TOM WCIĄGA KOSZULKĘ
Hej, Randy?
- Mogę cię o coś prosić? - No?
Mógłbyś zakryć czymś dolną część tułowia?
- Co? - No wiesz, krocze i kolana.
- Mam zakryć szalikiem krocze? - Masz w dżinsach dziury jak...
- Dzięki. - Dużo dziur.
I patrząc pod pewnym kątem...
- Widzę twoją parówkę. - O, rzeczywiście.
Jeśli macie problem z dziurami, to na nie nie patrzcie.
- Zakryj się. - Czepiasz się, ziomuś.
Mówię, żebyś zakrył penisa, a ty mówisz, że się czepiam?
- Taki mam styl. - Czyli się nie zakryjesz?
Nie. Może też zrób sobie dziury?
I będę tak chodzić z rozhuśtaną parówą
- jakby nigdy nic? - Jesteś zazdrosny.
- O Randy'ego? - Fajnie się ubiera.
Ja też się fajnie noszę, więc...
- Nie. - Co?
Nosisz codziennie tę samą koszulkę.
Tę? Nie, nigdy jej na sobie nie miałem.
Nie czujecie mody. Powiedz, Nelson. Mam styl, nie?
Ta, zdecydowanie masz...
Masz na ciele ubrania...
Brzmi jak komplement. Mam swój styl. To moja imprezowa koszulka
To twoja imprezowa koszulka?
Tak. Moja koszulka na dobry nastrój.
Najmutniejsza rzecz, jaką słyszałam.
Dzieciaki, mam ważną sprawę, więc proszę, usiądźcie.
Dostaję skargi
dotyczące nieodpowiedniego ubioru uczniów w szkole.
- Jak, jak? - Kto się skarży?
- Skargi? - Spójrzcie. Wulgarne t-shirty?
Zbyt krótkie spódniczki?
Podarte dżinsy?
Nie muszę oglądać twojego pyrtka, Randy.
Niech podniesie rękę ten, kto chce.
- Nikt! - To się nazywa "cicha większość".
Trzeba położyć temu kres.
Jedyny sposób to wprowadzenie mundurków.
- Dobry pomysł. - Mundurki?
- Może to zrobić? - Jesteśmy więźniami?
Jestem pewien, że wszyscy widzą, jak starannie dobieram odzież,
ale brakuje mi do poziomu pana B., więc to on stworzył wzór mundurku.
Witajcie, dzieci.
Jak wiecie, żyjemy na podmiejskiej pustyni,
gdzie próżno szukać choćby zawiązek stylu.
Panie B., proszę o pozytywny przekaz.
Moim zadaniem było stworzenie ubioru
nijakiego i nietwarzowego.
Oto efekt moich peregrynacji w poszukiwaniu inspiracji...
- Nie! - Co?!
- Pomocy! - To jakiś chory żart.
Co się dzieje?
To stylizacja, która wprost krzyczy:
"Wypiąłem się na życie, a życie wypięło się na mnie".
- Chce pan usłyszeć moje zdanie? - Niespecjalnie.
To naruszenie praw autorskich. Pozwę pana.
- Tom, nikogo nie pozwiesz. - Tak nie można!
Nikt nie posiadł na własność niebieską koszulki
i brązowych portek.
- Jestem z nich znany. - Jak inne matoły, na całym świecie.
Na pewno jest pijany.
Obawiam się, że nie mamy wyjścia. Oto wasze mundurki.
Nosicie je codziennie. Finito.
Przyznajcie, materiał pierwsza klasa.
Jak dajesz radę w tym żyć? To takie przygnębiające.
- Nie podoba wam się? - Wolałabym słyszeć rodziców
mówiących codziennie o rozwodzie niż nosić tę koszulkę.
Przestań. To obraźliwe.
Przez ten plecak czuję się, jakbym miał płaskodupie.
- Nie podoba ci się? - Wypłaszcza mi zad.
Jakbym go nie miał.
Mnie też to nie grzeje. Trzeba z tym skończyć.
W południe organizujemy szkolny strajk.
Wagary?
- Ogólnoszkolne. - Bo wyglądacie jak Tom.
To zbrodnia przeciwko ludzkości. Inaczej tego nie nazwę.
