Afterparty
Okej, możesz mnie nazywać kelnerką, bo wyłożę kawę na ławę.
Czy okłamałam dziś kapitana?
Tak.
Czy okłamałam ciebie?
Tak.
Ale jesteś moim słodziakiem.
Moim wszystkim.
Nie. Nie rób mi tego teraz.
Jestem tak blisko rozwikłania tej sprawy.
Stracisz odznakę.
Okej, system jest popieprzony.
- Nie kumam. Co się dzieje? - Dlatego to robię.
Danner nie prowadzi tej sprawy.
- Przysyłają kogoś innego. - Wariactwo.
To dobrze dla ciebie, nie? Nie może cię aresztować.
- To chyba tak nie działa. - Działa, bo…
- Hej. - …nie powinno jej tu być.
Hej, Zoë.
- Jak poszło? - Czego słuchacie?
Słuchamy muzyki Xaviera.
Żeby go jakoś uhonorować.
Nie mówcie, że lubicie muzykę Xaviera.
- Boże, nie. - O nie.
Słyszałaś ballady? Albo „Pussy Hole”?
- Cudowna. - Tytuł mnie odrzucił.
Słyszałaś „Orgasm”?
Nie. Jak leci?
- Jak leci? - Tak.
O nie, będzie kolejny hit
Gdzie się podział?
On to umie tworzyć hity, co?
Co do tej składanki…
Powinienem był ci ją dać. Nie miałem odwagi.
Szkoda, że nie wiedziałam.
Może wszystko potoczyłoby się inaczej.
Może.
Dzięki, że się za mną wstawiłaś.
- To było słodkie. - Co?
Skąd wiesz, że się za tobą wstawiłam?
- Ponieważ… - Bo… Jak…
- Jak usłyszał? - Podsłuchiwaliśmy.
Jak?
Gdy wszedłem, zostawiłem tam swój telefon,
zadzwoniłem do Yaspera i wszystko słyszeliśmy.
- Spójrz. - O Boże.
- To odważne. - Chyba tak.
Gadają tam teraz i ich słyszycie?
Chcesz posłuchać?
- Mogę? - Tak. Okej.
Yasper, daj Zoë swoją słuchawkę.
Nie chcę. Robi się ciekawie.
Możesz dać jej słuchawkę, żebyśmy posłuchali razem?
Może powinnaś wziąć moją.
- Może tak być? - Jego inicjatywa.
To powinno się znaleźć w twoim uchu.
Dziękuję.
- Boisz się zarazków? - Śliny.
- Tam jest najwięcej zarazków. - Cóż…
- Miłego. - Dzięki.
- Nie mogę… - O Boże.
Co mówią?
- Kłócą się. - Dasz nam chwilę?
- Nic nie słyszę. - Sekundę, stary.
Aldrin Germain? „Zastępstwo”?
- Ten detektyw z LA? - Tak?
Znam go.
I co? Wszyscy go znają. Rozwiązał sprawę morderstw z La Brea Tar Pits.
Kręcą na ich podstawie serial. Z najlepszą obsadą. Posypią się nagrody.
Nie!
Mówię, że ja go znam.
Chodziliśmy razem do akademii policyjnej w LA.
Nim się dowiedziałam, jakie to wszystko jest popieprzone.
Co robisz?
Nie sądziłam, że będę gliną.
Nie opowiadaj swojej historii.
Ale mój tata był gliną.
Jego tata też.
Byłam córusią tatusia.
A on nie chciał, żebym została gliną.
Mówił, że to nie dla dziewczyn.
Ale gdy zmarł, wszystko się zmieniło.
A ja postanowiłam, że chcę pomagać ludziom tak jak on.
AKADEMIA POLICYJNA LAPD
KADET LAPD
Więc wstąpiłam.
A tata miał rację. To prawdziwy klub dla chłopców.
- Jestem za tobą. - Okej. Wiem o tym.
Okej. Biegiem.
