Afterparty
Dziękuję, że mogę zadać jej kilka pytań.
Więc…
Germain wylądował. Już tu jedzie z kapitanem, więc…
Okej.
Cześć, skarbie. Nie masz kłopotów.
Chcę cię zapytać, co z dziś pamiętasz.
Dziś było superowo!
Okej! Opowiadaj.
Przyszłam do szkoły, bo Veronica miała nagłą sprawę.
Gdy tam dotarłam, widziałam, jak mama przytula i może całuje mężczyznę?
To jest Kevin Koala.
Bawił się koalą i głupio śpiewał.
„Dobry, siema, co tam”.
Gdy tata miał mnie zabrać do domu,
on wciąż miał mojego koalę.
Chciałam go, więc powiedziałam…
On ma koalę! Chcę koalę!
A tatuś na to: „Okej, odzyskamy koalę”.
A potem było brum, brum!
- Tak! - Jechaliśmy bardzo szybko.
Było fajnie. Brum!
Zapytałam: „Mogę dostać owoce?”.
Tata na to: „Okej”, ale mi ich nie dał.
Brum!
Potem tata wysiadł i powiedział: „Zaczekaj tutaj”.
Gość, który serwuje jedzenie na tacach,
zauważył mnie i powiedział:
„Zostawisz dziecko w aucie bez opieki?”.
„Nie ucz mnie, jak być rodzicem! Zostawiłem uchylone okno”.
Walnął go w nos.
I poszedł do środka.
Potem bardzo długo czekałam.
Było nudno.
Postanowiłam, że pójdę powiedzieć tacie, że zapomniał dać mi owoce,
bo zechce to wiedzieć.
Poszłam na przyjęcie i było spoko.
Walt.
Pan, który śpiewał z koalą, spał na podłodze.
„Chcesz porysować po śpiącym facecie?”
Tak, ładnie rysuję. Narysuję kotka.
Potem zobaczyłam zdjęcie faceta z filmu Głodne hipopotamy.
To mój ulubiony film.
Von Poacher wstrzyknął im serum, przez które są ciągle głodne.
Jak bardzo?
Bardzo głodne.
Nadchodzą.
Potem dzieje się coś niesamowitego.
Mają je!
Uciekaj!
- Okej, Maggie? - Tak?
Wrócisz do opowieści?
Tak. Przepraszam.
Chodziłam sobie po domu, gdy nagle…
„O rety!”
Tata mnie zauważył.
Postanowiłam, że bawimy się w chowanego.
Teraz tata mnie nie pozna.
Dziesięć! Dziesięć! Dziesięć!
„Widzę cię w tej peruce”.
Nie udało się.
- „Przepraszam”. - Walt. Walt. Walt.
- Walt. Walt. Walter. - „Zejdź mi z drogi”.
„Mam cię”.
„Mama cię widziała?”
Nie, ale widziałam mamę ze śpiewającym facetem.
„Widziałaś ją? Z nim?
Z Xavierem? Co robili?”
Z gościem ze szkoły.
Chyba się całowali.
Powiedział: „Muszę jeszcze coś zrobić.
A potem szybko pojedziemy do domu”.
Czy te ostatnie słowa wypowiedział w miły sposób?
Nie. Mówił swoim grzmiącym głosem.
„Całowali? Muszę jeszcze coś zrobić.
A potem szybko pojedziemy do domu!
Nie wysiadaj, póki nie wrócę!”
„Xavier!”
Potem słyszałam krzyki, a potem zasnęłam.
Chciał jeszcze coś zrobić, a potem były krzyki?
Możemy nie robić tego przy niej?
Skarbie, czy widziałaś albo słyszałaś coś jeszcze?
Cokolwiek?
Widziałam coś, ale to było coś złego.
Opowiedz mi o tym.
Wyjrzałam, gdy usłyszałam krzyki.
Drzwi frontowe były otwarte, ale niewiele widziałam.
