Ona birkaç soru sormama izin verdiğin için çok teşekkürler.
Şimdi…
Germain indi. O ve yüzbaşı ekip aracıyla buraya geliyorlar, yani…
Tamam.
Selam tatlım. Başın belada değil.
Sadece bu geceden neler hatırladığını sormak istiyorum.
Bu gece çok eğlenceliydi!
Tamam! Anlat bakalım.
Veronica'nın acil bir durumu olduğu için okula geldim.
Okula geldiğimde annemi bir adama sarılırken hatta belki öperken gördüm.
Bu Koala Kevin.
Koalamla oynadıve salakça şarkı söyletti.
Şöyle… "İyi günler, vay, valabi, billabong."
Babam beni eve götürecekken
koalam hâlâ şarkı söyleyen o salak adamdaydı.
Onu istiyordum o yüzden de…
Koalam onda! Koalamı istiyorum!
Babam da dedi ki… "Peki. Koalanı alacağız."
Sonra şey yaptık, vın, vın!
-Evet! -Çok ama çok hızlı gidiyorduk.
Aşırı eğlenceliydi. Vın!
"Meyveli atıştırmalık alabilir miyim?" dedim.
Babam da "Tamam." dedi. Ama vermedi.
Vın!
Sonra babam gitti ve bana "Burada bekle" dedi.
Sonra tepsiyle yemek ikram eden adam
garajın dışına gelip beni gördü ve dedi ki
"Çocuğunu arabada yalnız mı bırakacaksın?"
"Bana ebeveynlik taslama! Pencereyi yarı açık bıraktım."
Adamın burnuna vurdu.
Sonra içeri gitti.
Sonra ben uzun süre bekledim.
Çok sıkıcıydı.
Babama gidip bana meyveli atıştırmalık vermeyi unuttuğunu söylemeye karar verdim.
Çünkü bunu bilmek isterdi.
Partiye girdiğimde içerisi çok havalıydı.
Walt.
Koalayla şarkı söyleyen adam yerde uyuyordu.
"Uyuyan salak adama resim çizmek ister misin?"
Evet. Ben çok iyi bir çizerim. Kedicik çizeyim.
Sonra Tonton Hippolar'daki adamın büyük resmini gördüm.
Benim en sevdiğim film.
Von Poacher onları acıktıran bir serum enjekte etti.
Ne kadar aç?
Oldukça aç.
İşte geliyorlar.
Sonra en inanılmaz şey olur.
Yakalandılar!
Koşmalısın!
-Tamam, Maggie? -Evet?
Tatlım, hikâyeye döner misin lütfen?
Evet. Özür dilerim.
Partiyi keşfediyordum ki birden…
"Tanrım."
-Eyvah. -Babam beni gördü!
Saklambaç oynamaya karar verdim.
Babam beni böyle tanıyamaz.
On! On! On! On!
"Maggie, peruk takmışsın."
İşe yaramadı.
-"Pardon. Üzgünüm." -Walt. Walt.
-Walt. Walt. Walter. -"Çekil yolumdan lütfen."
"Yakalandın."
"Annen seni gördü mü?"
Hayır ama ben annemi gördüm. Şarkı söyleyen adamla gördüm.
"Onu gördün? Onunla mı?
Xavier mıydı? Ne yapıyorlardı?"
Okulda gördüğüm adamdı.
Bence öpüşüyorlardı.
Sonra dedi ki "Yapmam gereken son bir şey var.
Sonra en hızlı şekilde eve gideceğiz"
Bu son kısmı söylerken güzel bir şekilde mi söyledi?
Hayır. Gürler gibi bir ses kullandı.
"Öpmek mi? Yapmam gereken son bir şey var.
Sonra en hızlı şekilde eve gideceğiz!
Ben dönene kadar bu arabadan ayrılma!"
"Xavier!"
Sonra bir çığlık geldi sonra da uykuya daldım.
Yani bir şey daha yapmak istedi ve sonra çığlık geldi?
Belki bunu onun önünde yapmasak mı?
Tatlım, gördüğünü ya da duyduğunu hatırladığın herhangi başka şey var mı?
Herhangi bir şey?
Şey, bir şey daha gördüm ama biraz kötü bir şeydi.
Anlat bakalım.
Çığlığı duyunca etrafa baktım.
Ön kapı açık gibiydi ama çok bir şey göremedim.
Ama iki numara diye adlandırılmış hamile bir kadın gördüm,
yere işediği için çığlık atıyordu.