Jakimś sposobem dobrze sobie radziłam.
Góra. Dół.
Góra.
Dół.
Germain był prymusem. Szybki, bystry, dobrze się wspinał.
Szlag.
Dawaj, Mad Dog. Dasz radę. Wspinaj się.
- Mad Dog? - No dalej.
Okej.
Dobrze.
Wszystko dobrze?
- Tak, dzięki. - Tak.
- Dzięki za wsparcie. - O tak.
Wszyscy musimy skończyć przed czasem,
albo każą nam powtórzyć, więc…
Jasne.
Słuchaj, trzy piętra niżej…
Hej, Danner. Niezłe pompki.
Oparłaś się na kolanach. Widziałem.
Dobranoc, panowie.
Hej, daj spokój. Chodź z nami na drinka.
- Serio? - Tak, potrzebujemy kierowcy.
Szlag, zapomniałam zamontować dla ciebie fotelik.
Przykro mi.
Honor. Etyka. Zaangażowanie.
AKADEMIA KADETÓW LAPD ROCZNIK 2008
Nie było łatwo, ale udało mi się.
Pamiętajcie, to, co zrobiliście wczoraj,
nie jest tak ważne jak to, co zrobicie dziś.
Bo ludzie na was polegają.
Nie zawiedźcie ich.
Byłam częścią czegoś. Miałam pomagać ludziom.
SZEŚĆ LAT PÓŹNIEJ
Paczkę skradziono z ganku?
Tak, zamówiłam przez Internet.
To był jajowar.
Idealnie gotuje jajka. Wszystko robi sam.
Też taki mam.
- Kiedy to się stało? - Dwa dni temu.
Zrobimy wszystko, by go znaleźć.
I coś pani powiem, gdy go pani dostanie,
będzie pani robiła o niebo lepsze brunche.
Wszyscy będą zazdrościć faszerowanych jaj.
Bądźmy szczerzy, nie znajdziemy pani jajowej kuli.
- Jajowaru. - Dzięki, Danner.
Ludzie kradną paczki.
Jeśli nie złapiemy gościa na gorącym uczynku, to po sprawie.
- To nie był gość. - Co takiego?
To była dziewczyna. Nagrała ją moja nowa kamera w dzwonku.
Nieźle.
Mogę zobaczyć?
Ma zielone włosy?
Możemy dostać kopię tego nagrania?
Wrzuciłam je do Internetu. Ma je cały świat.
Nie rozumiem. Czemu nie zadzwoniła pani od razu?
Nie sądziłam, że coś zrobicie.
Ale potrzebuję waszego raportu,
żeby mi wysłali nowy.
Jasne.
187. Okolica Viewridge Drive.
Powiedziała 187?
O tak. Zabójstwo.
Jasna cholera.
Viewridge Drive to kolejna ulica.
Przepraszam za przekleństwo.
Pierdolę to.
Jedźmy. Co ty robisz?
Już idę.
JEDNOSTKA KRYMINALISTYCZNA
Tylu gliniarzy. To ktoś sławny.
Ale nie aż tak.
Może pisarz?
Danner. Kleyes. Nie.
Macie pilnować okolicy. Nikt nie wchodzi i nie wychodzi.
Odsyłajcie stąd gapiów.
Tak jest.
Czyj to dom?
Nie potrzebujesz tej informacji, by robić swoje.
Niech zgadnę, gość na ganku,
to mąż zmarłej?
Okolica. Już.
Jakaś sława ginie
w środku dnia w dzielnicy o niskiej przestępczości.
Dziewięć razy na dziesięć to przemoc domowa.
Mąż wraca do domu, nakrywa ją na zdradzie,
łapie za grabie
albo to coś do czyszczenia basenów.
Ale tutaj męża nie aresztowano.
Siedzi na schodach i płacze.
Coś tu się nie zgadza.
Mówiłaś coś?
Może się rozdzielimy i będziemy patrolować?
Tak, to dobry pomysł.
Zabójstwo.
