmy.
Jestem pewien, że słyszała pani o incydencie w jego domu.
Zamordowana kobieta. O rajuśku.
Pisaliśmy o tym w gazecie.
Oczywiście byliśmy w totalnym szoku.
No cóż, Owen podróżował po Europie.
- Racja. - Więc…
Zawsze szukam sposobów aby aktywować zmysły, więc…
Oczywiście, jeśli mogę kontynuować.
Zostałbym bohaterem biura,
gdybym dostał jakąś wskazówkę,
kto mógł popełnić morderstwo.
Przykro mi, ale nie mogę pomóc.
Owen jest nieodpowiedzialny. Tyle osób ma jego klucze.
Jego gospodyni, trenerka,
sąsiadka, ćpunka, która karmi ryby, i bóg wie kto jeszcze.
Dlaczego nie zmieni zamka?
Mówiłam mu to milion razy.
Owen bywa czasami pieprzonym idiotą.
Tak się cieszę, że tu jesteś, Frank. Jestem fanką.
Hrabina: Copley Plaza. 15.00.
- Więcej wody. - Pani Negroni.
Oliwki.
Dziękuję.
To takie miłe.
Fletch, spóźniłeś się.
- Podać coś? - Tak, proszę.
Wódka Gimlet. Dziękuję. Obsługa cię kocha.
Nie mam zamiaru słuchać twoich amerykańskich docinek.
Chcę prawdy. Gdzie są moje obrazy?
Myślałem, że to obrazy hrabiego.
Hrabia nie żyje.
Skąd to wiesz?
Czuję w swoim sercu, mówi mi to ból.
Ty i Angela uważacie, że byłam z moim Menti,
z moim pequeno javali, dla pieniędzy, ale to kłamstwa.
Pequeno javali?
„Mały dzik” po portugalsku.
Jestem w połowie Brazylijką, pół Włoszką i pół Francuzką.
To…
A co hrabina robi w Bostonie, w tym bardzo drogim hotelu?
Dziękuję bardzo.
Powstrzymuję cię.
Wiem, że ty i Angela chcecie ukraść moje obrazy.
Przyznaj się, Fletch.
Skąd mam wiedzieć, że to nie ty je ukradłaś?
I nie kazałaś hrabiego porwać albo zabić?
Kochałam mojego Mentiego. Nie skrzywdziłabym go.
Nie ukradłam obrazów.
Jeśli kogoś zamorduję, będziesz to ty.
Teraz chodź do mojego pokoju.
Chcę ci coś pokazać.
Nie mogę, wasza wysokość.
Dobrze. Przyniosę to, żeby ci pokazać.
Zamów mi kolejnego drinka.
Dziękuję.
Dobra.
Morris, pomyślałem, że wpadnę.
Nie mogłam. Po prostu tu przyszedł.
- Podoba ci się to, prawda? - Bardzo.
To satysfakcjonujące. Co? Niania nawaliła?
Żona miała wizytę u lekarza, a opiekunka nie mogła.
To urodziny jej psa asystenta.
Znacie adres? Chętnie wysłałbym prezent.
Wpadłeś się przyznać?
Nie, mam kilka pomysłów w sprawie.
Cholera! Nie pracujemy razem.
Wysłuchaj mnie.
Co się dzieje?
No co? Ręce mogą paradować nago,
ale broń Boże pokazać stopy?
Mówmy o podejrzanych.
Numer jeden. Tatiana Tasserly, była żona Owena.
- Do której dziś wpadłeś. - Tak, wpadłem.
Może nie wiedziała, że wyjechał i chciała go wrobić.
- Dlaczego? - Uciążliwy rozwód.
Chce mieć kontrolę nad firmą
i opiekę nad córką.
Tej nocy Tatiana była na zajęciach jogi.
Vinyasa czy Bikram?
Wrócimy do tego.
Mogła wynająć zabójcę.
Po drugie, Eve, sąsiadka.
Ma klucz do domu Owena,
karmi jego ryby, gdy wyjeżdża.
I jest w nim zakochana. Przyznała mi się do tego.
To, co robisz, to manipulowanie świadkiem.
Prosisz się, abym cię zamknął.
Daj spokój. Potrzebujesz mnie tam.
Rozwiążę sprawę i będziesz mógł zgarnąć zasługi.
W porządku. Spójrz na krówkę.
Tata musi porozmawiać z mordercą.
Nie zamknąłem cię tylko dlatego,
że lubię patrzeć, jak kopiesz pod sobą dół.
Eve ma motyw. Odrzucenie, zazdrość.
Mam nadzieję, że to nie Eve. Lubię ją.
Co za troska.
I oczywiście sam Tasserly.
W końcu to jego kamienica.
Tasserly o 17.27 miał lot do Paryża.
Miał czas na zabójstwo przed startem.
- Koroner podał czas zgonu, 21.00. - Ufasz mu? To dziwacy.