"Suyum geldi!" dedi.
Ama ben işediğini anladım çünkü elbisesinin içinden geliyordu.
Elinde su bile yoktu!
Bunda haklı olabilirsin. Bunu daha önce eklemeliydim.
Bak, Matsuno'yu ara. Yakındaki tüm hastanelerin doğum servislerine baksın.
Çok teşekkür ederim. Harika iş çıkardın. Çak bir beşlik.
Evet! Harikasın.
Zoë, son bir soru.
Aniq uyanıp olanları gördüğünde Chelsea'yle bara doğru
yürüdüğünüzü söylemiştin.
Evet.
Merdivenlerden ne kadar uzak kalmışsınızdır?
-Belki bir dakika falandır? -Teşekkürler.
Çıkıp hemen Xavier'ın odasını kontrol etmem lazım.
Sonra birini tutuklamaya hazırım.
Kim yaptı?
Herkesi salona topla lütfen.
İçeride ne oldu?
Sanırım Brett'in yaptığını…
Sen uyandığında hepimizin dikkati başka yerdeyken, onun yaptığını…
İyi misin?
Pek değilim.
Kızımı uyutmam lazım sanırım.
-Baba! -Maggles.
Bir saniye konuşabilir miyiz? Yok mu? Birazdan seni bulurum. Seni seviyorum.
Brett yaptı. Biliyordum. Brett'tir demiştim, hatırlıyor musun?
-Herkes salonda kalsın. -Biliyorum.
Tekrar söylesene. Salonda mı kalmalıyız?
Evet.
Ve bu senin için harika çünkü sen temize çıkarsın.
Bence Brett yapmadı.
Anlamadım? Neden?
Herkes dinlesin.
Uyanın! Hadi şimdi.
İyi haber millet. Beklemeye son.
Katili biliyorum.
Pardon. Bize bunu grup hâlinde mi söyleyeceksiniz?
İlk müdahaleci olarak, bu son derece olağan dışı.
Yarı zamanlı gönüllü bir itfaiyecisin.
Bu aşkla yapılır para için değil. Gandhi öyle der.
Bunu kesinlikle Gandhi söylememiştir.
Yani söylemeliydi.
12 dakika. 12 dakikamız var.
Teşekkür ederim. Bütün gece hepiniz konuştunuz.
Şimdi, konuşma sırası bende.
-Tanrım! -Ne oldu?
Jennifer 2'den doğum haberi geldi.
"Koca Tokyo'dan dönüş yolunda. Anne ve bebek gayet iyi durumda."
Tanrım. Bak, Xavier'ı kimin öldürdüğünü söylemeye çalışıyorum.
Dinleyin.
Kim yapmış olabilir diye konuşalım.
Chelsea,
Xavier'ı en son canlı gördüğünü kabul eden insan sensin.
Ve ona kedi sakinleştiricisi dolu şişesini verdi.
-Ben… -Bir dakika. Chelsea, ona ilaç mı verdin?
-Ne? -Tanrım.
Diyelim ki yalan söylüyor, öylece gitmedi diyelim.
Kedi suyunu ona verdi diyelim sonra da
-onu kenardan attı! Değil mi? -Hayır.
Sonra da bir şey olmamış gibi aşağıya indi.
Siz söyleyin. Biraz garip değil mi?
-Kafadan kırık. -Biraz.
-Deli. -Deli.
Ama ben yapmadım.
Biliyorum canım.
Çünkü Indigo Zoë ve Chelsea'yi merdivenlerde gördüğünü söyledi.
Bu sırada Jenn 1 kafasına işendiğini hissetti.
Hayatta olan Xavier'ın şişeden boşalttığı sıvıydı.
Ve ayrıca kedi sakinleştiricisi değil kedi yatıştırıcısıydı.
Viski ve biraz da zencefil de vardı. Benim spesiyalim.
Yani Jenn 1, saçına dökülen buydu. Çiş değil.
Üzgünüm. Bu bir şekilde daha mı iyi sayılıyor?
-Misliyle. -Bakınca evet.
-İnsan sidiği? -Çişten mi?
Avrupa'da değil.
Ve başka biri daha var, hepimiz gördük…
Yani, aslında siz gördünüz. Merdivenden çıkıyordu. O da Aniq.
Ama şu, kendime şunu sormalıydım…
"Kendim, merdivenlerden çıkmaya vakti olan başka biri daha var mıydı?"
Ve kendime dedim ki
"Evet kendim."