Tak.
To jest najgłupszy… Nie wiem, czemu mi go dali na partnera.
Tricia! Trish! Hej!
Hej, Danner. Kopę lat.
Tak, tak.
Wypuszczają cię z laboratorium, co?
Co się dzieje? Ponoć to nie przemoc domowa.
Nie, to mąż ją znalazł.
Żona to Uma jakaś tam.
Mąż to Vaughn, scenarzysta.
Wiedziałam.
To się stało przy drzwiach. Wszystko nagrała kamera w dzwonku.
Dziewczyna w niebieskiej bluzie kradła paczkę.
Nie widać twarzy. Żona otworzyła drzwi, bum.
Miała zielone włosy?
Skąd wiedziałaś?
Jasna cholera.
Spytajmy gosposi, czy widziała tę w niebieskiej bluzie.
Tak dla jaj sprawdźmy najbliższych znajomych.
- Detektywie Germain? - Jezu.
- Przepraszam, że przeszkadzam. - Co jest?
Mad Dog Danner.
Wciąż na patrolach.
Wkrótce zostanę detektywem.
Ale nie tak szybko jak ty.
Ciebie po prostu wystrzeliło do góry.
Wiesz co? To zamknięte miejsce zbrodni, więc…
Mam coś, co może ci się przydać.
Okej, Mad Dog.
Zaskocz mnie.
W okolicy ktoś zaczął kraść paczki.
Mam nagranie, gdy skradziono jajowar.
Zawsze idealnie gotują jajka.
Nagrała to kamera w dzwonku dwie ulice stąd.
- Skąd to masz? - Właścicielka wrzuciła do Internetu.
Niebieska bluza. Zielone włosy.
Być może to jej szukamy.
Jestem pod wrażeniem. Większość ludzi tu ma to w dupie.
Łażą dumnie po okolicy,
jakby odznaka miała im wynagrodzić małego ptaszka.
A ty? Wmanewrowałaś się na miejsce zbrodni.
Dałaś z siebie wszystko. Podoba mi się to.
Ludzie na nas polegają i nie chcę ich zawieść.
A do tego nie mam ptaszka.
Wierzę ci na słowo.
Spójrz.
- Co? - To twoja dziewczyna?
Niebieska bluza, zielone włosy.
Wygląda na białą. Znaczy, widać czarno na białym.
Kto wie? Może nam się poszczęści
i dzięki nagraniu zidentyfikujemy tablice rejestracyjne.
Dobra robota, Danner.
Zawodowcy się tym zajmą.
Mogę odzyskać telefon?
Detektywie, mój telefon.
Detektywie?
Nie mogę tu wejść bez tych cosiów na buty.
Ty ich nie zamierzasz zakładać?
Nie przestrzegasz protokołu? To ja też nie będę.
Danner, co to ma wspólnego z tą sprawą?
- Jaki to ma związek? - Za duże napięcie.
- Ma. Daj mi skończyć. - Nie mamy czasu.
- To ważne. - Co mówią?
Powiemy ci.
- Będę tu. - To tak…
Czemu jesteśmy w Parku Echo? To nie nasz teren.
Sprawdziłam tablice w bazie.
- Mam adres. - Germain nie miał się tym zająć?
Wiem. Chcę pomóc.
Dać z siebie wszystko.
O cholera.
- Gorące. - To ten wóz.
To tamten samochód.
Czekaj. Mam latte na broni.
Strzelałeś z niej kiedyś?
W terenie nie.
Ale upiłem się na weselu kuzyna
i władowałem magazynek w poduszki dekoracyjne.
Panna młoda nie była zachwycona.
Na pewno nie jesteś z Florydy?
Z Arizony. To taka Floryda Zachodu.
Zrób to.
Policja.
To pański wóz?
Biegnij!
Są w uliczce. Biegną w stronę uliczki.
Przyjąłem. Jestem w aucie.
Stój! Lepiej się zatrzymaj.
