Niebiescy!
Dawaj, Samar!
No dalej!
BOISKO ST. ANDREWS BANDRA, BOMBAJ
- Dalej! - Dalej, Samar!
Czerwoni!
Dawaj, Samar!
Śmiało! Tak, Samar, idź na całość!
Do boju, Samar!
- Tak! Samar! - Samar!
Niebiescy! Samar!
Podanie!
Tak!
Arjun, podaj!
Tutaj. Podaj piłkę.
Podanie!
Podaj!
O cholera!
Może następnym razem?
Nie podał mi!
To takie trudne? Mogliśmy wygrać.
- Otóż to. - Kaushik!
Sim-Sim, to był świetny mecz.
Czasem się wygrywa, czasem przegrywa. Ale chodzi o zabawę.
No weź, przegraliśmy.
Nie chodzi o wygrywanie czy przegrywanie.
Chodzi o ducha gry. O to chodzi w sporcie.
Mamo, tylko idioci tak mówią.
Hej! Uważaj, co mówisz!
Kto cię tego uczy?
Tata.
Rozumiem.
- Ananya. - Żałosne!
Ananya!
- Chodź. - Co tym razem?
Ananya!
Kochanie, poczekaj. Poprawię się.
Trzymaj się, Ananya.
Ananya, wszystko będzie dobrze.
Ona ma krwotok.
Dostała 40 jednostek.
Gdzie jest raport z USG? Szybko!
Zakażenie sepsą.
Potęguje się. Woda na ulicach była ze ścieków.
Za długo w niej była.
Szybko!
Ananya.
Funkcje życiowe spadają.
Znów ją otworzę. Przygotować salę.
Ananya, jesteśmy na sali. Będzie dobrze.
Obiecuję ci, wszystko będzie dobrze.
PAMIĘTNIKI Z BOMBAJU
KORYTARZ SZPITALA BOMBAY, PIĘTRO 1.
FORT, BOMBAJ – 27 LIPCA, GODZ. 3.31
Co się dzieje?
Nie zamknięto tego odcinka przez powódź?
Co tu robisz?
Przyszedłem sprawdzić, czy wszystkich stąd zabrano.
A potem przyszedłem tutaj...
i się zgubiłem, skręciłem w złą stronę.
I wtedy...
Nakryłaś mnie.
Przyszedłem zapalić.
Wiem, że ochrona chodzi tam palić,
wziąłem od jednego.
Zły nawyk, co poradzę?
- Szalony dzień. - Od kiedy palisz?
Od twojego odejścia.
Słuchaj...
A ty co tu robisz?
Chyba nie zaczęłaś palić?
Co? Nie...
Byłam...
Możemy pogadać dwie minuty?
Oczywiście.
- Tędy? - Tak. Jasne.
Chodź.
Trzeba wypompować wodę z pierwszego piętra. Dalej, Patil.
Pospiesz się.
Tutaj. Idziemy.
Ssanie. Jest dużo krwi.
Nie mogę znaleźć krwotoku. To chyba tętnica maciczna.
Nie, Kaushik!
Kaushik, wyjdź stąd.
Posłuchaj.
Więcej ssania, inaczej ją stracimy.
Daj mi pracować. Wracaj!
- Idź stąd! - Proszę!
Wstrzyknijcie trenazę!
Kontynuujcie ssanie.
Dosyć. Rozpocząć wspomaganie inotropowe.
PRYWATNY ODDZIAŁ SZPITALA BOMBAY
BOMBAJ – 27 LIPCA, GODZ. 4.07
Przepraszam. Wrócę później.
To wszystko jest dla nas nowe.
Staramy się zrozumieć.
To wymaga czasu.
Diya, słonko, czy mnie słyszysz?
Wszystko gra? Długo nie mogłem się dodzwonić.
Macie tam totalny chaos. Nic ci nie jest?
Tato, nic mi nie jest.
Uspokój się.
Chciałam z tobą porozmawiać.
Co się stało, kochanie? Wszystko gra?
Pamiętasz, gdy jako dziecko dostawałam ataków paniki przed egzaminami?
Myślałam, że mi się nie uda, mimo że byłam...
bardzo dobrze przygotowana.
A potem mama...
śpiewała Que Sera Sera swoim pięknym głosem.
Dzięki temu...
czułam, że wszystko będzie dobrze.
Po prostu
trochę się denerwuję i boję, tato...
a mamy nie ma. A ja...
czuję się bardzo samotna.