Ale widziałam panią w ciąży numer 2, jak krzyczała,
bo posiusiała się na podłogę.
Krzyknęła: „Wody mi odeszły!”.
Ale wiedziałam, że sika, bo to leciało spod sukienki.
Nie trzymała wody!
Możesz mieć rację. Poślizgnęłam się na niej.
Dzwoń do Matsuno. Niech sprawdzi okoliczne szpitale.
Bardzo dziękuję. Świetnie się spisałaś. Przybij piątkę.
Tak! Jesteś ekstra.
Zoë, ostatnie pytanie.
Mówiłaś, że ty i Chelsea podeszłyście do baru,
gdy Aniq się obudził?
Tak.
Jak długo nie było was przy schodach?
- Może minutę? - Dziękuję.
Muszę coś szybko sprawdzić w pokoju Xaviera
i dokonam aresztowania.
Kto to zrobił?
Zbierz wszystkich w salonie.
Co tam się działo?
Sądzę, że ona myśli, że to Brett…
Gdy byliśmy rozkojarzeni, bo się obudziłeś, ona myśli, że on…
Wszystko okej?
Nie bardzo.
Muszę położyć córkę spać.
- Tata! - Hej, Maggles.
Możemy pogadać? Nie? Znajdę cię za chwilę. Kocham cię.
To był Brett. Wiedziałem. Pamiętasz, jak ci mówiłem, że to on?
- Zostańcie w pokoju. - Wiem.
Powtórz. Mamy zostać w pokoju?
Tak.
To dobrze dla ciebie, bo jesteś wolny od podejrzeń.
Nie sądzę, że to Brett.
Słucham? Dlaczego?
Posłuchajcie.
Pobudka! No dalej.
Dobre wieści. Koniec czekania.
Wiem, kto jest zabójcą.
I powie pani od razu całej grupie?
Pani była tu pierwsza, to bardzo nietypowe.
Jesteś strażakiem-ochotnikiem.
Robisz to z miłości, nie dla pieniędzy. Słowa Gandhiego.
Gandhi tak nie mówił.
Powinien był.
Mamy 12 minut.
Dziękuję. Mówiliście całą noc.
A teraz moja kolej.
- O Boże! - Co tym razem?
Dostałam powiadomienie o narodzinach od Jennifer 2.
„Mąż wraca z Tokio. Mama i dziecko czują się dobrze”.
O Boże. Próbuję powiedzieć, kto zabił Xaviera!
Więc słuchajcie.
Pomówmy o tym, kto mógł to zrobić.
Chelsea,
przyznałaś, że byłaś ostatnią osobą, która widziała go żywego.
I dała mu piersiówkę ze środkami usypiającymi dla kotów.
- Ja… - Chelsea go naćpała?
- Co? - O rety.
Powiedzmy, że kłamie, że nie odeszła,
że dała mu soczek dla kotów,
- a potem zepchnęła z balkonu. Co nie? - Nie.
I zeszła po schodach, jakby nic się nie stało.
Sami powiedzcie. Jest trochę dziwna, co?
- To wariatka. - Trochę.
Jest szalona.
Ale tego nie zrobiłam.
Wiem, kochanie.
Bo Indigo powiedziała, że widziała Zoë i Chelsea przy schodach,
gdy Jenn 1 poczuła siki Xaviera na głowie,
a to Xavier opróżniał piersiówkę, gdy jeszcze żył.
To nie były środki usypiające, tylko uspokajające.
Z whiskey i imbirem. Mój popisowy drink.
Jenn 1, to spływało ci po włosach, nie siki.
Przepraszam. Miałam się poczuć lepiej?
- Dużo lepiej. - Zdecydowanie.
- Siki? - Od sików?
Nie w Europie.
Jest jeszcze jedna osoba, którą wszyscy widzieliśmy…
Większość… gdy wchodziła po schodach. To Aniq.
Ale zadałam sobie pytanie…
„Czy było dość czasu, by ktoś inny wszedł po schodach?”
