SÓ PERSOAL
Boa noite, señoras e señores. Benvidos a Trieste, Italia.
Parece que se achega unha tormenta polo Adriático
e un axente desaparecido da CIA
polo cuarto 620 do Grand Hotel Castelletto.
Aquí a sede de Londres.
Temos conexión en directo.
Todo listo para comezar.
Aquí Faraday. Estamos no sexto andar.
- Axente Hall, tome o control. - Recibido.
Avisade cando esteades en posición.
Corenta e cinco segundos. Entrar e saír. Vehículo listo para avanzar.
En posición.
Quero o merdeiro ese con vida, Brennan.
Que é? Unha fichaxe para o seu equipo de softbol da CIA?
En posición.
- Non lle disparedes. - Queredes a súa conta do minibar?
Si. Con factura. Seguro que Langley nola aboa.
Ben, atención. Á espera.
Faraday, listos para entrar.
- De xeonllos! - Ao chan!
Zona asegurada.
- Non disparen! - Contacto.
Despexado!
Amarrado. Todo listo.
Temos o disco duro.
Extracción.
Cambiei de idea.
Ía ir á embaixada para me entregar.
Mira que ben. Aforrámosche a viaxe.
Entramos na escaleira.
Rayner, van cara a ti.
Recibido.
Cinco segundos ata a saída.
Abaixo!
Que hostia pasou?
Rayner está morto. Ide por detrás.
Recibido.
Que está a pasar?
Andando!
Que facemos?
Ao punto alternativo no canal!
Máis lle vale non o perder, Brennan.
Abateron a Glover.
Pide reforzos! Quen é?
Dispárannos!
Quedade aí. Envío apoio en cinco minutos.
Imos ao canal.
- Quedaredes ao descuberto. - Confía en min, Rox.
Vale. Luz verde.
- Ide. - Andando! Vamos!
- Lévao de aquí! - Atentos!
Merda! Por favor!
Faraday, recíbesme? Nick, recíbesme? Recíbeme alguén?
- Faraday, posición. - Nick, onde estás?
No punto de extracción. Teño o activo.
…o prognóstico de hoxe para Jersey.
Grazas, Mitch. Son Dan Farrell.
Sigue o noso equipo meteorolóxico por New Jersey…
- Merda. - Fíxenche café.
Grazas.
É para levar.
Estasme botando?
Son moi maior para pórme de leria pola mañá.
Onte á noite paseino ben, mais onte á noite xa pasou.
Vaites, Nicole. Que fría es.
Cando nos coñecemos, pensaches que teriamos algo?
Era a túa mestra de inglés de sétimo, Mike, así que non.
Sempre me aprobabas.
Ei.
Fíxate. Segues a aprenderme cousas despois de tantos anos.
Ben, xa nos veremos.
Supoño.
- Ola, Gary. - Mike.
- Ola, mamá. - Ola, meu rei.
Un traxe chulo. Segues na zona norte?
Gary traballa no banco.
De caixeiro?
De director.
Señorita Hoffman.
- Ola, mamá. - Nicole Hoffman.
Mimá. Tes ollos en todas partes?
Non lle podes agachar nada a túa nai. Non en Jersey.
Gary aínda lle traballa no banco?
Non, despedírono.
Vende salchichas á porta de The Rock. É triste.
Canto falta para a voda de Ronnie?
Unhas semanas.
Teño que saber o día exacto. Teño que concertar as citas.
- Para que? - Para a manicura.
Hai que reservar esas cousas con tempo. Non quero que me poñan con Josie.
- Con Josie non, eh? - Non te pases, neno.
- Cando é a voda? - Do domingo en dúas semanas. Abur.
Coa señora Hoffman?
Señorita Hoffman, se non che importa. E, si. Dúas veces.
- Vaia. - Unha e media ao menos.
Non a recordo do colexio.
Se non latases ás clases, igual te acordabas.
Se che van máis vellas, sei dun par de belezas
que xogan ao mahjong coa miña avoa.
- Encantaríame saír con túa avoa. - Terás que cear ás 16:30.
Por que tan tarde?
Non. Pago eu.
Estás igual de pelado ca min.
Ninguén o está. Estás máis pelado ca unha rata.
Ademais, hoxe déronme un adianto, así que tranquilo.
- Grazas. - Claro.
- Vou limpar o cano! - Adiante.
Non sabía o do adianto. Que ben.
Este tío é parvo. Non hai adianto. Estou sen un can.
Mais Billy está no paro. Imos a escote. Os cartos da comida.
Sinceramente, Rox, non sei se será o noso home.
Teño un bo presentimento, xefe.
Se se parece algo ao tipo que recordo, é xusto o que necesitamos.
Jimmy, ponme outra.
Enseguida, Mike.
Quen meta un cacahuete no vaso de detrás da barra paga unha copa.
Manda carallo.
Ola, Mikey.
Roxanne Hall. Que fas ti aquí?
A ti que che parece? Tomar unha copa!
- Estás aquí só? - Si.
Non.
Tes unha cita?
Perdoa, é que vaia sorpresa.
A sorpresa é que leves o pelo igual ca no instituto.
Non te metas con Supercorte.
- Dous chopos. - Marchando.
- Xa aguantas a bebida? - Sempre o fixen.
Teño un smóking manchado de vómito que…
Tes o smóking do instituto?
- Si. - En serio?
E aínda me vale.
Isto é de tolos.
- Imaxineite entrando aquí mil veces. - E foi como o imaxinaches?
Na miña cabeza, aparecías en bikini, mais…
Aínda fas break diante dos recreativos?
Cada sábado. E sabes que? Ás rapazas aínda lles encanta.
Non lle encantaba a ningunha.
- E Isabella? - Era só porque me gustabas a min.
- Sábelo. - Gustábanlle os meus pasos.
Ten seis fillos con Matty Museo.
- E vénlles outro de camiño. - E ti?
- Que? - Fillos?
Fillos eu? Non, ningún. E ti?
Ningún que eu saiba.
Estás perdendo o teu toque.
Esquecera que boas están estas patacas.
Esqueciches moitas cousas cando fuches para a uni.
Paterson non era para ti, eh?
Tampouco o foi a universidade.
Algo oín.
Ah, si?
Que oíches?
Que berraches co base do equipo de baloncesto antes das finais,
- partícheslle a mandíbula e expulsáronte. - Era un pivote, e partinlle a napia.
Podes sacar a rapaza de Jersey, mais…
Non. Espera. Saíu coa miña mellor amiga. Pola mañá, ela non recordaba nada.
Aos da facultade dáballes igual. O que pasou pasou.
E por iso deixaches a carreira?