Motyw Tasserly’ego?
Oszalał po odejściu żony.
A zeszłej nocy ktoś włamał się do jego domu.
Nie wiem kto.
Ale miał brodę.
To mógł być Tasserly. Może wrócił do miasta.
Włamał się do własnego domu?
- Geniusz zbrodni. - Włamywacz nie chciał być złapany.
- Wziął coś? - Nie wiem.
Fan Lakersów?
Jak myślisz? A ty?
Jak myślisz?
- Charlie. - Charlie, rozumiem.
Też bym płakał, będąc fanem Celtics.
Podejrzany opuszcza budynek.
Powolny Mo, on ucieka!
Aresztuje cię nawet w dniu twojego święta.
Bez obaw. Monroe nie wie, kto zabił Lincolna.
Śledczy postojowy.
Niech ktoś z was rozwiąże sprawę.
Możesz?
- Dzięki. Wchodź. - Dobra.
Czy ty…
Jedziemy na górę?
Z Bogiem.
FILADELFIA
Ruszył.
Chcę wiedzieć, jeśli przekroczy granicę stanową.
- Idziesz? - Nie.
Nie? Uwielbiam to.
Kolibry mają metabolizm 77 razy szybszy niż nasz.
Mam dietę hybrydową. Żywię się tuż za rogiem.
Panie Horan.
Wpadł pan na owoce morza?
Nie, odbieram rzeczy z łodzi.
Nie mogę ich jeść. Mam alergię na skorupiaki.
Dobrze cię widzieć.
Ale mogę jeść kukurydzę.
Do widzenia.
KLUB JACHTOWY MAYFLOWER
Mam alergię na skorupiaki, więc nie mogę…
Dobrze. Do zobaczenia.
Jack, zostaw mi trochę kukurydzy.
I sałatki ziemniaczanej.
To tylko ja, Ronald.
- Wszystko w porządku. - Hej, Ron.
Możesz uciekać, ale się nie ukryjesz
To znaczy możesz się ukryć, ale cię znajdę.
Filadelfia.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo. Jesteśmy Gorące Sardynki.
Jaki idealnie piękny dzień.
Bliźniacze zapachy oceanu i pieniędzy niesione z letnią bryzą.
Utwór „Spotkajmy się na dnie butelki”.
Opowiada o piciu.
Może ktoś z was wie coś na ten temat.
Ma pan zgodę na wejście?
Tak. Właściciel łodzi właśnie wysłał mi SMS-a
i zapytał, czy mogę coś sprawdzić.
Zostawił coś na pokładzie.
Tak.
A jak nazywa się właściciel łodzi?
Ronald Horan.
Mógł zostawić na pokładzie plan zajęć.
Jest profesorem.
Co pan nie powie. Ronnie chwali się wszystkim.
Jak się nazywasz?
Sydney Blake.
Kenton Alfred.
Jestem komendantem tego klubu.
Twój ojciec to Jefferson Blake, prawda?
To mój wuj.
Tak.
Twój wujek i ja raz nagrabiliśmy w Exeter.
Ukradliśmy kiedyś platformę na zjeździe absolwentów
i rozbiliśmy ją prosto na bramce.
- Byliśmy trochę na gazie. - O tak. Jasne.
Zabawa dla bogatych bez konsekwencji, co?
Jak sobie radzi ten stary drań?
Nie słyszałeś? Straciliśmy wujka Jeffa.
Nie. Przykro mi, co się stało?
Wpłynął prosto na śrubę napędową łodzi.
- O nie. - Tak.
Po prostu go posiekało.
- Dobry Boże! - To była sieczka.
Został z niego sos, obrzydliwe.
Do zobaczenia.
Panie Fletcher.
Morris.
Serio jest pan inspektorem?
Burmistrz nadał mi specjalną rangę,
gdy złapałem zabójcę radnej miasta.
Została dźgnięta szpikulcem do lodu w wannie.
Pracując w polityce, trzeba się często kąpać.
Uzyskaliśmy nagrania z monitoringu ze sklepu za rogiem.
Tym z krówkami?
Na nagraniu widać Laurel Goodwin z mężczyzną,
który wzrostem i budową bardzo cię przypomina.
Cóż, to nie wyklucza Tatiany lub Eve
albo kogoś, kto zatrudnia zbirów do zabójstwa.
Widziałeś jego twarz?
Miał fioletową czapkę z żółtym logo.
Jak ta na twojej głowie.
Nabijasz się ze mnie? No dalej.
Bądź szczery. Teraz chrzanisz?
Panie Fletcher, czy kiedykolwiek chrzaniłem?
Dobrze, widzę to. Jasne.
Ale to pewnie czapka z logo Minnesota Vikings.
- Jakieś teorie? - Tak.
Irwin Maurice Fletcher,
aresztuję pana za morderstwo Laurel Goodwin.
No weź! Nie grasz uczciwie.