I odpowiedziałam sobie:
„Tak”.
Wiecie co? Co?
To nie jest smaczne na zimno.
- Długo tu leży. - Prawie cały dzień.
Zoë powiedziała, że z Chelsea odeszły od schodów
na około minutę,
- by zobaczyć Aniqa, gdy się budził. - Gdzie ja jestem?
- To prawda, Chelsea? - Tak, zgadza się.
Słyszałam pięć różnych wersji tej chwili.
W każdej wersji były trzy osoby,
których nie było wtedy w salonie.
Walta…
Kogo, mnie? Okej.
Maggie…
i Bretta.
Maggie spała w aucie Bretta.
Więc pozwolę sobie założyć,
że nie jest morderczynią.
I ma sześć lat, więc raczej nie.
- Potem pomyślałam, że to Walt. - Hej.
Niewidzialny Walt.
„Jak zostać zapamiętanym? Nie wiem”. Morderstwo?
Prowokujące słowo.
Miał dość czasu, by zakraść się na górę tak, by nikt go nie zauważył,
bo nikt nigdy nie zauważa Walta.
A moja mama?
Nie. Nie zrobiłem tego. To są fakty.
Posłuchajcie… proszę.
To gdzie byłeś?
Gdzie byłem?
Gdy wszyscy byli w salonie, gdzie ty byłeś?
- To… - Wiem, gdzie byłeś.
W łazience szykowałeś się do wybiegnięcia nago jak w liceum.
Co? Skąd pani… Kto powiedział…
Skąd pani to wie?
Bo Ned chciał tam zabrać Jenn 1,
ale nie mogli wejść, by zmyć z jej włosów nie-siki.
Ale łazienka była zajęta, bo ktoś robił kupę.
Po przesłuchaniu Aniqa widziałam, jak tam wbiegł,
a po drodze przekroczył szlafrok.
Ma rację. Moja pierwsza próba w liceum spaliła na panewce.
#porażka.
Chciałem to zrobić ponownie, by mnie zapamiętano.
Rozebrać się przed wami. Tak nawiązują się przyjaźnie.
Zajęte.
No to fru.
Dzwońcie na 112!
O Boże.
Xavier!
Pomyślałem, że to druga szansa na zostanie zapamiętanym.
Żebyście mnie zobaczyli nago i…
Dobrze. Czyli zostają dwie osoby.
Aniq, nasz pierwszy podejrzany, który poszedł na górę,
i Brett, którego nigdzie nie było, aż do chwili po znalezieniu ciała.
Zgadza się.
Czyli który z nich? Aniq? Brett?
Brett? Aniq?
Ja wiem, kto jest zabójcą.
Brett.
O Boże.
- O Boże. - Nie, nie, nie. Nie ma mowy. Brett?
Niemożliwe. Brett ’Vette?
- Niemożliwe. - Chwileczkę.
Nie było go w salonie. Pamiętam to dokładnie.
To musi być Brett.
Jennifer 1! Zamknij się!
Co ty mówisz? Ja nigdy nikogo nie zabiłem.
Mam w dupie Xaviera. Nie zabiłem go! Mówiłem wam!
Byłem z córką w samochodzie. Zanosiłem jej…
Nie, nie, nie. To byłeś ty.
Powiem, dlaczego tak myślę.
Byłeś wściekły na Xaviera za całowanie się z Zoë.
Wepchnąłeś Aniqa w krewetki,
- co było chore. - Osobna kwestia.
- Uderzyłeś kelnera. - Nie wie pani, co powiedział.
A potem ciągle kłamałeś. Zabiłeś Xaviera.
- Nie! - Jesteś bardzo rozemocjonowany.
Bo oskarża mnie pani o morderstwo!
Nie. Zabiłeś Xaviera.
Cisza albo panią zabiję!
Gdybyś tego nie zrobił, byłbyś spokojniejszy.
Nikogo w tym domu nie zabiłem!
Ani w żadnym innym domu!
Nie.
