Boas noites, señoras e señores. Benvidos a Trieste, Italia. Parece que se achega
unha boa tronada polo Adriático e un axente desaparecido da CIA polo cuarto 620
do Grand Hotel Castelletto.
Aquí sede de Londres. Temos conexión en directo, operación en marcha, todo listo
para comezar.
Aquí Faraday. Grupo de recollida no sexto andar.
Axente Hall, controle o campo.
Recibido, xefe. Equipo de recollida, avisen cando estean en posición. 45
segundos; entrar e saír. Vehículo, listo para avanzar.
En posición.
Recorde que quero o merdeiro con vida, Brennan.
Si. Que é, suplente do equipo de softball da CIA?
En posición.
-Non lle disparades, eh? -Tamén queredes a
conta que teña no minibar?
Si, si, con factura. Seguro que Langley nola aboa.
Moi ben, atención. Á espera.
Faraday… listos para entrar.
-De xeonllos. -Bótate ao chan, veña!
-Zona asegurada. Contacto, todo ben. -Por favor, non disparen.
Despexado.
Amarrado e listos para marchar.
-Confirmado, temos o disco duro. -Pasade á extracción.
Cambiei de idea. Ía ir á embaixada para me entregar.
Mira que ben… aforrámosche a viaxe.
Entramos na escaleira.
Atento, Rayner. Van cara a ti.
Recibido.
Cinco segundos ata a saída.
Abaixo.
Que hostia pasou?
Rayner morto. A saída está comprometida. Ide por detrás.
Recibido.
Que é o que pasa?
Andando.
Que facemos?
Ide ao punto de extracción do canal.
Máis lle vale non o perder, Brennan.
A quen lle deron?
Ai, por deus.
-Pide reforzos. Quen é? -Dispárannos!
Oe, mantede posicións. Envío apoio en cinco minutos.
Chegamos ao canal en tres.
-Quedariades ao descuberto. -Faime caso. Confía en min.
-Vale. Luz verde. -Rapaces, andando. Veña.
-Lévao de aquí. -Atentos.
Cago en tal! Por favor.
Faraday, recíbeme? Nick, recíbesme? Recíbeme alguén? Hai alguén?
Faraday, dános a túa posición.
Nick, onde estás?
Estou no punto de extracción. Teño o activo.
Non se esperan cambios ao longo do día, pero haberá que ter coidado coas tormentas
que poden entrar polo leste. Esas si que poden causar algún estrago, amigo Dan.
-Merda. -Fíxenche café.
-Grazas. -Para que marches.
-E logo? Bótasme? -Vouche vella para poñerme de leria pola
mañá. Onte á noite paseino ben, pero… onte á noite xa pasou.
Arre carallo, Nicole, que fría es. Oe… cando nos coñecemos, pensaches que
-teriamos algo? -Eh, era a túa mestra de Lingua
de sétimo, Mike, así que… non.
Sempre me aprobaches. Oe. Fíxate. Aínda me segues aprendendo cousas despois de
-tantos anos. Pois xa nos veremos, non? -E verémonos, ho!
Ola, Gary.
Mike.
-Ola, mamá. -Ola, meu rei.
Un traxe moi chulo. Segues na zona norte?
Gary traballa no banco.
De caixeiro?
Director, máis ben.
Ah…
Señorita Hoffman.
Ola, mamá.
Nicole Hoffman.
Hostia, ma. Nin os federais. Tes ollos por todos os lados?
Non lle podes agochar nada a mamá. Non en Jersey.
O Gary aínda lle traballa no banco?
Non, despedírono. Agora vende salchichas á porta de The Rock. É triste, a verdade!
Canto falta para a voda de Ronnie?
Dúas semanas.
Non, teño que saber o día exacto. Teño que concertar as citas.
Para que?
Para a manicura. Hai que reservar esas cousas con tempo. Non quero que me poñan
con Josie.
-Ai, con Josie non, eh? -Non te pases, neno. Cando é a voda?
De domingo en quince días. Chao.
A señora Hoffman?
Señorita Hoffman, se non che importa. E si, con ela. Dúas veces. Ou unha e media,
-polo menos. -Carafio.
Eu non a recordo do colexio.
Se non latases ás clases, igual te acordabas das profes.
Se che van máis vellas, sei dun par de belezas que xogan ao mahjong con miña avoa
no centro de día.
-Encantaríame saír con túa avoa. -Claro, o malo é que tes
que cear ás catro e media.
-Ah… -Tan tarde? Non, non, non. Non,
non, non, non. Págoa eu. Págoa eu.
O que? Oh, veña, tío, se estás "canino" coma min.
Ninguén está coma ti, que nin tes un can nin un que che ladre. E, ademais, hoxe
déronme un adianto, así que todo ben.
Grazas, Mike. Veña, tío. Vou limpar o cano.
-Vale. -Moi ben, adiante.
Déronche un adianto? Alégrome ben.
Este tío que é, parvo? Non hai adianto. Non teño un can, pero Billy está no paro,
así que isto vai a escote. Veña. Sacade os cartos da comida.
Vou ser sincero, Rox, non sei se será o noso home.
Dáme no nariz que si, xefe. Como se pareza un pouco ao tipo que recordo, é
xusto o que necesitamos.
Ei, Jimmy, ponme outra.
Agora mesmo, Mike.
O primeiro en meter un cacahuete no vaso de detrás da barra paga unha copa.
Manda carallo.
Ola, Mikey.
Roxanne Hall. Que fas ti aquí?
E logo a ti que che parece? Tomar unha copa.
-E que, estás aquí só? -Si.
-Eh… -Non.
-Tes unha cita? -Eh, perdoa, é que… é que
a sorpresa foi moi grande.
O que me sorprende… é que te peitees igual ca no instituto.
Ei, ei, non te metas con "súper corte".
Dous chopiños, por favor.
-Xa mesmo. -Agora aguantas ben a bebida?
-Eu sempre a aguantei. -Non che sei. Teño un smóking manchado
de vómito que di outra cousa, así que…
-Espera, aínda tes o smóking do instituto? -Si.
-De veras? -E aínda me vale.
Isto é un disparate… É que, que… te imaxineite entrando por esa porta mil
-veces. -E foi como o imaxinaches?
Na miña cabeza sempre aparecías en bikini, pero…
Unha cousa, aínda fas break diante dos recreativos?
Cada sábado. E sabes o que? Ás rapazas encántalles.
-A ningunha lle encantaba, que eu recorde. -E logo Isabelle Mingarelli?
Era porque me gustabas a min… ben o sabes.
Non, gustábanlle os meus pasos. Xa sabes, o…
Ai, oíches, ten… seis fillos con Matty Museo.
Non!
-E vénlles outro de camiño. -Que me dis de ti?
-Eu que de que? -Tes fillos?
Fillos, eu? Non, ningún. E ti?
Ningún que eu saiba.
-Estás perdendo o teu toque, Mikey. -Ai, ai, ai.
Esquecérame o boas que estaban estas patacas.
Esquecéronche moitas cousas cando marchaches para a "uni". Sería que
Patterson non era para ti, eh?
Tampouco o foi a universidade.
Algo me contaron.
Ai, si?
E o que?
Pois que berraches co base do equipo de baloncesto antes das finais, que lle
partiches o queixo e que te expulsaron.
En realidade… era un pivote… e partinlle a napia.
Pois deixaches de ser a moza de Jersey.