- Przesadzacie. - Nie chcemy być jak ty.
Wyglądasz jak kawał smętnej kupy.
Wyglądam jak kupa?
Jak gównianie smętna kupa.
Mamo? Mogę cię o coś zapytać?
- Jedziesz. - Wyglądam jak smętna kupa?
- Nie. - Nie?
- Serio? - Czemu pytasz?
Mój wygląd poddawany jest krytyce. Mundurki źle się przyjęły.
- Powinno być ci miło. - Miło?
Chcą, by wszyscy w szkole byli tak ładni jak ty.
- Pan B. mówił, że to za karę. - Nie, jesteś przystojny.
- Wiesz, w czym tkwi problem? - Nie wtrącaj się, babciu.
- Nie wciągasz koszulki. - To nie w moim stylu.
Wsadź ją. Chcę zobaczyć, jak to wygląda.
- Odpuść. - Nie wyjdę, póki tego nie zrobisz.
Może się zdrzemniesz?
Zdrzemniesz? Zaraz cię ździelę!
- Czemu wstajesz? - Zrobię to za ciebie.
- Nie, proszę. - Nie ruszaj się.
- Wciągnę koszulkę. - Nikt cię nie powstrzyma?
- Nie ruszaj się. - Proszę, babciu...
Ojej...
- Lepiej? - Różnica jest ogromna.
- Serio? - Nie wierzysz. Dzwonię do Billa.
Co on tam wie...
- Hej, hej! - Cześć, Bill.
Tom wciągnął koszulkę. Powiedz, co sądzisz.
Boże! Tommy, wyglądasz fantastycznie!
- Serio? - Jak model.
- Bo wciągnąłem koszulkę? - Ogromna różnica.
- No weź... - Zgadzam się.
Wciągnąłeś koszulkę i zadziała się magia.
- Aż tak dobrze? - Wyglądasz jak
dzieciak pochodzący ze starego rodu odrażających, bogatych lujów.
Jeśli jest szansa, byś został modelem, to ją chwytaj!
Inspirująca mowa. Dobra, spróbujmy.
Cześć.
Witamy w 3M, Male Model Management .
Jestem Dino. W czym mogę pomóc?
Dzięki za spotkanie.
Mój syn jest ponadprzeciętnie przystojny.
Chciałby pójść w modeling.
Chętnie go poznam. Przyprowadź go kiedyś.
Nie, nie. Chodzi o mnie.
- Ja jestem modelem. - Ty jesteś ten przystojny?
- Tak mówią. Podobam się też babci. - Posłuchaj...
Ocenię cię jak zawodowiec. Zupełnie za darmo.
- Fajnie. - Włosy - okropność.
- Uczciwie. - Nos - paskudny.
- Zgadzam się. - Tors - zniekształcony.
- Bardzo surowa ocena. - Synu, świat modelingu,
to bezlitosny biznes tworzony przez pięknych ludzi.
To nie twój świat.
Im dłużej o tym słucham...
- Prawda? - Poniosło nas z przyjazdem.
- Cieszę się, że to mówisz. - To była konstruktywna krytyka.
Popracuję nad włosami, ustami i nosem.
Dzięki, że wpadłeś.
Choć w sumie... Poczekaj.
- Kto? Ja? - Masz niesamowity tyłek.
- Serio? - Idealne proporcje.
Mogę przyjrzeć się z bliska?
- Brzmi dziwnie. - Wcale nie. Śmiało.
- Pośladki... W idealnej równowadze. - Naprawdę?
Spodnie zwisają pod idealnym kątem
Babcia też tak mówi.
Dam radę załatwić wam sesję do katalogu.
- Zajebiście! - Moda dziecięca, chinosy...
- Serio? - Bojówki, czapsy...
Nosiłeś kiedyś czapsy?
- Super. Będę modelem. - Dupnym modelem.
- Ale modelem. - Dupnym.
Nie pokażemy twojej twarzy.
- W porządku. - To co teraz? Podpiszecie kontrakt?
- Oczywiście! - Niesamowite.
Słuchaj, w piątek urządzam kolację w moim lofcie.
Chcę, żebyś wpadł i pokazał się z dobrej strony.