Diya.
Jestem przy tobie.
Wszystko będzie dobrze.
Tak, ale...
Wiem, że ty też czujesz się samotny.
I jest mi przykro.
Bardzo przykro.
Nigdy...
nie próbowałam cię zrozumieć.
Nie, córciu, nie przepraszaj, proszę.
Nie mów tak.
Chcę cię wspierać.
Tato,
zacznijmy od nowa.
Mama była moją przyjaciółką.
Będziesz nim?
Tak, moja droga.
Wróć bezpiecznie do domu, dobrze?
Oddzwonię.
SZPITAL BOMBAY, GABINET CHITRY
BOMBAJ – 27 LIPCA, GODZ. 4.32
Saurav, myślałam o nas.
O nas i o naszym życiu w Londynie.
I czemu stamtąd uciekłam, od ciebie.
Jak zdobyłam się na odwagę?
Przepraszam, że zniknęłam z twojego życia bez uprzedzenia.
Nie musisz przepraszać. W porządku, naprawdę.
Ale dusiłam się przy tobie.
Czułam, że niewłaściwy oddech wywoła twoją złość. I...
Musiałam uciec.
A teraz muszę zachować dystans.
Mam nadzieję, że rozumiesz.
Tak?
Chcę rozwodu.
Ty suko!
Ty jebana manipulantko.
Ten Mirza cię kręci, myślisz, że znów jesteś młoda?
Podłącz rurę.
- Dobra. - I rzuć to.
- OK? - OK.
- Oświetl drogę. - Ostrożnie.
Tu się robi staw.
- Ostrożnie, - Tak, znalazłem rurę.
Idź ostrożnie.
Trzeba usunąć sporo wody. Szybko!
- Patil! - Co jest, Tiwari?
- Skieruj tu latarkę! - Jasne.
- Patrz! - To Ahaan. Chodź tu.
- Co? Weź to. - Pospiesz się, weź nosze!
Jesteś dziwką.
Saurav.
Nieprawda. To nie ma nic wspólnego z Ahaanem.
Serio? Nic między wami nie ma?
Nie.
Już rozumiem.
Dlatego rościł sobie do ciebie prawo.
Co?
Tak. Groził mi.
Mnie!
Wyobrażasz sobie? Mnie!
Chyba coś dostaje
od takiej szmaty jak ty!
Inaczej by się nie odważył.
Chitra ma teraz młodego kochanka, prawda?
A ten skurwiel chce cię przede mną chronić.
Powiedział, że cię nie zostawi.
On tak na serio?
Kiedy to się stało?
W każdym razie nie może już nikogo skrzywdzić.
Jebany gnojek! Jego czas już minął.
Chwila. Gdzie jest Ahaan?
Skrzywdziłeś go?
Mówiłaś, że między wami nic nie ma. To czemu się o niego martwisz?
Gdzie jest Ahaan?
Błagam! Niczego nie ma między mną a Ahaanem.
Musisz mi uwierzyć.
Z drogi! Proszę!
- Dwa, trzy... - Co jest?
Uraz głowy, woda w płucach.
- Pięć, sześć, siedem... - Jak?
Znaleźliśmy go podczas pracy.
...13, 14, 15.
Vidya, więcej gazy.
...sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć, 11, 12, 13, 14, 15.
Co się stało? Słyszałem, że Ahaan...
- Raz, dwa, trzy... - Brak pulsu.
Nie reaguje na oksytocynę ani prostodin.
Muszę zatrzymać krwotok.
Nie wiem, czy to sepsa, czy krwawienie. Brak skurczów.
Ssanie!
Nadal jest zimna?
Podaj tazobaktam. Nie pozwól na wstrząs septyczny.
Daliśmy jej 10 antybiotyków.
Do maksymalnego poziomu. Nie reaguje na nie.
Pani doktor.
Kurwa! Nie oddaje moczu.
Nerki zawodzą. Niewydolność wielonarządowa.
Intubujemy ją.
Nie możesz. Stracimy ją.
- Nie przeżyje tego. Stracimy... - Nie!
Nie mów tak. Nic jej nie będzie.
Wyjdzie z tego.
Obiecałem Ananyi.
Nic jej się nie stanie.
Potrzebuję twojej pomocy!
- Jest w złym stanie. - Sandhya, pomóż mi. Proszę.
- Kaushik. - Proszę.
- Błagam. - Spójrz na nią.
Dobra, zaintubujmy ją.