Non, non, non. Espera. O que pasou foi… que saíu coa miña mellor amiga, pola mañá,
ela non recordaba nada e ós da facultade dáballes igual… "o que pasou
pasou".
E tiraches ao lixo a túa carreira?
Non. Cambieina.
Por que?
Por facer o correcto.
Que tal se… se o deixamos aquí?
O que? Non. Se… se o estamos pasando ben. Non acabamos a partida?
Non dixen que acabase a noite, digo que… que vaiamos a outro lado.
Ah.
Cago en todo!
De saber que iamos facer "Os tolos do volante", comía menos patacas.
Hostia, mira este sitio.
Acórdaste dese banco de aí?
Dixéchesme aí que me querías.
Sempre quería facer cousas románticas coma esa. Facía o que fose por verte
sorrir.
-Oh, teño… teño que facer isto. -Mike.
É importante… É un segundo. Un… segundiño. Espera. Un segundiño.
-Non, ho, non. -Veña, encantábache esta canción.
Non, non a cantes.
Ugh.
-Como puiden caer con isto? -Oh, eras nova, parva…
-Non era parva. -Naif. Naif.
Si, naif.
Si. E oxalá non marchases como marchaches.
-Vale, vale, vale. -Non, non, non, non fales diso.
-Non o fastidies agora. Así está ben. -Perdoa.
To the Jersey side.
Took my baby to the carnival.
Teño que confesarche algo.
Si que teño un motivo oculto para traerte aquí.
Ai, si? Pretendes levarme lonxe contigo, eh?
Si… algo polo estilo.
Perdoa, Mikey.
Pero, que…?
Bos días.
Benvido a Londres, Mikey.
Rox, que carallo…? Onde… A onde foi Jersey?
Ah, para lado ningún, fúcheste ti.
O que? Non, non, non, non. Estabamos… estabamos en Point. Acórdaste de que
estaba encantador? Estaba soando "Jersey Girl" e…
E inxecteiche un tranquilizante e transporteite aquí, como carga, ao Reino
Unido.
Non, non. Debería estar no traballo. Non podo chegar tarde, o capataz vaime matar.
Vaia xeito de espertar, eh, Mike?
Quen es?
Tom Brennan. Local 12-25.
-O que? -Son o xefe de Roxanne. Aínda
que ás veces non mo parece.
-Eu cumpro moi ben as ordes, xefe. -Si, pero… non sempre as que eu che dou.
Que grupo de expertos é este?
"Expertos". Moi boa. Eu digo por aí que son piloto.
Mesmo ten o gorro e todo.
-Que? -Convídote a almorzar, Mike. Conduces ti.
Rox, que…?
Necesito respostas.
Vale. Que queres saber?
Como que quero saber? Estádesme secuestrando?
Un xeito de saber se te están secuestrando ou non é se un tipo che dá as
chaves dun coche de 200 000 dólares e se ofrece a pagarche o almorzo.
De normal, preéndoo cun desaparafusador. Onde…? Non hai onde meter
a chave.
Mike. Aquí.
Non me vai contar ninguén que carallo pasa?
Claro, Mike. Á dereita.
Mellor se conduces polo lado que é.
Arre hostia! Hostia.
Que raio…?
Ese que carallo fai?
-Condúcese pola esquerda. -Xa. Ti sabes o
confuso que isto me resulta?
Primeira vez en Londres, Mike?
-Ti que pensas? -Primeira vez que sae dos "tres estados".
Supoño que non traballades para un grupo de expertos.
Non. Traballamos para "O Gremio".
Que gremio?
Metade das axencias de intelixencia non saben de nós e a outra metade lamenta
coñecernos.
Sodes coma o FBI ou así?
Si. Pero o traballo facémolo nós e non andamos con chalecos co nome escrito en
-letras amarelas. -Parece emocionante, para
ti, e eu que fago aquí?
Porque hai dúas noites, en Trieste, Italia, unha misión do Gremio para
interceptar un desertor da CIA acabou mal.
Por iso estou eu en Londres?
-Si. -Basicamente.
Vale. Perdoade se estou espeso, pero xa iredes enchendo os ocos, vale?
Sabes por que O Gremio é unico, Mike? Non recrutamos en Princeton ou Harvard. Non
buscamos os cerebros de Yale nin… o equipo de tenis de Oxford. Queremos xente
que pasa desapercibida. Un exército invisible que fai que o mundo funcione.
Xente que traballa de verdade. Sacada da rúa, non dos libros. Obreiros, non sangue
azul. Xente que constrúe as cidades, e mantén as cadeas de produción. Eses somos
nós… e manchamos as mans. Porque se espera que a xente coma nós manche as mans
porque ninguén na vida nos deu nada feito.
Iso mesmo.
Ola, Maggie. Queremos… tres bolos de touciño e tres cafés sós para levar, por
-favor. -Ketchup ou salsa marrón?
Ketchup, grazas.
-Que raio é a salsa marrón? -Non teño nin idea.
A ver, eses de aí traballan para vós?
Se así fose, non te fixarías neles.
Mira isto. Este é Derek Mitchell, era analista da CIA. Marchou con información
de alto segredo.
É o que queriades pillar en Trieste?
-Así é. -Si, Trieste.
Non sendo que a cagastes.
Si… cagámola.
E agora Mitchell ten un furado onde antes tiña a cara, a información está no aire e
estamos na lama.
Sabes como se chama iso?
Non o sei. Agulla espacial? Variña de Harry Potter?
A torre BT. Sabes como lle chama O Gremio?
Fogar.
Mira aquí, Mike.
Hostia. Como saben a miña merda toda?
Mira isto. Juliet Quinn, alcume A licitadora. Descubrimos que vende
información no mercado negro en Londres no nome dun vendedor misterioso.
E ese vendedor sería o que matou os vosos en Italia e roubou a información.
É o tipo de detalle que vas ter que recordar se queres aprobar o exame.
Que exame?
O exame de ingreso.
Odio os exames.
-O mesmo? -Si.
Uau, a hostia.
Mi ma.
Dúas semanas máis e venderán esa información nunha poxa no mercado negro, e
nós temos que participar.
Aí é onde entras ti.
-Que… que está dicindo? Onde entro a que? -Ola, Athena.
Ola, Rox. Algún problema médico subxacente?
-Non, que eu saiba. Que…? -E estás tomando algunha medicación?
Si, uns tranquilizantes onte á noite. Non sei se iso conta.
Non.
Oe, que quixeches dicir co de "aí entras ti"?
A información que roubou Mitchell non eran códigos de lanzamento nin planos
dunha base secreta de mísiles, Mike, era… información sobre cada home e muller que
serviu nalgún momento nun país aliado occidental. Cada policía local, cada
fusileiro dos marines… cada axente do MI5, do MI6, do FBI, da CIA e… si, do Gremio.
Se esa información cae en malas mans, as nosas opcións de protexer a xente son
historia.
O caso é, Mike, que necesitamos alguén limpo. Se mando alguén que pareza Miss
xullo no calendario de axentes máis prometedores do FBI deste ano,
rebentaranlle a cabeza e a misión morrerá no acto. Necesitamos alguén que non teña
historial.
Basicamente, necesitamos un ninguén.
Correcto.
Ti primeiro.
Ola, que pasa, grandón? Ou, pero…? Rox, que hostia pasa?
Es un tipo duro, eh? Si. Iso é. Que pasa, tío? A ver que duro es agora. Es moi
-guapo para ser un tipo duro. -O que? Oe. Tío. Que?
Que non te engane esta cara bonita, son da rúa.