Biliyor musun? Neyi?
Soğukken gerçekten iyi değil, söyleyeyim.
-Bir süredir dışarıda. -Nerdeyse bütün gün.
İşte Zoë dedi ki, Chelsea ve o merdivenleri bir dakikalığına
terk etmişler.
-Aniq uyanınca çıldırmasına bakmaya. -Neredeyim ben?
-Doğru mu Chelsea? -Evet, doğru.
Şimdi, o anın beş farklı versiyonunu dinledim.
Ve her versiyonda
o anda salonda olmayan üç kişi vardı.
Walt…
Ben mi? Peki.
Maggie…
…ve Brett.
Şimdi, Maggie Brett'in arabasında uyuyordu.
Şimdilik onun katil olmadığını
varsayıp ilerleyeceğim.
Ayrıca altı yaşında. Muhtemelen değildir.
-Ama sonra Walt'u düşündüm. -Selam.
Görünmez Walt.
"Nasıl hatırlanabilirim? Bilmem." Cinayet?
Çok provokatif bir kelime.
Bakın, kimse fark etmeden merdivenlerden sıvışabilecek vakti vardı
çünkü kimse Walt'u fark etmez.
Annem hariç?
Hayır. Ben yapmadım. Gerçekler bunlar.
Ciddiye alın… lütfen.
Peki neredeydin Walt?
Nerede miydim?
Herkes aşağıda salondayken sen neredeydin?
-Şey bu… -Nerede olduğunu biliyorum.
Girişteki tuvalette soyunup kalabalığa karışmaya hazırlanıyordun. Lisedeki gibi.
Ne? Nereden biliyors… Sana kim söyle…
Bu… Bunu nereden biliyorsun?
Şey, çünkü Ned, Jenn 1'i oraya götürüyordu.
Çiş olmayan şeyi saçından çıkarmak için tuvalete giremediler.
Ama tuvalette sıçmakla meşgul biri vardı Memur Hanım.
Ve Aniq'in sorgulamamdan sonra tuvalete koşuşunu gördüm.
Yerde duran bir giysinin üstünden geçti.
Doğru. Lisede bir partide soyunma planım patlamıştı.
#patladı.
O yüzden de tekrar yapmak istedim. Hatırlanmak için.
Önünüzde soyunarak millet. Arkadaşlıklar böyle başlar.
Dolu.
Başlıyoruz.
911'i arayın!
Tanrım.
Xavier!
O yüzden bu gecenin ikinci bir şans olabileceğini düşünmüştüm.
Hepinizin beni çıplak görmesi ve…
Tamamdır. Geriye iki muhtemel kişi kalıyor.
Yukarı çıktığını bildiğimiz ve başından beri şüphelimiz olan Aniq
ya da ceset bulunana kadar kayıp olan Brett.
Doğru.
Peki hangisi? Aniq mi? Brett mi?
Brett? Aniq?
Sanırım katilin kim olduğunu biliyorum.
Brett.
Tanrım.
-Tanrım. -Hayır. Hayır, hayır. Asla. Brett mi?
İmkânsız. Vette Brett?
-Asla. -Dur, dur, dur.
Salonda değildi. Bunu çok net hatırlıyorum.
Brett yapmıştır.
Jennifer 1! Kapa çeneni!
Ne diyorsun sen? Ben asla birini öldürmedim.
Xavier benim umurumda değil. Onu öldürmedim. Söylemiştim!
Ben kızımla arabadaydım. Onu götür…
Hayır, hayır, yanlış cevap. Sendin.
Neden sen olduğunu anlatayım.
Çünkü Zoë'yi öptüğü için Xavier'a çok kızgındın, tamam mı?
Hem orada Aniq'i de karides heykeline ittin.
-Bence sorunlu bir durum. -Ayrı bir mesele.
-Bir garsona yumruk attın. -Bana ne dediğini bilmiyorsun.
Ve dahası geçmişinde yalancılık var. Xavier'ı sen öldürdün.
-Hayır! -Ne kadar yükseldin baksana.
-Cinayetle suçladığın için! -Hayır. Xavier'ı öldürdün. Hâline bak!
Bunu demeyi bırakmazsan seni öldürürüm!
Yapmamış olsaydın daha sakin olurdun.
Bu evde kimseyi öldürmedim ben!
Ya da herhangi bir evde!
Dur. Dur.
Brett olduğunu söylemiştim.
Oturmayan bir şeyler var. Yani zamanlama yanlış.