Zróbmy to. Intubujemy.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem,
osiem, dziewięć, dziesięć, 11, 12, 13, 14, 15.
- Uwaga. - Przyłóż.
- Raz, dwa... - Ocknij się!
Pięć, sześć, siedem... 11, 12, 13, 14, 15.
- Uwaga. - Przyłóż.
- Jest puls? - Tak!
Nosze! Pospieszcie się!
Możliwa niewydolność oddechowa.
Podłączyć do respiratora.
Utrzymuj poziom cukru we krwi!
Upuścić nadmiar płynu!
Musimy szybko podać hydrokortyzon.
Jak to się stało?
Jak do tego doszło?
Dr Mirza i dr Chandra rozmawiali dziesięć minut temu.
Widziałam ich.
Chyba się kłócili.
Gdzie jest Chitra?
Chcę ci pomóc.
Saurav. To ja, Chitra.
Mów do mnie.
Naprawię wszystko.
Bzdury! Co chcesz naprawiać?
Uciekłaś i mnie zostawiłaś.
Wszystko robiłem sam.
- Prawda? - Myliłam się.
Myliłam się. Przeprosiłam cię już.
Znasz mnie, stale popełniam błędy.
Wybacz, proszę.
Powiedz mi.
Naprawdę chcę ci wynagrodzić to, że uciekłam od ciebie.
Mówisz serio?
Oczywiście.
Saurav.
- To boli, proszę. - Wiem.
Telefon dzwoni.
- Próbuj się do niej dodzwonić. - Dobrze.
Objawy są jasne.
Myślę, że uraz spowodował stłuczenie mózgu,
prawdopodobnie obrzęk.
- Doktorze? - Tak?
Jest pan potrzebny na trójce.
Nie teraz, Vidya. Wykonaj tomograf.
Potwierdź i przenieś go na OIOM.
- Doktorze? - Co?
Stan Ananayi jest krytyczny.
Chcą pana w sali nr 3.
- Ty. Chodź ze mną. - Dobrze.
Inspektorze Mayank.
Muszę z panem porozmawiać.
Zostawcie nas.
To asystentka pani Chitry.
Idź z nią i pomóż nam znaleźć Chitrę.
Coś jej grozi.
Ale co?
Dr Chandra może jej zrobić krzywdę.
Proszę iść. Wyjaśnię później.
- Chodźmy. - Idźcie.
- Idź z nim. - Dobrze.
Madhu.
Czemu oskarżasz doktora Chandrę?
Ej!
Saurav.
Dokąd idziemy?
Chcesz być ze mną, tak?
Idziemy do domu.
Wrócimy razem do domu.
Najpierw mów, gdzie jest Ahaan.
Widzisz?
Żyć bez niego nie możesz.
- Nie. - Zawsze wiedziałem,
że mnie oszukujesz.
I nic poza tym.
- Chodź ze mną. - Doktorze Chandra, tu pan jest!
Wszyscy pana szukają!
Dlaczego?
Konsultacja w sprawie Ahaana.
Uszkodzenie mózgu. Chłopak jest w śpiączce.
Poważna kontuzja i obrzęk mózgu. Zabrali go na OIOM.
Boże! Przykro mi to słyszeć. Dziękuję, Adam.
OIOM jest na najwyższym piętrze?
Zobaczymy się tam.
Pomóc panu?
Nie, poradzę sobie.
Pani Chitro!
Była tu pani Chitra?
Nie.
Hej!
Jest pan delegatem?
Tak.
Widział pan dr. Chandrę?
Tak, poszli na górę na OIOM z dr Chitrą Das.
Parter przecież zamknięto.
- Tak. - To czemu słychać stamtąd głos?
Saurav, błagam.
Proszę cię.
Chodź ze mną.
Zamknij się i chodź!
Chitra, zamknij się i chodź ze mną.
Gdy się wyjdziemy, wszystko będzie dobrze.
Pani Chitro!
- Pani Chitro! - Tutaj!
- Pani Chitro! Jesteśmy w piwnicy! - Pani Chitro!
Pani Chitro!
Gdzie pani jest?
Pani Chitro!
Ostrożnie.
Pani Chitro!
Słyszy nas pani?
Tutaj!
Pani Chitro!
Słyszy nas pani?
Pani Chitro!
- Pani Chitro! - Cicho! Ani słowa!
- Pani Chitro! - Bądź cicho!
Nie krzycz.
Nie krzycz. Proszę.