Mówiłem, że to Brett.
Coś tu nie gra. Czas się nie zgadza.
Gdy się obudziłem, chyba widziałem, jak Brett idzie do auta.
Zakładasz na podstawie „chyba”?
Byłem zdezorientowany, ale…
Widziałem, że drzwi są otwarte i zobaczyłem jego.
Jeśli to powiesz, to ty pójdziesz do więzienia.
Albo on, albo ty, a jego stać na prawnika.
Mam kłamać?
Zoë, zrób to dla mnie i powiedz tej pani,
że mam dużo wad, ale nie jestem mordercą. Zoë, powiedz jej.
Ja…
- Co ty robisz? - Ja…
Ja…
To nie był on.
Co? Przepraszam.
Gdy się obudziłem, widziałem Bretta na podjeździe.
Gdyby to było wtedy, to nie mógł tego zrobić.
Chwila, Danner. Mówiłaś, że zrobił.
Wiedziałam, że to Aniq. Powinnam była zostać gliną.
Przyznajesz się?
Nie, ale ja…
Wiem, że to mi nie pomoże,
ale Brett nie może za to beknąć, gdy ja znam prawdę.
Myślałem, że mnie nienawidzisz.
Tak było. Większości z was nie lubiłem.
Ale po słuchaniu waszych opowieści przez całą noc, zrozumiałem…
Chwila. Podsłuchiwałeś nasze przesłuchania?
- Co takiego? - O tak.
- Słuchał wszystkich. - Tak.
O cholera.
- Jak to zrobił? - Jak?
Najpierw przez interkom, potem ukrywając się w kabinie nagraniowej,
a potem, sprytnie, przez telefon.
Co nie?
Okej, tak. Podsłuchiwałem, jak opowiadacie swoje historie…
Wiem, że nie powinienem był.
Ale dzięki temu zrozumiałem, że się myliłem.
Wiecie? Tak.
W liceum myślałem, że jesteście samolubnymi i krytykanckimi ludźmi.
Ale mamy więcej wspólnego, niż myślałem. Nawet z Brettem.
Nawet z Xavierem.
Potrzebujemy siebie nawzajem.
Aniqu, nie wiedziałem, że podsłuchujesz.
Przepraszam za niektóre rzeczy.
Nie, nie powinienem był…
Nie wyglądasz,
jak dziecko taty z Family Matters i Urkela.
Tego nie słyszałem.
Poświadczę za tobą przed sądem.
Tak.
Brett. Dziękuję.
Ale jest za późno, wiesz?
Drzwi się zamknęły.
Wcale nie. Drzwi są otwarte.
Drzwi garderoby.
Chwilę ci to zajęło.
Co się dzieje?
W każdej historii drzwi garderoby były zamknięte.
Ale gdy ja byłem na górze, były otwarte.
Nie!
Ktoś się ukrywał w garderobie.
Tak. Zabójca nie musiał iść na górę,
bo już tam był.
A to, że ukrywałeś się w kabinie podczas przesłuchania Chelsea,
pomogło mi na to wpaść.
Danner twierdzisz, że to nie Brett i nie Aniq?
- Zgadza się. - Ale powiedziałaś, że to Brett.
To był test. Wiedziałam, że to nie Brett.
Ale teraz wiem, że to nie był Aniq.
Okej, to kto?
Osoba, która była najbardziej niezadowolona ze swojego życia.
Która opowiedziała najbardziej karykaturalną i zmyśloną opowieść.
O nie.
Ja? Co?
Przepraszam. Ten aniołek?
O tak. Tylko ty mogłeś schować się w garderobie.
Odwróciłeś uwagę wszystkich filmem,
by nie słyszeli krzyków Xaviera.
Pięć, sześć, siedem! Bo impreza nigdy się nie kończy…
Gdzie ja jestem? Czemu jestem mokry?
Fajnie. Teraz moja kolej?
Okej, proszę wyjaśnić, czemu to ja. Wszyscy byli świadkami.