Przeczytaj mi moje prawa po włosku.
Ciężko nad tym pracowałem.
Dobra.
KOMENDA GŁÓWNA POLICJI W BOSTONIE
Andy, to ja.
Cieszę się, że nie śpisz.
Co takiego?
Tym bardziej cieszę się, że nie śpisz.
A nie masz na sobie?
Obudziłaś się w niegrzecznym nastroju.
Nie potrzebuję powodu, żeby dzwonić.
Tak się składa, że dzwonię,
żeby usłyszeć twój głos.
I potrzebuję, żebyś wpłaciła kaucję.
Daj spokój, Griz. Chodzi o autobus?
To nic osobistego.
Możesz iść.
Jak mogę ci się odwdzięczyć?
Możesz mi postawić obiad.
Wolę rzucić się do Zatoki Bostońskiej.
Ekstremalnie.
Dalej Lakersi.
- Hej. - Mam raport, który chciałeś.
Masz zaszyfrowanego mejla.
- Dobrze. Jakie jest hasło? - Wal się.
Frank, nie bądź dupkiem.
hasło: walsię
Dobra.
Tasserly, Owen Broń: tępy przedmiot.
Skarga na hałas.
Napaść, rabunek.
Pan Tasserly uderzył pana Fishera.
tępym przedmiotem (rzeźba konia z brązu).
Toksykologia, 11 szwów.
Fletch, jak mogłeś mnie porzucić w hotelu?
Hrabina de Grassi nigdy nie zostaje sama przy stole.
- Hrabino, co robisz? - Miałeś rację.
Hotel jest za drogi.
Nie mogę zdobyć pieniędzy Mentiego.
Wszystko jest zamrożone.
Co tu robisz?
Dlaczego hrabina de Grassi ma mieszkać w za drogim hotelu,
gdy jej prawie syn jest tutaj?
W ładnej, dużej kamienicy w pobliżu bardzo dobrych sklepów.
Nie możesz tu zostać.
Co by rzekł biedny, zmarły Menti,
wiedząc, że hrabina jest w jakimś zapyziałym hotelu?
Nie byłby szczęśliwy.
- Fletch, gdzie mój pokój? - Przepraszam.
Pracuję. Będziesz mi przeszkadzała.
Niech się twój wielki kutas o to nie martwi.
Będę miała na ciebie oko.
Dobrze, jedna noc
i poszukamy hotelu średniej klasy.
Średniej klasy?
Chodź, Fletch. Siadaj.
Pokażę ci to, co chciałam ci pokazać w hotelu,
gdy zostałam z rachunkiem.
Znalazłam to w willi.
Zdjęcia Angeli.
Wiesz, że studiowała przez rok w Bostonie?
Pierwsze słyszę.
Wiesz, kto to jest? Odwróć je.
Owen Tasserly. Wiedziałeś, że byli przyjaciółmi?
Mogła o tym wspomnieć.
Andy wszystko ustawiła.
Fletch, posłuchaj contessy.
Angeli nie można ufać. Dlaczego jej tu nie ma?
Próbuje odnaleźć ojca, twojego męża.
Fletch.
Wiem, że to dla ciebie zła wiadomość.
A teraz, gdzie jest prysznic?
Chcesz wziąć prysznic?
Nie, chcę, żebyś ty wziął prysznic. Śmierdzisz.
Ja zrobię drinki.
Hrabino, mogłaby pani?
Fletch, znalazłam martwą rybę w akwarium.
Dobrze, zapalimy za nią świeczkę.
- A teraz, czy mogłabyś… - Fletch, jestem taka smutna.
Mój Menti nie żyje.
Moja chiromantka mówi mi, że porywacze go zabili.
Gdzie się podziały twoje ubrania? Kto to jest chiromantka?
Jak to się mówi? Wróżka.
Powiedziała, że zabrali Mentiego, włożyli go do trumny,
wypełnili ją kotami, i pochowali go żywcem.
- Straszne, prawda? - Brzmi dziwnie.
Fletch, to nie czas na żarty.
Mój Menti ma alergię.
Mam zrobić nam po Negroni?
- Pewnie. - Dobrze.
Kup gin, wermut, Campari i pomarańcze.
Mogę mieć łazienkę dla siebie?
Fletch, paradujesz nago, ale nie zamierzam się z tobą przespać.
Weszłaś tutaj.
Proszę, nie dodawaj za wiele wermutu do Negroni.
Pośpiesz się.
Widzę Fletchera.
W alejce, kieruje się twoją stronę.
Zrozumiałam.
O nie!
- Irwin? - Mów mi Fletch.
GALERIA HORAN
Naprawdę niezwykły.
To prawda.
Chce 25 milionów. Moja rada to kontroferta za 20.
Niech to będzie ta liczba.
Fantastycznie.
Przepraszam.
Wie pan, gdzie mogę kupić fajerwerki?