Si? E de que barrio vés? De Barrio Sésamo?
Mira que o deixes dunha peza.
Iso é. Ai, queres outro pouco, eh? Ven e dáme, Elmo. A ver que tes dentro.
Eh, eh, eh.
-Vale ben para traballar. -Este é Frank
Pfeiffer, especialista físico.
Mike, ías dicir que non sabes se es o tipo indicado para isto e, a verdade, iso é bo
sinal. Eu tampouco estou seguro, pero… Roxanne di que o podes facer, así que…
Tes ata que acabe o día para dedidires, vale?
Faivos falta un ninguén, eh? Por que non colles un destes de por aquí?
-Non quería dicir iso, Mike. -Non, non, claro, dixeches
"ninguén" no bo sentido.
Mira, onte espertei… a carón de Nicole Hoffman en Patterson. Levaba séculos sen
pensar en ti. E hoxe, estou en Londres e pídesme que arrisque a vida por ti? Nada
disto ten sentido.
A ver se entendín ben… deitácheste coa nosa profe de Lingua de sétimo?
Non falamos diso, Roxanne.
-E logo, de que falamos, Mike? -Por que eu? Hai vinte e
cinco anos que non me ves.
Un tipo que pode estar nunha viga minúscula a trescentos metros de alto e
gardar a calma, que foi un deportista estrela, un tipo… co que recordo que podía
-contar. -E eu debía contar contigo e
desapareciches da miña vida.
Fun para a "uni". Non te me poñas de dramatismo subido.
Non, non, desapareciches.
Iso foi O Gremio, non fun eu.
Pero eu non o sabía. Como ía saber iso?
Perdoa.
Pero tampouco che pedimos un compromiso para a vida. É unha operación, e xa está.
Mira. Billete en primeira para Newark, esta noite. Podes volver estar no bar de
Wilson mañá. Mesmo bar, mesmo tallo, mesmos amigos. Ti decides.
Roxanne Hall?
Espera, mamá, como sabes iso?
-Eu seino todo. -Oe, sei que estás
preocupada, pero isto ten un porqué.
Mira, sempre me gustou para ti. É guapa e lista. E mais éche de boa familia.
-Ambiciosa. A que anda agora? -A nada, vale? Podo…?
Vas vir á casa? Ah, a cara que puxeches dime que a resposta é non. E si, ben che
sei que cara puxeches. Son túa nai.
Por Deus, mamá. Puidéronte recrutar a ti.
Mira, atende, teño que colgar, Mikey. Dálle unha aperta a Roxanne e non deixes o
discurso de padriño para o último momento.
Espera, mamá…
Grazas, tío.
Acepto. Pero chámame o James Bond de Jersey.
-Cero, cero, que te fodan? -Exacto.
Normalmente, pasarías por un programa de adestramento de seis meses… con todo o que
necesitas saber para ser un axente do Gremio. Por desgraza, só temos dúas
semanas. Así que farémolo o mellor que poidamos, Mike.
Algunha alerxia?
Non.
Algunha fobia? Alturas, arañas, compromiso?
Non.
-Cantos dedos podes meter no ano? -Vale, para, para.
Estou elaborando o teu perfil psicolóxico.
E que ten que ver o meu ollo do cu coa psicoloxía?
Tes que ler a Freud.
Como é a relación con teu pai?
Pois como xa morreu, discutimos moito menos.
Merda.
Mike, este é… Tanto ten como se chame; nós chamámoslle "capataz".
Por que che chaman "capataz"?
É o que era antes.
-Ten sentido. -Andaba cunha elevadora nun centro de
distribución de Amazon en Fort Worth. Colocaba dez mil paquetes á hora.
Despois reprogrameilles todo o sistema informático. Dupliquei a produtividade,
e logrei que sobrase a metade do persoal directivo.
Carallo. Grazas por compartires esa historia comigo.
Quero que corras ata a beira deste edificio. Se paras antes de que te pare
eu, fallas. Se freas, fallas. Se quitas isto, fallas.
E se me deixas correr ata o bordo e caio e morro, fallo?
Pois si.
Isto é coma os karts de Jersey. Ah, está dominado.
Esta merda está no lado que non é. Non hai karts co volante neste lado.
Mike, Mike, Mike. Vale. Mike. Mike, outra vez.
Vale, esta é unha proba de memoria e reflexos. Vouche ler unha serie de números
-e quero que mos repitas, vale? -Vale.
Un, sete, dezanove, oito, cinco, tres, dez.
Un, sete, deza… Ah. Merda.
Reflexos, mal. Podes acabar cos números?
Non, penso que os esquecín.
Vale. Memoria, mal.
-Os reflexos… seguen mal. -Vai.
Fallas.
-Merda. -Tes que confiar, Mike.
O tipo da capucha vaiche golpear. Que é o que fas mal?
Home, para empezar, falarlle á moza del.
Merda.
As dúas mans.
Esta é a túa identidade nova. Um. Coma ti, pero con éxito.
Ed Weston?
A túa tapadeira. Tela que aprender de memoria.
Todo isto?
Si. Perdoa, hai por aí algunha ponte que prefiras ir amañar?
Eras tan gracioso cando traballabas para Amazon?
Como te chamas?
Ed Weston.
E que anos tes?
-Corenta e sete. -De onde es?
-Boston, Massachusetts. -Non che noto o acento, Mikey.
Boston, Massachusetts. Vale, aparca xa.
Vai.
E tes familia?
Pois, segundo a documentación, coñecín a moza dos meus soños, pero deixeina escapar
coma un parvo.
Mellor ca nos "Tolos do volante".
Para.
Eh?
É unha poxa a cegas. Cada comprador pode poxar en remoto mediante un aparello
especial encriptado que lle entregará A Licitadora. Ben, cinco millóns de dólares
por diante e unha conta bancaria verificable e tes o aparello. Aquí o mozo
de Jersey… teno que ir buscar en persoa.
Vante recoller en Seven Dials, no monumento. É unha entrega directa. Cartos
polo aparello. Non te perderemos de vista en ningún momento.
Ben, algunha pregunta?
Isto vai ser moi perigoso?
Coser e cantar.
Vale.
Si. A ver, en fin… a menos… que non.
Veña. Repaso, nenos.
Azotea en posición.
Coche en posición. Esperando pacientemente.
Athena e Frank en posición.
Moi ben, eh… hai unha na cámara e catorce no cargador. Hai quince no de
-reposto; trinta tiros en total. -Estás citando o disco de Wu Tang Clan?
Eh?
Se hai problemas e quedo sen munición, que fago?
Eh… colle algo pesado e arrebólallo.
-Por iso es o capataz. Es bo. -Si.
Oe, Mike.
Que?
Os cinco millóns.
Merda.
Grazas, amor.
Moi ben, eh… si, está morto.
-Oe, Rox, estás aí? -Xa te vexo.
-Pensaba que a bolsa pesaría máis. -Que pensabas que serían,
cinco millóns en peniques?
Non che sei. Mira… aínda non cho preguntei. Canto cobra un axente do
Gremio?
Dez dólares á hora e dentista gratis.
Ah, menosprezas un tipo que carrexa tantos cartos?
Ah, queres negociar cunha muller que ten un rifle de asalto?
Aí si que falaches.
Xa o sabía.
Si. Vale, estou no monumento.
Veña, andando. Todos ós seus postos.
-Tes algo solto, tío? -Boh, merda. Eh?
Non.
Alto. Quen é ese?
Un "rariño"?