Gdy włączył się film, byłem tu z Aniqiem.
Wszyscy byli świadkami. Masz rację.
Wszyscy byli świadkami
i wszyscy powiedzieli, że przyszedłeś od strony balkonu.
Poza tobą.
Co się stało? Nic ci nie jest?
Wiedziałam, że to ty. Ale czemu chciałbyś zabić Xaviera?
Potem zrozumiałam,
że to się zaczęło kilka miesięcy po montażu sprzętu AV.
Jak ci się podoba sprzęt, który zamontowałem?
To było miłe, że poprosiłeś o to starego znajomego.
Byłeś w tym domu całkiem sam, Xaviera tu nie było.
Jestem podjarany. Wszyscy byli oskarżeni. Ja też chcę.
Podejrzewam, że gdy montowałeś sprzęt,
myszkowałeś w plikach Xaviera,
znalazłeś…
nagranie 12, „Jak dobra jest ta impreza?”, to twój tekst, prawda?
To mój tekst. Dzięki mnie jest sławny.
Miałeś żal do Xaviera, bo on stał się gwiazdą, a ty nie.
To był twój tekst, a on go ukradł.
Nieprawda, nie miałem żalu, byłem podekscytowany.
Gość wykorzystał mój tekst. Jesteśmy przyjaciółmi. Czad.
Nie był twoim przyjacielem. Wiesz o tym, prawda?
Czułeś się…
Nic ci nie jest?
Robię pani miejsce. Jest pani pewna siebie.
- Spokojnie. - Tak.
Chciałeś dać mu szansę.
Szansę, by ci pomógł.
Dlatego na zjeździe poprosiłeś go, by pobłogosławił twój utwór.
Naprawdę mnie o to prosisz?
Po tym jak mnie zostawiłeś dla solowej kariery?
Jak ci to idzie, co?
To nie fair. Ja nadałem ci to imię.
Moja mama mi je nadała.
Dobra. To ja wymyśliłem „Jak dobra jest ta impreza?”.
- To mój pomysł. - O czym ty mówisz?
- Przeglądałeś moje prywatne pliki? - Nie, nie przeglądałem.
„Jak dobra jest ta impreza?” to nie twój tekst. Ludzie tak mówią.
Nie jesteśmy przyjaciółmi. Dałeś mi to odczuć 15 lat temu.
- Popełniłem błąd. - Przestań.
Powiem to jasno i wyraźnie.
Nigdy nie pobłogosławię twojego utworu.
Jesteś nikim. Nieudacznikiem.
Ja jestem sobą. Ty jesteś moim gościem od AV.
- Nie jestem nieudacznikiem. - Powtarzaj to sobie.
Możesz nikomu o tym nie mówić? Proszę.
Tak, pewnie, jak chcesz.
Odmówił i puściły ci nerwy.
Zainspirowałeś piosenkę, ale nie miałeś do niej praw.
I był tylko jeden sposób, byś dostał to, na co uważasz, że zasługujesz.
Musiałeś go zabić.
- Zabić? - Tak.
Zabić go, ukraść piosenkę,
powiedzieć, że ci ją dał,
wypuścić ją jako wasz duet.
Ty i Xavier jako twój 2Pac.
To niesamowita wymyślona historia.
Jestem pod wrażeniem, ale jest nieprawdziwa. Jest zmyślona.
Nie. To ty wymyślałeś historie,
bo powiedziałeś Chelsea, że byliście w studiu nagraniowym.
- To było twoje alibi. - Nagram piosenkę z Xavierem.
Byłem w studiu.
Jak mogłeś być w studiu i słuchać muzyki, skoro nie było jej słychać?
Maggie była tam pierwsza
i podkręciła głośność na maksa.
Gdy przesłuchiwałam Aniqa, wciąż była tak ustawiona.
A ty powiedziałeś, że nie wychodziłeś,
póki Aniq się nie obudził.
To jak niby słuchałeś piosenki?