Uyandığımda Brett'i arabasına giderken gördüğüme emin gibiyim.
"Emin gibi"ye dayanarak mı konuşuyorsun?
Kafam çok karışıktı ama…
Ön kapının açık olduğunu fark ettim, o da oradaydı. Gördüm onu.
Onu gördüğünü itiraf edersen hapsi boylayacak olan sensin.
Ya sen ya o. Ve onun iyi bir avukata parası yeter.
Ne? Yalan mı söyleyeyim?
Zoë, bana bir iyilik yapıp şu polis memuruna
çatlak biri olsam da katil olmadığımı söyler misin? Zoë, söyle.
Ben… ben…
-Ne yapıyorsun? -Ben…
Ben…
O yapmadı.
Ne? Pardon.
Uyandığımda Brett'i girişte gördüm.
Eğer bu dediğin zaman olduysa o yapmış olamaz.
Dur Danner. Şimdi kendin öyle dedin.
Aniq olduğunu biliyordum. Abi ya, polis olmalıymışım.
Yani itiraf mı ediyorsun?
Hayır. Ama yani, ben…
Bunu söylememin bana faydası yok
ama gerçeği biliyorken Brett'in üstüne kalmasına göz yumamam.
-Benden nefret ettiğini sanmıştım. -Ediyordum. Çoğu özelliğinden.
Ama bütün gece senin hikâyelerini dinleyince fark ettim ki… ben…
Dur. Biz sorgulanırken dinliyor muydun?
-Ne dedin? Ne? -Evet.
-Herkesi dinlemiş. -Evet.
Siktir.
-Nasıl yapmış? -Nasıl mı?
Önce diyafondan, sonra kayıt kabinine saklanarak
ve tam bir düzenbazlıkla, senin telefonun üstünden.
Öyle mi?
Tamam, evet. Ben hepiniz hikâyelerinizi anlatırken dinledim ve ben…
Yapmamalıydım biliyorum.
Ama bu sayede hatamı anladım.
Anladınız mı? Evet.
Lisedeyken sizin başkalarını yargılayan benciller olduğunuzu düşünürdüm.
Ama hepimizin sandığımdan daha fazla ortak noktası var. Brett'in de.
Xavier'ın bile.
Hepimizin birbirimize ihtiyacı var.
Aniq, dinlediğini bilmiyordum.
Söylediğim bazı şeyler için özür dilerim.
-Hayır, ben yapmama… -Family Matters'taki baba
ve Urkel'in bir şekilde yapacakları çocuğa benzemiyorsun.
Onu duymamışım.
Karakterinin iyiliğine şahitlik edeceğim.
Evet.
Brett. Teşekkürler.
Ama artık çok geç, yani.
Kapılar kapandı.
Hayır, değil. Kapı açık.
Elbise dolabı.
Bulmaca çocuk, çözmen zaman aldı.
Neler oluyor?
Duyduğum her hikâyede elbise dolabı kapalıydı.
Ama yukarı çıktığımda açıktı.
Hayır!
Biri elbise dolabında saklanıyordu.
Evet. Katil o bir dakika içinde yukarı çıkmak zorunda değildi.
Çünkü zaten oradaydı.
Ve ben Chelsea'yi sorgularken sen de kayıt kabininde saklanıyordun.
Bu fark etmemi sağladı.
Danner, Brett de Aniq de değildi mi diyorsun?
-Doğru. -Ama biraz önce kendi ağzınla Brett dedin.
O bir testti. Brett olmadığını biliyordum.
Ama şu anda Aniq olmadığına da emin oldum.
Tamam, o zaman kim?
Hayatının geldiği hâlden en mutsuz olan kişi.
En karikatüre ve en sahte hikâyeyi anlatan kişi.
Olamaz.
Ben mi? Ne?
Pardon. Bu küçük melek mi?
Evet. Dolaba saklanabilecek tek kişi sensin.
Ve videonla herkesin dikkatini dağıtarak onu öldürürken
Xavier'ın çığlıklarının duyulmasını engelledin.
Beş, altı, yedi! Çünkü parti asla bitmez…
Neredeyim ben? Neden ıslağım?
Eğlenceli olacak. Sıra bende mi?
Tamam, nasıl benmişim anlat. Herkes şahit.
Video başladığında ben de Aniq'le beraber aşağıdaydım.
Herkes şahit. Haklısın.
Herkes şahit ve
hepsi balkon tarafından girdiğini söyledi.
Sen hariç.
Ne oldu? İyi misin?