Non. Cambieina.
Por que?
Por facer o correcto.
Que tal se o deixamos aquí?
Estámolo pasando ben. Non acabamos a partida?
Non dixen que acabase a noite,
senón… que vaiamos a outro lado.
Ah.
Carallo!
De saber que iamos de rally,
tería comido menos!
Vaia, mira este sitio.
Lémbraste dese banco?
- Aí dixéchesme que me querías. - Sempre facía cousas románticas coma esa.
O que fose por verte sorrir.
Vaia. Teño… Teño que collelo. É importante.
- Mike. - Un segundo.
Espera.
Só un segundo.
- Non! - Veña. Encantábache.
Non a cantes.
Non ten tempo para os rapaces da esquina…
que tanto ruído fan na rúa.
Como caín con isto?
Eras nova e parva.
Non era parva.
- Inxenua. - Si.
- Inxenua. - Inxenua.
Si.
Oxalá non marchases como marchaches.
- Non fales diso. - Vale.
Non estragues este momento. Vamos.
Perdoa.
Cara o lado de Jersey.
…nena ao carnaval.
Teño que confesarche algo.
Si que tiña un motivo oculto para traerte aquí.
Ah, si? Intentas levarme lonxe contigo?
Si, algo así.
Perdoa, Mikey.
Que raio…?
Que…?
Bo día.
Benvido a Londres, Mikey.
Rox, que carallo? Onde foi Jersey?
A ningures. Fúcheste ti.
O que?
Non. Estabamos en Point.
Eu estaba a ser encantador, soaba "Jersey Girl"…
E inxecteiche un tranquilizante
e transporteite aquí como carga ao Reino Unido.
Non. Debería estar no traballo.
Non podo chegar tarde de novo. O capataz vaime matar.
Vaia xeito de espertar, non si?
- Quen es? - Tom Brennan.
Local 12-25.
- O que? - O seu xefe.
Aínda que ás veces non o pareza.
Cumpro ben as ordes, xefe.
Mais non sempre as miñas.
Que grupo de expertos é este?
Expertos. Moi boa. Eu adoito dicir que son piloto.
- Ten o gorro e todo. - O que?
Convídote a almorzar. Conduces ti.
Rox, que…?
Necesito respostas.
Vale. Que queres saber?
Estádesme secuestrando?
Sabes que te están secuestrando
cando un tipo che dá as chaves dun coche de 200 000 dólares
e se ofrece a pagarche o almorzo.
Normalmente uso un desaparafusador. Onde…? Non hai onde meter a chave.
Mike.
Aquí.
Ídesme contar que carallo pasa?
Claro, Mike. Á dereita.
- É mellor que vaias polo teu lado. - Hostia!
Que raio…?
- Que fai? - Condúcese pola esquerda.
Sabes o confuso que é isto?
- Nunca viñeras? - Ti que cres?
Nunca saíra dos tres estados.
Non sodes un grupo de expertos.
- Non. Traballamos para O Gremio. - Que gremio?
As axencias de intelixencia non saben de nós ou lamentan coñecernos.
- Sodes como a FBI? - Si, mais o traballo facémolo nós,
e sen chalecos co noso nome en letra grande.
Soa ben para ti, e que fago eu aquí?
Hai dúas noites, en Trieste, Italia,
torcéusenos unha misión para interceptar un traidor da CIA.
Por iso estou aquí?
- Si. - Basicamente.
Sinto ser algo curto, mais tedes que encher os ocos, vale?
O Gremio é único porque non recrutamos en Princeton ou Harvard.
Non buscamos os cerebros de Yale nin o equipo de tenis de Oxford.
Queremos xente que pasa desapercibida.
Un exército invisible.
Xente que traballa de verdade. Sacada da rúa, non dos libros.
Obreiros, non sangue azul.
Xente que constrúe cidades e mantén as cadeas de produción.
Eses somos nós, e manchamos as mans.
Espérase que manchemos as mans
porque nunca na vida nos deron nada feito.
Iso mesmo.
Ola, Maggie. Tres bolos de touciño e tres cafés sós, por favor.
- Ketchup ou salsa marrón? - Ketchup. Grazas.
- Que é a salsa marrón? - Non teño nin idea.
- Eses de aí traballan para vós? - De ser así, non te fixarías neles.
Este é Derek Mitchell.
Exanalista da CIA. Marchou con información de alto segredo.
- Tras o que iades en Trieste? - Si.
Mais cagástela.
Si, cagámola.
Agora Mitchell ten un furado na cabeza,
a información está no aire, e estamos nun apuro.
Sabes como se chama iso?
Non o sei. Agulla espacial? Variña de Harry Potter?
A Torre BT. Sabes como lle chama O Gremio?
Fogar.
Mira aquí, Mike.
Como saben a miña merda toda?
Mira isto.
Juliet Quinn, alcume A Licitadora.
Vai vender a información no mercado negro
no nome dun vendedor misterioso.
O que matou os vosos e roubou a información.
Terás que recordar ese tipo de detalles
para aprobar o exame.
- Que exame? - O de ingreso.
Odio os exames.
- O mesmo? - Si.
Hostia!
Dúas semanas
ata que vendan a información nunha poxa
na que temos que participar.
- Aí é onde entras ti. - Ola, Athena.
- Onde entro a que? - Ola, Rox. Algún problema médico?
Non que eu saiba.
- Tomas algunha medicación? - Tranquilizantes onte á noite.
- Iso conta? - Non.
Que quixeches dicir co de que aí entro eu?
Non roubaron códigos de lanzamento
nin planos dunha base secreta de mísiles.
Roubaron información de cada home e muller
que serviu nun país aliado occidental.
Cada policía local, cada fusileiro dos marines.
Cada axente do MI5, do MI6, do FBI, da CIA,
e, si, do Gremio.
Se esa información cae en malas mans, non poderemos protexer a xente.
O caso é que necesitamos alguén limpo.
Se mando alguén que pareza Miss Xullo
no calendario de axentes máis prometedores do FBI,
rebentaranlle a cabeza, e a misión morrerá no acto.
Necesitamos alguén sen historia.
Basicamente, un ninguén.
Correcto.
Ti primeiro.
Ola, que tal, mangallón?
Que…? Rox, que hostia pasa?
Es un tipo duro.
- Que? Ei. - Si, iso é.
- Que? - Que pasa, tío?
A ver que duro es. Es demasiado guapo para selo.
- Que non te engane esta cara. Son da rúa. - De que barrio? De Barrio Sésamo?
- Déixao dunha peza. - Iso é. Queres un pouco máis?
Veña, Elmo. A ver de que es capaz.
Ei!
Si, pode valer.