Jak to działa?
Wszedłeś tam, zrobiłeś selfie, służące jako alibi, i wyszedłeś.
Widziałeś sześciolatkę?
Nie. Ale zostań, ja tu tworzę muzyczną historię.
Wszystko pani zmyśla! Aniqu, teraz powinieneś mnie wesprzeć.
Musiałeś zostać sam w pokoju z Xavierem,
żeby móc go zabić.
Zakradłeś się na górę, gdy impreza się wyciszała…
gdy wszyscy myśleli, że jesteś w studiu.
Gdy on był na balkonie w salonie na parterze,
zacząłeś pstrykać światłami w jego pokoju.
W mojej sypialni błyskają światła.
Powinienem to sprawdzić,
bo to może być coś jak w Parasite.
Ale usłyszałeś, że Chelsea przyszła do sypialni Xaviera.
Światła nie błyskają?
Fajny wieczór, co?
Jezu. Co robisz? Czemu tu jesteś?
- Jak dobra jest ta impreza? - Widzisz?
Pięć, sześć, siedem! Bo impreza nigdy się nie kończy
Tańczymy do późna Nabieramy tempa…
To był mój pomysł.
To jest moje.
Masz swoją pierdoloną karierę dzięki mnie.
Okej, wyłączam to.
Czemu… Mówiłeś, że aktualizacja to naprawi.
Co? Twój gość od AV ma ci pomóc? Daj.
Okej. To zaczyna przypominać Psychozę.
Kurwa. Dobra. Zacznijmy od nowa, okej? Yasper, czekaj!
Uważa pani, że to zrobiłem?
Byłem jego przyjacielem. Był sławny. Mieliśmy nagrać razem piosenkę.
Mam wiadomości, pamięta pani?
Pisał do mnie. Proszę spojrzeć. Pokazać wszystkim.
Wiesz co? Z tym pomógł mi Culp.
- Zgadza się. - Tak.
- Jak? - Pracowałam przy sprawie,
gdzie mąż zabił żonę.
Główkowaliśmy, jak udało mu się skłonić żonę
do podejścia do drzwi w takiej chwili, by mógł ją zabić.
Napisał do niej!
Znał hasło do jej telefonu
i usunął wiadomość.
- Twój gość od AV ma ci pomóc? - Znałeś jego hasło,
bo montowałeś jego sprzęt.
Po zabiciu go, wysłałeś sobie wiadomość z jego telefonu.
Bo przeglądam to i on nigdy nie odpowiadał na twoje wiadomości.
A akurat dziś zaczął?
„Utwór 12 nada się na wspólne nagranie”.
Tak, i…
Po wysłaniu wiadomości
nie zszedłeś schodami, bo ludzie by cię widzieli.
Panie Akrobato.
Skoczyłeś 4,5 metra z tamtego balkonu na ten.
- Wszedłeś tu… - Aniq!
- …tak jak wszyscy mówili. - Co się stało?
Kto to zrobił?
W twoim planie była tylko jedna luka.
Aniq chciał się skonfrontować z Xavierem i poszedł na górę, prawda?
To Xavier, prawda?
Chciałeś go powstrzymać,
bo wiedziałeś, że będzie pierwszym podejrzanym.
Cały czas myślałem, że mi pomagasz.
Pomagałem ci. Ona cię nastawia przeciwko mnie.
Od samego początku ci pomagam, pamiętasz?
Oskarżyła ciebie, potem Bretta, potem tego przypadkowego gościa.
Walt!
A teraz oskarża mnie, okej? Kto będzie następny?
Kogo oskarży następnego?
Bo w tej chwili
ma pani szalone teorie, ale absolutnie żadnych dowodów!
Ale są dowody.
W sypialni Xaviera jest ukryta kamera.
Jest w oku Oatesa w plakacie Private Eyes.
Wiedziałeś, że w domu są kamery, które nagrały to, co zrobiłeś.
Co ty robisz?
Musiałeś to wykasować.