Sendin biliyordum. Ama neden Xavier'ı öldürmek isteyesin?
Sonra fark ettim ki
her şey ses ve görüntü sistemini kurduğun birkaç ay öncesine uzanıyor.
Evine kurduğum ses ve görüntü sistemi iyi mi?
Çünkü bu işi eski dostuna verdiğin için onur duymuştum.
Yani burada evde yapayalnızdın ve Xavier yoktu.
Biraz heyecanlıyım. Herkes payını aldı. Benimkini anlat.
Bence kurulumu yaptığın sırada
Xavier'ın dosyalarına da gizlice bakarken
"Ne muhteşem parti ama!"
adlı şarkı 12'ye rastladın değil mi? Bu senin lafın değil mi?
Bu benim lafım. Bunu ben meşhur ettim, evet.
Xavier'a gerçekten kızgındın çünkü o yıldız oldu sen olamadın.
Bu senin lafındı ve o bunu çaldı.
Bu yanlış çünkü hiç de kızgın değildim. Heyecanlıydım.
Dostum benim lafımı kullanmış değil mi? Biz arkadaşız. Muhteşem.
O senin arkadaşın değildi. Ve bunun farkındaydın, tamam mı?
Senin hissin de…
İyi misin sen?
Yolundan çekildim. Kendinden çok eminsin. Ben de sana…
-Rahat ol. -Tamam.
Sen de ona son bir şans, sana yardım etmesi için
son bir şans vermeye karar verdin.
Mezunlar buluşmasında ondan şarkıda adının geçmesini istedin.
Benden bunu cidden mi istiyorsun?
Solo çıkışını yapmak için beni terk etmişken.
O iş nasıl gidiyor bu arada?
Bu adil değil abi. Adını ben koydum.
Benim adımı annem koymuş.
Peki. "Ne muhteşem parti ama!" lafını ben buldum.
-Bu benim fikrimdi. -Ne diyorsun sen?
-Özel dosyalarımı mı karıştırdın? -Hayır, özel dosyalarına bakmadım.
"Ne muhteşem parti ama!" senin değil. İnsanların hep söylediği bir bok.
Biz arkadaş değiliz, tamam mı? Bunu 15 yıl önce kanıtladın.
-On beş yıl önce hata yapmışım. -Dur, dur.
Şunu açıklığa kavuşturayım, tamam mı?
Senin eserlerinden birini asla kullanmam.
Sen bir hiçsin. Sen bir eziksin.
Ben benim. Sen de benim ses ve görüntü sistemi adamımsın.
-Ben ezik değilim. -Bunu söylemeye devam et abi.
Kimseye bundan bahsetmesen olur mu, lütfen?
Evet, tabii. Her neyse.
Hayır dedi ve sen de bilendin.
Bir şarkıya ilham oldun ama üstünde yasal hiçbir hakkın yoktu.
Ve hak ettiğini hissettiğin şeyi almanın tek bir yolu vardı.
Onu öldürmek.
-Öldürmek mi? -Evet.
Öldür, şarkıyı çal,
sonra onun sana verdiğini söyle,
sonra şarkıyı kendi 2Pac'in olarak
Xavier'la düet şeklinde piyasaya çıkar.
Bence bu, inanılmaz, hayalî, uydurma bir hikâye.
Açıkçası etkilendim ama tamamen yanlış. Tamamen uydurma.
Bak, hikâyeler uyduran sensin.
Çünkü Chelsea'ye kayıt stüdyosunda olduğunu söyledin.
-Senin şahidin oydu. -Xavier'la şarkı kaydetmek üzereyim.
Kayıt stüdyosundaydım.
Ama bak, nasıl oldu da içeride ses patlamadan müzik dinleyebildin?
Çünkü önce oraya Maggie girdi.
Tüm ayar düğmelerini ona çıkardı.
Ve ben Aniq'i sorgularken hâlâ o seviyedeydiler.
Ve sonra, Aniq uyanana kadar
dışarı çıkmadığını söyledin.
Peki şarkıyı nasıl dinliyordun?
Bu nasıl oldu?
Oraya girdin, ispat için bir selfie çektin ve çıktın.
Altı yaşında bir kız gördün mü?
Hayır dostum. Ama buralarda olursan müzikte tarih yazmak üzereyim.
Her şeyi uyduruyorsun! Aniq, şimdi de benim arkamda durma vakti.
Bak, Xavier'ın odasında seninle yalnız kalması gerekiyordu ki
onu öldürebilesin.
Parti tenhalaşmaya başlayınca gizliden yukarı çıktın…
…o sırada herkes seni kayıt stüdyosunda sanıyordu.
O yüzden de o alt katta salon balkonundayken
odasındaki ışıkları kırpıştırmaya başladın.
Yatak odamda ışıklar yanıp sönüyor.
Gidip… bir baksam iyi olur.
Parazit gibi bir durum olabilir.
Ama sonra Chelsea'nin Xavier'ın odasına geldiğini duydun.
Yanıp sönen ışıklar yok mu?
Eğlenceli bir gece, ha?
Tanrım. Ne yapıyorsun? Neden buradasın?
-Ne muhteşem parti ama! -Gördün mü?
Beş, altı, yedi! Çünkü parti asla bitmez
Ve geç saate kadar reggae yapacağız! Şimdi tempoyu yakalıyoruz…
Bu benim fikrimdi.
Bu bana ait.
Siktiğim kariyerinin tamamı benim sayemde.
Tamam, bu boka bir son veriyorum.
Niye… Uygulama güncelleme sorunu çözer dedin.
Ses ve görüntü sistemi adamın mı yardım etsin? Ver hadi.
Tamam abi. Bu gerçekten Sapık boku gibi oldu.
Siktir. Dostum, tamam, tamam. Baştan başlayalım, tamam? Yasper, dur!
Gerçekten yaptığımı mı düşünüyorsun?
Xavier'ın arkadaşıydım. Çıkış yapıyordu. Şarkı kaydedecektik.
Mesajlar var, hatırladın mı?
Bana mesaj yazdı. Bak. Bak şuna. Herkese göster.
Biliyor musun? Bunu anlamamı sağlayan Culp oldu.
-Evet, öyle. -Evet.
-Nasılmış? -Bak, adamın karısını öldürdüğü
bir davada çalışmıştım.
Karısının tam onu öldürebileceği anda sokak kapısına
gelmesini nasıl sağladığını anlamaya çalışıyorduk.
Şöyle, ona mesaj atmıştı!
Sonra karısının şifresini bildiği için
mesajı silmişti.
-Adamın yardım etsin. -Xavier'ın şifresini biliyordun.
Ses ve görüntü sistemini kurmuştun.
Ve onu öldürdükten sonra kendine Xavier'ın telefonundan mesaj gönderdin.
Çünkü şuna baktım da senin mesajlarına asla cevap vermiyormuş.
Ama birdenbire bugün cevap mı verdi?
"WIP klasöründeki 12. şarkı ortak işe olur."
Evet ve…
Mesajı gönderdikten sonra
insanların seni görebileceği merdivenlerden inmedin.
Bay Kıpır Kıpır Jimnastikçi.
Onun yerine beş metrelik balkondan bu balkona atladın.
-Sonra buraya geldin… -Aniq!
-…aynen herkesin dediği gibi. -İyi misin? Ne oldu?
Bunu kim yaptı?
Artık planında tek bir aksilik vardı.
Aniq Xavier'la yüzleşmek istedi ve yukarıya çıktı, değil mi?
Xavier yaptı, değil mi?
Onu durdurmaya çalıştın.
Çünkü çıkarsa bir numaralı şüpheli olacağını biliyordun.
Bunca zaman bana yardımcı olduğunu sanıyordum.
Yardımcı oluyordum. Şu an seni bana karşı kışkırtıyor.
Başından beri yardım ettim. Hatırlasana.
Seni suçladı, Brett'i suçladı, sonra şu bilmediğimiz adam suçlandı.
Walt!
Şimdi de beni suçluyor, tamam mı? Sıradaki kim?
Bir sonra suçlayacağı kişi kim?
Çünkü elinde olmayan şu.
Bu akıl dışı teorilerin var ama kesin hiçbir kanıtın yok!
Ama kanıt var.
Xavier'ın yatak odasında gizli kamera var.
Private Eyes filminin posterinden seni izliyor.
Güvenlik kameralarının tam olarak ne yaptığını görebileceğini fark ettin.
Ne yapıyorsun?
Silmen gerekiyordu.
ÇEKİLENLER SİLİNDİ
Hayır, hayır, hayır.
Tabii! Sana söylemeye çalıştığım buydu.
Xavier'ın telefonu hâlâ sendeydi.
Acımasız kelimelerle dolu bir tweet yazacağım.
Şimdi, senin telefonunda kılıf var.
Altın harflerle "Yasper" yazıyor. S harfi yerine dolar işaretiyle.
O sırada elindeki telefonda kılıf yoktu.
MALİKÂNE X KAMERALARI FORMATLANIYOR
Xavier'ın telefonuyla kayıtları sildin.
Danner sıçmış gibi gösterdin.
Ben sıçmam.
Tamam. Xavier'ı öldürüp telefonunu çaldığımı ve tuttuğumu söylüyorsun.
Ne yapmak için? Neden bende olsun?
Xavier'ın kayıtlarındaki şarkı fikirlerini almak için.
Senden altta olmayı atlattım
Zo-o-o-ë
Tuvaletlerin akustiği iyi oluyor.
Dosyaları mail atamazdın. Muhtemelen e-posta kayıtlarına bakarlardı.
Hepsine baktık.
Duşta seni ben kendim gördüm.
Onun telefonundan çalıp kendi telefonuna kaydediyordun.
-Yasper? Neden duşun içindesin? -Hey.
Buranın akustiği inanılmaz. Dinle bak.
Yemin ederim, Xavier'ın telefonu bende değil.
Eski günlerdeki gibi. Cep kontrolü. Cep kontrolü! Ceplerine bak.
Ceplerime mi bakacaksınız? Arama emriniz var mı?
-Gerek yok… -Öylece cebime mi dalıyorsun?
Arama emrine gerek yok.
İki telefonum var. Bu suç mu?
Biri iş, ses görüntü sistemleri, biri arkadaşlar.
Hepiniz arkadaş telefonumdasınız.
Xavier'ın değil o.
Sesi aç…
-Aç Culp. -…ve cebine geri koy.
Herkes eğlenmek istiyor mu? Ben biraz istiyorum.
Salakmışım gibi kandırmaya çalışıyorsun. Hepiniz after-party'ye eğlenmeye geldiniz.
Biri ünlü olmak istiyor diye pek de eğlenceli olamadı.
Hadi şimdi eğlenceli hâle getirelim.
Xavier'ın numarası ne? Sende var mı?
Bakalım.
Sıska küçük pislik.
-Sabırsızlanıyorum. Tamam, hazır? -Evet.
Tamam. İşte arıyorum.
X, G noktasını işaretler dedi Zevk haritasında
Yakalandın!
Biliyordum!
O yapmış.
-Evet! Yakalandı! -Tanrım.
-Biliyordum. Söylemiştim. -Çok iyi bebeğim.
-Çok iyi, bebeğim. Karım. -Kardeşim. Utan.
Siz bir şeyden anlamıyorsunuz. Hiç anlamıyorsunuz.
Hepinizin kendi hikâyeleri var, değil mi?
Şey, ama Xavier bana borçluydu…
Her şeyi.
Ona kariyerini veren benim. Ona adını veren benim.
Ona adını veren benim. Hatırlıyor musunuz? Yine de beni becermeye kalktı.
Ben yıldız olmalıydım. Başarılı olan ben olmalıydım.
Ünlü olması gereken kişi bendim.
Ondan istediğimse minicik de olsa adımı yazmasıydı.
Azıcık. Bu neden çok görülüyor?
Hakkım değil mi? Başlamasına yardım eden bendim.
Ben neden kredinin birazını alamıyorum?
Yine de beni becermeye kalktı.
Ama benim yazdığım sözle zengin olamayacaktı. Asla.
Lanet olası "Ne muhteşem parti ama!" benim sözüm!
Kutlama müziğinin mükemmel enkapsülasyonu! Bu benim!
Sizin aklınızdan geçmeyen başka bir şey var.
Ne?
-Fırla! Kaçıyor! -Yakalayın! Kaçırmayın!
Zanlı koşarak kaçtı!
-Tanrım. -İşte bunu alırsın.
Dostum, asla senin üstlenmeni istemedim.
Planda bu kesinlikle yoktu.
Ondan şüpheyi belirsiz bırakmana yardım etmeye çalıştım.
-Aniq, sen arkadaşımsın. -Arkadaş bunu yapmaz.
Hadi. Kalk.
Üzgünüm abi.
Birazdan onu çıkarırım.
Bana güven, demiştim.
Yani, Brett'i yalandan suçlarken…
Bak, bununla bir ilgin olacağını düşünmedim.
Ama Yasper'la öyle iş birliği hâlinde görünüyordun ki emin olmak istedim.
Ve ayrıca Zoë bana iyi biri olduğunu
ve eğer desteklenirsen doğru şeyi yapabileceğini söyledi.