Frank Pfeiffer, especialista físico.
Ías dicir que non sabes se es o tipo indicado,
e, a verdade, iso é bo sinal.
Eu tampouco o sei, mais Roxanne di que podes facelo, así que…
Tes ata que acabe o día para decidilo, vale?
Así que un ninguén, eh? Por que non un destes de por aquí?
- Non quería dicir iso. - Xa. Dixeches ninguén no bo sentido.
Onte espertei a carón de Nicole Hoffman en Paterson.
Levaba moito sen pensar en ti. E hoxe queres que arrisque a vida por ti?
- Non ten sentido. - A ver se entendín ben.
Deitácheste coa nosa profe de inglés?
Non falamos diso.
E logo de que falamos?
Por que eu? Non me vías hai 25 anos.
Un tipo que pode estar nunha viga minúscula a 300 metros
e gardar a calma, que foi un deportista estrela,
e con quen recordo que podía contar.
Eu debía contar contigo e desapareciches.
Fun á uni! Non te poñas dramático.
- Non. Desapareciches. - Iso foi O Gremio. Non fun eu.
Eu non o sabía. Como o ía saber?
Perdoa.
Non che pedimos un compromiso para a vida.
É unha operación. Só iso.
Mira, billete en primeira para Newark. Sae esta noite.
Podes volver ao bar de Wilson mañá.
Mesmo bar, mesma cadeira, mesmos amigos. Ti decides.
Roxanne Hall?
Espera. Mamá, como sabes iso?
- Seino todo. - Escoita.
- Estarás preocupada, mais podo explicalo. - Sempre me gustou para ti.
É guapa e lista.
Vén de boa familia. Ambiciosa.
- Que fai agora? - Nada. Podo…?
Vas vir á casa?
A cara que puxeches dime que a resposta é non.
E si. Sei ben a cara que puxeches.
Son túa nai.
Por Deus. Puidéronte recrutar a ti.
Teño que colgar, Mikey.
Unha aperta a Roxanne,
e non deixes o discurso de padriño para o último momento.
Espera. Mamá…
Grazas, tío.
Acepto. Chámame o James Bond de Jersey.
- Cero, cero, que te fodan? - Exacto.
O normal é pasar por un programa de formación de seis meses
con todo o necesario para ser axente do Gremio,
mais só temos dúas semanas.
Farémolo o mellor que poidamos.
- Algunha alerxia? - Non.
Algunha fobia?
Alturas? Arañas?
- Compromiso? - Non.
- Cantos dedos che caben no ano? - Para.
Elaboro o teu perfil psicolóxico.
Que ten que ver o meu ano con iso?
Le a Freud.
Que relación tes con teu pai?
Xa morreu, así que discutimos moito menos.
Merda!
Mike, este é… En fin. Tanto ten como se chame.
- Chamámoslle Capataz. - Por que che chaman iso?
- É o que era antes. - Ten sentido.
Andaba cunha elevadora nun centro de distribución de Amazon.
Colocaba 10 000 paquetes á hora.
Reprogramei todo o sistema informático.
Dupliquei a produtividade e logrei que sobrase persoal.
Vaia. Grazas por compartires esa historia comigo.
Corre ata a beira do edificio.
Se paras antes de que eu cho diga, fallas.
Se freas, fallas.
Se quitas isto, fallas.
Se me deixas correr ata o bordo e caio, fallo?
Fallas.
Isto é coma os go-karts de Jersey. Está tirado.
Esta merda está no lado que non é. Non hai karts co volante aquí.
Mike, outra vez.
A ver a memoria e os reflexos.
Vouche ler unha serie de números e quero que os repitas.
Vale.
Un, sete, dezanove, oito, cinco, tres, dez.
Un, sete, deza… Ai! Merda!
Malos reflexos. Podes acabar cos números?
Non, creo que os esquecín.
Vale. Mala memoria.
Os reflexos seguen mal.
Vai!
- Fallaches! - Merda!
Tes que confiar, Mike.
O da capucha vaiche golpear. Que é o que fas mal?
Para empezar, falarlle á súa moza.
- Merda. - Coas dúas.
Esta é a túa identidade nova.
Coma ti, mais con éxito.
Ed Weston?
A túa tapadeira. Apréndea de memoria.
- Todo isto? - Si.
Perdoa. Hai por aí algunha ponte que prefiras ir amañar?
Eras así de gracioso en Amazon?
- Quen es? - Ed Weston.
- Idade? - Corenta e sete.
- De onde es? - De Boston.
- Non noto o acento! - Boston, Massachusetts!
Aparca xa!
Vai!
Tes familia?
A miña ficha di que coñecín a moza dos meus soños e deixeina escapar.
Mellor ca en "Os tolos do volante".
Para!
É unha poxa a cegas.
Póxase a remoto cun aparello especial encriptado
que proporciona A Licitadora.
Cinco millóns de dólares por diante e unha conta verificable.
Así consegues o aparello.
O mozo de Jersey teno que ir buscar en persoa.
Recollerante no monumento Seven Dials.
É unha entrega directa. Cartos polo aparello.
Estarémoste observando todo o tempo.
Ben. Algunha pregunta?
Vai ser moi perigoso?
- É coser e cantar. - Vale.
Si. A ver, en fin,
a menos que non o sexa.
Ben. Repaso, nenos.
Azotea en posición.
Coche en posición. Esperando pacientemente.
Athena e Frank en posición.
Ben, hai unha na cámara e 14 no cargador.
Hai 15 no de reposto. 30 tiros en total.
Citas o disco de Wu-Tang Clan?
E se hai problemas e quedo sen munición?
Colle algo pesado e lánzao.
- Por algo es o capataz. - Si.
- Oe, Mike. - Que?
- Os cinco millóns. - Merda.
Grazas, amor.
Moi ben. Si, está morto.
Rox, estás aí?
- Véxote. - Cría que isto pesaría máis.
- Crías que levarías os millóns en moedas? - Non sei.
Por certo, nunca cho preguntei. Canto cobra un axente do Gremio?
Dez dólares á hora e dentista.
Menosprezas alguén cos teus cartos?
Negocias cunha muller cun rifle de asalto?
Aí si que falaches.
Iso cría.
Ben, estou no monumento.
Vale, en marcha. Todos aos seus postos.
- Tes algo solto, tío? - Merda.
- Non. - Alto. Quen é ese tipo?
- Un rariño? - É máis ca iso.
- Buscas A Licitadora. - Que?
Sígueme e apaga o auricular.
- Espera. - Mike, onde vas?
- Onde vai? - Mike!
Non recibo sinal ningún da súa radio.
Hai un terceiro equipo, rapaces.