NAGRANIA SKASOWANE
Nie, nie, nie.
To próbowałem wam powiedzieć.
Wciąż miałeś telefon Xaviera.
Napiszę wrednego tweeta.
Twój telefon jest w etui.
Ze złotym napisem „Yasper” i znakiem dolara zamiast „S”.
Wtedy miałeś telefon bez etui.
KAMERY – FORMATOWANIE
Użyłeś telefonu Xaviera, by skasować nagrania
i by to wyglądało na błąd Danner.
Ja nie popełniam błędów.
Okej. Mówicie, że zabiłem Xaviera, ukradłem jego telefon i zatrzymałem go.
Po co bym go zatrzymał?
By skopiować jego pomysły na piosenki.
Pogodziłem się, że byłem pod tobą
Zo-o-o-ë
Dobra akustyka w łazience.
Nie mogłeś wysłać ich mailem. Pewnie sprawdzą jego skrzynkę.
Sprawdzamy to.
Sam cię widziałem pod prysznicem.
Odtwarzałeś je na jego telefonie i nagrywałeś na swój.
- Czemu jesteś pod prysznicem? - Hej.
Jest tu świetna akustyka.
Przysięgam, że nie mam telefonu Xaviera.
Jak kiedyś. Sprawdź kieszenie. Przeszukaj mu kieszenie.
A masz nakaz przeszukania?
- Nie potrzebuję… - Wkładasz łapy do kieszeni?
Nie potrzebuję nakazu.
Mam dwa telefony. To przestępstwo?
Jeden firmowy, drugi dla przyjaciół.
Wykasuję was z tego dla przyjaciół.
To nie jest telefon Xaviera.
Włącz dźwięk…
- Zrób to. - …i włóż do kieszeni.
Chcecie się zabawić? Ja chcę.
Bo robisz ze mnie głupka.
Przyszliście tu, żeby się zabawić.
Ale nie bawicie się, bo ktoś chce być sławny.
Więc zmieńmy to i zabawmy się.
Macie numer telefonu Xaviera?
Pokaż.
Chudy gnojek.
- Ciekawe. Jesteście gotowi? - Tak.
Dobra. Jedziemy.
Powiedziała X znalazł punkt G
Mamy go!
Wiedziałam!
To on!
- Tak! Mamy go! - O Boże.
- Wiedziałam. Mówiłam. - Nieźle, kochanie.
- Nieźle. To moja żona. - Stary.
Niczego nie rozumiecie. Niczego.
Wszyscy macie swoje historie, co?
Ale Xavier zawdzięczał…
Zawdzięczał mi wszystko.
Dałem mu karierę. Dałem mu imię.
Dałem mu imię. Pamiętacie? A on mnie chciał wyrolować.
To ja powinienem być gwiazdą. To ja miałem odnieść sukces.
To ja miałem być sławny.
Prosiłem tylko o trochę uznania.
Troszeczkę. To za dużo?
Nie zasługuję na to? Pomogłem mu zacząć.
Czemu nie mogę dostać choć trochę?
Chciał mnie wyrolować.
Nie wzbogaci się na moim tekście. Nic z tego.
„Jak dobra jest ta impreza?” to mój tekst!
To idealne podsumowanie radosnej muzyki! To jest moje!
I jest coś, o czym nie pomyśleliście.
Co?
- Ruchy! Ucieka! - Łapać go!
Podejrzany ucieka!
- O Jezu. - Zasłużyłeś sobie.
Nie chciałem, byś wziął na siebie winę.
Nie taki był plan.
Dlatego wzbudzałem wątpliwości.
Jesteś moim przyjacielem.
Przyjaciel by tego nie zrobił.
Wstawaj.
Przepraszam.
Zaraz go zabiorę.
Mówiłam, że możesz mi zaufać.
Gdy oskarżyła pani Bretta…
Nie uważałam, że masz z tym coś wspólnego,
ale musiałam się upewnić, bo byłeś w zmowie z Yasperem.