Mogę tak cały dzień. Uprawiałam biegi przełajowe.
Stać!
- Rzućcie broń i ręce do góry. - Pod płot. Ręce do góry.
Mam receptę na trawkę.
Nie obchodzi nas trawka.
- Masz broń? - Nie.
Nie zadzieraj ze mną.
Partnerze.
Daj spokój. Mamy z nimi porozmawiać.
Mężczyźni, co? Zaczynają gonić
i od razu chcą się bić.
Co wy sobie wyobrażacie? Tak chodzić z marychą?
- Jak masz na imię? - Willow.
To z filmu?
Tak. Z jakiegoś powodu mojej mamie bardzo się podobał.
Val Kilmer dał w nim czadu.
Jak się nazywała jego postać?
Madmartigan?
Tak. Pomagał Willow.
Niektórzy nazywają mnie Mad Dog.
I ja pomogę tobie.
Opuść ręce.
„Valerie”? Kto to? Dziewczyna?
Mama.
Jesteście ze sobą blisko, co?
Zmarła w zeszłym roku.
Przykro mi. Pewnie ci ciężko.
Co robiłaś w Studio City?
Cholera. Nie rozmawiam z tatą.
To ja płacę za szkołę siostry.
Jest genialna czy coś.
Dostarczam jedzenie.
I tak, ukradłam paczkę z ganku kilka dni temu,
ale był tam głupi jajowar.
Chwila. Nazwałaś go głupim? Nie jest głupi.
Nie sądziłam, że policja się przejmie. Nikt nie ucierpiał.
A jednak ktoś ucierpiał.
Został zamordowany.
O czym pani mówi?
Spójrz na nią. Dąsa się.
POKÓJ PRZESŁUCHAŃ
Przerażona.
Wygląda uroczo jak ci z filmów o X-Menach.
Dobra robota, Danner.
Dzięki.
Ale nie wiem. Mówiła, że wczoraj nie była w Studio City.
I chyba jej wierzę.
Mamy ją na nagraniu. To pewniak.
Tak, ale coś mi nie pasuje.
- Chcesz pomóc ją przesłuchać? - Serio? Dodasz mnie do sprawy?
Nie, to moja sprawa.
Ale pomyślałem, że pokażę ci coś,
czego nie uczą na szkoleniu. Chcesz być detektywem?
A czy czarne kobiety mają czarne włosy?
Powinieneś znać odpowiedź.
- Brzmi tak. - Odpowiedź brzmi tak.
Rób to, co ja.
Jeszcze nie sprzedałam jajowaru. Mogę go oddać?
Nie obchodzą mnie skradzione paczki, okej?
Obchodzi mnie za to
żona producenta jednego z najlepszych seriali o gliniarzach,
która popełniła jedno przestępstwo: otworzyła drzwi, gdy kradłaś paczkę.
- Więc ją zabiłaś. - Nie zabiłam jej.
Nie wiem, o czym pan mówi. Przysięgam.
To czemu na miejscu zbrodni są twoje odciski palców?
Nie! To niemożliwe.
Nie. Na Instagramie są zdjęcia.
Z chłopakiem pojechaliśmy na wystawę w Eagle Rock.
To daleko od Studio City. Niech pan sprawdzi, @willowywave.
Nie lubię tych portali. Wyzwalają najgorsze.
Lubię Facebooka. Łączy z ludźmi z przeszłości,
którzy mieli cię za idiotę w liceum.
- Proszę! - Znalazłam.
Tak, duży, stary obraz na ścianie.
Co to jest? Pegaz czy jednorożec?
- Pegazorożec. - Okej, pegazorożec.
Ale wiesz, co jest ciekawe? Ma na sobie czerwoną bluzę,
nie niebieską.
Widzicie? Nie zrobiłam tego. Mówiłam prawdę.
A co? Jest inna zielonowłosa dziewczyna w niebieskiej bluzie,
która była w okolicy?
Tak, ale to by było dziwne.