Merda. Temos compañía.
Quen o ten á vista?
Temos sen dúbida hostís baixando por Earlham Street.
Andando, xente.
Roxanne?
Pasaron Monmouth Street.
Vou cara a Mike.
Están aí, tío.
Taxi!
SR. WESTON
NÚMERO DESCOÑECIDO
Ola.
Boa tarde, Sr. Weston.
Onde está?
Parece que entrou nun pub.
Detrás do hotel.
Detrás do hotel?
Vale.
Andando. Alguén máis o ten?
Dartmouth College.
Sempre me gustou o seu lema: "Unha voz na escuridade." Moi poético.
En realidade, é: "Unha voz que berra no páramo."
- O terceiro equipo ten activos móbiles. - Veña. Que vaia alguén.
Hai que apagar o lume.
Estíveno investigando un pouco, Sr. Weston.
E?
Non atopei moito.
Non me gustan os rastros de papel.
Un home que pensa coma min.
Vaia ao aseo de cabaleiros.
Alí atopará máis instrucións.
Capataz, hai atasco.
Unha furgoneta de reparto. Non podo avanzar.
Merda.
- Ti debes ser as instrucións. - Ese é Ricky. Contará os cartos.
Vas armado?
Vou.
Vale, pois sácaa e póusaa aí.
Ei!
De onde es?
Pat…
Boston.
- Coñeces O indomable Will Hunting? - Coñezo.
- É a miña película favorita. - En serio?
Un tipo do barrio que é bo cos números.
Si. Chegoume dentro, sabes?
Dá gusto verse reflectido na pantalla.
- Está ben. - Excelente.
E agora que? U-lo aparello?
Teno na man.
Supoño que non nos veremos en persoa.
Boa sorte na puxa, Sr. Weston.
Foi coser e cantar.
Merecerei un ascenso. Ao menos, unha birra.
- Merda. Quen era ese? - Coser e cantar?
Abaixo!
- Dixen abaixo. - Xa estou abaixo.
Capataz, onde están os reforzos?
Vamos!
Merda. Quen son eses?
Non me molestaría en aprender os nomes. Mike, vaite!
- Seguro? - Si!
Colle o aparello! Veña!
Escoitade a vosa profesora.
Repetide despois de min.
Ei!
Non crecerei.
Non quero ir á escola.
Para volverme un papagaio.
E recitar regras bobas.
Mike, onde estás?
Parece estar nun espectáculo, xefe.
Uniuse aos Nenos Perdidos. Xenial.
…deixaría de ser digno escalar unha árbore.
Nunca crecerei.
Eu non.
Non crecerei.
Non porei gravata.
Nin unha cara seria.
A mediados de xullo.
Mike, onde estás?
Correndo! Isto é coma un labirinto!
Si!
Merda.
Mi madriña. Vale, estou ben.
Señorita, eh!
En serio? Que…?
Auxilio!
Rox, coidado!
Hostia puta.
Veña.
Vamos.
Andando.
Merda.
Síntoo.
Oe.
- Está queimado. - Non lle dás sacado nada?
O microchip e o iOS están desfeitos.
É como se lle caesen enriba e o tirasen no vertedoiro.
- Vaillo dicir. - Non, dillo ti.
- Dillo ti. - Non, dillo ti.
Si. Tiñan isto, xefe.
- Makarovs. Rusos, non si? - Si.
Grazas, tío.
Creo que Moscova segue a todos os poxadores.
É máis doado matalos ca superar a puxa.
Sabes que?
O meu primeiro día no campo,
a min tamén me patearon o cu.
Si?
Non unha muller.
Non é que iso teña algo de malo. Só quería aclaralo.
Creo que temos unha fuga.
Pensádeo
O de Trieste, isto…
Non temos unha fuga.
Confío en todos vós.
No tocante ao acontecido hoxe, hai polo menos outros cinco grupos.
Farán o imposible por conseguir esa información.
Hai que asumir que se abriu a veda nesta poxa.
Nós non estamos na poxa. Non temos un dispositivo que funcione.
Vale, mais hai outros cinco grupos, non si?
Iso significa que hai outros cinco aparellos por aí.
Se non podemos amañar o noso, por que non roubamos outro?
Iso funcionaría?
En teoría.
Talvez.
O mundo occidental depende diso,
por non falar do futuro do Gremio,
así que "en teoría, talvez" ten que valer.
A poxa comeza dentro de 48 horas.
Vaiamos para a casa descansar.
Rox, podemos falar?
ONDE ESTÁS? COLLE O TELÉFONO!
MIKEY? É GRAVE, TÍO!
Parece grave.
A voda de Ronnie. Son o padriño.
Teño que organizarlle a despedida.
A vida real, eh?
Vasme picar outra vez?
Veña, Mike.
Brennan quere que me mandes para a casa, non si?
Si. Non te engano.
Talvez sexa mellor que volvas. Que sigas vivo.
Deches a cara por min e non saíu ben, mais non me gusta decepcionar a xente.
Fixéchelo ben. Fixeches todo o que tiñas que facer.
A misión saíu mal. Non foi culpa túa.
Quero demostrar que non cometiches un erro.
- De veras? - Si.
Dásme outra oportunidade?
Dous tequilas, por favor.
Marchando.
Non lle vai botar nada, non?
Brindemos polas segundas oportunidades.
Segundo os informes, os outros grupos representan
a China, Corea do Norte, Siria, Rusia e Islandia.
Islandia?
É broma. É Irán, coma sempre.
A por quen imos?
Ningún vai ser doado, mais cos matóns contratados,
recibes o que pagas, e Corea do Norte paga unha merda.
Non parecen moi coreanos. Seino ben porque son coreana.
Moi astuta, Athena. Non son coreanos.
Son de Europa oriental.
Exmercenarios do bloque soviético.
Comunicacións triangulou un sinal,
e están agachados nesta mansión valeira de Hampstead.
Quérote sobre o terreo.
Se roubamos o aparello, asegurémonos de que é o bo.
Roxanne, Frank, ides con Capataz. Athena, recoñecemento.
Mike, posto que segues aquí,
supoño que Roxanne volveume ignorar.
Rox.
Pode con isto.
Ben, Mike. Tiveches sorte. En marcha.
Vixilancia en posición.
Tedes vía libre.
Si, raíña!
Capataz, hai sorte?
Non hai aparello.
Vale. Un máis, rapaces.
Mike!
Merda.
Telo?
Bum.
Mira para aí, eh?
Vaia.
Fixéchelo ben.
Non está mal para un ninguén.
Témolo. Imos para a saída.
Athena?
Merda.