Ve ben de kendini korumak için yalan söyler misin görmek istedim.
Ve söylemedin.
Teşekkürler.
Eğer yasa uygulayıcılıkta bir kariyer düşünürsen
bizim departmanda senin için referans olurum.
Hayat kurtaran bulmacalar çözebilirsin.
Teşekkürler. Evet, pek benlik değil
ama bir dava çözmekte yardıma ihtiyacın olursa
bu benim kartvizitim sanırım.
Bugün epey bir ıslandım.
Süper.
Evet.
Hadi onu buradan çıkaralım.
İkide bir Jenn 2'nin amniyotik sıvısında mı kayıyorum?
İğrenç!
-Tamam, Yüzbaşı geliyor. Yüzbaşı geldi. -Tamam, tamam, tamam.
Bir açıklama alabilir miyiz?
-Ben bir yıldızım. Hey! -Yüzbaşı…
Hey! Müziğimi dinleyin!
Hesabımı takip edin, @Yazzmatazzsixtynine. Biraz fikriniz olsun.
Müzik adamı
Danner, neler oluyor burada?
-Yüzbaşı, ben… -Selam.
-Aldrin! Seni tekrar görmek güzel. -Kuduz Köpek.
-Evet. -Burada olduğunu duydum.
Hâlâ sorun yaratıyorsun gibi.
Çok üzgünüm. Çok geç kaldın.
Suçlumuzu yakaladım. Evet. Tam itiraf.
Hayır, yakalamadın.
Ta Los Angeles'tan uçtun, değil mi?
Gerisin geri aynı uçağa binip gidebilirsin, abi.
-Üzgünüm. -Teşekkür ederim.
İyi bir takım arkadaşı olduğun için, şampiyon.
Üzgünüm. Ben gerçekten…
Ska Pe Diem, ne muhteşem parti ama!
Kapa çeneni be!
-Yüzbaşı, bir şeyler almam lazım hemen. -Tamamdır.
-Pardon, benim şeyi almam… -Nasılsın?
Chelsea. Selam.
Dinle, gerçekten üzgün olduğumu söylemek isterim,
nazik olmam gerektiği kadar olmadığım için.
Taşıdığın öfke başa çıkılamayacak kadar büyük.
Hamilelik beyni.
Sende olmayan bir şey. Bebeğim şey… Karımın başından gider misin?
Evet. Umurumda değil.
Harika.
Arkadaş mıyız?
Hayır.
Selam yavrum.
Babacığım!
-Görüşürüz Walt! -Walt! Adımı hatırladın.
Bu geceden sonra kimse unutmaz.
-Walt. -Evet, Walt.
Walt.
Bugün doğum günüm.
Doğum günün kutlu olsun Walt.
Kahvaltı etmek ister misin?
-Yasper'ın kiralık arabasının şeyi… -Evet, isterim.
Bunu laboratuvara götüreceğim. Kanıt bu.
Ben onun hediye olduğunu sanmıştım. Benim… Evet.
Görüşürüz Mags.
Pardon.
-Ben sürebilir miyim? -Evet.
Tamam, hadi bakalım. Hazır mısın?
Yani, anneyle salak adam artık arkadaş mı?
Evet.
Onu sevdim.
Baban kadar havalı değil, değil mi?
Burada "asla" demen lazım.
-Asla. -Evet! İşte böyle.
Tamam. Bir saniyeliğine kenara çekeceğim.
-Tamam. -Yani, buraya kadar mı geldik?
Evet.
-Çık dışarı. -Dışarı mı? Ben de öyle düşündüm.
-Şey… -Tanımak güzeldi.
-Tanımak güzel miydi? -Tanrım.
Ne manyak bir geceydi.
Manyak bir geceydi ama…
işte buradayız.
Ve müzik çalıyor ve
tamamen yalnızız.
Ve ben şu adımı hiç atacak mısın diye merak ediyorum.
Yani, şey… ben istiyorum. Ama daha yeni bu gece biri öldü, biliyorsun.
-Evet. -Biri de hapse girdi.
Doğru.
Bunlar pek afrodizyak etkisi yapmaz sanki.
-Evet. -Evet.
Ama yani şey…
O zaman belki birkaç hafta falan sonra
olaylar yatışınca belki biz…
Selam. Walt.
Böldüğüm için pardon.
Önce beni eve bıraksanız olur mu ya da…
Alt yazı çevirmeni: Cihan Filiz