Eh, é máis ca un "rariño".
-Estás buscando A licitadora. -Que?
Sígueme… e apaga o auricular.
-Espera, espera, espera. -Mike, a onde vas? A onde vai?
Mike.
Eh, non recibo sinal ningún da súa radio.
Hai un terceiro equipo, rapaces.
Merda. Temos compañía.
Quen o ten á vista?
Non hai dúbida, temos hostís baixando por Earlham Street.
Andando, nenos.
Roxanne.
Pasaron Monmouth Street.
Vou cara a Mike.
Están aí, tío.
Taxi.
Ola.
Boas tardes, señor Weston.
Onde está?
Parece que entrou no pub, Martin's Row, detrás do hotel.
Detrás do hotel? Vale.
Andando. Alguén máis o ten?
Dartmouth College. Sempre me gustou o seu lema. "Unha voz na escuridade". Moi
poético.
Eh, é "unha voz que berra no páramo", en realidade.
O terceiro equipo ten activos móbiles.
Veña, veña, veña. Que vaia alguén. Hai que apagar este lume, rapaces.
Estíveno investigando un pouco, señor Weston.
E que?
Non encontrei moito.
Será que non me gustan o rastros de papel, eh?
Un home dos que me gustan. Ben, faga o favor de ir ao aseo de cabaleiros; alí
encontrará máis instrucións.
Capataz, hai atasco. Unha furgoneta de reparto. Non podo avanzar.
Merda.
Ti debes ser as instrucións.
-Ese é Ricky. Vai contar os cartos. -Estás armado?
Estou, si.
Vale, pois sácaa e pona aí enriba.
Eh.
De onde es?
Pat… eh… Boston.
Coñeces "O indomable Will Hunting"?
Si.
É a miña película favorita.
De veras?
Un tipo do barrio… ao que se lle dan ben os números. Si. Chegoume dentro, sabes?
Dá gusto verse reflectido na pantalla. Enténdoo.
Está ben.
Excelente.
E agora que? Onde está o aparello?
Teno na man.
Supoño que non nos veremos en persoa.
Moita sorte na poxa, señor Weston.
Foi coser e cantar. Merecerei un ascenso ou, polo menos, unha birra, eh?
Arre demo. Quen era ese?
Coser e cantar, eh?
Abaixo!
-Cando digo abaixo, é abaixo. -Estou abaixo.
Capataz, onde están os reforzos?
Vamos.
Manda carallo. Quen son eses?
Non me preocuparía de aprenderlles os nomes. Mike, vaite!
Estás segura?
Si. Colle o aparello. Veña!
Atentos á profesora.
Repetide conmigo…
Eh.
I won't grow up. I don't want to go to school. Just to learn to be a parrot. And
recite a silly rule.
-If growing up means it would be… -Mike, onde estás?
Parece como se estivese nun espectáculo, xefe.
Si, bo momento para unirte ós "Nenos perdidos", Mike.
Beneath my dignity to climb a tree. I'll never grow up, never grow up, never grow
up! Not me! Not I! Not me! Not me!
I won't grow up. I don't wanna wear a tie. Or a serious expression… in the middle of
July.
Mike… onde estás?
Merda. Estou correndo. Este sitio é coma un labirinto.
Si.
Ah, merda.
Por Deus. Vale, estou ben.
Señorita, señorita, eh.
Ten que ser broma. Que…?
Eh. Auxilio…
Rox, coidado.
Hostia puta.
Veña, veña, vamos, vamos.
Andando.
Merda.
Perdón…
Oe, isto está queimado.
Deches sacado algo de aí?
Pois o microchip e o iOS, están desfeitos. É como se lle caese alguén
enriba e o tirase nun vertedoiro. Vaillo dicir.
Non, dillo ti.
Dillo ti.
Non, dillo ti.
Si. Tiñan isto, xefe.
Makarovs. Rusos, verdade?
Si.
-Grazas, tío. -Eu penso que Moscova segue a todos os
poxadores. É máis doado… matar os poxadores que superar a poxa.
Sabes que che digo? O primeiro día no campo, tamén eu as levei no cu.
Si?
Si. Pero non unha muller. Iso non ten nada malo, xa me entendes… era por
aclaralo.
Penso que temos unha fuga.
Pensádeo.
Primeiro Trieste, agora isto…
Non temos unha fuga. Confío en todos os que estades aquí. Con respecto ao que
pasou hoxe, hai polo menos cinco grupos metidos. Farán todos o imposible
por conseguir esa información. Hai que asumir que se abriu a veda para calquera
que vaia poxar.
Xa non estamos na poxa. Agora non; non temos un trebello que funcione, así que…
Vale, pero hai outros cinco grupos… non? Entón hai outros cinco aparellos por aí.
Se non podemos amañar o noso, entón… por que non roubamos outro?
Pero… con iso valería?
En teoría…
Pode ser.
A seguridade do mundo occidental depende diso, por non falar do futuro
desta organización, así que supoño que "en teoría, pode ser" terá que valer. A poxa
comeza dentro de 48 horas. Vamos todos para a casa descansar un pouco. Rox,
podemos falar?
ONDE CARALLO ESTÁS? CONTESTA AO TELÉFONO.
Parece grave.
A voda de Ronnie. Son o padriño. Teño que organizar a despedida de solteiro.
A vida real, eh?
Vasme picar outra vez?
Veña, Mike.
Por que estamos aquí? Brennan quere que me mandes para a casa, non?
Si. Non te enganas. O mellor é que vaias para a casa, que sigas vivo.
Non, en serio. Deches a cara por min e non saíu ben, pero non me gusta
decepcionar a xente.
Fixéchelo ben. Fixeches todo o que tiñas que facer. A misión saíu mal. Non
foi culpa túa.
Quero chegar ata o final, demostrar que non cometiches un erro.
De veras?
Si. Dásme outra oportunidade?
Oia, dous tequilas, por favor.
Marchando.
Non me vai dar nada, verdade?
Brindamos… polas segundas oportunidades?
A concentración de intelixencia indica que os outros grupos da poxa representan á
China, Corea do Norte, Siria, Rusia e Islandia.
Islandia?
É broma, é Irán. Irán, coma sempre.
A quen pillamos?
Ningún vai ser doado, pero… cos matóns contratados está claro; recibes o que
pagas e Corea do Norte… paga unha merda.
Ah. Moi coreanos non parecen. E seino ben porque son coreana.
Moi astuta, Athena. É que non son norcoreanos… son de Europa oriental,
exmercenarios do bloque comunista soviético, iso son.
A unidade de comunicacións triangulou un sinal e… están acubillados nesta mansión
baleira de Hampstead.
Hoxe quérote sobre o terreo. Se imos roubar o aparello, hai que asegurarse de
que é o correcto. Roxanne, Frank, ides con Capataz. Athena, recoñecemento. Mike,
posto que segues aquí, supoño que Roxanne tampouco me fixo caso desta vez.
Rox.
Pode con isto.
Ben, Mike. Tiveches sorte. Andando.
Vixilancia en posición. Tedes vía libre.
Si, raíña.
Capataz, hai sorte?
Non hai aparello.
Vale, un máis, nenos.
Mike.
Merda.
Telo?
-Bum. -Mira para aí, eh?
Contra.
Fixéchelo ben, Mike.
Non está mal para un ninguén, eh?
Témolo. Imos para a saída.
Athena.
Merda. Non, non, non. Non. Aguanta, cariño. Frankie está aquí, amor. Veña. Xa
te teño. Xa estamos. Veña. Ei, amor. Que preparen a enfermería. Imos para aló.