- Przepraszam? - Tak?
Czy nie widziałam twojej pupy w katalogu L. L. Bean?
- Tak. Chodzi o chinosy? - Ta dupeczka jest...
- Często mi to mówią. - Na koszty firmy, mały.
- Czemu? - Jesteś znany.
- Tak? - Twój kuperek w katalogu H&M...
- Sama słodycz. - Trochę dziwne, ale dzięki.
Patrzcie na to.
- Na co? - Jestem na billboardzie. - Zaraz... - Co?
To moja pupa w sztruksach.
- Chwila, powoli... - Nie kapuję.
Jestem w agencji modelów.
Czyli że jesteś modelem?
Tak, pracuję jako model.
- Płacą ci za pozowanie? - Mówiłem, że mam wyczucie stylu,
a ludzie lubią wygląd moich ubrań.
- Wpadliśmy do innego wymiaru? - Nie, raczej nie.
Dobra, będę leciał.
Mam imprezę w lofcie mojego agenta.
- Co? Masz agenta, a on ma loft? - Tak.
- I nie wkręciłeś mnie? - Będą tam kumple modele.
- To inny świat... - Tom!
- Może wpadniecie? - Ot tak?
Tak, wpadniemy sobie do loftu twojego agenta.
Tom, kim ty jesteś?
Dupnym modelem wysiadającym z busa.
Dobra, możecie się tu zebrać?
Powitajmy najlepszego dupnego modela dziecięcego
na północnym wschodzie, Toma!
Chciałbym wszystkim podziękować.
Jeszcze do niedawna nie wciągałem koszulki,
a teraz jestem najlepszą młodą dupką.
To mój syn!
Dziękuję Dino, który spojrzał na mój tyłek i powiedział:
- "patrzyłbym". - Nie do końca tak to wyglądało.
Tak czy siak - kocham was! Dzięki!
Brawa dla Toma!
To się stało tak szybko! Tak się cieszę!
Wiem.
Jeśli mój tyłek utrzyma formę, zajdę dużo dalej!
- Wybaczcie. Obowiązuje dress code. - Przyszliśmy prosto z budy.
- Jesteśmy na liście. - Obowiązuje smart casual,
a wy wyglądacie jak idioci.
Ubraliśmy się tak, jak gospodarz.
Nosicie debil casual. Debilnie wyglądacie.
- Tam jest! Tom! Powiedz coś! - Cześć. Fajnie, że wpadliście.
Powiedz, że jesteśmy smart casual.
Będzie z tym problem. Chyba nie możemy was wpuścić.
Co?
Nie wejdziecie w tym ubraniu.
- Co to ma być? - Twoja koszulka!
Przyszliście na imprę z plecakami?
Zaprosiłeś nas, gdy byliśmy tak ubrani.
- Przykro mi... - Przeszkadzają, Tom.
Podejmij decyzję.
Mów kumple modele albo starzy, źle ubrani koledzy.
To trudna decyzja.
- Trudna? - Nawet nie odpowiadaj.
- Z nami koniec. - Ej, no weź...
Zmieniłeś się.
Nie fochaj się, że jestem przystojny
i ubrania świetnie pasują do mojej sylwetki.
Serio się zmieniłeś. Słowem "sylwetka" przegiąłeś pałę.
Miłego życia.
Nadajecie na innych falach.
Mamo, nikt się nie chce mną bawić,
więc pójdę pooglądać swoje billboardy.
Baw się dobrze.
- Siema, młody. - Hej, lodziarzu.
- Wyglądasz na zjechanego. - Chyba popełniłem błąd.
- Mówią mi "dupek". - O co poszło?
- Ciekawi cię to? - Nie, ale posłuchać mogę.
Szkoła wprowadziła mundurki...
Kwestionowano mój ubiór, ale zostałem modelem.
I jakoś tak wyszło, że nie mam kolegów.
Nie szata zdobi człowieka.
Ludzie patrzą na to, jak się wygląda.
Spójrz na mnie.
Noszę hawaję, szorty cargo i czapkę lodziarza.
- Dziwny styl. - Jestem szczęśliwy.
- Choć okropnie pan wygląda. - Odrzuć próżny świat mód i stylów.