Non. Aguanta, cariño. Frankie está aquí. Veña. Xa te teño.
Xa está. Veña, amor.
Que preparen a enfermería. Imos para alí.
Está morta, Frank.
Maldita sexa!
BENVIDOS A LONDRES
Xefe, descubríronnos. Tes que saír de aí.
Que saian todos!
Merda.
Poden ser os putos rusos de novo. En vinganza polo de Seven Dials.
Non. Como ían saber o da nosa sede?
Alguén nos ten vixiados.
Espera.
- É Brennan. - Brennan!
Estás ben?
Si, témolo.
Athena… Perdémola.
Vale.
Entendido.
As salas de control están ben.
Descoñezo o número de baixas, mais seguimos en pé, por pouco.
E agora que?
Dispersádevos. Esperade novas.
Esta é a túa casa segura?
Si, unha delas.
Estás ben?
Si.
Lamento o da túa amiga, Rox.
Estou aquí se queres falar.
Xa.
Durmirei na butaca.
Non podes durmir aí.
Podo facer unha cama nun recuncho, no chan.
Podes durmir na cama, Mike.
Non é unha casa segura, verdade?
É máis ben un cuarto seguro.
- Si. - Non si?
Si.
Vas acaparar as mantas coma sempre?
Non as acaparaba.
Claro que si.
Non o facía.
Si, si.
Que va.
Que si. E tamén roncas.
Eu non roncaba. Eras ti.
- Non, ti. Sempre roncaches. - Roncabas ti.
Roncabas ti.
- Tes cinco anos? - Teralos ti.
Durme, parvo.
E para que conste,
non che estou propoñendo nada.
Para que conste,
eu tampouco.
Segundo as autoridades, unha chispa
sería a causa da explosión no emblemático edificio.
Varias persoas acabaron no hospital,
mais ata agora non se informou de ningunha morte.
Unha chispa? Que ocorrentes, non?
Case soa crible, eh?
Chamou Brennan. A poxa é ás 18:00. Andando.
Alégrome de verte, xefe.
E de que me vexades. Algúns tivemos sorte.
Si.
Cantos mortos hai?
Centrémonos niso despois de golpearmos nós, vale?
Vale.
- Parece que iso funciona. - Activouse onte. Capataz está con el.
Deberiamos poder localizar o sinal ao comezar a poxa,
mais hai que procurar que dure abondo para dar coa situación exacta.
Co que custa o acceso, ata canto poden ofrecer?
O suficiente para comprar os Knicks e alguén que lles ensine a xogar.
Arre demo! Quen solta a pasta?
Nós.
Quen es ti?
Son a CIA. Financiamos o baile desta noite.
Se tedes a Quinn e a información
antes de que o goberno financie os plans de xubilación de cada estranxeiro hostil
de aquí a Pyongyang, agradeceriámosvolo moito.
Collede a información e podedes seguir loitando.
Se a cagades, acabouse O Gremio.
Onde podo coller un café?
Boa tarde, señoras e señores. Benvidos á poxa de hoxe.
Vale. Capataz.
Acaba de empezar.
- Roxanne? - Chegando á posición.
- Hoxe comiches patacas fritas? - Non.
Mellor. A segunda vez non están tan boas.
Algunhas cousas si.
Con só un obxecto no catálogo, comezaremos a puxa
cun prezo de saída de 100 millóns de dólares.
- Teño 100 millóns. 125. - Ola, Bezos.
Se non queres volver coa elevadora o luns, inicia o rastrexo.
- Case o teño. - Veña.
Vamos.
É o meu xefe.
150 millóns.
Será para saber se ten que vender un dos estados para pagar isto.
Podería ser Idaho. Ninguén o notaría.
- Eu son de Idaho. - Cres que non o sei?
Temos sinal xa?
175 millóns.
- Alá imos. - Comeza a función.
Fixando a localización.
- Rox, vai cara o leste. - Recibido.
200 millóns de dólares.
Apunta á zona de Southwark.
Estaría ben que avisases, Rox.
Agárrate, Mike.
250 millóns.
250 000 000 $
Alguén dá 275?
275 millóns.
Espero que saibas o que fas.
300 millóns de dólares.
Non é o meu diñeiro.
325 millóns.
Ofrece alguén 325 millóns?
Dá alguén 350 millóns?
- Tío. - Está calibrando. Necesito máis tempo.
- Quen ofrece 350? - Vale.
350 millóns de dólares. Alguén dá 375?
Á de unha.
Brennan.
Que queres que faga? Xa poxei.
Non podo poxar contra min mesmo.
Á de dúas.
Teño 375 millóns.
Seguimos vivos, Rox. Achegámonos.
Están cerca de Saint Paul.
A dous minutos.
Estamos cerca. Temos a posición.
E case teño o edificio.
- 425 millóns. - Non. Que pasou?
- Está en búfer. - "Está en búfer."
Cara onde, Capataz?
Este é o teu informático? Parece o conserxe.
- Tes alguén novo? - Calma.
- Fareino eu. - Á de dúas.
- Como funciona isto? - Que fas? Non…
Oferta nova de 550 millóns de dólares.
- Eu… - Alá vai Boise.
Volveu a conexión.
Rox, está na Nicholls Avenue.
Moi ben, Capataz.
Roxanne.
Estamos cerca.
Estás a un bloque.
Alguén ofrece 575 millóns?
Aí. Na azotea.
600 millóns de dólares.
Alguén ofrece 600 millóns de dólares?
Que tal cero dólares
e eu non che ofrezo unha bala na cabeza.
Merda.
Aquí acaba a poxa desta noite.
Roxanne Hall.
Sorpréndeme que sigades nisto tras o de Trieste.
Morreron seis dos nosos. Non lle iamos pasar isto a ninguén.
Non deberías levalo ao persoal. Turba o xuízo.
Todo é persoal.
Sr. Weston, que pillabán é.
Chámome Mike McKenna. Oficina de Jersey. E Ricky onde vai?
Ten clase de ioga os martes.
- E a información, Quinn? - Podes chamarme Juliet.
Voute chamar "a puta que enterrei en Londres" se non falas.
Precisamente por iso odio tratar coas axencias.
Todo comeza sempre a cen, verdade?
Se a vises no instituto…
A información está nunha caixa forte en Holland Park.
Lévovos encantada.
Conduzo eu.
Ti vas de copiloto.
El vai detrás apuntándoche á cabeza.
Que che parece?
Fabuloso.
Mi madriña. Non hai unha bomba trampa.
Pódeste relaxar.
Grazas.
Xa está?
Si, xa está.
En hora boa.
Vamos.
- Estás esperando alguén? - Non.
Rox.
Nick.