W New Hampshire.
Gdzie jesteś? Dzwoniłam kilka razy.
Prawnik mówi, że hrabina jest w Bostonie.
Kontaktowała się?
Przyjeżdżam jutro do Bostonu. Samolot ląduje o 17.32.
Możesz mnie odebrać? Tęsknię za tobą.
Ciao, amore.
Co jest?
Pijani nastolatkowie.
Szkoda okna.
Ta łódź to własność prywatna.
- Tak, wiem. - Nikomu poza mną nie wolno tu wchodzić.
Sprowadzam prywatną ochronę.
Znam facetów, którzy pilnowali Petera Wolfa.
Cholera.
Nie. Moja ochrona będzie tu w ciągu godziny.
Daj spokój. „Angel is a centerfold”?
Nie wiem, co to jest, i nie chcę wiedzieć.
Odkąd zajmujecie się ochroną?
Od ośmiu lat.
Nigdy nie chciałem mieć broni, ponieważ mam wewnętrzny spokój.
Sprawdźmy to.
Idziemy.
Już idę. Przepraszam. Pomogę.
Uważajcie, chłopaki. Jest ciemno.
- Marv. - Dzięki.
To te same pijane dzieciaki.
Prawdopodobnie to psikusy. Próbują zdobyć lajki w sieci.
Chcą zatrendować.
Robię to od 21 lat.
Gdy miałem 17 lat, powstrzymałem włamywacza w sklepie.
Wtedy zrozumiałem,
że to coś dla mnie. Poturbowałem gościa, ale jednak.
Lubicie J. Geilsa? „Freeze-Frame”? „Love Stinks”?
Horan pewnie nie słyszał.
Nie znasz „Whammer Jammer”?
Pierwsza płyta. Kto to słyszał?
Instrumentalny.
Ale „Centerfold”?
Naprawdę musisz się wyspać.
O mój Boże. Wcale nie muszę.
Fletch, mówiłam ci, że się z tobą nie prześpię.
Hrabino, to jest moje łóżko. Są trzy inne pokoje.
Znalazłeś obrazy?
Nie szukałem twoich… Tych obrazów.
Myślę, że jesteś pod urokiem złej Angeli.
Dla twojej informacji szaleję za Angelą.
Właściwie to myślę o oświadczynach.
Nie marnuj na nią trzeciego małżeństwa.
Menti był moim trzecim mężem, ale najlepszym.
Powinnyście się lepiej poznać. Zaprzyjaźniłybyście się.
Ona nienawidzi hrabiny.
Po prostu nie zna hrabiny.
Fletch, próbujesz mnie uwieść?
W żadnej mierze.
Dobrze. Może tylko ten jeden raz.
Pójdę do jednego z wolnych pokoi.
Brawo, Fletch.
Zdałeś mój test. Teraz możesz zostać moim zięciem.
Widzę ładną, owłosioną klatkę piersiową.
- Masz ładną klatkę. - Dziękuję.
Morris!
- Jezu, Griz. - Przepraszam.
O Boże. Mam coś dla ciebie.
Był wypadek w klubie jachtowym Mayflower. Dzieciaki strzelały fajerwerkami
i trafiły w jacht.
Tak?
Jacht należy do Ronalda Horana.
Fletcher zaparkował przed jego galerią.
Uważasz, że…
Ten kretyn miał z tym coś wspólnego?
- Kurwa, tak. - Tak, kurde!
Powiedział, że nazywa się Ralph Locke.
Dlatego chciałem się spotkać.
Ostrożnie w interesach z Fletcherem.
Dziękuję, inspektorze. Doceniam to.
Tęskniłam za tobą.
- Ja też. - Tak bardzo tęskniłam.
Dobrze, jasne.
Hrabina próbowała się z tobą skontaktować?
- Tak. - Cholera. Co ona kombinuje?
Szpieguje mnie.
Gdzie mieszka?
U mnie w kamienicy.
Żartujesz?
Jak mogłeś na to pozwolić?
Pojawiła się z walizkami. Nie chce wyjechać.
Spałeś z nią?
- Nie, spałem w drugim pokoju. - Nie wierzę.
Dlaczego kłamałaś o Tasserlym?
Co? O czym ty mówisz?
Nie mówiłaś, że studiowałaś w Bostonie
i znałaś Owena Tasserly’ego.
- Mówiłam ci. - Nie.
Powiedziałaś, że masz domek z grupy internetowej.
Fletch, popadasz w paranoję.
Myślę, że Owen Tasserly zabił Laurel Goodwin.
Był aresztowany za napaść
z ciężkim narzędziem. Jest brutalny.
Mógł uderzyć Laurel w głowę.
Owen nie jest seryjnym świrem.
Przechodzi przez koszmarny rozwód.
Nadużywa narkotyków. Ma doła.
Tak.
Opowiedział mi o tym. Biedactwo.