- Czyli co mam zrobić? - Ściągaj mundurek i lataj na waleta.
- To znaczy? - Hasaj z dumnie rozbujanym fiutkiem.
To twoja rada?
Na tym polega aktywizm.
Wzbudź kontrowersję, a ktoś cię usłyszy.
To genialne.
Już wiem, dlaczego odniósł pan sukces.
Ta, gdyby pytali, mówisz: "Robię to za radą lodziarza".
Ludzie nie przykładają do twoich słów takiej wagi jak ty.
O to chodzi! Kopiemy piłkę!
Dobrze! A teraz na lewe skrzydło!
Brońcie bramki! Dobrze!
Boże, czy Tom wbiegł właśnie goły na boisko?
- Patrzcie na mnie! - O boże!
- Przestań! - Hej, hej!
- Przestań, proszę! - O co chodzi?
- Co robisz? - Patrzcie!
- Odwróćcie się! - Zróbcie z nim coś!
- Robi się. - Odejdź. - Wracaj! - Nie!
Dzieci, nie patrzcie na penisa i na tyłek!
- Złaź! - Luz, to ja.
- Leżysz, kolo. - Zabierzcie go.
I komu teraz wystaje parówa?
Zabawny zwrot akcji, prawda?
Tom, co to miało znaczyć?!
To miał być protest przeciwko wprowadzeniu szkolnych mundurków.
Uważam, że zbytnio skupiamy się na wyglądzie i...
- Mundurki? Wycofaliśmy się z nich. - Co proszę?
Grożono mi śmiercią. Nikt nie chciał wyglądać tak jak ty.
Czyli to nie było konieczne, tak?
Tak, zupełnie niekonieczne. Nagrabiłeś sobie, kolego.
Ja? Nie, to pomysł lodziarza.
Zrobiłem to za jego radą.
Nie wiem, co to zmienia, Tom.
Wszyscy dziś się czegoś nauczyliśmy.
Czego?
Nie wciągajcie koszulki. Źle to się kończy.
Tylko tyle?
BINGO Z BABCIĄ
No dobra, spadam. Bawcie się dobrze.
- Ty też - cokolwiek będziesz robić. - Przypomnij obowiązujące zasady.
Chodzi o ostatni raz?
- Siedzisz w domu. - To było przez babcię. Spiła się.
- Żadnych koców, poszewek... - Co?
- Nie dotykasz lampki. - Nawet jak będzie ciemno?
- Takie są zasady. - A babcia nie pali w domu, tak?
Jeśli spróbuje, masz ją zabić.
- Jasne. - Dzięki za pomoc, mamo.
- Kocham was. - I z duchem twoim.
No dobra...
- Spierdalamy. - Co?
- Dziś w kościele wieczór bingo! - Nie mogę przeklinać.
To jedna z zasad.
Teraz to ja ustalam zasady. Babcia bije mamę, pamiętaj.
- Nie chcę mieć żadnych problemów. - Żadnych nie przewiduję.
- Tak? - Możemy zabić kogoś na Piątej Alei,
- a nikt nie uwierzyłby, że to my. - Po co mielibyśmy zabijać?
Co z tobą?
Dlaczego nie chcesz przeżyć ze mną wieczornej przygody?
- Gdy tak mówisz, brzmi to kusząco. - W życiu trzeba się czasem zabawić.
Wstawaj i szykuj się na ból głowy.
Witam na wieczorze bingo. Proszę o zajęcie miejsc...
Za losowanie odpowiada ministrant Randy.
Z góry mówię - jeśli przegracie, nie módlcie się o moją szybką śmierć.
- Czemu patrzy na mnie? - Przyjęliśmy.
- Dobra, bawmy się. - Zaczynamy.
N31.
- Babciu, kupiłaś sto kart. - Zwiększam szanse na wygraną.
Gdy wygramy, masz zawyć: bingo!
- Zawyć? To znaczy? - Jak dzikie zwierzę!
Przetrwają tylko najilniejsi!
G62.
G62? Chwileczkę.
Chyba mamy. Krzyczeć "bingo"?
- Wyj! - Mamy bingo.
- B4. - Chyba nie usłyszał.
- Bo nie zawyłeś. - Bingo!