Roxanne, a túa vida está en perigo.
Todas as nosas vidas o están.
Por favor, déixame entrar.
Vaia, esta noite é cada vez máis rara.
O axente Faraday volve de entre os mortos.
Nick Faraday. Local 12-25.
Que bo. Es do Gremio.
- Son. - Ola.
Un dos seis axentes mortos en Trieste. Pois tes boa cara.
Como?
Como é que estás vivo, Nick?
A corrente levoume ata o mar.
Fun ver un médico e despois vin aquí.
Rox, o de Trieste foi unha trampa.
Alguén sabía que íamos. Daquela hai unha fuga no Gremio.
Pensabas facer o morto ata que descubrises quen foi?
- Exacto. - Debíasmo ter dito.
- Quería manterte a salvo. - Iso xa o fago eu, Nick.
Dáme un nome.
- Tom Brennan. - Non.
A información inclúe todos os que traballaron para o goberno
ata a Guerra Fría,
con diarios de misións.
Con diarios de misións clasificados.
Que sabes de Brennan antes de que montase O Gremio?
Facía misións encubertas para a CIA.
Tom Brennan ten un pasado, Rox.
Fixo cousas que o goberno se viu obrigado a enterrar.
Cousas que nunca poden ver a luz do día.
Mais se todo iso é certo, por que non mo contaches?
Quería protexerte.
Finxiches estar morto. Por que ía confiar en ti?
Porque estou casado con ela.
Que?
- Estamos separados. - De veras?
- Con este tipo? - Que significa iso?
Seguro que o pai se alegrou ao coñecerte.
Levábame moi ben con Bill.
Bill? Non lle tiñas que chamar Sr. Hall coma todos?
Direiche algo sobre Bill.
- Si, dime. - Non imos facer isto.
Podiámoslle chamar a isto "O reencontro".
Tes probas contra Brennan?
A información é a proba, e non pode chegar a el.
A quen propós que lla deamos?
Cameron Foster e a CIA supervisan a operación.
Entregádello.
O que se cre Gary Oldman? É un leriante.
Mira, novato.
Mellor senta e deixa que falen os adultos.
Este fixo o adestramento completo?
Fixo, Mike. Daríache unha malleira.
Vale, deixareino pasar. Por esta vez.
Roxanne, pídoche que confíes en min.
Brennan mataría por esta información.
Xa morreron moitos dos nosos. Non quero que se una un máis.
E menos ti, rula.
Trieste, Seven Dials, a sede.
Sabes que ten sentido.
Brennan.
Terate localizada. Deberiamos dispersarnos.
Ti tamén queres a información.
Non. Que a CIA organice a recollida.
Podemos quedar na Albert Bridge ao amencer
e entregala xuntos. Que o solucionen eles.
E logo ela?
Meu rei, es sonche só unha intermediaria.
O mellor é deixarme ir.
Ocúpome eu dela.
Rox!
Vamos.
Agora rouba un coche. Que ben.
Marido.
Non me veñas con iso.
Non me querías dicir que casaras?
A, estamos separados. B, pensei que morrera.
Uns dez minutos antes de vires por min.
- Fuches directa ao bar tras o enterro? - Que che importa?
Sabes que me importa!
Impórtache que estivese casada nos últimos 25 anos?
Con ese cabrón? Un pouco.
E toda esa merda sobre meu pai? "Chamaraslle Sr. Hall."
Como se meu pai fose o problema.
Se queres, falamos do tema.
A teu pai non lle gustaba que fose negra.
Eu tampouco lle gustaba ao teu. Eran protectores, anticuados.
Déixame mirar na miña táboa de racismo apropiado
onde queda anticuado
entre ama da casa de vila pequena e Gran Meigo do Ku Klux Klan!
Era un cabrón. Púidenlle dicir algo.
Puiden facer moitas cousas.
E ti, ser sincera antes de manipularme para vir.
Eu non te manipulei. Salveite!
Saqueite da túa vida mísera.
- "A miña vida mísera." - Si.
Permitinche formar parte de algo.
Mira, Rox. Non será perfecta, mais é auténtica.
Vivo na mesma casa. Teño o mesmo traballo e os mesmos amigos.
E sabes por que? Porque podo contar con eles.
Tiraríanse á estrada por min. E eu igual!
Podes dicir iso da xente que tes na túa vida? Dubídoo.
Mais…
Talvez si, talvez non.
Mais esta oportunidade é túa.
Queres volver a Paterson e desperdiciala?
Para xa, Rox.
Como é que todos ven o teu potencial menos ti?
Grazas polo consello.
Vémonos na próxima xuntanza do insti.
FESTA DE DESPEDIDA DE SOLTEIRO
Ola, Mikey! Tío, onde estás?
Estás perdendo unha despedida épica!
Seino. Síntoo moito. Estou…
Mira isto! Este cu perténcelle a Stephanie Tranata despois do domingo!
Ese é Ronnie?
- Mírao! Mira quen é! - Mikey! O meu padriño!
Ronnie, prométoche que vou estar aí para a voda, vale?
Non cho vou perdoar na vida, tío!
Non perdas os pantalóns.
É broma! É broma, meu. Querémoste, colega.
Non sei que fas, mais será importante, non?
- Si! - Si.
Fai o que teñas que facer, Mikey!
Perdoen.
Que fas aquí, Mike?
A misión non acabou. Non marcho.
- Segues sendo un cabrón. - Ti sempre o fuches.
- Grazas por vir, Mike. - Non é nada.
Puiden chegar antes,
mais pasei 20 minutos na ponte equivocada.
Debería estar aquí.
Estou na ponte, Nick, e ti non estás.
Supoño que non van ser boas novas, verdade?
Non vou ir, Rox.
O que? Entón era todo unha trampa?
Ti e Brennan.
Mirade o saldo do banco. Veredes un regalo de despedida
dun cuarto dos fondos do anticipo para a puxa.
Tiven que cubrir a miña fuxida.
E a información?
Houbo un cambio de maleta na casa.
Os iranianos prometéronme moitos cartos.
Non sería xusto deixalos sen nada.
E O Gremio? A lealdade?
Si, O Gremio.
Soa ben ao principio, sabes?
Mais salvas o mundo varias veces, e non levas o mérito nin hai premio.
A leria dos obreiros de Brennan empezou a cabrearme
cando a miña muller decidiu que se fartara de min
só porque eu quería máis.
Non tiñas por que matar a Athena ou bombardear a sede.
Tería parado en Trieste, mais sodes insistentes.
Podía seguir morto, mais conseguistes o aparello
e tíñavos que eliminar.
Ou perseguiriádesme sempre.
Niso tes moita razón.