- Rozmawiasz z nim? - Tak, rozmawiamy.
To stary przyjaciel.
- Czy Owen zna jakieś sztuki walki? - Co? Nie.
- Czy ma teraz brodę? - Nie wiem.
Mówiłaś, że rozmawiacie.
Przez telefon nie widać brody.
Może macie FaceTime albo wysyłacie SMS-y.
Miałam długi lot. Jestem zmęczona.
Atakujesz mnie tymi pytaniami.
Dobrze, przepraszam.
Dziękuję.
- Angela! - Sylvia!
Fletch, ugotujemy ci obiad.
Dobra, posłuchaj.
Trwa dochodzenie przeciwko Horanowi za roszczenia ubezpieczeniowe
za kradzież w galerii.
Co Irwin z nim knuje?
Prosiłeś o sprawdzenie włoskich gazet.
Zobacz.
Co jest napisane?
Po angielsku.
Fletcher był na konferencji w sprawie porwania
hrabiego de Grassi, ojca Angeli de Grassi.
Andy, Angela.
A porywacze żądają obrazu Picassa
z kolekcji jako okupu.
Angela mówi, że obraz został skradziony.
Sprowadzimy Fletchera?
Jeszcze nie. Szukaj dalej.
Dobra.
Chwileczkę.
Jesteśmy razem jak rodzina. Gdyby tylko mój Menti tu był.
Drogi tata.
Grazie.
Otworzę.
- Kto to? - Nikt, kogo znasz.
A ja go znam?
Fletch, rozstaw jeszcze talerz.
- Owen! - Angela.
Wejdź do własnego domu.
Ciao, amore.
To mój chłopak, który się tu zatrzymał.
I Sylvia, moja macocha.
Wiem. Wyglądamy jak siostry.
Masz niezłą kolekcję.
Dziękuję.
- To moja koszula? - Nie. Może.
- Owenie, jesteś handlarzem sztuki? - Jestem pośrednikiem w handlu sztuką.
- Znasz może sztuki walki? - Muay thai.
Muay thai.
Jestem ci winien przeprosiny za tamtą noc.
Co się stało?
Wszedłem do środka, bo pilnie czegoś potrzebowałem.
Sądziłem, że nikt nie zostanie po morderstwie.
Nie wiedziałem, że to ty. Inaczej nie zrobiłbym tego.
- Co zrobiłeś? - Skopał mi tyłek.
Czego potrzebowałeś?
Trochę leków.
Leków? Na co?
To rzadkie zaburzenie. Segenisis.
Coś z żołądkiem.
To od jedzenia zbyt dużej ilości… owsianki.
Owen, daj spokój. Powiedz nam prawdę.
Zakradłem się po oksykodon, który miałem w szufladzie.
Przyleciałem wcześniej z Paryża, bo wiem, że potrzebuję pomocy.
Ale byłem słaby.
Przyszedłeś dzisiaj, żeby mnie zobaczyć, czy szukać więcej oksykodonu?
Może jedno i drugie?
Idziesz na odwyk.
O czymś jeszcze powinniśmy wiedzieć?
- Gdzie moje obrazy? - O co chodzi?
Czy Picasso jest tutaj?
- Sylvia. - Co?
Przestań, to niedorzeczne.
Owen nie wie nic o obrazach, które ukradłaś wraz z bratem przestępcą.
No i proszę.
Drogie panie.
Rothko, Lee Krasner, Miro…
Panie!
- Panie. - Gdzie jest Frida Kahlo?
Owen, kim są te głośne Włoszki?
Tatiano, dzięki, że jesteś.
O cholera.
Co? Frank!
Frank? To Ralph, wynajmuje moje mieszkanie.
Przedstawił się jako Frank Jaffe.
Przeprowadził ze mną wywiad.
Mogę to wyjaśnić.
Przyszedłeś do niej, udając dziennikarza?
Byłem całkiem znanym reporterem.
- W co ty grasz? - Co tu się dzieje?
Wiele tematów w powietrzu.
- Co robisz? - Zabił Fridę Kahlo.
Wiedziałam, że to oszust.
Redaktor stylu? Nie wie, co znaczy robić na miarę!
Nie wie, co to robić na miarę. Kurwa!
- Lepiej, żebyś miał wyjaśnienie. - Nie jest krótkie.
Jezu, kurwa!
Musisz przestać bić ludzi.
Dzwonię po policję na gnojka.
Zadzwoń. Proś o inspektora Morrisa Monroe. Bystry gość. Powołaj się na mnie.
- Na Fletcha? Franka? Ralpha? - Przestań!
Wszyscy, spokój!
Przestańcie.
Ty! Tak.
Odłóż telefon.
Weź oddech i posłuchaj.
Fletch prowadzi śledztwo w sprawie zabójstwa.
Jestem pewna, że dlatego był w twoim domu.
Co tak ładnie pachnie?
Robicie seder?