-Veña, cariño. -Está morta, Frank.
Hostia!
BENVIDOS A LONDRES
Que…?
Xefe… descubríronnos. Tes que saír de aí. Evacúa o edificio!
Cago en tal.
Poden ser os putos rusos outra vez. En vinganza polo de Seven Dials.
Non, meu. Como ían saber o da nosa sede central?
Alguén nos ten vixiados.
Espera.
-É Brennan. -É Brennan.
Xefe, estás ben?
Si, témolo.
Athena. Perdémola.
Vale. Entendido.
A bomba non alcanzou as salas de control. Non teño cifras das baixas, pero
-aínda seguimos de pé. Por pouco. -E agora que?
Dispersádevos. Esperade novas.
Esta é a túa casa segura?
Si… unha delas.
Estás ben?
Si, pero…
Lamento o da túa amiga, Rox.
Estou aquí, se queres falar.
Xa.
Durmo na butaca.
Non podes durmir na butaca.
Podo facer unha cama nun recuncho, no chan.
Podes durmir na cama, Mike.
Non é unha casa segura, verdade?
É máis un cuarto seguro.
-Si. -Non?
Si.
Vas acaparar as mantas como fas sempre?
Non acaparaba as mantas.
Oi, acaparabas tal.
-Non, non tal. -Si, si tal.
Non, non tal.
Que si… Punto. E roncabas.
Eu non roncaba. Roncabas ti.
-Non, ti. Roncaches sempre. -Non, roncabas ti.
-Roncabas ti. -Que tes, cinco anos?
Terás ti.
Ponte a durmir, parvo.
E para que conste, non che estou propoñendo nada.
Para que conste… eu tampouco.
Segundo a investigación, unha chispa eléctrica sería a causa da explosión de
onte á noite no emblemático edificio de Londres. Varias persoas acabaron no
hospital debido ás feridas, pero, de momento, non se informou de ningunha morte
a causa deste accidente. As autoridades non descartan ningunha outra posibilidade,
xa que a explosión foi moi potente. Equipos especiais da policia metropolitana
seguen agora mesmo no lugar dos feitos, xunto con cans rastrexadores por se
houbese algún corpo entre os cascallos.
Chispa eléctrica? Iso foi o mellor que se lles ocorreu?
Case se cre e todo, eh? Chamou Brennan. A poxa é ás 18h. Andando.
Alégrome de verte, xefe.
E de que me vexades. Algúns tivemos sorte.
Xa.
Cantos mortos hai?
Mellor… pensamos niso… despois de que golpeemos nós. Vale?
Vale.
Pois… parece que iso funciona.
Activouse onte á noite. Capataz está con el. Deberiamos poder localizar o sinal de
Quinn así que comece a poxa, pero… temos que procurar que as ofertas duren o
suficiente para dar coa situación exacta.
Se o acceso custaba cinco millóns, ata canto poden chegar as ofertas?
O suficiente para comprar os Knicks e pagarlle a alguén para aprenderlles a
xogar ao baloncesto?
Arre carallo. Quen arrea a xarda?
Nós.
Quen es ti?
Son da CIA e financiamos o baile desta noite, así que… se podedes coller a Quinn
e a información antes de que o meu goberno financie persoalmente os… plans de
xubilación de cada estranxeiro hostil de aquí a Pyongyang, agradeceriámosvolo
moito. Collede a información e poderedes seguir loitando. Se a cagades, adeus ao
Gremio.
Onde podo coller un café por aquí?
Boas tardes, señoras e señores. Benvidos á poxa de hoxe.
Moi ben. Capataz.
Eh, acaba de empezar.
Roxanne.
Chegando á posición. Hoxe comiches patacas fritas, Mike?
Non.
Mellor. A segunda vez non están tan boas.
Ai, mi ma!
Hoxe só temos un obxecto no catálogo. Empezaremos coa poxa agora mesmo cun prezo
de saída de cen millóns de dólares. Teño cen millóns. Cento vinte e cinco.
Oe, Bezos. Se non queres volver coa elevadora para luns, pon a funcionar ese
-raio de rastrexador! -Eh, case o teño.
Veña.
O meu xefe.
-Cento cincuenta millóns. -Será para saber se ten que vender
algúns dos estados para pagar esta operación.
-Podería ser Idaho. Ninguén se decataría. -Eu son de Idaho.
Pensas que non o sabía?
Temos sinal xa?
Cento setenta e cinco millóns.
-Aló imos. -Comeza o show.
Empezo a fixar a localización. Rox, vai cara ao leste.
Recibido.
-Douscentos millóns de dólares. -Estaría situada na zona de Southwark.
Oh.
Estaría ben que avisases.
Agárrate, Mike.
Douscentos cincuenta millóns.
Dá alguén douscentos setenta e cinco?
Douscentos setenta e cinco millóns.
Saberás ben o que fas, Brennan.
Trescentos millóns de dólares.
Os cartos non son meus.
Trescentos vinte e cinco millóns.
Ofrece alguén trescentos vinte e cinco millóns?
-Dá alguén trescentos cincuenta millóns? -Tío.
Eh, está calibrando. Necesito máis tempo.
-Quen ofrece trescentos cincuenta? -Vale.
Trescentos cincuenta millóns de dólares. Dá alguén trescentos setenta e
cinco?
Á de unha.
Brennan.
Que queres que faga? Xa poxei. Non sabes como vai isto? Non podo poxar contra min
-mesmo. -Á de dúas.
Teño trescentos setenta e cinco millóns.
Seguimos vivos, Rox. Achegámonos.
Están nalgún lado cerca de Saint Paul.
A dous minutos.
Vale, estamos cerca. Temos a posición.
E case teño o edificio.
-Catrocentos vinte e cinco millóns. -Non, non. Que pasou?
-Eh, merda, está en búfer. -"Eh, merda, está en búfer".
Cara a onde, capataz?
Este é o teu informático? Parece máis o conserxe. Non podes poñer alguén máis
-novo? -Espera, tío.
-Encárgome eu. -Á de dúas.
-Eh, eh, eh. Non. Veña. -Pero que fas? Pero que
-fas? Pero que fas? Non fagas… -Oferta nova, cincocentos
cincuenta millóns de dólares.
-Merda. Eu… -Aló vai Boise.
Volveu a conexión.
Rox, está na Nicholl's Avenue.
Moi ben, capataz.
Roxanne.
-Estamos cerca. -Estás a un bloque.
Alguén ofrece cincocentos setenta e cinco millóns?
Aí. Na azotea.
Seiscentos millóns de dólares. Ofrece alguén… seiscentos millóns de dólares?
Que tal cero dólares e non ofrezo meterche esta bala na cabeza?
Merda.
Aquí acaba a poxa desta noite.
Roxanne Hall. Sorpréndeme que O Gremio seguise nisto despois do de
-Trieste. -Despois de que morresen seis dos
nosos? Non lle iamos pasar isto a ninguén.
Non fas ben en levalo ao persoal… turba o xuízo.
Todo é persoal.
Señor Weston, hai que ver que arteiro é…
Chámome Mike Mckenna. Oficina de Jersey. E Ricky onde vai?
Ten clase de ioga todos os martes.
-Onde está a información, Quinn? -Sabes que me podes
chamar Juliet, querida.
Vouche chamar "aquela puta que enterrei en Londres" como non fales.
Precisamente por iso… odio tratar coas axencias. Todo empeza sempre nun dez,
verdade?