E iso limitaría o meu estilo, Roxanne.
E non queremos iso.
- Vaia, que decepción. - Roxanne.
Escoita, Nick.
Na historia dos homes que a cagan,
ti debes ser o que máis a cagou.
Xa nos veremos, meu rei.
A información! E ao chan.
Veña, Foster. Non pensarás que isto é real.
Axente Hall. Axente…
Mike!
Axente Mike, teñen cinco segundos antes de que abramos fogo!
Cando eu diga vamos, sígueme.
- Onde? - Recordas a proba de confianza?
- Si. - Deixeite morrer?
- Merda. - Recorda iso.
Ese golpe deucho Brennan mentres o estabas esposando?
Seino. É moi rápido para ser un vello.
No cárcere hase volver máis lento.
Xa, en fin. El aprendeume todo o que sei.
Vamos!
Merda!
Cago en todo! Veña, apartade do medio.
Que atraque dunha vez o carallo do barco. Que non baixe ninguén!
Deteña a embarcación.
Por favor, diríxase á beira.
Ten fuxitivos a bordo.
Aí está Faraday.
- Puxécheslle un localizador? - Puxen.
Cabrona talvez, mais parva non.
Non quixen dicir iso. Só…
Seino. Esquéceo.
Istria?
Si. O certo é, Mike, que O Gremio está fóra de xogo.
Estamos fuxindo da CIA.
Cada poli e axente de Londres estate buscando,
e se te pillan, é probable que cumpras cadea por traizón, así que…
Iso non me preocupa, vale? Mentres ti sigas, eu sigo.
Ben. Agora só temos que pensar como subir a un avión.
Estás tolo?
Bobby!
- Que carallo? Onde estabas? - Escoita.
Sen bromas, xúrocho por Deus.
Roxanne secuestroume.
Uniume a unha axencia secreta para loitar contra uns terroristas.
Que gracioso. Estabamos preocupados.
Ronnie casa o domingo. Tes que vir.
Necesito un favor. Aínda levas os voos de carga que saen de Newark?
Levo. Nada sae do aeroporto sen que eu o saiba.
Que necesitas?
Es parvo? Saír dun aeroporto sen que ninguén o saiba.
- Gary? - Si.
Contedor 726. Bobby débeme unha.
Direillo.
Aquí.
Isto non che recorda nada?
Pénsao.
O armario do conserxe xunto ao ximnasio.
Iso mesmo.
- En oitavo. - Si.
Oe.
Foster.
Seguro que estás no despacho tomando un chai latte
e escoitando isto.
Sei que na Axencia Central da Incompetencia
pensades que estou detrás disto e que Roxanne está implicada,
e, claro, coma sempre, estades moi enganados.
Agora O Gremio está parado e, namentres,
os malos, xógoche o que queiras,
andan a vender a vosa información roubada neste momento.
E sabes que pasa agora?
Unha exmoza miña dirixe unha oficina da CIA en Istambul.
Cando leve os netos ao adestramento de fútbol
vanlle voar o coche
porque unha célula terrorista obtivo o seu enderezo
e a marca e o modelo do seu coche na túa información roubada!
Cada axencia, cada empregado, desde os xefazos ata os miñaxoias
van ir caendo coma moscas.
Estás listo para iso?
Porque vai ir todo á túa conta.
Reza para que o que queda do meu equipo a atope antes ca outro.
Non é que pense que é mísera.
Perdoa?
A túa vida en Paterson.
O que dixen no coche.
Non penso que a túa vida teña sido mísera.
Ah.
Eu necesitaba saír e ver que máis había por aí, sabes?
Entendo.
E foi todo como querías que fose?
Algunhas veces.
Outras non.
Mira, eu non sei se imos saír desta.
Talvez non gañemos,
mais gústame que sexamos ti e mais eu.
E alégrome moito de ter volto a entrar naquel bar.
Benvidos a Istria.
Lin a guía de viaxes de camiño.
En todas partes hai un Bobby Breslin.
- Aínda se che dá ben. - Está todo no pulso.
LOCALIZANDO OBXECTIVO
Sempre dixo que quería navegar por todo o mundo.
Parece que vai ter esa oportunidade.
Nunca fostes de vacacións xuntos?
- Non. - De lúa de mel?
Non.
Nunca fuches a ningures para, non sei, descansar ou nadar?
Non para disparar?
Non. Nunca.
Pois deberías pensalo.
Sabíao.
Parece que marchan.
Vamos.
ISTRIA LOCALIZANDO OBXECTIVO
Estás ben, Rox?
Si, estou ben. Non me ves ben?
Sempre te vexo ben, mais… Merda.
Ou vai aí o presidente de Croacia…
Ou o trato pola información vai ser xa.
Ola.
Ola. Coca-cola para min, e…?
Auga con xeo.
Con gas.
Grazas.
Trouxeches escoltas?
Non tantos coma ti.
Hai que ter coidado cun home que traizoa os seus amigos.
O Gremio non eran os meus amigos. Eran os meus xefes.
Agora vou por libre, así que ao conto.
Era broma. Claro. Acabemos canto antes.
Cando verifique o pago, completaremos a transacción.
Cando verifique a información, completaremos o pago.
Vaia, vaia. Que coincidencia, eh?
Cometiches un erro, Roxanne.
Quen é esta?
Excompañeira de Nick no profesional e no persoal.
- Ola, Rox. - Ola, Juliet.
- Hai algún problema? - Non.
Claro que temos un problema.
As leas que teña co Sr. Faraday non teñen nada que ver comigo.
A ver, mira.
Se queres sentar na mesa dos maiores
e comprar secretos roubados a un exaxente, por min vale,
mais non imos sentar
e facer como que non sabes o que fas.
Que queres, Rox?
Quero que vaias ao cárcere
por asasinato, espionaxe e traizón.
- Roxanne. - Levareivos aos dous agora.
Parece que hai unha complicación.
Asegúroche que…
O que asegure vale moi pouco xa.
Debo considerar isto como a conclusión das negociacións.
Sóltame. Aparta a man!
Collédeo!
Collédelle a bolsa!
É triste non poder confiar nin nunha célula iraniana.
Como dixen, Rox. Cometiches un erro ao vir aquí.
O erro foi casar contigo. Vir aquí foi imprudente.
Supoño que si.
- Mátaa. - Espera.
Nick, meu rei.
Paseino ben, mais a cousa desmandouse e non é para min.
Como dis?
O mellor para os dous é que nos deamos un tempo.
- Deixar que calmen as augas. - Juliet.
Roxanne, se sobrevives a isto, seguro que virás por min.
Podes contar con iso.