Nie chcę cię ranić. Nienawidzę tego.
Daj mi kolejną szansę. Tak.
Aby to naprawić. Zaufaj mi, tylko tego chcę.
Naprawdę. Pomóż mi.
Proszę, nie zostawiaj mnie.
- Jest pani tam? - Nie zostawiaj mnie.
Pani Chitro!
Hej!
- Pani Chitro! - Hej!
Puść ją!
Puszczaj!
Zostaw ją!
To oddział dla więźniów?
Musi być wejście z drugiej strony. Tutaj.
Chodź.
- Tu! - Proszę pani!
Jestem tutaj!
Chwileczkę.
- Jestem tutaj! - Proszę pani...
Złap ją tutaj.
SALA OPERACYJNA SZPITALA BOMBAY
BOMBAJ – 27 LIPCA, GODZ. 5.15
Już czas, doktorze.
Nie da jej się wyleczyć.
Pan z nim porozmawia.
Kaushik.
Ananya nie chciałaby tak żyć.
Wiesz, co robić.
Ale...
Ja...
Kaushik.
KORYTARZ SZPITALA BOMBAY, PIĘTRO 1.
BOMBAJ – 27 LIPCA, GODZ. 5.18
Wyjdź stąd. Wyłaź.
Proszę pani.
Wszystko w porządku?
Co z Ahaanem?
OIOM SZPITALA BOMBAY FORT, BOMBAJ – 27 LIPCA, GODZ. 5.20
Są wyniki tomografu.
To stłuczenie mózgu.
Jak możecie mnie powstrzymać?
Nie rozumiecie? Myślicie w ogóle?
- Proszę zaczekać na zewnątrz. - Wiem.
- Nie wiesz, kim jestem. Cisza! - To jest OIOM...
- Chitra Das. Jestem Yogesh Kulkarni. - Wiem, kim jesteś.
Muszę z tobą porozmawiać o doktorze Chandrze.
To mój agresywny mąż.
Wniosę przeciwko niemu zarzuty.
Rozumiem.
Szlag by to.
Gdzie Subramaniam?
SALA OPERACYJNA SZPITALA BOMBAY
FORT, BOMBAJ – 27 LIPCA, GODZ. 6.00
Cześć.
Chcesz coś napisać?
Dobrze.
CZY UMRĘ?
Nie.
BOJĘ SIĘ
Ja również.
Też się boję.
NIE CHCĘ UMIERAĆ
Niemożliwe.
Co z dzieckiem?
Nic mu nie jest.
Ma się dobrze.
Nic mu nie jest.
Widzę, że się uśmiechasz.
Widzę. Proszę.
Ananya.
Kaushik.
Obiecaj mi.
Bądź szczęśliwy.
Zbliż się.
Jestem przy tobie.
Jestem tu.
Kocham cię, Kaushik.
Ja też cię kocham.
KORYTARZ SZPITALA BOMBAY, PIĘTRO 1.
BOMBAJ – 27 LIPCA, GODZ. 6.15
Czas zgonu: 6.13.
Doktorze...
Chitra i Saurav...
Kulkarni pana potrzebuje.
Dobrze.
OIOM SZPITALA BOMBAY FORT, BOMBAJ – 27 LIPCA, GODZ. 6.30
PRZED ODDZIAŁEM SZPITALA BOMBAY
FORT, BOMBAJ – 27 LIPCA, GODZ. 6.34
Proszę wyciszyć telefon.
ZRÓB WSZYSTKO, BY OCALIĆ MU ŻYCIE. BŁAGAM.
Człowieku, rozumiesz?
Pracujesz tu od 25 lat.
Masz ty rozum?
Nie rozumiesz? Jesteś lekarzem czy nie?
Mam rozmawiać z ministrem MSW...
Cholera! Chodźmy stąd.
Chodźmy. Ta dziennikarka nas obserwuje.
- Panie Kulkarni. - Madhu...
Zeszłej nocy dr Oberoi amputował nogę mojego przyjaciela.
Ocalił mu życie.
Gdy się wybudzi, jego narzeczona,
rodzina i przyszłość będą na niego czekać.
Spokojnie, panie Kulkarni. Odeszłam z News Today.
Pracy powinna przyświecać uczciwość.
Nawet gdy jest nielegalna.
Poświęcił pan najbardziej utalentowanego lekarza
za reputację Izby Lekarskiej.
Wysłał pan Mayanka Bhatę.