Eve, wpadłaś!
- Kto to? - Oczywiście.
Dlaczego tu jesteś? I kto to jest?
Nie wiem.
Poznałam go na ulicy. Chciał cię poznać.
- Wpuściłam go. - Fajnie.
Pan to Irwin Fletcher?
Tak, to ja.
To znaczy nie. Zawsze się mylę.
Jestem Bart Robinson.
Byłem zaręczony z Laurel Goodwin.
Dobra. Nikt nie dostanie kulki.
Wytrzeźwiej.
- Wypij kawę. - Chodź do Sylvii.
To Sylvia. Da ci coś zjeść.
- Nic nam nie będzie. - Co jemy?
Nakarmimy cię. Zajmiemy się tobą.
Co to jest? Owenie, czy to oksykodon?
- Mam receptę. - Serio?
Owenie, mówiłam ci. Wóda i pigułki to zła droga.
- Ludzie cię kochają. - Eve.
Owenie! Nie podpisałeś pieprzonych dokumentów!
Mi scusi. Ten pies robi siusiu na dywanie.
Tak. Jest głodna.
Muszę iść.
- Co? Dlaczego? - Brawo.
Fletch, muszę coś zrobić
i nie chcę przesłuchań.
Wyrzuć to z siebie.
Wyrzuć to.
Jesteś niemożliwy.
To jest pyszne.
Naprawdę nic mi nie powiesz?
- Nie rób tego. - Stąpasz po cienkim lodzie.
Angela, tak?
Że niby ja?
Boże.
Panie Horan, miło pana widzieć.
Ostatni dzwonek, aby wejść.
- Lepiej wjedźmy. - Proszę się pośpieszyć.
- Jeśli są zamknięte, to… - Zdrowia! Dziękuję.
- Hej. - Hej, Ron.
Cholera.
Nadal nie wyjaśniłeś, dlaczego mnie unikałeś.
Nie unikałem cię. Próbowałem chronić.
Pieprzysz jakieś bzdury.
Oczekujesz, że w to uwierzę?
Mówiłem ci. Jestem obiektem śledztwa.
Ludzie patrzą mi na ręce.
Nie pieprz, Ronaldzie!
Mogłeś dać mi znać, że sprzedałeś dwa moje obrazy!
Co to było?
Panie Locke.
- Fletch? - Cześć.
Co ty tu robisz?
Martwiłem się. Tak już mam.
Nie musisz się martwić. Obrazy są tutaj.
Ocalimy Mentiego.
Zmokłeś do suchej nitki.
Głupie buty.
Ronald był moim profesorem.
I kochankiem.
Nie patrz tak dumnie.
Ona kiepsko wybiera facetów.
Więc ukradłaś obrazy i dałaś mu je do sprzedania?
Należą mi się.
Zanim cię poznałam,
Ronald przestał się odzywać.
Zaskoczyło mnie, że sprzedał dwa obrazy.
Zamierzałem dotrzymać umowy.
Martwiło mnie tylko, że jestem obserwowany.
Wierzę ci na słowo, Ronaldzie.
Trochę poszperałem.
Wygląda na to, że kolekcja twojego ojca
została skradziona podczas II wojny.
Jeśli już to należą do Republiki Włoskiej.
Czy Owen Tasserly był w twojej klasie?
Oboje byliśmy w klasie Ronalda.
Jakie to ma znaczenie?
Co to za obsesja na punkcie Owena?
Okłamałaś mnie. Wiem dlaczego.
- O czym ty mówisz? - Owen ciągle jeździ do Europy.
Najwyraźniej pomógł ci ukraść obrazy z willi ojca.
Laurel Goodwin to odkryła, więc ją zabił.
Ale zamiast wydać Tasserly’ego,
chciałaś mnie wrobić.
Zależy ci tylko na obrazach.
Jest nagranie Owena i Laurel w noc morderstwa.
Przez czapkę policja myślała, że to ja.
Tylko ty wiesz, że ją noszę.
Jesteś kłamczuchą współwinną morderstwa!
A także żmiją o zimnym sercu.
Co?
Dobra.
Dobra, myliłem się.
Nie ty jesteś tą złą. To on nim jest.
Cholera, mogę to cofnąć?
Załóż je.
Dobrze, chwileczkę.
Przepraszam. Myliłem się.
Musisz przyznać, że to była dobra teoria.
- Przegapiłem… - Zamknij się!
Serio!
Ronaldzie, co ty robisz?
To był dla mnie zły okres.
Nie powinnaś go wysyłać, aby mnie sprawdził.
- Dlaczego zabiłeś Laurel Goodwin? - Badałem cię, Fletch.
Jesteś dobrym dziennikarzem śledczym.
Nie mogłem pozwolić, żebyś węszył.
Musiałem cię czymś zająć.
Chyba mi to schlebia.
Odwiedził mnie inspektor Monroe.
Wtedy zdecydowałem się uciec z kraju
z obrazami i zamknąć temat.
- Skąd wiedziałeś o czapce Lakersów? - Mordercy mają swoje tajemnice.
A teraz załóżcie kajdanki.
Nie planujesz zabrać nas w morze
i wypchnąć za burtę, prawda?
Miałem dziś zabić jedną osobę.
Dlaczego nie miałbym zabić dwóch?
Ups.
Ronaldzie, przestań!
Tak.
Nie podnoś głosu, bo zagłuszę cię muzyką.
Mogę wybrać jaką?
Wszystko poza EDM.
- Dixieland jazz, bluegrass. - Załóż kajdanki, dupku.
Jesteś chory!
Od 20 lat nie był przeziębiony.
Powinienem was zabić.
- Pomocy! - Pomocy! On ma broń!
Ronnie!
Co ty tam robisz, do cholery?
Nie!
Cześć, Fletch.
Cześć.
Pomogłaby szklanka szkockiej.
To szpital, ale zobaczę co da się zrobić.
Może chociaż piwo?
Używki powodują u mnie gazy.
- Ta zielona to łódka Horana. - Piękna noc.
Mówiąc o pogodzie.
Przepraszam. Żadnych obrazów.
Co? To niemożliwe.
Sprawdziliśmy.
Rozcięliśmy materace, boazerię.
Na łodzi ich nie ma.
To niemożliwe.
Jak mnie tu znaleźliście?
Kiedy był tu incydent ostatniej nocy,
założyłem, że Horan ma łódź.
Widzieliśmy cię w aucie przed jego galerią.
Złożyłam to w całość.
Tak, wiem o tym.
Miałem na myśli Griz, ona to poskładała do kupy.
Więc odwiedziłem Horana.
Było w nim coś podejrzanego.
Poszperaliśmy trochę. Okazało się, że był mocno zadłużony
i oskarżono go o fałszywe roszczenia ubezpieczeniowe.
To też ja znalazłam.
Griz to poskładała.
Wtedy mnie olśniło.
Nas.
Horan zabił Laurę Goodwin.
Pojechaliśmy go aresztować. Nie było go. Mieliśmy przeczucie, że jest tu.
- Skąd wiedziałeś, że jest zabójcą? - Zawsze dezynfekuje ręce.
I miał kubki na pióra z atramentem, czyste i brudne.
Germofob.
Spójrz na to wideo.
Spójrz na koniec.
- Spójrz na to. - Co?
Odsunął rękę, gdy chciała go dotknąć.
Germofob.
Ale on ma czarne włosy.
Znalazłam czarną farbę do włosów.
Skąd wiedział, kim jestem? Albo że noszę czapkę Lakersów?
Pamiętasz zdjęcie z artykułu w La Repubblica?
Jasne.
Miałem na sobie moją czapkę.
Rozmawiałem w niej z Horanem. Jestem idiotą.
- W końcu się zgadzamy. - Dziękuję.
Ale dlaczego Laurel Goodwin? Dlaczego ona?
Była studentką Horana na Harvardzie.
Horan trzymał sztukę w kamienicy Tasserly’ego, więc miał klucz.
Zwabił ją, udając zainteresowanie.
Była wygodną ofiarą.
- Chciał wrobić Fletcha. - Biedna kobieta.
To drań!
Mnie też chciał zabić.
Wracamy na posterunek.
Cieszę się, że w końcu rozwiązaliśmy tę sprawę.
Razem.
- My? - My.
My troje.
Nie.
My rozwiązywaliśmy sprawę.
- Nie, my. - Nie.
Ty wpadłeś boso do mojego biura i obudziłeś mi dziecko
z listą podejrzanych, na której nie było Horana!
Skopano ci tyłek na łodzi i prawie dostałeś kulkę.
To zrobiłeś.
Wracam do auta.
Będę za nami tęsknić.
Tylko ty mogłeś się zakraść w to miejsce
i wtopić się w tłum.
Mnie by tu nie wpuścili.
Poza tym jestem inspektorem.
Tak, wiem.
I jesteś Żydem.
To nie fair.
L’chaim.
Czemu mi nic nie powiedziałaś?
Poszłoby łatwiej, gdybym znał prawdę.
Nie ufałam ci na tyle, aby powiedzieć.
Dlaczego?
Jak sam powiedziałeś, jesteś idiotą.
Więc mnie wykorzystywałaś?
Nie, Fletch.
Po prostu zakochuję się w idiotach.
Może jestem idiotą, ale uratowałem ci życie.
Nie ty.
Ta dziewczyna uratowała nas oboje.
Jak ma na imię?
Grizzly.
Właściwie, nie znam jej imienia.
Zaczekaj chwilę.
To fajna piosenka…
Griz, ostatnia rzecz.
Nigdy nie poznałem twojego imienia. Muszę wiedzieć.