Jechać aż do Studio City,
przebrać się, zabić kogoś,
wracać, znowu się przebrać…
Mad Dog!
- Przestań. - Wszystko dobrze?
Może idź nam po kawę?
Piłam kawę jakąś godzinę temu…
Ja bym chętnie wypił.
Tak jest.
Nie sądzę, że chciałaś kogoś zabić, okej?
Byłaś na haju, niespokojna, zaskoczyła cię i wybuchłaś.
Jeśli się przyznasz, będzie ci łatwiej.
Danner?
Chciałam spytać, czy z cukrem, śmietanką…
Tłustym kozim mlekiem i odrobiną kakao.
Szlag, brzmi, jakbym miała iść do kawiarni.
Mówiłam… Mówiłeś o kawie…
W porządku.
Coś było nie tak. I nie chodzi mi tylko o kawę.
Odciski palców.
Wiedziałam.
Jak można zostawić odciski, gdy się nosi rękawiczki?
Ale czemu miała rękawiczki wtedy,
a dzień wcześniej nie?
Zbliżenie.
Kleyes, ta kobieta wygląda na zaskoczoną czy zdezorientowaną?
Okej.
Ja myślę, że na zdezorientowaną,
jakby może rozpoznała zabójcę.
To może być naśladowca. Tak, zerknę na drugie nagranie.
To chyba naśladowca.
Mówisz do mnie?
Nowa piosenka Linkin Park. Czadowa.
Gdy mój partner grał na powietrznej perkusji,
ja szukałam odpowiedzi.
Przepraszam, że przeszkadzam w takim trudnym czasie.
LEGALNY BEAGLE
Nie, w porządku. Zawsze mam czas dla stróżów prawa.
Bardzo was wspieram.
Na pewno widziała pani mój serial Marshall Law?
Tak. Czwartki o 21.00 po Burden of Ruth.
Beznadziejna godzina. O 21.00 są komedie.
Przygodowe o 22.00, ale nie słuchają.
Detektyw Germain mówił, że kogoś aresztowaliście?
Tak, pojmaliśmy podejrzaną.
Co za ulga.
Ta cała sprawa jest potwornie przytłaczająca.
Mam nadzieję, że to mi pomoże pogodzić się ze stratą.
Chcę tylko uzupełnić pewne informacje.
Jestem typem człowieka, który lubi stawić kropki nad „i”.
Stawiam kropki nad „j”…
Jak mogę pomóc?
Zastanawiałam się,
czy ktoś żywił urazę do pańskiej żony?
Myślałem, że to złodziejka.
- Kobieta z zielonymi włosami? - Wszyscy tak myślą.
Chcę mieć pewność, że to nie naśladowca.
Nie ktoś, kto widział film w Internecie
i pomyślał: „Hej, ja mogę tak zrobić”.
I udawał złodzieja.
Mówi pani, że sprawa jest otwarta?
Każda jest do momentu skazania.
- Jestem podejrzany? - Nie to powiedziałam…
Wiem, jak to działa. Piszę scenariusze.
Tak jest w każdym odcinku.
Mówiłem, że w czasie morderstwa byłem na planie.
Kręciłem serial, namawiałem aktora, by wyszedł z przyczepy,
bo narzekał na godziny.
Moja żona zmarła, Gary!
A byłem z tobą zamiast w domu!
- Proszę się uspokoić. - Kilka godzin później…
- Przystopujmy trochę. - Znalazłem żonę…
- Nie! - …martwą w jadalni.
Nie mówię, że jest pan podejrzany, okej?
Zabójca miał rękawiczki.
Nie chciał, by znaleziono jego odciski palców.
Pan tu mieszka, pańskie odciski są wszędzie.
Po co zakładałby pan rękawiczki?
Chcę się dowiedzieć,
czy jest ktoś, kto chciałby, by pańska żona zginęła?
Halo? Vaughn?
Cześć.
- Hej. - Tak mi przykro.
Okej.