Pois se a vises no instituto…
A información está nunha caixa forte en Holland Park. Eu… Lévoos encantada.
Conduzo eu. Ti vas de copiloto, el vai detrás apuntándoche á cabeza. Que che
parece?
Fabuloso.
Ah… arre cristo! Non hai unha bomba-trampa, pódeste relaxar.
Grazas.
É iso? Que ben!
Si, é isto.
En hora boa.
Vamos.
Estás esperando a alguén?
Non.
Rox.
Nick.
Roxanne… a túa vida está en perigo. Tódalas nosas vidas están en perigo.
Por favor… déixame entrar.
Vaia… esta noite é cada vez máis rara. O axente Faraday… volve de entre os mortos.
-Nick Faraday. Local doce vinte e cinco. -Que bo, es do Gremio.
Pois son.
Ola.
Un dos seis axentes mortos en Trieste. Pois tes moi boa cara.
Como? Como é que estás vivo, Nick?
A corrente levoume ata o mar. Fun ver un medico e, despois, vin aquí. Rox… o de
Trieste foi unha trampa. Sabía alguén que iamos. Daquela, hai unha fuga no gremio.
E pensabas… facer o morto… ata que descubrises quen foi?
Exacto.
-Por que non mo dixeches? -Para te manter a salvo.
Eu xa me manteño a salvo, Nick. Dáme un nome.
Tom Brennan.
Non.
A información roubada inclue todos os que traballasen para o goberno dos Estados
Unidos ata a guerra fría, incluíndo diarios de misións. Incluíndo diarios de
misións clasificados. Canto sabes de Tom Brennan antes de que montase o Gremio?
Sabías que facía operacións encubertas para a CIA? Tom Brennan… ten historia,
Rox. Fixo cousas que o noso goberno se viu obrigado a enterrar. Cousas… que nunca
-poden ver a luz do día. E tamén… -Vale, pero se todo iso é
-certo, como non mo contaches? -And he--
-Quería protexerte. -Levas dúas semanas facéndote pasar por
morto. Por que ía confiar en ti, mona?
Porque estou casado con ela, mona.
Que?
Estamos separados.
De veras? Con este guicho?
Que significa iso?
Ah, seguro que o pai estaba feliz cando te viu entrar pola porta.
Bill e eu tiñamos unha boa relación, a verdade.
Oh, Bill… non lle tiñas que chamar señor Hall coma todos os demais?
Mira que che digo unha cousa sobre Bill e eu…
Si, non, non, dima.
-Non. Non. Eh…. Non imos facer isto. -Mira…
Podiámoslle chamar a isto "O Reencontro".
Tes probas de que foi Brennan?
A proba está na información. E non pode chegar a Brennan.
E ti a quen propós que lla entreguemos?
Cameron Foster e a CIA están en Londres supervisando a operación. Podemos
-entregárllela. -O tipo que se ten por Gary
Oldman? Ese é un leriante.
Mira, novato, mellor se sentas e deixas que falen os adultos. Vale?
-Este fixo o adestramento completo? -Si, Mike. Gañábache nunha pelexa.
Vale, pois déixoo pasar. Por esta vez.
Roxanne… pídoche que confíes en min. Brennan… mataría por esta información. Xa
morreron moitos axentes do Gremio e non quero que ninguén máis se una a eles. E
moito menos ti, cariño. Trieste… Seven Dials… a sede… Sabes que ten sentido.
Brennan.
Seguro que te ten localizada. Dispersámonos.
Ti tamén queres a información…
Non. Que a CIA organice a recollida. Podemos quedar na Albert Bridge ao
amencer… e podémola entregar xuntos. Que o solucionen eles.
E logo ela?
Ah, meu rei. Eu sonche… unha intermediaria. O mellor é deixarme ir.
Ocúpome eu dela.
Rox. Rox.
Vamos.
E agora rouba un coche. Que ben.
Marido.
-Non me veñas con esas. -Non me querías dicir que casaras?
A, estamos separados; B, pensei que morrera.
Si, uns dez minutos antes de vires por min. Fuches directa ao bar despois do
-enterro? -Iso a ti que máis che dá, Mike?
-Xa sabes que me dá! -De veras che importa que estivese
casada nos últimos vinte e cinco anos?
-Con ese cabrón, pois si, un pouco. -Vale. E toda esa merda sobre meu pai?
"Ah, seguro que lle chamas señor Hall". Como se meu pai fose o problema. Se
queres falar do tema, pois falamos. A teu pai non lle gustaba que
tiveses unha moza negra.
Eu a teu pai tampouco lle gustaba. Facían por ser protectores, estaban anticuados.
Anticuados! A ver, déixame mirar na miña táboa de racismo apropiado para ver onde
queda "anticuado" entre ama da casa de vila pequena e gran meigo do… Ku Klux
Klan.
Meu pai era un cabrón e púidenlle dicir algo. Puiden facer moitas cousas que non
fixen. Pero ti tíñasme que dicir a verdade antes de manipularme para traerme.
-Si. -Eu non te manipulei. Salveite. Cheguei
e saqueite a rastro da túa vida mísera.
-"A miña vida mísera". Si, claro. -Si. Deiche a oportunidade…
de formares parte de algo.
Mira, Rox, non será perfecta, pero é auténtica. Si. Vivo na mesma casa. Teño o
mesmo traballo e os mesmos amigos, e sabes por que? Porque podía contar con
eles. Botaríanse a un camión por min e eu botaríame por eles. Ti podes dicir iso dos
que tes na túa vida? Dubídoo… Pero…
Quizais poida, quizais non. Pero esta oportunidade é túa, Mike. Queres… volver a
-Patterson e tirar con todo isto? -Boh, para xa, Rox.
Como é que ven todos o teu potencial… menos ti?
Grazas polo consello, Roxanne. Véxote na próxima xuntanza do "insti".
TODOS LISTOS? ÁS 8 NO SHORTY.
ALGUÉN SABE DE MIKE. DIME ALGO, FANTASMA.
Ola, Mikey. Oe, tío, onde estás? Estás perdendo unha despedida de solteiro
-criminal. -Xa o sei, pero é que…
Síntoo moito… Estou…
Mira isto. Este cu… é o de Stephanie Tranata… este domingo.
-Que…? É Ronnie? -Mira este. Mira quen é, Ronnie. Si.
Oh. Mikey. É o meu padriño.
Ronnie, pro-prométoche que vou estar aí para a voda, vale? Prométocho.
Non cho vou perdoar na vida, tío.
Non perdas os pantalóns.
É broma. É broma, tío. Querémoste, colega. Oe, non sei que fas, pero
-importante será, non? Si. -Si.
Si. Ti ao teu, Mikey.
Síntoo moito.
Que estás facendo aquí, Mike?
A misión non acabou. Non vou para a casa.
Aínda es un cabrón.
Oh, ti sempre fuches unha cabrona.
Grazas por vir, Mike.
Non é nada. A ver, puiden chegar antes, pero pasei vinte minutos na ponte que non
era.
Debería estar aquí.
Estou na ponte, Nick, e ti non estás. Supoño que non van ser… boas novas,
verdade?
É que non vou ir, Rox.
O que, que? Era todo unha trampa?
Ti e Brennan. Se miras o saldo do banco, verás un regalo de despedida… dun cuarto
dos fondos do anticipo para a poxa. Tiven que… Cubrir a miña fuxida.
E a información?
Houbo un cambio de maleta na casa. A ver, os iranianos prometéronme moitos cartos.