Xa. Recorda que non te matei
e pensa que che podo ser máis útil no campo.
Espero verte outra vez.
Nick, sospeito que a ti non te verei.
Juliet!
Gústanme as mulleres así, a ti non?
Que vas facer agora, Rox? Dispararme a sangue frío?
- Cinco mortos en Trieste. - Danos colaterais.
Estasmo poñendo cada vez máis doado.
En pé. Vamos.
Fillo de puta.
Sígueo!
Se ves por min, Rox, terei que matarte.
Non creo que iso vaia pasar.
Puiden acabar contigo en Trieste, mais non o fixen.
Non o fixeches ou non puideches? A ver se o descubrimos.
- Rox, onde estás? - Lamentando as decisións da vida.
- E ti? - No tellado. Empeza a estar concorrido.
Toma.
Merda.
Rox, necesitaba reforzos.
Xa vou, Mike.
Oh! Se cae e se chafa, sabes a quen esmagarán despois, non si?
Non poderás volver á casa.
Estalo pensando mellor?
Oe! Sen corda de seguridade?
O meu capataz dábache unha boa. Non mires abaixo.
Toma, ven por ela. Vamos.
Quérela? Ven por ela.
Mike!
Todo controlado!
Hostia puta.
Mike!
Non hai de que!
Intenta agarrala ben esta vez.
- Díxenche que había un par de tíos. - A ver se dás con algúns máis.
Xa chega, Rox.
Xa chega.
Dáme a información ou pérdela para sempre.
Dispara, Mike.
Non tes posibilidades, Mikey.
Adiante, Mike. Faino.
Non o fagas.
- Adiante, Mike. - Sé boíño.
Veña.
Tiñas unha oportunidade, mais es un covarde.
Corre, Mike.
Ei!
Alto!
Ola, señor. Xa o axudo eu a saír.
Vamos. Moi ben. Moitas grazas.
Coidareillo ben. Non llo rasco nada.
Fillo de puta!
Merda!
Mike! Onde estás?
Nun coche.
Onde?
Non o sei!
Como que non o sabes?
Estou no maleteiro.
No maleteiro?
- Réndete! - Teño o mellor coche!
O importante non é o coche, meu rei! É o chofer!
Merda!
Que?
Espera. Ah!
- Nese maleteiro! - Si!
Pois sae do maleteiro, Mike!
Iso intento!
Merda! Rox!
Non fun eu!
Mike, métete no coche!
- Que? - Volve para o coche, Mike!
Cabrón!
Rox, onde estás? Vamos.
Vou cara o norte pola costa.
Segues no xogo?
Si, volvo ao xogo, Rox!
Volvo ao xogo.
Aquí tes, cabrón!
Maldita sexa.
Rox, estás tomando un descanso?
Non, sabichón!
Merda.
Mike!
Mike.
Merda.
Ola.
Estás vivo?
Mi madriña. O coche comezou a xirar.
Recordei as semanas de adestramento.
Boteime a berrar e saltei do coche.
Non estivo mal. Quedarías impresionada.
Por que paraches?
Pensei que estabas morto, idiota!
Non sabía que che importaba. Que riquiña.
Puideches quedar no coche.
Oe, case morro. Podías ter un pouco de empatía.
Abrandarte un pouco.
- Mellor agárrate ben. - A por el.
Sei a onde vai.
Don Figura nun iate grande, eh? Non o podemos permitir.
Escoita. Vira á dereita aí.
Vira á dereita aí.
- Cando diga "salta", salta. - Vale!
Salta!
Espera! Está atascada!
Tírasme un coche encima?
As mans na cabeza e bótate ao chan!
Voute estrangular coas miñas propias mans!
Ao chan, cabrón!
A cousa non vai ser así.
Vai ser exactamente así, Nicky.
A cousa non vai ser así, Rox!
Non podo ir preso!
Mira isto!
Mira onde estamos!
Non é precioso?
Non vou pasar o resto da miña vida nunha cela, Rox.
Cago en todo, Nick! Ao chan!
Aínda a podemos vender!
Centos de millóns de dólares!
- Poden ser nosos. - É mentira, Rox, e sábelo.
Podemos desaparecer.
Viaxar polo mundo como sempre soñaramos.
Aprendín algo de min. Que son caseña.
Non che deu alternativa, Rox.
Non.
E agora que?
Todos saben que non se pode predicir como se namoran dúas persoas.
Ás veces coñécense no insti e sábeno decontado.
Ás veces coñécense nun bar de Jersey,
unha delas emborráchase e quita a camisa…
Non fun eu.
E por sorte, outra persoa é a camareira
e ten que levar o pobre desgraciado á casa.
Cando souben que ían casar, non me preocupei.
Foi un alivio grandísimo.
Por fin unha persoa tola abondo para levárnolo de diante.
Non, en serio. Quérote, e sempre me terás aí.
En hora boa. Un aplauso para eles!
Saúde, Mike.
Deus vos bendiga.
En hora boa.
Rapaces, preparádevos.
Veña, irmán. Oe, vémonos na pista?
Si.
- Prepárate para min. - Claro.
Bo discurso.
Rox.
Cóaste nas vodas de Paterson?
Xa che dixen que era caseña.
- Estás guapísima. - Grazas.
- Ti tamén. - Grazas.
Pois… hai moita xente.
Espera. Esa é a señorita Hoffman?
- Non. - É ela?
Por favor.
Señorita Hoffman!
Ola!
Ola, Nicole.
Ah, Nicole. Claro, Nicole.
Si, Nicole.
Nicole está ben.
- Tíñalo que facer, claro. - Si, perdoa.
Mike, ven aquí!
Veña, Mikey!
Oe, Rox.
Cando estaba naquela montaña e pensaches que morrera…
Si.
Aínda que Faraday podía escapar, volviches por min.
E que?
Nada. É só que… Penso que che vin algunhas lágrimas.
Que va.
- Vale. - Síntoo.
- E logo ti que? - Que?
Cando Faraday me apuntaba,
puideches disparar e non o fixeches.
Era moi arriscado.
Deiche permiso.
Tanto dá. Nunca aceptaría ese risco.
Non quero despeitearte.
Penso que vin un armario de conserxe aí detrás.
Queres ir?
Dilo en serio?
Si, en serio.
Pois vamos. Veña!
Brennan! Que? Non vos dan días de baixa o algo así?
Eu non o convidei.
Quería verte, Mike. Teño un traballo para ti.
Mais antes necesitamos unhas vacacións.
- Si. - De veras?
Vale, douvos tres días. Despois, quérote en Marrakesh.
A ti tamén.
Benvido ao Gremio, Mike.
Subtítulos: Lorena Pereiras