Griselda. Nie wstydzę się swojego imienia.
Też nie powinieneś się wstydzić swojego.
Możesz się wstydzić innych rzeczy.
Arogancja, przywileje białasa, stopy.
Griseldo, dziękuję za uratowanie mi tyłka.
- Mógłbym dodać… - Ręce z maski, Fletch.
Czego, kurwa, chcesz?
Cześć, Frank.
Chcesz wyłączność?
MORDERSTWA W SZTUCE
- Menti, jak się masz, przyjacielu? - Witaj, Fletch.
Jak było na Kanarach?
Wspaniale wszystko zorganizowałeś.
Okazuje się, że hrabina cię kocha.
Była w stanie wybaczyć Angeli.
To niezwykła kobieta.
To prawda.
I na obronę Angeli - nie wiedziała o morderstwie.
Myślę, że ukradła obrazy, aby hrabina ich nie miała.
Nie chce się tobą dzielić.
Gdzie są teraz panie?
Wydają twoje pieniądze.
Mam twoje obrazy w furgonetce w garażu.
Mam pomysł. Dlaczego ich nie zatrzymasz?
Nie mówisz poważnie.
Lepiej dla mojej rodziny, gdy pozostaną z dala.
Jesteś tego absolutnie pewien?
Obrazy są warte kupę kasy.
Zostały skradzione przez faszystów.
Sprawiały, że czułem się winny.
- Dziękuję. - Ja także.
Angela to moja córka.
Mogę jej wybaczyć. A ty?
Chciałbym, ale mnie rzuciła.
Rzuciła cię?
Może kiedyś zrozumiem…
seks od tyłu.
Co takiego?
Mój włoski jest bardzo dobry.
Mio dio!
- Tata? - Jesteś zjawą?
Nie jestem, kochanie.
- Tato! - Ang.
Nic mi nie jest.
Muszę wam coś wyznać.
Upozorowaliśmy porwanie.
Dlaczego?
Aby odkryć, kto kradł obrazy. Postanowiliśmy, że będzie…
Powolny Mo Monroe.
Nie masz innych spraw?
- Nie, rozwiązałem wszystkie. - Tak? Mazel.
Mam coś dla twojego syna. Miałem zamiar ci wysłać.
Czy nie jest urocza?
Żonie się spodoba.
Znalazłeś obrazy?
Nie, ale gliny mają je na celowniku.
W turkusowym Fordzie Econoline z 98 roku.
Tablice: Victor-Gary-2-7-0-Sam.
Jest zarejestrowany na I. M. Fletchera.
Cóż, oddałem tego vana.
Więc jeśli go zatrzymamy,
nie będzie w nim obrazów?
Jesteś nieustępliwy, Morris. Byłbyś dobrym reporterem.
Nie wiem, kogo ludzie bardziej nie lubią.
Glin czy reporterów.
Gliniarzy.
Cześć.
- Enterprise, wynajem aut. - Cześć, słuchaj.
Miałem nagłą sprawę rodzinną i nie mogę zwrócić auta osobiście.
Więc zaparkowałem go w alejce tuż przy Utica
i ktoś ukradł tablice rejestracyjne.
O mój Boże.
- Czy ktoś może je odebrać? - Niestety.
Musi pan zgłosić to na policję.
Przepraszam. Coś przerywa.
Menti.
Hrabino de Grassi.
Tak?
To przyszło do pani.
Tylko jeden?
Fletch, ty kupo gówna.
To chyba Munch.
Nie może być prawdziwy.
MUZEUM SZTUKI WSPÓŁCZESNEJ
UŻYJ TEGO, ABY WSPOMNIEĆ LAUREL I POMÓC JEJ RODZINIE.
Cudowny, Mignon.
GDZIEŚ W AMERYCE ŚRODKOWEJ
Jako chłopiec, Edgar Arthur Tharp Jr.
pokrył ściany zdjęciami z książek i magazynów
pełnymi kowbojów, Indian, bizonów.
Dlaczego, kurwa, wysłałeś mi ten brzydki obraz?
- Wywaliłem go. - Nie ma za co.
- Gdzie jesteś? - Nie twój interes.
Potrzebuję cię.
Jest wielki bajzel w March News Corp.
Stary March przechodzi na emeryturę i powierza firmę synowi idiocie.
Musisz natychmiast jechać do Chicago…
Pozwól, że ci przerwę.
Wciąż jestem na emeryturze od dziennikarstwa śledczego.
Nie ma kwoty, która by mnie przekonała…
Świetnie, bo moja kwota jest żadna.
Daj spokój, Fletch. Nie nudzi ci się?
Jeszcze nie. Pa.
Czekaj. Nie rozłączaj się.
A brzydki, pieprzony obraz
wyceń, zanim go wywalisz.
Co?
Czekaj, co?
Gdzie moje śmieci?
Pięć gwiazdek.
Napisy: Przemysław Stępień