- Wyj! - Wyję!
Bingo! Mamy bingo, dupku!
Przepraszam. Babcia kazała wyć. Miałem wyć jak dzikie zwierzę.
- Tom, mamy problem. - Nabroiłem?
Troszeczkę tak.
A mieliśmy się wymigiwać od zabójstwa...
Nie wiem, o czym mówisz.
- Twoja babcia psuje grę. - Jak to? Dobrze jej idzie.
I w tym problem. Mogę cię o coś prosić?
Jeśli znów wygra, nie mów "bingo".
Muszę. To moja praca.
Udawaj, że przegrała. Miej wzgląd na innych.
- Nie podoba mi się to. - Pamiętaj. Ksiądz bije babcię.
- Rób, co mówię. - Bije pan babcię?
- Tak. - Powiedziała: "Jestem suką alfą.
- Robisz, co mówię." - Babcia nazwała siebie "suką"?
- Ciągle to powtarza. - Cóż...
W takim razie suka alfa psuje nam grę.
O62.
Pamiętajcie, jesteśmy cywilizowanymi ludźmi.
O62.
Co jest? Dziewięć gier bez wygranej!
Powtarzam, bez spiny.
B9... To tylko gra... B9.
- To jakieś jaja. - Mamy kiepską serię.
Tak czasem bywa.
- Liczby nam nie sprzyjają. - Nie żartuj.
- N22. - No proszę!
Wygrałam! Bingo!
- Babcia Hektora? - Tak! Ja! Bingo! - Litości!
Ta suka nie wygrałaby ze spluwą przy skroni.
- Bez takich. Proszę. - Sprawdzić jej kartę!
Myślę, że to wy wygraliście.
- Nie wtrącaj się. - Spójrz! Macie bingo po skosie!
- Od lewej do prawej. - Siadaj pan.
- Dlaczego nie zawyłeś "bingo"!? - Przegapiłem. Tyle tu kart...
Niczego nie przegapiłeś.
Przestań, babciu. To niesmaczne.
Dokąd idziesz? Wracaj.
Tego jeszcze nie grali!
Własny wnuk wychujał mnie w bingo!
Idę stąd.
Raczej nie można mówić "wychujać" w kościele, co?
Hej, tu telefon babci Toma.
Dzwonię z domu.
- Co? - Żartuję. Tu mama.
- Ach, żart z mordercą. - Tak, żart. Jak leci, synek?
- Cudowny weekend. - Coś robiliście?
- Wydurniamy się. - Wydurniamy? To znaczy?
- Po co te pytania? - Tańczyliście czy...
Opowiadamy historyjki, pieczemy...
- Robimy różne fajne rzeczy. - Tęsknię za wami. Bawcie się dobrze.
- Pozdrów ode mnie babcię. - Dobrze.
- Pa. - Co za świetna rozmowa.
Czółko.
Hej, babciu. Chcę dwa Pop-Tarts. Jedne z syropem klonowym...
Wybacz, spuściłam Pop-Tarts w kiblu.
Dziwny sposób na przywitanie dnia.
- Wybacz. - Chodzi o bingo?
- Nie chciałem zepsuć ci zabawy. - Myślisz, że robię to dla zabawy?!
- Nadstaw ucha. - Nikogo tu nie ma.
Potrzebuję kasy.
- Tak? - Zapożyczyłam się w schronisku,
- w którym pracuję. - W schronisku?
Bingo to jedyny sposób, by ich spłacić.
- Okradasz schronisko. - Nie rób hałasu o nic.
Po prostu wzięłam kasę i włożyłam sobie do portmonetki.
To się nazywa kradzież.
Nie miałam problemu z kasą, póki się nie wtrąciłeś.
- Musisz to teraz naprawić. - Zobaczę, co da się zrobić.
Chcę tylko powiedzieć, że poza przeklinaniem, kradzieżą itd.,
- to naprawdę fajny weekend. - Też się nieźle bawię.
- Jesteś bledszy niż zwykle. - Mam w domu kryzys.
Babcia chce mi skopać tyłek.
- Za co? - Przegrałem w bingo jej kasę
i nie może spłacić schroniska, które okradła.
Czyli chce cię skopać babcia-kryminalistka?
