KRZYŻÓWKA
Boże, jak tu cicho!
Ktoś może coś powiedzieć?
- Cokolwiek. - Przepraszam.
- Nie ty. - Czy moja cicha kontemplacja
śmierci mojego syna jest dla ciebie za mało rozmowna?
O mój Boże.
Gdy czekamy na Sebastiana,
zagrajmy w grę towarzyską.
Ci, którzy nie zamordowali Edgara w jednej drużynie, a Grace w drugiej.
Wiesz co, Isabel?
To zabawne, że oskarżasz moją siostrę,
skoro trucizna, która go zabiła,
pochodzi z ogrodu twojej córki.
- Tak? - Tak. Trąba diabła.
To jeden z kwiatów ze stroików.
Lubię jego kolor.
Trąba diabła. Słyszałem, że używa się go jako psychotropu.
Szaman plemienia Aruk z Chile warzył małe dawki, by wywoływać wizje...
Okej, rozumiemy. Podróżujesz.
Co dokładnie sugerujesz?
Że moja adoptowana córka zamordowała własnego brata?
- Zamordowałaś Edgara? - Nie.
No i widzisz.
Vivian, zabiłaś mojego syna?
Co? Po co?
Rozumiem. To nie było „nie”, prawda?
Okej, mam pomysł. Może uknuliście to razem.
Chcieliście szybko dorobić się dużych pieniędzy.
Nie chcemy waszych pieniędzy.
Wszyscy ich chcą.
AFTERPARTY
Im więcej o tym myślę, tym jestem bardziej pewien, że to Sebastian.
Naprawdę? A dlaczego?
Edgar go w tajemnicy zwolnił. Szok. A do tego jest do bani.
Rozumiem, okej?
W tej chwili Grace wygląda na winną i byłoby słodko, gdyby facet,
który oczarowywał twoją dziewczynę, okazał się winny.
Ale, skarbie, bądź rozsądny.
Nie oczarował jej.
Myślisz, że oczarował?
Komisja naprawdę utrudnia nam życie.
To walka na miecze, Charles, a ja trzymam parówkę.
Wyciszę cię. Zaczekaj chwilę.
No proszę, złapaliście mordercę?
To panna młoda, która nie podpisała intercyzy?
- Masz chwilę na rozmowę? - Pewnie.
Z prawdziwą policją. Dajcie znać, gdy przyjadą.
A w tej chwili jestem zajęty.
Zbyt zajęty, by wyjaśnić, czemu Edgar cię wywalił?
Albo inaczej - zwolnił.
Porozmawiajmy.
Hej, jak idzie śledztwo?
Niezbyt dobrze.
Najpierw Isabel oskarżyła moją siostrę o zabójstwo.
A teraz oskarża moją mamę i całą rodzinę.
Przez co myślę, że ona to zrobiła.
Na zasadzie: „pod latarnią najciemniej”
w kwestii zabójstwa.
W zasadzie to znaleźliśmy informacje, które pogrążają Sebastiana.
Założę się, że razem otruli Edgara i dlatego nas o to oskarżają.
Musielibyśmy to udowodnić.
Dobra. To też zrobię.
Nie w tę stronę.
Nie wkurzaj mnie, a potem nie bagatelizuj.
Nie skończyliśmy. Ciao.
Dobrze. Wrócił.
Macie dziewięć minut do kolejnej rozmowy. Strzelajcie.
Edgar.
Tak. Chciał, żebym zrezygnował.
I tak, trzymałem to w tajemnicy, ale go nie zabiłem.
Nawet nie byłem na niego zły.
Nie po wczoraj.
Nie rozumiem. Skoro cię zwolnił, czemu przyszedłeś na jego ślub?
By zrozumieć, czemu tu jestem, musicie zrozumieć moją przeszłość.
Edgar i ja pochodzimy z różnych światów.
On z bogatej rodziny.
A ja dorastałem w przyczepie w San Bernardino.