Non sería xusto deixalos sen nada.
E o Gremio? A lealdade, Nick?
Si, o Gremio. É moi bonito… ao principio, sabes? Salvas o mundo varias veces e non
levar o mérito, nin… hai premio… A leria dos obreiros de Brennan empezou a
cabrearme… cando a miña muller decidiu que se fartara de min… só porque… eu
quería máis.
Non tiñas por que matar a Athena nin bombardear a sede de Londres.
Pensaba parar en Trieste se non fósedes tan insistentes. Por min, podía facer o
morto para sempre, pero cando conseguistes o aparello, tiña que botar o
Gremio… se non, Brennan e ti non deixariades de perseguirme.
Niso tes moita razón.
E iso limitaría o meu estilo, Roxanne.
E non queremos iso.
Vaia, que decepción.
Roxanne.
Escoita, Nick, na historia dos homes que a cagan, ti debes ser o que máis a cagou.
Xa nos veremos, meu rei.
Tira a información e ao chan.
Veña, Foster, non pensarás que isto é de verdade.
Axente Hall. Axente…
Mike.
Axente Mike. Teñen cinco segundos… antes de que abramos fogo.
Cando eu diga "vamos", sígueme.
Seguirte? A onde?
Recordas o exercicio da confianza?
-Si. -Deixei que morreses?
Unha. Dúas.
-Merda. Si. -Recorda iso.
Tres.
O golpe ese… deucho Brennan mentres o estabas esposando?
Si, xa o sei, é moi rápido para ser un vello. No cárcere hase volver máis lento.
Xa, en fin… é que me aprendeu todo o que sei.
Vamos.
Merda!
Ah, cago en todo. Veña, apartade do medio.
Máis vos vale que atraque dunha vez o carallo do barco. Que non baixe ninguén.
Diríxase á beira. Repito, diríxase á beira. É unha orde. Diríxase á beira.
Aí está Faraday, xusto aí.
Puxécheslle un localizador?
Eh, si, púxenlle un. Serei unha cabrona, pero non son estúpida.
Non quería dicir iso, era porque…
Vale, tanto ten.
Istria?
Si. O certo é, Mike, que o Gremio está fóra de xogo. Estamos escapando da CIA.
Cada policía e axente de Londres estate buscando e, se te pillan, é probable que
cumpras condena por traizón, Mike, así que…
Iso non me preocupa, vale? Se ti segues, eu sigo.
Vale. Pero temos que pensar como subir a un avión.
Ti estás tolo?
Bobby.
Que carallo? Onde estabas?
Oe, oe, Bobby. Sen bromas, xúrocho por deus. Roxanne secuestroume e uniume a unha
axencia secreta para loitar contra uns terroristas en Londres.
Que gracioso. Estabamos preocupados. Ronnie vai casar domingo. Tes que vir.
Mira, necesito un favor, vale? Aínda coordinas os voos de mercadorías que saen
de Newark?
Así é. Nada sae do aeroporto sen que eu o saiba. Que necesitas?
Es estúpido? Pois saír dun aeroporto sen que ninguén o saiba.
-Gary. -Si.
Contedor 726. Dille a Bobby que me debe unha.
Fareino.
É aquí.
Non che recorda nada?
Pénsao.
O armario do conserxe… xunto ao ximnasio.
Iso mesmo.
-En oitavo. -Si.
Oe… Foster. Seguro que estás sentado no teu despacho tomando un "chai latte" moi
rico e escoitando isto. Xa sei que ti e toda a Axencia Central de Incompetencia
pensades que eu estou detrás disto e que… Roxanne Hall está implicada e, claro, coma
sempre, estades moi enganados. Agora o Gremio está parado e, namentres… os malos
de verdade, xógoche o que queiras, andan por aí vendendo a vosa información roubada
neste momento.
E sabes o que pasa agora. Unha moza que tiven dirixe unha oficina da CIA en
Istambul. Cando… leve os netos ao adestramento de fútbol, vanlle rebentar o
coche cunha bomba porque unha célula terrorista obtivo o seu enderezo e a marca
e modelo do seu coche na túa información roubada!
Cada axencia, cada empregado, desde os xefazos ata os miñaxoias van ir caendo
coma moscas. Estás listo para iso, Foster? Porque iso vai todo á túa conta.
Reza para que o que queda do meu equipo dea coa "info" antes ca calquera outro.
Non é que pense que é mísera.
Desculpa?
A túa vida… en Patterson. Aquilo que che dixen no coche. Non penso que a túa vida
sexa mísera.
Ah…
É que necesitaba saír e ver que máis había por aí, sabes?
Entendo.
E foi todo como querías que fose?
Algunhas veces. Outras, non.
Mira, eu… non teño claro que vaiamos saír desta. Quizais non gañemos. Pero gústame
que esteamos xuntos.
E alégrome moito de volver entrar naquel bar.
Ah, benvidos a Istria.
Lin a guía de viaxes de camiño.
Vaias onde vaias, sempre hai un Bobby Breslin.
Aínda se che dá ben.
Está todo no pulso.
SEGUINDO OBXECTIVO
Sempre dixo que quería navegar por todo o mundo. Parece que vai ter esa
oportunidade.
Nunca fostes de vacacións xuntos?
Non.
De lúa de mel?
Nunca fuches a ningún lado… non sei, para descansar e nadar, non para disparar na
xente?
Non. Nunca.
Pois dálle unha volta.
Era visto.
Parece que marchan.
Vamos.
Estás ben, Rox?
Si, estou ben. Non me ves ben?
Ti sempre estás ben, pero… Ah, merda.
Ou era a comitiva do presidente de Croacia ou…
Ou o trato pola información vai ser xa.
Ola.
Eh. Coca-Cola para min, e…?
Auga con xeo.
Escumoso.
Grazas.
Trouxeches escoltas?
Tantos coma ti non.
Hai que andar con coidado… cun home disposto a traizoar os seus amigos.
O Gremio non eran os meus amigos, eran os meus xefes. Agora son "freelance", así
que, ao conto.
Era broma. Claro. Canto antes acabe, mellor.
Cando verifique o pagamento, completaremos a transacción.
Cando comprobe a información, completaremos o pagamento.
Vaia, vaia, vaia, que coincidencia, eh?
Cometiches un erro, Rox.
-Quen é esta? -Era a compañeira de Nick, no
profesional e no persoal. Ola, Rox.
-Ola, Juliet. -Supón algún problema?
Non.
Ah, claro que temos un problema.
As leas que teña co señor Faraday… non teñen nada que ver comigo.
A ver, mira, se queres sentar na mesa dos nenos grandes e comprarlle segredos
roubados a un exaxente, por min, vale, pero non imos sentar aquí e facer coma
quen que non sabes o que fas.
Que é o que queres, Rox?
Quero que vaias á cadea… por asasinato, espionaxe e traizón.
-Roxanne. -Vouvos levar ós dous agora.
Parece que temos unha complicación, señor Faraday.
Asegúroche que eu non…
O que asegure vale moi pouco xa. Debo considerar isto como a conclusión das
negociacións.
Sóltame, aparta a man.
Collédeo!
Colle a información!
Collédelle a bolsa!
É triste ver que non podes confiar nin nunha célula terrorista iraniana.
Xa cho dixen, Rox… cometiches un erro ao vir aquí.
Non, o meu erro foi casar contigo. Vir aquí foi imprudente.
Supoño que si.
-Mátaa. -Espera.