- Mam wiele problemów. - Wiem, Tom.
- Wystąp w marszobiegu. - Marszobieg?
- Szkolny marszobieg! - Co to?
Ludzie cię sponsorują i płacą na organizację charytatywną.
- Serio? - Ideolo!
- Przekażesz pieniądze za babcię. - Jest to jakieś wyjście, ale
- średni ze mnie chodziarz. - Może jednak? Macie kryzys.
To męczące. No i mama zabroniła mi wychodzić.
Nie żebym się wtrącał, ale musisz to zrobić.
Pamiętaj, kierowca busa bije mamę.
- Kierowca bije mamę? Niee. - Tradycyjna hierarchia wygląda tak:
kierowca busa, ksiądz, babcia, mama...
A na końcu... chyba śmieciarz.
Czyli mama bije tylko śmieciarza?
Albo gościa od segregowania. Zawsze ich mylę.
Dzieci! Nastał wielki dzień!
Zaczniemy przy szkole, a potem za każde kółko wokół miasta
wasi sponsorzy zapłacą pięć dolców.
- Także... - Chwileczkę.
Trenerze? Powiedział pan "wokół miasta"?
Tak, to marszobieg. Okrążenia biegną wokół miasta.
- A myślałeś, że co będziemy robić? - Biegać po sali.
- To by zajęło dwie sekundy. - Dlatego pomysł do mnie przemówił.
Uwaga! Niniejszym możecie zacząć iść!
Gotowi, do chodu...
Poszli!
Złapał mnie skurcz. Dogonię was.
- Nawet nie ruszyłeś z miejsca. - To te skurcze.
- Spróbuj dołączyć do reszty. - Złapiemy się.
Nie powinienem zakładać mokasynów.
Mokasyny?
Nie wiedziałem, czy ubrać się na marsz
- czy afterparty. Zawiodę sponsorów. - Wszystkim lata, czy ktoś idzie.
- To taki gest. - Nie obchodzi ich marsz? - Nie.
Rzucają kasę, żeby poczuć się lepiej.
Serio?
Zapiszemy ci 25 okrążeń i niech spadają.
- Możemy sobie iść? - Ja mogę. Ty - nie.
Jestem starterem. W hierarchii stoję nad trenerem.
Naprawdę? Starterzy stoją wyżej niż rodzice?
Wyżej od każdego. Nawet Biblię rozpoczynał starter.
Mogę robić, co zechcę.
- Dalej, dzieciaki! - Z werwą!
- Dalej! - Chwileczkę. Gdzie Tom?
- Naprzód! - Jazda, jazda!
Gdzie mój zjebany wnuk?
Gdzie jesteś, Tom?
To jest życie!
Siedzieć na dywanie i poruszać kciukami.
Posysasz w gry, ale przynajmniej masz luz.
Mam to gdzieś. Utnij mi głowę, dźgnij w szyję...
Mówisz - masz.
Ale fajowo. Bez mokasynów, bez chodzenia...
Nikt nie rzuca ci w twarz Gatoradem.
Ekstra.
Dziękuję za tak liczną obecność. Zebraliśmy mnóstwo pieniędzy.
Świetnie.
Teraz możemy wręczyć kilka przerośniętych czeków.
Zaczniemy od Dakoty, która zrobiła dwa okrążenia
i zebrała 3000 dolarów na Mobilne Posiłki.
- Zapraszam. - Brawo, Dakota!
Czas na Randy'ego,
który zrobił trzy kółka i zebrał 4000 dolarów
na Ogrodników bez Granic.
Randy! Mój chłopak!
I wreszcie... Niesamowita sprawa.
Tomowi, nie wiedzieć jakim cudem, udało się obejść miasto 25 razy,
dzięki czemu zebrał 10000 dolarów na psi przytułek.
Tom! Nie wiem, jak mamy dziękować!
Tym samym pobity został rekord brata Dakoty, Dylana.
Co?
Jebać dobroczynność! Spierdalam stąd.
Jebani czerwonokrzyżowcy!
Nic mu nie będzie. To tylko geny matki.
Wielkie brawa dla Toma!
Dziękuję. Cieszę się, że mogłem tyle przejść.
- O nie, nie, nie. - Co? - Nie tak szybko.
- Co jest? - Nie mógł przejść 25 okrążeń!
- Przeszedłem. Mniej więcej. - Wcale nie.
Widziałam, jak wchodziłeś do Nelsona w jakichś mokasynach.
- Wcale nie. - Też go widziałem.
Podskakiwał i krzyczał: "Najlepszy dzień w moim życiu!
Nie muszę chodzić i jeszcze zarobię!"
Ja nie podskakuję.
Są świadkowie, więc to chyba prawda.
Dziwna sytuacja, ale organizacja Toma jest nam winna pieniądze.
- O czym pan mówi? - Tak stoi w umowie. Czytaj.
"Jeśli uczeń nie przejdzie żadnego okrążenia, organizacja zwróci
poniesiony przez szkołę koszt Gatorade'ów,
wstążek, przerośniętych czeków
- i opłat administracyjnych. - Nie mamy pieniędzy.
- Mamy zaślinione psy. - Umowa to umowa.
Przepiszcie czek na Shady Oaks Elementary.
Jak weekend z babcią?
Świetnie się bawiliśmy.
Modliliśmy się w kościele, robiliśmy dobre uczynki...
- Też się dobrze bawiłam. - Fajnie.
- Odprężmy się. - Pewnie.
Drodzy psiarze, pomóżcie nam.
Ten oto mały dupek zrujnował nas finansowo.
Nie wiem, czy w ogłoszeniu można mówić "dupek".
Pewnie nie - ale to jedyne, co nasuwa się na myśl.
- Wyłączmy. - Tom! Co się stało?
Długa historia. Wziąłem udział w marszobiegu.
Powiedziałem, że zrobiłem 25 rundek, a nie zrobiłem żadnej.
i zrobiło się zamieszanie.
Z jednej strony to zabawne, ale jako matka muszę cię ukarać.
- Dość już wycierpiałem. - Przejdziesz te okrążenia.
- Nie jestem zbyt ruchawy. - Jestem mamą. Masz mnie słuchać.
Z tego, co słyszałem, biją cię kierowca busa, ksiądz i babcia.
- Tak słyszałem. - Tom, przejdziesz te okrążenia,
zadbasz, by wszyscy o tym wiedzieli i przywrócisz rodzinie dobre imię.
Przejdę je, ale o jakim dobrym imieniu mówisz?
Dzień dobry państwu.
Dziś kolejna pozytywna historia o chłopcu,
który przejdzie 25 okrążeń wokół miasta,
by zebrać pieniądze na schronisko.
Oddajmy mu głos.
Cześć.
Każdy, kto mnie zna, wie o mnie dwie rzeczy:
kocham psy i długie spacery.
Więc przejdę te 25 okrążeń, choćby zajęło mi to całą noc.
I zrobię to razem z tymi ślicznymi mordeczkami.
No, poliżcie Toma po buzi.
- Zobaczcie. - Jak słodziutko!
- Daj ze zbliżeniem. - O tak. Ekstra sprawa.
- Hej, hej! Chwileczkę! - O, cześć!
- Co tu się dzieje? - Zdecydowałem się przejść 25 rundek.
Razem z psami.
Żartujesz? 25 okrążeń zabije te pchlarze.
- Jak to? - To schronisko dla starych psów
- z wrodzoną wadą serca. - Czyli tym się tam zajmujecie?
Tak, od tego są organizacje charytatywne.
- Czytałeś ich ulotkę? - Nie miałem czasu.
Możemy to przerwać?
- Kamerzysto... - Nie gadaj z Henrym.
- Henry, no weź... - Skąd masz psy?
Skąd je mam? Babcia ma klucze do schroniska.
Moment.
Czy ten gnój ukradł mi klucze?
Babciu, dałaś mi je.
- Niesłychane! - Proszę, nie rób scen!
Czyli najpierw uprowadziłeś grupę starych psów,
a teraz chcesz zaprowadzić je na cmentarz?
Dobra, wyszło dość niezręcznie, ale...
Rozumiem, że odpuścicie mi chodzenie kółek, co?
Wersja polska na zlecenie HBO Iyuno Polska
Tekst: Maciek Błahuszewski