W Kalifornii? Jesteś Brytyjczykiem.
Nie. Tylko brzmię jak Brytyjczyk.
Tak naprawdę jestem Amerykaninem.
- Że co? - Jasna cholera.
Dlaczego kłamałeś?
Bo wydaję się czarujący i inteligentny.
Komu wolelibyście dać pieniądze?
Temu frajerowi czy temu gościowi?
Temu drugiemu. Z nim chciałabym robić różne rzeczy.
Czemu przyszedłem na ślub?
Można powiedzieć, że miałem jeszcze jeden cel.
Oszukiwałem ludzi, odkąd byłem dzieckiem.
SKLEP NA ROGU
Wtedy byłem biednym nikim znikąd.
Ale byłem kanciarzem.
I miałem swoją ekipę.
Kuzyna Jaxsona.
I jego brata Judsona. Który też był moim kuzynem.
Co, do cholery? Poślizgnąłem się przez tę kałużę.
Rozwaliłem napój. Co to za sklep?
Mój tata jest prawnikiem, pozwie pana o cały majątek.
1994 KARTY KOLEKCJONERSKIE
Strzela mi w kolanie. Słyszy pan? Nie klikało.
Hej!
Małe gnojki! Niczego nie osiągniecie!
Mówię o życiu!
Byliśmy dobrzy, ale miał rację.
Odwalanie takich numerów z kuzynami było drogą donikąd.
Musiałem się stamtąd wydostać. I to szybko.
Lewe wyniki egzaminów i podrobione referencje,
i dostałem się do wypasionej szkoły z internatem.
Tam poznałem Edgara.
Był jednym z najbogatszych dzieciaków w szkole.
Co to jest?
Wiem, że patrzył na mnie z góry,
więc postanowiłem wypróbować wytworny, nowy akcent.
To?
To moja ulubiona rzecz.
Karta kolekcjonerska Justina Tundera.
Amerykański baseball. Uwielbiam go.
Tunder? To beznadziejny gracz z kiepską średnią uderzeń.
Ta karta jest bezwartościowa.
Na tej jest błąd drukarski.
Turder. Literówka. Ale numer.
Lubię żarty. Chcę ją mieć. Za ile?
Wybacz. Nie jest na sprzedaż.
Wszystko jest na sprzedaż.
Zagrajmy o nią.
Wygram, to ją wezmę. Ty wygrasz, weźmiesz mój zegarek.
Zegarek warty więcej od domu ojca?
Nie mogłem odpuścić.
Ale potrafiłem rozpoznać szwindel.
Nie pokonałbym go w jego grze.
CONNECT FOUR STATKI - RYZYKO
Ale Connect Four? Szachy biednych dzieci?
W to mogłem zagrać.
Cztery.
Jeszcze raz.
Do dwóch wygranych.
Jeśli ja byłem sprytny, Edgar bił mnie na głowę.
Zawsze zastawiał na mnie pułapkę, by móc wygrać.
Cztery.
A ten akcent to niezły pomysł, ale trzeba nad nim popracować.
Edgar mnie przejrzał.
Zabrał mi jedyną wartościową rzecz.
Ale nie byłem zły.
W grze życia Edgar był kasynem.
Dostał inne rozdanie niż my.
Jeśli nie możesz wygrać z kasynem, musisz się nim stać.
Przekonałem Edgara, byśmy połączyli siły. On był mózgiem, a ja twarzą.
I tyłkiem. I sześciopakiem.
Chętnie bym to zobaczyła.
Masz nakaz?
Co robisz?
Byliśmy świetną drużyną. Robiliśmy małe przekręty.
Hiszpański więzień, Zwrot Norseekee,
- nawet Rozdanie Mwamba. - Co?
Po studiach wykręciliśmy największy numer.
Całkowicie legalny fundusz hedgingowy.
Robiliśmy wszystko od zera.
Mieliśmy tylko pożyczone 2,4 miliona dolarów od ojca Edgara.
Byliśmy niepowstrzymani. Tonęliśmy w kasie.
Aż Edgar wciągnął nas w krypto.
Miałem wątpliwości, ale miałeś rację.
Bucefał daje radę.
Widzę, że poprawiłeś zabezpieczenia sejfu.
Są w nim klucze do mojej kryptowaluty,
która, jak zauważyłeś, jest warta sporo pieniędzy.
Chociaż...
mogłaby być warta więcej.
Zatrzymałeś 20% kapitału, choć mówiłem, byś zainwestował wszystko.
To było 20%. Ryzykowaliśmy.
Jedynym ryzykiem jest twój brak wiary.
- Kosztowało mnie to miliony. - Daj spokój.
Zwalniam cię, Sebastianie.
Nie mówisz poważnie. To było zabezpieczenie.
Krypto jest niestabilne. Chodzi o punkt widzenia.
Jak we wszystkim.
Spójrzmy na Mona Lisę.
To przeciętny portret kobiety, którą oceniłbym jako szóstkę.
A jednak wszyscy uznaliśmy, że to bezcenne dzieło sztuki.
Albo tę kartę kolekcjonerską, którą ci zabrałem,
gdy się poznaliśmy.
Dla niektórych, na przykład dla psa, to tylko kartonik,
ale ma ogromną wartość, bo jej ją przypisaliśmy,
dlatego nie możesz podważać moich decyzji.
Jesteśmy partnerami.
Jesteśmy razem od lat.
Odrzucisz to przez coś takiego?
Coś ci powiem.
Dam ci czas do poniedziałku, żebyś złożył wypowiedzenie,
bo nie chcę, żeby było dziwnie na ślubie w weekend.
Oczekujesz, że przyjdę na ślub?
Oczywiście. To tylko interesy.
Wciąż jesteś moim drużbą.
Szlag. To było okrutne.
To niepodobne do Edgara.
Był dla mnie bardzo miły.
To dlatego, bo niczego od ciebie nie chciał.
Nie miałeś dla niego żadnej wartości.
Nieprawda.
Zawiązałem mu muszkę, więc...
Uroczo.
W interesach Edgar był bezwzględny.
Pomogłem mu zbudować imperium, a on chciał się mnie pozbyć?
Nie mogłem się na to zgodzić, a ślub był idealną przykrywką.
Ale na tak duży skok
potrzebowałem wielkiego...
Teddy!
- Co, kurwa? - Ty wielki głąbie.
Jak się masz?
Tak, wybacz. Poszedłem się odlać.
Dwie minuty. Mów.
Mówiłem, żebyś nie brała tych stroików.
Wiem. Co zrobimy? Nie możemy ich stąd wynieść.
Posłuchaj. Spuścimy je w kiblu.
- W ubikacji? - Tak, bardzo ostrożnie.
- Tu jest ze sto kwiatów. - To po jednym na raz.
No proszę.
Możemy to wyjaśnić.
Czekaj.
Oczywiście.
Trzymaj się, brachu. Strzałka.
Na czym skończyłem?
Mówiłeś coś o zebraniu drużyny?
Drużyny grają w softball.
Gdy organizujesz skok, potrzebujesz ekipy.
Potrzebowałem zawodowych przestępców, których Edgar nie znał.
ZAKŁAD KARNY
Jest mi bardzo dobrze w więzieniu.
Zyskałem czas.
A tego potrzebowałem, by dokończyć album.
Gdy świat usłyszy, co stworzyłem
za tymi murami,
może mi wlepić drugie dożywocie,
bo będę winny rozwalenia systemu.
Jedno za popchnięcie...
- Drugie za śpiewanie - Jestem pańskim prawnikiem.
Te kraty nie utrzymają Te kraty
Chwila. Wytłumaczę.
Te kraty, te w więzieniu, te kraty nie utrzymają
piosenki, którą śpiewam. Teraz.
Słaba jest tu akustyka.
Może zabiorę pana pod prysznic? Tam akustyka jest świetna.
Co tak naprawdę znaczy „dożywocie”?
Bo już mi wystarczy tego miejsca.
To nasz kuzyn, Seabass, zawitał w nasze skromne progi.
Za co siedzicie tym razem?
Prostą kradzież. Judson to spierdolił.
Co? Nie, ty spierdoliłeś.
Ja miałem rozwalić, a ty ukraść.
Tak, ale lubię rozwalać, gnoju.
- Chłopaki. Hej! - Teraz mnie nie dorwiesz.
Przestańcie.
A gdybym powiedział, że was stąd wyrwę?
- Co zyskamy? - Nie chcemy łaski.
Potrzebuję was do roboty, a naczelnik jest mi winny przysługę.
To jest cel. Edgar Minnows. A to łup.
Ten sejf, tutaj.
Ukryty za trzema warstwami zabezpieczeń.
Taka robota? To przynajmniej...
DJ, kelner i najgłupszy aktor wszech czasów.
Oto jak to zrobimy.
Rzekomo DJ kiepsko się czuje.
Judson, może sprawdź, co u niego.
Kiepsko wyglądasz. Jedź do domu.
Firmie cateringowej brakuje ludzi.
Jaxson, może ty im pomożesz.
Potrzebuję czterech i pół minuty, by otworzyć sejf.
Trzeba odwrócić jego uwagę.
Pierwszy taniec? Robi się.
Czterech i pół? Długo. Tak trudno go otworzyć?
To prawie niemożliwe.
Najpierw klawiatura i jakieś dziesięć milionów możliwości.
Zostawcie to mnie.
Potem, skan siatkówki, ale nie Edgara.
Więc będziecie musieli...
Ukatrupić jaszczurkę i wyjąć jej gałki oczne? Spoko.
Co? Nie. Chryste.
Musicie odwrócić jego uwagę, a ja ukradnę jaszczurkę.
Dobra. Ale w pewnym momencie będę musiał komuś dokopać.
- Serio? - Trzeci poziom?
Pudło z koniem?
To pudło z koniem to stalowa skrzynia z sześcioliterowym kodem.
Jeszcze go nie złamałem.
Jak to?
Tak. Bez tego kodu jesteśmy jak Leo w Titanicu.
Seksowni, ale martwi w wodzie.
Złamię go, okej? Potrzebuję więcej czasu.
Idę na kolację.
Musiałem przekonać Edgara, że na weselu nie będzie dziwnie.
Nie sądziłem, że przyjdziesz.
Dlaczego?
W końcu jestem twoim drużbą.
Flirtowałem z druhną,
przedstawiłem gościa...
Ulysses.
A gdy ty oplułeś Vivian,
napiłem się i wymknąłem do gabinetu Edgara.
Ale po drodze...
Znam twój sekret, Vivian. Jeśli nie powiesz, ja to zrobię.
Edgarze, proszę. To nie takie proste.
Nie zgadzam się.
Chwila. Vivian miała sekret?
A to ciekawe.
Ale czy to zły sekret? Może coś zabawnego?
Nie wiemy, prawda? Pewnie się nie dowiemy.
Możemy ją zapytać.
Mów dalej.
Nadszedł czas na wykonanie pierwszej części planu.
Możecie sobie wyobrazić moje zaskoczenie, gdy odkryłem, że nie jestem sam.
Ale hej, czym jest skok bez konkurencji?
No proszę.
Wygląda na to, że złapałem cię na gorącym uczynku.
Sebastian Drapewood. Zastanawiałem się, kiedy się spotkamy.
Przyłapałem cię tam, gdzie cię nie powinno być.
Ja tylko szukałem termitów.
Przestań udawać. Wiem, po co tu jesteś. Chodzi ci o sejf.
O ten sejf?