- Kiepski moment? - Nie. Proszę.
To Tatiana, kostiumolożka. Pracuje przy Marshall Law.
Ładna sukienka.
Oraz Waikiki Medical i ostatnio też Fire.
To detektyw…
Jeszcze nie jestem detektywem.
Funkcjonariuszka Danner.
Detektyw Germain panią wysłał?
Pozwolę państwu wrócić do rozmowy.
Moje kondolencje.
Bardzo dziękuję.
Tak.
- Podoba mi się ta sukienka. - Dzięki.
Według naszych zasad nie możesz mnie tknąć.
CULVER CITY, KALIFORNIA
Powinieneś wiedzieć,
że gram według własnych zasad.
Zabieraj łapy, puerco.
Nie mów tak do mnie.
Ale jeśli chcesz zrobić frittatę, to trzeba rozbić kilka jaj.
Następnego dnia poszłam na plan Marshall Law.
Serialu, który był idealnym przykładem tego,
jak źle telewizja pokazuje policję
w oklepany sposób w ciągu 44 minut.
Gadaj.
Okej, będę gadał.
Tylko mów prawdę, ese.
Bo zadzwonię po wsparcie,
a oni spuszczą ci łomot.
Przepraszam.
Nie powinno mnie tu być.
Szukam Tatiany.
A przy okazji, nie tak działa policja.
To nie tak.
Nie idzie ci najlepiej.
Były jakieś zmiany, o których nie wiem?
- Cięcie. - Hej, co tu robisz?
Możesz stanąć z tyłu z innymi statystami?
Nie jestem…
- Szukam Tatiany… - Tatiana. Jasne.
Kostium wygląda dobrze.
To nie jest kostium, tylko mundur.
Prawdziwy glina. Podoba mi się, jak grasz.
- Może pani zabrać rękę? - Uwielbiam statystów.
Okej. Klepnęła mnie pani w tyłek?
Problem z kostiumem?
Nie. Czemu wszyscy myślą, że jestem aktorką?
Czekaj. To prawdziwa policjantka.
Miło panią widzieć.
Chodzi o żonę Vaughna? To takie smutne.
Przepraszam, że przeszkadzam w pracy,
ale chciałam wiedzieć,
gdzie byłyście we wtorek w porze lunchu?
Jemy pod namiotem.
We wtorki jest chili.
Chili?
Tu po lunchu pewnie jest ciekawie.
Tatiana jest weganką, więc robi sobie sałatkę.
Czyli nie siedzi pani pod namiotem ze wszystkimi?
Nie, siedziałam. Wielka sałatka pod namiotem.
Jadacie razem lunch? Codziennie?
Cała ekipa? Nawet Vaughn? Vaughn też tam był?
Nie. W trakcie lunchu Vaughn śpi w przyczepie.
Dobrze, że odpoczął, bo kilka godzin później…
Biedactwo. Pewnie od tamtej pory nie spał.
Fajne bluzy.
Czy on często tu przychodzi?
Nie, zwykle pokazujemy mu zdjęcia.
Przyszedł w poniedziałek, pamiętasz?
Pożyczyć kilka rzeczy na kostium dla siostrzeńca czy coś.
- Tak. - Co wziął?
A co? Jest podejrzany?
Jestem dokładna. To tyle.
Pozwolę wam wrócić
do umacniania kulturowych stereotypów.
Okej. Miłego dnia.
Podoba mi się twoja fryzura.
Przypomina mi Wendy’s. Wiesz, logo tej burgerowni?
- Wszyscy mi to mówią. - Urocza.
Hej.
Co ty, do diabła, wyprawiasz? Przesłuchujesz męża zmarłej?
Wykazuję inicjatywę.
- Daję czadu. - Nie. To nie jest urocze.
Ogłosiliśmy aresztowanie zabójczyni.
Tej laski od marychy.
Willow?
Nie. Znalazłam coś. Uważam, że jest niewinna.
Jest złodziejką.