Nick, meu rei… paseino ben, pero a cousa desmandouse… e non estou cómoda.
Que estás dicindo?
Penso que o mellor é que os dous nos deamos un tempo. Espera que calmen as
augas.
Juliet.
Roxanne… se sobrevives a isto, seguro que virás por min.
Ah, non o sabes ti ben.
Xa. Si, recorda que non te matei… e pensa que che podo ser moito máis útil no campo.
Espero verte outra vez.
Nick, sospeito que a ti… non te verei.
Juliet.
Gústanme as mozas así, a ti non?
Que vas facer agora, Rox? Vasme disparar a sangue frío?
-Cinco mortos en Trieste, Nick. -Foron danos colaterais, Rox.
Oh, cada vez estasmo poñendo máis doado. Arriba. Vamos.
Fillo de puta.
Collédeo!
-Se vés por min, Rox… terei que matarte. -Ah, non creo que iso vaia pasar.
Puiden acabar contigo en Trieste, pero non quixen.
Non quixeches ou non puideches? A ver se o descubrimos.
Oe, Rox, onde estás?
Lamentando as decisións da vida. Onde estás ti?
No tellado. Empeza a estar concorrido.
Toma. Toma.
Merda.
Rox, necesitaba reforzos.
Xa vou, Mike.
Oh. Oh, se a tiro e cae, sabes que quedará esmagada, non? Non poderás volver á casa.
Estalo pensando mellor? Eh? Oe, sen corda de seguridade? O meu capataz dábache unha
boa. Non mires abaixo. Ei, ei, ei, ven por ela. Veña. Non a queres? Ven por ela.
Mike.
Tranquila.
Hostia puta.
Mike.
Non hai de que.
Fai por agarrala ben desta vez, vale?
Díxenche que había un par de tíos.
Pois a ver se dás con algúns máis.
Xa chega, Rox.
Xa chega. Dáme a información… ou pérdela para sempre.
Dispara xa, Mike.
Non tes disparo, Mikey.
Adiante, Mike… dálle.
Diso nada.
Adiante, Mike.
Sé boíño.
Veña.
Tiñas tiro. Pero cagaches pola perneira.
Mike, corre.
Eh. Eh.
Eh.
Vale, vale, vale…
Alto, alto, alto, alto, alto, alto. Ola, señor. Ola. Déixeme axudarlle. Veña. Moi
ben. Moitas grazas. Xa llo coido eu ben. Non lle vou rascar nada.
Fillo de puta.
Merda.
-Mike… onde estás? -Nun coche.
-Onde? -Non o sei.
Como que non o sabes?
Estou no maleteiro.
No maleteiro?
-Réndete, Nicky. -Sabes que collín o mellor coche.
Non é cuestión do coche, amor… é cuestión do chofer.
Ah, merda.
-Espera. Espera. Ah… Nese maleteiro! -E.
Veña, sae do maleteiro, Mike.
Nesas ando.
-Ah, merda. Rox. -Non fun eu.
Mike… métete o coche.
Que?
Volve para o coche, Mike.
Cabrón.
-Rox. Onde estás? Vamos. -Vou cara ao norte pola
costa. Segues no xogo?
Si, volvo ao xogo, Rox.
Volvo ao xogo.
Aquí tes, cabrón.
Cago na puta.
-Rox, non andarás tomando o fresco? Veña! -Non, sabichón.
Merda.
Mike. Mike.
Mike.
Merda.
Ola.
Es-estás vivo?
A cona. O coche daba tombos. Recordei o adestramento, as dúas semanas. Boteime a
berrar e saltei do coche. Saíume ben. Quedarías impresionada.
Por que paraches?
Porque pensei que estabas morto, mona.
Ah, non sabía que che importaba. Que riquiña.
Sabes o que? Puideches quedar no coche.
Oe, houben de morrer, podías… ter máis empatía. Ou abrandarte!
Mellor, busca onde agarrarte.
Hai que pillalo.
-Sei a onde vai. -Oh, don Figura nun iate grande, eh?
Non o podemos permitir. Aténdeme. Vira á dereita aí. Vira aí.
Vale.
-Cando diga "salta", saltas, vale? -Vale.
Salta.
Espera. Está atoada. Ah.
Tiráchesme un coche encima!
As mans na cabeza… e bótate ao chan.
Oe, voute estrangular coas miñas propias mans.
Bótate ao chan xa, cabrón.
A cousa non vai ser así.
-Vai, vai ser exactamente así, Nicky. -A cousa non vai ser así, Roxxane.
Non podo ir preso.
Mira isto. Mira onde estamos. Non é precioso?
Non vou pasar… o resto da vida nunha cela, Rox. Diso nada.
Cago en todo, Nick, tírate ao chan.
Aínda a podemos vender. Centos… de millóns de dólares. Poden ser nosos.
É mentira, Rox, e sábelo.
Podemos desaparecer.
Viaxar polo mundo como sempre… como sempre soñamos.
Sabes algo que aprendín de min? Que son caseña.
Non che deu alternativa, Rox.
Non.
E agora que?
A ver, todos saben que non se pode predicir como se namoran dúas persoas. Ás
veces, coñécense no "insti" e sábeno decontado. Pero, ás veces, coñécense nun
bar de Jersey, unha delas emborráchase e quita a camisa…
Non fun eu.
E, por sorte, outra persoa é a camareira e ten que levar o pobre borracho á casa.
Cando souben que ían dar o paso, non me preocupei. Foi un alivio grandísimo. Por
fin unha persoa tola abondo para levarnos este tipo de diante.
Non, en serio, quérote… e sempre me terás aí. En hora boa. Ese aplauso,
amigos.
Mike, saúde.
Deus vos bendiga.
En hora boa. En hora boa.
Rapaces… preparádevos. Veña, irmán. Oe. Véxote na pista. Prepárate para min.
Si. Si.
Claro.
Bo discurso.
Rox.
-Méteste de moca nas vodas de Patterson. -Xa che dixen que era caseña.
Estás moi guapa.
Grazas. Ti tamén.
Grazas.
Pois… hai… hai moita xente.
-Espera… é a señorita Hoffman? -Non, non. Non. Por favor.
É ela?
Señorita Hoffman.
Ola.
Ola, Nicole.
-Oh, Nicole. Oh, xa, Nicole. -Si, Nicole.
-Mi ma… Nicole está ben. Eh… Si, perdoa. -Tíñalo que soltar, claro.
-Mike, ven aquí. -Veña, Mikey.
Oe, Rox… cando estaba naquela montaña… e pensaches que morrera…
Si.
Aínda que Faraday podía escapar… ti viñeches por min.
Que queres dicir?
Nada. Pero penso que che vin algunhas lágrimas.
Non, diso nada.
-Vale. -Síntocho.
E logo ti que?
Que?
Cando Faraday me apuntaba, puideches disparar e non disparaches.
Era arriscado.
Deiche permiso.
Tanto me ten. Nunca aceptaría ese risco.
Non quero despeitearte.
Oíches, penso que vin… un armario de conserxe aí detrás.
Queres ir?
Dilo en serio?
-Si, en serio. -Pois vamos. Veña. Vamos.
Brennan. Que…? Pero non lle deron uns días de baixa?
Eu non o convidei.
Vin para te ver, Mike. Teño un traballo para ti.
Pero antes, fannos falta unhas vacacións.
Si.
De veras? Vale, douvos tres días. Despois quérote en Marrakesh.
A ti tamén.
Benvido ao Gremio, Mike.