Tak, ten. Jest tam ponad 200 milionów w kryptowalucie.
Chodzi ci o Bucefallusa?
Wiem o nim.
Moje pytanie do ciebie brzmi:
„Co to jest?”
Ale że co?
To wyraz złożony.
- Wiem, że fallus to męski... - Tak.
A ta część z Bucem...
Bucefał. To imię konia Aleksandra Wielkiego.
Ojciec Edgara miał na imię Aleksander
i, ponieważ był narcyzem, miał obsesję na punkcie Aleksandra Wielkiego.
A Edgar miał obsesję na punkcie ojca.
Ostatni kod!
To musiało być imię konia ojca Edgara.
Ale jak się nazywał ten cholerny koń?
Musiałem się tego dowiedzieć, nie budząc podejrzeń Edgara.
Niczego nie dotykaj.
Musiałem odstawić klasyczny numer na Don Juana.
Dobry wieczór. Nie mogłem spać. Pomyślałem, że może...
- Nie jestem zainteresowana. - Jasne.
Jak mówiłem, numer na Don Juana.
Cześć. Nie mogłem spać.
Może się napijesz?
Sebastian Drapewood. Co tu robisz o tej porze?
Oboje wiemy, co się dzieje o tej porze.
Nie wiedziałam, że to do mnie czujesz.
Może to ta miłość w powietrzu.
A może to...
białe wino i czosnek, którymi pachniesz.
Z Isabel?
Dla takiego łupu
robisz, co musisz.
Ujeżdżaj mnie tak, jak twój mąż ujeżdżał...
Jak się nazywał ten koń?
Co to ma być? Edgar cię do tego namówił?
Czy twój syn mnie wysłał, bym się z tobą przespał?
Wynoś się.
Mógłbym...
Wynocha.
Muszę wziąć spodnie.
Wyjdź, nim stracisz więcej niż spodnie.
Do widzenia.
Musiałem wrócić do domku, nie przyciągając uwagi.
Potrzeba więcej niż systemu zabezpieczeń
z reflektorami i czujnikami, by mnie złapać.
Musiałem się trzymać martwych punktów.
Kurwa.
Co, do cholery?
- Aniq? - Dzięki tobie
rodzice mojej dziewczyny myśleli, że bzykaliśmy się w krzakach.
Chciałbyś. Tylko gdy jestem pijany i w Europie.
Wchodźcie. Chcę wam coś pokazać.
Okej.
Co się dzieje?
To moje stroiki?
To dowód. Dowód, że Grace zabiła mojego syna,
a Vivian i Feng dostarczyli jej truciznę.
Inaczej po co mieliby te kwiaty?
- Mamy wyjaśnienie... - Wytłumaczę!
- ...dajcie nam mówić! - O Boże!
Co? Co was tak bawi?
Nie wiem. Ale też się śmieję.
Myślisz, że to dowód, bo nie znasz naszej mamy.
Mamo, opróżnij torebkę.
- Tak, pokaż im. - Okej...
- Okej. Tylko... Okej. - Zrób to.
- Mamo zrób to. - Ale...
Okej...
Nie wychodzi z restauracji bez słodzików.
Zabiera wszystkie.
To prawda, a nawet go nie lubi.
Jest za słodki.
Zabrała wszystkie stroiki, bo nie chciała, by się zmarnowały.
Tak. Nie jest morderczynią. Jest oszczędna.
Oszczędność to cnota.
Jesteś uosobieniem roztropności. Mam schować srebra stołowe?
- Daj spokój. - Musisz?
Ciągle jesteś nieprzyjemna.
Chwila!
W tym stroiku brakuje trąby diabła.
Czyli to była trucizna.
Wszyscy byliśmy na próbnej kolacji,
- czyli każdy mógł to zrobić. - Koń ją zjadł!
Każdy mógł to zrobić. Właśnie.
Był poranek w dniu ślubu,
a ja wciąż nie znałem kodu od pudła.
Ale musieliśmy zaczynać.
Panowie. Postaraliście się.
Jedzie pan na ślub? Nasz kierowca się nie zjawił.
Jadę.
Hej! Patrzcie, kogo znalazłem.
Ekipa była na miejscu.
Nadeszła moja kolej.
No proszę. A kto jest teraz twarzą operacji.
Potrzebuję spinek. Są w moim...
Mógłbyś przyprowadzić Aniqa?
Potrzebuję pomocy przy muszce,
a wygląda, jakby się znał.
- Ja ci zwiążę. - Wolę Aniqa.
Okej.
Wiedziałem, że mnie wyrzuci.
Dlatego podłożyłem długopis.
Jeden z głowy, zostały dwa.
Potrzebowałem kodu do pudła z koniem.
Tu jesteś. Całuśnik.
Daj spokój.
To była ostatnia szansa.
Isabel, co do wczoraj...
Wyrzuciłam twoje ubrania przez okno, poza bokserkami.
Zatrzymam je.
Dobrze. Posłuchaj, gdy pytałem o imię konia Aleksandra...
Nie, ty posłuchaj.
Powiedz Edgarowi, że wszystko pamiętam.
Koń nazywał się Nutmeg.
- Nutmeg? - Nutmeg.
Sześć liter. Kod. Po prostu ci go podała?
Tak, ale pojawiła się komplikacja.
Jak to nie będzie pierwszego tańca?
Wiesz, że Edgar nie lubi tłumów.
Musicie zatańczyć.
Jesteście teraz partnerami. Jesteście równi.
Nie pozwól mu odebrać, co twoje.
Chcę ten pierwszy taniec.
Teraz lepiej. Wybierz długą piosenkę i baw się dobrze.
Teraz potrzebowałem tylko jaszczurki.
Okej, mam pomysł.
Może jedno bez Roxany?
Aniq ją weźmie.
- Może tak być? - Jasne. Jest godny zaufania.
Aktor ma łup. Jaxson, wchodzisz.
Hors d’oeuvre?
Co to jest?
Ryba?
Chętnie.
Tuńczyk ahi i żółtopłetwy...
- Ciekawe. - ...to dwie nazwy tej samej ryby.
O nie.
Roxana?
Ty sukinsynu.
Judson, teraz ty.
Seabass, mamy problem.
Wybrali piosenkę na pierwszy taniec. Jest o 40 sekund za krótka.
To improwizuj, do cholery. Improwizuj!
Robi się.
Panie i panowie.
Bardzo proszę o uwagę.
Czas na pierwszy taniec państwa młodych.
Ale zanim zaczną tańczyć, chciałbym powiedzieć kilka słów.
Byłem DJ-em na wielu weselach.
Większość z nich rozpadła się jak tanie krzesła ogrodowe.
Tak, mówię o rozwodach.
Sam rozwiodłem się trzy razy.
Czwarty jest w trakcie.
Jeśli myśli, że dostanie skuter wodny,
to postradała, kurwa, rozum.
To nie ta działka prawa. Tym zajmuje się prawo morskie.
Ale gdy patrzę na tę parę, tak sobie myślę:
„To jest para, która spędzi całe życie w szczęściu”.
A to ich piosenka.
Hej, to był świetny toast. Muzyka też jest dobra.
Mogę tu z tobą zostać? Muszę dobrze widzieć.
A po co?
Dojdzie tu dziś do jakiegoś przestępstwa.
- O nie. - Zajmę się tym.
O cholera. Seabass, zgłoś się.
Seabass, zgłoś się.
Nie wiem, co...
Miałeś powiadomienie na sejf, co?
Przyszedłem po swoje.
Ale to już nie jest twoje. Uczciwie ją wygrałem.
To nigdy nie było uczciwe.
Zagrajmy o nią.
Jak za starych czasów.
Niech wygra najlepszy.
O Boże. S-E-C-4. Sebastian, Edgar, Connect Four!
Nic dziwnego, że tego nie rozgryzłem. To nie zagadka, a karta wyników.
Edgar spisywał je od lat.
Ale to nie tylko gra w Connect Four.
To była moja szansa na pokonanie kasyna.
Zaczynamy?
Nieważne, co robiłem,
zawsze wygrywał.
Zastawił na mnie pułapkę, jak kiedyś. Dwa sposoby na wygraną.
Obaj wiemy, jak to się kończy, Sebastianie.
Wybierz coś.
Wiesz co? Pozwolę ci ją wziąć.
Ale nie pozwolę ci wziąć całości, bo to by było zbyt ryzykowne.
Zatrzymam 20%, tak?
Tak.
Nazwę to zabezpieczeniem?
A teraz wynoś się stąd.
Na bank go zabiłeś.
Po co miałbym to zrobić?
Bo pociął twoją kartę.
Tyle że nie pociął, prawda?
Co? Ale jak?
Zamierzałem ją zabrać i zastąpić inną.
Nie mógł się zorientować, że zniknęła.
Więc kupiłem inną bez literówki.
Upewniłem się, że ja mam dwa sposoby, żeby wygrać.
Chciałem pobić Edgara w jego własnej grze.
To cała historia?
Czemu topiłeś smutki na afterparty?
Nie topiłem. Świętowałem.
Tak. Jedna rzecz może was zainteresować.
Gdy dotarłem do baru, widziałem, jak Ulysses robi coś ze szklanką.
Wszystko dobrze, kemosabe?
Jasne.
Co podać?
Shackletona.
Co Ulysses robił z tą szklanką?
Nie wiem. Ale on coś ukrywał.
Coś, czego miałem nie zobaczyć.
Muszę odebrać.
Nie zabiłem Edgara.
Zostawiłem miliony w tym sejfie.
A karta jest warta ile? Jakieś sześć cyfr?
Ma wartość sentymentalną.
Skończyliśmy?
Landon, popaprańcu. Jak się masz?
Pamiętasz, jak mówiłem, że nie powiem twojej żonie o nocy w Pradze?
- To jasne, że mamy zabójcę. - Nie mamy.
Co? To mamy czy nie?
- Nie. - Co?
Jego historię może potwierdzić tylko Edgar, a on nie żyje.
Musimy się dowiedzieć, o jakim sekrecie mamy Zoë mówił.
I o co chodzi z wujkiem i szklanką?
Chcesz przesłuchać rodzinę Zoë?
Nie. Nie możemy tego zrobić. Nie zabili Edgara.
Rozumiem, ale jeśli chcemy dotrzeć do prawdy, musimy być obiektywni.
Tak jak ty z Sebastianem?
Cały wywiad chciałaś go przelecieć.
Mówiłam to, co chciał usłyszeć.
Jest czarusiem. Myślał, że mnie oczarował.
Gdy ludzie czują się dobrze, tracą czujność.
To jest bardzo sprytne.
Wiem.
Ale miałem oczyścić Grace, a nie...
Zoë się to nie spodoba.
A jej rodzice muszą mnie polubić.
Nie popełniaj moich błędów.
Co to znaczy?
- Usiądź. - Co?
- Siadaj! - Już siedzę.
Muszę się do czegoś przyznać.
Nie byłam całkiem szczera, mówiąc, dlaczego odeszłam z policji.
Zrobiłam coś, czego nie powinnam była,
bo gdy jesteś za blisko, nie dostrzegasz prawdy.
Rób swoje.
Czyścisz basen?
Ktoś musi.
Dużo martwych pszczół.
To smutne.
Przykro mi, że Isabel jest... Jak to mówią po francusku - suką.
Powiedziałam Aniqowi i tej kobiecie o nas.
Wiem.
Ale nie powiedziałam im wszystkiego.
Napisy: Agnieszka Otawska