Zoë powiedziała mi, że jesteś dobrym człowiekiem,
i sprowokowany, zrobisz to, co słuszne.
Chciałam sprawdzić, czy skłamiesz, by siebie chronić.
Nie skłamałeś.
Dzięki.
Mogę cię polecić w wydziale,
jeśli rozważałbyś karierę w policji.
Mógłbyś rozwiązywać zagadki i ratować życia.
Dzięki. To nie mój krąg zainteresowań,
ale gdyby potrzebowała pani pomocy przy sprawie,
to moja wizytówka.
Mocno dziś zmokłem.
Spoko.
Tak.
Zabierzmy go stąd. Szlag!
Czy to płyn owodniowy Jenn 2, na którym znowu się poślizgnęłam?
Obrzydlistwo!
- Okej, kapitan tu jest. - Okej.
Możemy prosić o oświadczenie?
Jestem gwiazdą.
Hej! Posłuchajcie mojej muzyki!
@Yazzmatazzsixtynine. Tam jest zajawka.
Śpiewający chłopak
Danner, co się tu dzieje?
- Kapitanie… - Hej.
- Aldrin! Miło cię znowu widzieć. - Mad Dog.
- Tak. - Słyszałem, że tu jesteś.
Wciąż sprawiasz kłopoty.
Przykro mi. Spóźniłeś się.
Złapałam zabójcę. Przyznał się.
Wcale nie.
Leciałeś tu aż z LA?
To możesz zawrócić i wrócić na samolot.
- Przepraszam. - Miło,
że grasz zespołowo, mistrzu.
Przepraszam…
Skape Diem, jak dobra jest ta impreza?
Stul pysk!
- Kapitanie, muszę po coś pójść. - W porządku.
- Przepraszam, muszę… - Jak się masz?
Chelsea. Hej.
Chcę tylko powiedzieć…
Przepraszam, że nie byłam dla ciebie miła, jak powinnam.
Masz w sobie mnóstwo gniewu.
To przez ciążę.
Ale ty tak nie masz, skarbie. Odczepisz się od mojej żony?
Tak. Mam to gdzieś.
Świetnie. Przyjaciółki?
Nie.
Hej, mała.
Tata!
- Na razie, Walt. - Walt? Zapamiętałaś moje imię.
Teraz nikt go nie zapomni.
- Walt. - Tak, Walt.
Walt.
Dziś są moje urodziny.
Wszystkiego najlepszego, Walt.
Chcesz gdzieś iść na śniadanie?
- Auto Yaspera wciąż… - Tak, chcę.
Zabieram to do laboratorium. To dowód.
Myślałem, że to prezent. To… Tak.
Pa, Mags.
Przepraszam.
- Hej, mogę prowadzić? - Tak.
Dobra, idziemy. Gotowa?
Mama i pan głupkowaty się przyjaźnią?
Tak.
Lubię go.
Ale nie jest taki fajny jak tata, prawda?
Teraz mówisz: „Nie ma mowy”.
- Nie ma mowy. - Tak! I o to chodzi.
Okej, zjadę tu na chwilę.
- Okej. - To koniec wycieczki?
Tak.
- Wysiadaj. - Wysiadać? W takim razie…
- Było… - Miło cię znać.
- Było miło cię znać? - O Boże.
To była szalona noc.
To była szalona noc, ale…
Oto jesteśmy.
Gra muzyka i…
jesteśmy sami,
i zastanawiam się, czy kiedykolwiek się odważysz?
To znaczy… Chcę, ale ktoś dziś umarł.
- Tak. - Ktoś inny poszedł do więzienia.
Jasne.
To nie do końca są afrodyzjaki.
Tak.
Ale, wiesz…
To może za kilka tygodni,
gdy będzie spokojniej, moglibyśmy…
Hej. Walt.
Wybaczcie, że przeszkadzam.
Moglibyście najpierw odwieźć mnie do domu?
Napisy: Agnieszka Otawska