Narkomanką.
Ona to zrobiła. Koniec, kropka.
Woli przyjąć ugodę, niż ryzykować odsiadkę.
A ty mi spierdolisz statystyki.
Zrobiłem wrażenie na Vaughnie
i chce mnie na konsultanta.
Nie spieprz mi tego!
Nie chcesz się upewnić,
że aresztowałeś właściwą osobę?
Myślałem, że chcesz zostać detektywem.
Bo takie akcje donikąd cię nie zaprowadzą.
Szukasz detektywa?
Nie znam cię.
Ja nie… Spoko.
Wiesz, czemu nazywam cię Mad Dog?
Bo trzeba cię uśpić.
O rety.
„Trzeba cię uśpić”.
- Stul pysk. - Okej.
Danner. Ponoć nie grasz zespołowo.
Co? Nie. Staram się postąpić słusznie.
W tym wydziale musimy się wspierać.
Uważasz, że miał romans?
Widziałam, jak patrzył na tę kostiumolożkę.
Znam to spojrzenie.
Czemu to sprawdzasz?
Co chcesz osiągnąć?
Nie wiem.
Ale Germain ma się za Bishopa Marshalla.
Zawsze ma rację.
Łamie zasady. Aresztuje gówniarzy.
To jest bardziej skomplikowane.
Jesteś policjantką od sześciu lat
i wciąż nie jesteś detektywem.
Może tata miał rację.
Możesz wrócić do nauczania.
Muszę kończyć, mamo. Pa.
On nie pęknie.
Niech się pan pójdzie przejść.
Zacznie mówić.
Nie widzi cię.
Wie, że tu jestem.
Ten serial jest do dupy.
Nie mogłam odpuścić.
Przepraszam. Pan jest adwokatem Willow Landy?
Mogę jakoś pomóc?
Tak. Chciałabym o czymś z panem porozmawiać.
Proszę spojrzeć.
Powiedziałam mu, co wiedziałam.
Uważa pani…
Vaughn widział to nagranie,
wypożyczył kostium z planu,
pewnie włożył sobie skarpetki w stanik.
Udawał złodziejkę paczek.
Ukrył twarz przed kamerą,
zabił żonę,
bo dowiedziała się o romansie.
Miał ten sam kostium, ale dodał rękawiczki.
Nie po to, by nie zostawić odcisków,
ale dlatego, że nie ma tatuażu na ręce.
Willow ma wytatuowany napis „Valerie”, który widać na pierwszym filmie.
To imię jej mamy. Valerie.
Przykro mi…
Wiem, jak to brzmi, ale proszę nie skreślać tej dziewczyny.
Proszę pogadać z jego współpracownikami.
Pożyczył kostium dla siostrzeńca.
On nie ma siostrzeńca.
Ma jedną siostrzenicę, dość krępą,
ale żadnego siostrzeńca.
Dobrze. Sprawdzę to.
Dzięki. Proszę nie mówić, że wie pan to ode mnie.
- Nawet pani nie znam. - Świetnie.
Wszystkim o tym powie.
I powiedział.
Przenieśli mnie do archiwum.
Bez szans na awans.
Ale niefart. Dzięki, że grasz zespołowo.
Ale było warto,
bo oddalono sprawę Willow.
Różowe. Podobają mi się.
Adwokat mówił, że dzięki pani wyszłam.
Gość nie umie dochowywać tajemnic.
Tak.
A tak na poważnie – dziękuję.
Tylko pani mnie słuchała.
Chcę, by pani wiedziała, że oddam jajowar. Obiecuję.
Zatrzymaj go.
Pani Pattendole dostała już nowy.
Zasługujesz na dobre faszerowane jaja.
Fajnie. Nigdy takich nie jadłam.
- Naprawdę? - Nie.
Coś ci powiem, są pyszne.
Kroisz ugotowane jajko na pół, jasne?
- Okej. - Wyciągasz tę żółtą część.
Wrzucasz do miski, mieszasz, dodajesz ziół i przypraw.
Wiesz, czosnku, soli, trochę papryki…
Posypujesz po wierzchu. Ja lubię dodać jeszcze olej.
- Potem oliwki… - Danner!
Co z Vaughnem? Poszedł siedzieć?
Nie. Nie było dość dowodów.
Odeszłabym, ale nie zaakceptowałabym tego,
rozumiesz mnie?
Przeniosłam się tu, by zacząć od nowa.
Koniec z przeszłością, nowy wydział.
Okej, okej.
O co ci chodzi? O to, że Aniq jest niewinny?
- Nie wiem. - Nie wiesz?
Ale wiem,
że jeśli tego nie rozgryziemy, nim dotrze tu Germain,
Aniq pójdzie siedzieć, czy jest winny, czy nie.
- Tak jak chciał zrobić z Willow. - Nie.
Myślę, że zmiękłaś przy Aniqu,
bo uważasz go za bratnią duszę.
- A on tobą manipuluje. - Może.
Wiedziałem.
Twój chłoptaś podsłuchuje nielegalnie bez zgody.
Podsłuchuje innych,
by przygotować alibi.
Chwilkę. Hej, Aniqu. Tak, tu Culp. Mam cię.
O nie.
- Co? - O nie. Mam przerąbane.
Co się stało?
- Posłuchaj. - Nie mogę…
- Nie uważam, że to zrobiłeś. - Dziękuję.
Może odwiedzisz mnie w więzieniu.
Nie wiem, czy pozwolą ci przynieść mi pilnik…
- Chodź. - Mówcie, co się stało.
Nie możecie iść.
Nie myśl tak, okej?
Oddychaj.
Ty i Chelsea byłyście na schodach.
Widziałybyście, gdyby ktoś wszedł tam przede mną.
Pamiętasz, jak mówiłeś, że w escape roomach lubisz to,
że czujesz się w nich bezsilny… jakbyś utknął?
Ale w końcu każdy znajduje wyjście.
Tak powiedziałeś.
To słodkie.
Cześć.
Hej.
Nigdy nie widziałem wschodu słońca.
Co za widok.
Jesteśmy w trakcie…
Dziękuję.
Przyznaję, że Aniq zrobił kilka rzeczy,
przez które wydaje się winny.
- Ale… - Danner, Danner.
Gdy słyszysz stukot kopyt, myśl, że to konie, a nie zebry.
To zagadka? Wiesz, że jestem dobra.
Zwykle najprostsza odpowiedź jest właściwa.
W tej sytuacji to Aniq.
Ale gdy słyszysz stukot kopyt w Tanzanii,
dziewięć razy na dziesięć to będą zebry.
O Boże.
- Twoje teorie są pogmatwane. - Może uciekły z zoo.
Widziałeś Madagaskar z Chrisem Rockiem? Te wszystkie zwierzęta…
Uważasz, że producent telewizyjny przebrał się za kobietę
i udawał złodziejkę, by zabić żonę?
By to zrobić, musiałaby otworzyć drzwi
w momencie, gdy on chciał ukraść paczkę.
To nie ma sensu, skarbie.
- To ma sens. - Co?
- Właśnie! - Co? Co takiego?
Wiem, kto zabił Xaviera!
I jak to zrobił.
- Rozwiązałam to, Culp. - Co? Kto?
Okej, musimy tylko wyjaśnić kwestię peruki i Jennifer 2.
Nie ma na to czasu. Albo to rozwiązałaś, albo nie.
Nie przesłuchałam jednej osoby,
która pewnie zna odpowiedź.
Mamusiu!
- Maggie? Co tu robisz? - Dwa razy w jeden wieczór.
Wszystko wyjaśnię.
Kochanie, możesz zanucić swoją piosenkę?
- Tak. - Okej.
Ty pieprzony gnoju.
Jesteś prawie dwumetrową kupą gówna!
Napisy: Agnieszka Otawska