By dr Oberoi znalazł się w centrum uwagi, a Izba miała czysty rachunek. Tak?
Jaki pożytek ma Izba Lekarska bez dobrych lekarzy?
Wystąpił pan wbrew lekarzowi?
Tak jak moi szefowie.
Nic nie zmieni prawdy, panie Kulkarni.
Można ją ukryć, ale ona zawsze zwycięży.
Dobrego dnia.
Pani Hirani.
Słucham.
Myślę, że może mi pani pomóc.
- Zechce pani? - Jasne.
- Madhu. - Nie.
Nazywam się Madhusudan Subramaniam.
Jestem dyrektorem szpitala Bombay.
Przez ostatnie siedem miesięcy
broniliśmy doktora Kaushika Oberoia, naszego szefa chirurgii urazowej.
Nikt nie zapomni nocy z 26 listopada.
Dr Oberoi został oskarżony
o zaniedbanie prowadzące do śmierci szefa antyterrorystów, Ananta Kelkara.
Twierdzą, że złamał przepisy.
To się tu często zdarza.
Często je omijamy.
Ale nie po to, by odebrać komuś życie, ale aby je ocalić.
Tak jak walczyliśmy
z wczorajszą bezprecedensową powodzią.
Złamaliśmy kilka przepisów i zasad,
ocaliliśmy parę istnień.
I małe życie też.
W obliczu śmierci nie liczą się klasy, kasty czy polityka.
Liczy się tylko upór lekarza.
Nowy początek i nową tożsamość podarowano
dzielnej dziewczynie...
Dziękuję!
...dzięki naszej zdolnej lekarce.
To jest pani Fariza Shaikh. Jest naszą terapeutką.
Pańska żona?
Przyjdzie.
To trochę potrwa,
ale przyjdzie.
Mamy 1200 łóżek
w szpitalu Bombay.
A przyjmujemy minimum
czterystu pacjentów dziennie.
Mamy 50 lekarzy rezydentów,
trzydziestu pięciu wizytujących konsultantów
oraz 284 pielęgniarek i osób z personelu medycznego.
Mój personel to 284 osób, Jadhav,
i znam ich imiona.
Wiem, czyje dziecko będzie miało egzaminy,
czyja teściowa wyjechała.
Zastanawiasz się,
czemu Cherian mówi dziś więcej.
Bo następnym razem, gdy ktoś poprosi o specjalną przysługę
kogoś z moich 284 ludzi,
nie będę z nim rozmawiać, ale każę go wysłać do więzienia.
Dzień, który minął,
był trudny dla nas wszystkich.
Ale tak jak to miasto,
idziemy do przodu.
Nasze okoliczności stanowią naszą tożsamość.
Nasza tożsamość to nasza walka.
Nie damy się pokonać. Wygramy z przeciwnościami.
Czasem całkowicie...
a czasem nie.
Lekarze ze szpitala Bombay
wykraczają poza karierę i własny interes,
by co dzień spełnić obowiązek.
Może żadne z nich nie czytało Gity,
ale znają różnicę
między obowiązkiem a działaniem.
Czasami padamy z nóg.
I robimy sobie przerwę,
zbieramy siły
i wracamy do zadań.
KOŚCIÓŁ ŚW. STANISŁAWA BANDRA, BOMBAJ – 27 LIPCA, GODZ. 7.30
SZPITAL BOMBAY GŁÓWNE WEJŚCIE
27 LIPCA, GODZ. 8.00
Po pierwsze, chciałabym wam wszystkim podziękować.
Bardzo dziękuję!
Postanowiłam wycofać
sprawę przeciwko doktorowi Kaushikowi.
Poznałam prawdziwe okoliczności.
Kryzys klimatyczny to fakt.
W dniu 26 lipca 2005 r. w Bombaju spadło 994 mm deszczu w 24 godziny.
W całym stanie Maharasztra zginęło 5000 ludzi,
wielu z nich w Bombaju.
W Bombaju najgorzej było na wyspie Salsette
wzdłuż wpadającej do morza rzeki Mithi.
Rzeka była tak zablokowana ściekami i odpadami,
że zamiast płynąć w dół do morza, woda powodziowa
wraz ze ściekami i odpadami przemysłowymi
wypłynęła na ulice Bombaju.
Bombaj uratowały służby ratownicze
i niezliczona liczba mieszkańców Bombaju,
którzy otworzyli swoje domy i serca przed obcymi ludźmi.
Napisy: Sławomir Apel
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński