Tato? Wszystko dobrze?
Tato! Powiedz coś!
Nie słyszę cię.
Brzmiał kiedyś pewien tajemny akord
Dawid nim sobie zjednał Pana
Ale ciebie muzyka już nie interesuje
Harrison, cicho!
Tato, co mówisz? Głośniej!
Tato, nie słyszę cię!
Cicho!
Kurwa.
Pracuję z Hankiem od 30 lat.
Nie znajdziesz uczciwszego człowieka.
-On zajmie się pieniędzmi. -To absurd.
Będzie też ciocia Deb.
-Nie! -Potrzebujesz kogoś,
kto pomoże ci z finansami.
Rachunkami, opłatami i budżetem.
Gość z kucykiem będzie moim opiekunem?
Nie opiekunem. Kuratorem finansowym.
I od dawna nie ma kucyka.
Nie chcę już o tym rozmawiać.
Ani ja.
Ale musimy to omówić. Potrzebujesz kogoś.
Mam kogoś. Ewatomi.
Ewatomi?
Krótko się znacie.
Nasza relacja się rozwija.
Dotarłem do drugiej bazy
-i jestem na drodze do trzeciej. -Świetnie.
Ale muszę wiedzieć, że będziesz miał kogoś na stałe.
-Nie będę żył wiecznie. -Bo przerwałeś leczenie.
Obiecywałeś się nie poddawać, a to zrobiłeś.
Poddałeś się.
Nie przerwałem. Zmieniłem terapię.
Nie poddaję się. Nadal będę walczył.
Ale musimy być gotowi.
Muszę wiedzieć, że ktoś będzie ci pomagał.
Mam Ewatomi.
Dzięki za marynarkę.
-Jack... -Do zobaczenia na imprezie.
TAK TO WIDZIMY
GRAYSON CENTER - OŚRODEK NIEZALEŻNOŚCI
Oferujemy lekcje gotowania, planowania budżetu, hipoterapię,
czwartkowe seanse filmowe, sobotnie wycieczki.
Każdego dnia jest mnóstwo zajęć.
Brat mówi, że interesujesz się modą.
Tak, nawet bardzo.
Prawda, Violet?
-Ile musiałabym tu mieszkać? -Świetne pytanie.
Każdy przypadek jest inny,
ale ludzie mieszkają tu średnio dwa, trzy lata.
Co?
-Nie mówiłeś o tym. -Zdarza się też
-nawet sześć miesięcy. -To prawda. Wszystko jest możliwe.
Ale większości osób się tu podoba.
Jeb się, Van.
-Jeb się. -Violet, proszę.
Kochanie, twój brat chce się upewnić...
Zamknij się! Jezu!
-To nie jest miejsce dla mnie. -Violet, proszę!
Zgodziłaś się na rozmowę i zwiedzanie.
Przepraszam.
Violet, przestań! Co robisz?
-Przestań! -Mama by tego nie zrobiła.
Mama nie wysłałaby mnie w takie miejsce!
-Wrócimy do środka? -To przez Mandy.
-Co ty... -Odsyłasz mnie,
żebyście mogli być razem. Wiem, że ją pocałowałeś.
Wiem wszystko. Harrison was widział.
To był tylko jeden raz.
Mandy jest moja!
Zabierz mnie do domu!
Harrison?
Mogę wejść?
Wchodzę, dobrze?
Cześć!
Prawie gotowy na przyjęcie?
Czemu się tak ubrałaś?
-Mówiłem, nie chcę cię tam widzieć. -Wiem.
Twoi rodzice mnie zaprosili.
O co chodzi z walizką?
Wracam do domu.
-Harrison, to niemożliwe. -Możliwe.
Wiem, że nie jesteś gotowy mi wybaczyć. Akceptuję to.
-Rozumiem cię, ale... -Proszę, wyjdź.
-Harrison... -Proszę.
Vi, twój brat mówił, co się stało.
-Tak mi przykro. -Pojebane!
Wiem.
Zaraz!
Vi?
To, co stało się między mną a twoim bratem,
było błędem.
To moja wina, ale już po wszystkim. Zamknęliśmy to.
Vi?
Wchodzę, dobrze?
Pod żadnym pozorem nie chcę cię zranić, rozumiesz? Nigdy.
Obwiniam jego, nie ciebie.
Wszystkie dziewczyny na niego lecą.
To dupek,
a zawsze chodzi z najładniejszymi laskami. To wkurzające.
Jak było w Grayson Center?
Okropnie!
Strasznie daleko do sklepu i przystanku.
Całymi dniami trzeba majsterkować albo czyścić jebane konie.
Siedzi się tam dwa, trzy lata.
Chcę zostać tutaj.
Ale Van mnie zmusi.
Wiem to.
Posłuchaj. Jesteś dorosła.
Nikt nie może cię do niczego zmusić.
Naprawdę?
Naprawdę.
Chodź.
Czas szykować się na imprezę.
Masz dzisiaj randkę z Douglasem.
To nie randka.
Douglas to kolega.
No dobrze. Ale mam dobre przeczucie.
To się mylisz.
Co to?
-Jack, ściszysz? -Nie teraz.
-Kontuzje mijają. -Jack! Za głośno.
Ból po stracie mija.
Miłość jest wieczna.
Ubezpieczenia Flagship. Twoja przyszłość to nasz cel.
Cholera!
Co robisz?
Oglądam reklamy wpływające na emocje.
Po co?
-Żeby nauczyć się płakać. -Po co?
Żeby Ewatomi dostrzegła, że coś czuję, kiedy się oświadczę.
Kiedy co zrobisz?
Oświadczę się Ewatomi.
Pamiętajcie, jeśli ktoś się przywita, uśmiechajcie się do nich
i zapytajcie ich o coś. Zaraz.
Jak poczujecie się przytłoczeni, wyjdźcie na zewnątrz.
Bawcie się. To impreza.
Damy radę, spokojnie. Za bardzo się martwisz.
Pamiętasz pomysł z Ewatomi?
-Nie spiesz się. Trzeba czasu. -Nie mam czasu.
-Będę przy tobie w razie czego. -Nie trzeba.
Dobrze. Chodźmy.
No dobrze, jak się bawicie?
Chciałbym gorąco pozdrowić wszystkich zebranych.
Czas na imprezę!
Boże. Harrison!
O kurczę. Świetnie wyglądasz.
-Zatańczysz ze mną? -Nie.
No dobrze. A później? Później ze mną zatańczysz.
Tylko nie waż się odmawiać.
-Pa. -Harrison! Ale jesteś przystojny.
Świetny garnitur.
-Cześć! -Super wyglądacie.
Boże! Muszę zrobić wam zdjęcie.
Całej trójki. W pozie z przedszkola. Pamiętacie?
Harrison, patrz na mnie. Kontakt wzrokowy. Dziękuję.
-Co jest w walizce? -Nic.
-Idę do pokoju. -Dobrze.
-Chyba jest smutny. -Nic mu nie będzie.
To przez tłum i muzykę.
-Sprawdzę, co u niego. -Dzięki, ratujesz nam życie.
-Dzięki. -Dziękujemy.
Cześć, Violet.
Douglas, towarzysz Violet.
-O kurczę! -Jak miło.
To nie randka.
Uber strasznie dużo kosztował,
ale przełknę to, jeśli się pocałujemy.
-Nie pocałujemy się. -To pewne?
W całej historii świata nie było pewniejszej rzeczy.
-Dobrze.
-Mogę jeść tylko szaszłyki z kurczaka
i muszę pilnować, żeby cukier mi nie spadł.
Stawka jest bardzo wysoka.
Mogę ci dać swój numer.
Napiszesz mi, kiedy wyjdzie kolejna porcja.
Przykro mi, nie mogę,
-ale będę się rozglądać. -Nic mi to nie da.
-Ewatomi. -Cześć, Jack.
Dobrze wyglądasz.
Dziękuję. Ty też.
Sukienka dobrze uwydatnia piersi.
Nie wiem, czy tak można mówić, ale nie mam na myśli nic złego.
Uznam to za komplement.
Niektórzy w związku szukają tylko jednego,
ale mnie interesuje coś więcej.
Seks jest taką rzeczą, ale nie szukam tylko tego.
-Dobrze to słyszeć. -Chociaż go nie wykluczam.
Mogłabyś mnie ostrzec,
kiedy będziemy na tym etapie,
bo właściwie byłby to mój pierwszy raz
i chciałbym się przygotować.
Nie lubię niespodzianek.
Będę o tym pamiętać.
Próbuję powiedzieć, chociaż mi nie idzie,
że mi się podobasz.
Chciałbym, żeby to się rozwinęło.
Ja też, Jack.
Dobrze.
Zjedzmy coś.
Pilnujmy cukru we krwi. To ważny dzień.
Nie, nie od niej. Nie nadaje się.
Znajdziemy kogoś innego.
Powinien być kurczak.
Boże.
Jak w tej reklamie.
-Co? -Tak jak...
To przeznaczenie.
-Wyjdź, proszę. -Musimy porozmawiać.
-Nie chcę. -Posłuchaj.
Wiem, że mi teraz nie wybaczysz,
ale powrót do domu niczego nie rozwiąże.
Znalazłem kolegę. A.J.,
ale nie mogę się z nim widywać.
Jack mówi, że jestem gruby i głupi,
ciągle rzuca we mnie wyzwiskami,
a ja się tylko uśmiecham.
Van chce zmusić Violet do przeprowadzki do Grayson Center.
Myślałem, że mnie kochasz.
Tak mówiłaś.
Ale pocałowałaś Vana.
Nikt w mieszkaniu mnie nie wspiera.
To przejebane.
Mam już dosyć.
Koniec.
Pamiętasz, jak nie umiałeś sam wyjść z mieszkania?
Jak codziennie kompulsywnie się objadałeś?
Byłeś tak nieśmiały, że z nikim nie mogłeś rozmawiać?
Tak było, kiedy tu mieszkałeś.
Zaszedłeś bardzo daleko, Harrison.
Kurewsko daleko.
Musisz iść dalej naprzód, nie wstecz.
Skoro już mi nie ufasz
i nie potrafisz mi wybaczyć,
to biorę to na siebie.
Jeśli tak jest,
to nie ty...
Nie ty powinieneś odejść.
Tylko ja.
Jest w całkiem niezłym stanie.
Patrz, jak groźnie wygląda.
Wygląda na fajnego gościa.
Jesteś po jego stronie?
Nie. Po twojej.
Nie znoszę się go słuchać.
Niby czemu? Mam 26 lat.
Spójrz na siebie. Decydujesz o sobie.
Masz mieszkanie i pracę.
Jesteś niezależny. Czemu ja nie mogę?
Skoro ty możesz, to ja też.
-Chyba tak. -Chyba?
Chyba?
Łatwiej nawiązuję kontakty.
Ty w pracy tylko przekładasz książki.
Ja pracowałam w fast foodzie i ogarniałam godziny szczytu.
Nie zwolnili cię?
Chodzi o to, że też dam radę.
Mogę być taka jak ty.
Douglas?
-Wszystko stało się jasne. -Co?
Jesteś moją inspiracją.
Nie muszę uczyć się niezależności.
Mam już wszystkie narzędzia.
Muszę tylko podjąć decyzję.
Dziękuję, Douglas.
-Dziękuję. -Spoko.
-Musimy porozmawiać. -Dobrze.
Dobrze, chodźmy. Przepraszam na chwilę.
Idziemy.
Pan jest tatą Jacka?
Gratulacje!
Dzięki. Ale z jakiej okazji?
Jack oświadczy się dziewczynie.
-Co? -Tak powiedziała Violet.
Zrobi to w altanie.
Muszę iść umyć ręce.
Nie chcę się już kłócić, Van.
-Ja też nie. -Nie musimy na siebie krzyczeć.
Porozmawiajmy o tym. Jak dorośli.
Bo oboje nimi jesteśmy.
Tak. Zgadzam się.
Przemyślałam to.
Powinieneś oddać mi moją połowę spadku.
-Co? -Po rodzicach.
Daj mi moją połowę, a ja się sobą zajmę.
Będę płacić i decydować za siebie.
Będziesz miał mnie z głowy.
Wiesz, że to nierealne.
Douglas mieszka sam.
Ma własną kawalerkę i pracę.
Jest niezależny, chociaż...
To totalny przegryw. Ja jestem dużo lepiej ogarnięta.
Ty nie masz pracy.
Jasne? I nigdy nie mieszkałaś sama.
-Nie płaciłaś rachunków ani czynszu... -Czyja to wina?
Trzymasz pieniądze i dajesz mi tyle, ile uważasz.
Nieprawda.
Nie bądź sknerą, daj mi kasę.
-Nie ma kasy. -Wydałeś ją?
Nigdy nie było żadnej kasy.
Co?
Od kiedy rodzice zmarli,
ja za wszystko płacę.
Oni nie byli tacy, jak myślisz.
Zostawili mi dużo problemów do rozwiązania.
Mama i tata... Niemożliwe. Kłamiesz.
Mówię prawdę.
Chcesz niezależności, rozumiem.
Ja tak samo. Chcę tego dla ciebie, ale...
Jeszcze nie jesteś na tym etapie.
Dlatego musisz iść do Grayson Center.
W ten sposób najszybciej osiągniesz cel.
Raczej,
tak się mnie najszybciej pozbędziesz.
-Violet? -Przestań.
Nigdy więcej nie mów źle o mamie.
-Cześć, Mandy. -Mogę na słówko?
Przepraszam. Tylko na chwilkę.
Oczywiście.
-Dzięki. -Wybaczcie.
Zaraz wracamy.
Cześć, Lou.
W porządku?
Tak, wszystko dobrze.
-Jak u ciebie? -Dobrze.
Mam trochę problemów z Violet.
Przykro mi.
Czy to się kiedyś zmieni?
W dzieciństwie Jack miał ataki furii.
-Może kilka pamiętasz. -Tak.
Darł się na całe gardło.
-i bił z innymi dziećmi. -Tak.
Gryzł je, zresztą mnie też.
Pamiętam, jak wziąłem go na plac zabaw.
Spojrzałem wokół i pomyślałem,
że wolałbym mieć zamiast niego dowolne inne dziecko.
Ale potem zrozumiałem,
że on mnie zmienia.
Staję się bardziej wyrozumiały, bardziej empatyczny.
Podobają mi się te zmiany.
Czy robi się łatwiej?
Raczej nie.
To straszne obciążenie.
Ale to też dar.
Jedno wiem na pewno.
Gdyby twoi rodzice widzieli, jak sobie z tym radzisz,
byliby z ciebie dumni.
Dzięki, Lou.
Zaczyna się.
O kurczę.
Chcę o czymś z tobą porozmawiać.
Dobrze.
Mój ojciec zmienia metodę leczenia.
Chemioterapia była ciężka, ale immunoterapia to dobry pomysł.
Nie będzie żył wiecznie,
więc muszę myśleć o swojej przyszłości.
O naszej przyszłości.
Naszej?
Wiem, że to szalony pomysł, ale co jeśli...
Jeśli bylibyśmy razem.
Tak naprawdę.
Mielibyśmy siebie nawzajem. Moglibyśmy się wspierać.
Ja miałbym kogoś do pomocy
z tym, z czym sobie nie radzę, kiedy mój tata...
No wiesz. A ty masz 38 lat
i pewnie chcesz mieć dzieci, więc warto się pospieszyć.
To ma sens.
Przynajmniej dla mnie.
Dla mnie to ma sens.
Jack...
Czy ty mi się oświadczasz?
Tak.
Trochę mi się plącze język.
Wyjdziesz za mnie, Ewatomi Kokumo?
Wracam do domu, Jack.
Już? Nie pojawiły się nawet babeczki.
-Będą też takie bez nabiału. -Do domu.
Do Nigerii.
Moja siostra jest chora. Muszę zająć się nią i jej dziećmi.
W zależności od sytuacji...
Może postanowię zostać.
Jedziesz do Nigerii.
Tak. Przykro mi.
Nie wiedziałam, jak ci powiedzieć.
Jack, dasz sobie radę.
Wiem o tym.
Miałem szansę?
Gdybyś nie wracała do Nigerii? Miałbym szansę?
Nie znamy się jeszcze dość dobrze.
Gdybyś nie jechała do Nigerii
i lepiej byśmy się znali, miałbym szansę?
Czy kiedyś ktoś za mnie wyjdzie?
Jack.
Pewna osoba będzie z tobą szczęśliwa.
Jesteś zabawny i inteligentny.
Może brakuje ci obycia,
ale jesteś kochany.
Niewiele jest takich osób.
Mogę dać ci radę?
Uśmiechaj się więcej.
Masz piękny uśmiech, ale rzadko go pokazujesz.
Zazwyczaj nie mam na to ochoty.
Więc udawaj.
Mandy ciągle się uśmiecha. Niedobrze mi od tego.
A jeśli chodzi o to drugie...
Co takiego?
Jak wcześnie mam cię ostrzec?
To było w mieszkaniu? Tam go pocałowałaś?
Na korytarzu.
Na korytarzu, rozumiem.
Jak mówiłam, to było skrajnie nieprofesjonalne.
Popełniłam ogromny błąd
i bardzo za niego przepraszam.
Poza tym ta cała sprawa z Vanem...
Zamknęliśmy temat, ale nie w tym rzecz.
Najważniejsze jest to,
że Harrison już mi nie ufa.
Jego brak zaufania wpłynie na moją pracę.
W zasadzie już tak się dzieje.
Dlatego muszę zrezygnować.
Chcesz odejść z pracy?
-Myślę, że powinnam. -Teraz myślisz o powinnościach?
-Przepraszam. -Złamałaś mu serce.
-Sue. -Co?
-Uspokójmy się. -Uspokójmy?
Naprawdę? To miał być dzień naszej córki.
Jej najważniejszy dzień, a my rozmawiamy o tym.
-Co się dzieje? -Boże.
Nicole, dasz nam chwilę?
-Nie. -Mówiliśmy,
że jedziemy do Montany.
Mówiliśmy, że potrzebujemy twojej pomocy,
a ty robisz coś takiego? Ufałam ci.
Myślałam, że współpracujemy. To moje dziecko.
Wiedziałam, że tak będzie.
Od dawna prosiłam, żebyście mu powiedzieli.
Traktujecie go jak dziecko.
Jest dorosły. Powiedzcie mu.
Co się dzieje?
-Jedziecie do Montany? -Kochanie.
-Wyjeżdżacie? -Harrison.
-Wszystko się ułoży. -Tak.
-Obiecuję. -Pamiętaj, że cię kochamy.
-Tak bardzo. -A co z domem?
Sprzedamy go.
Ale dom w Montanie będzie dla nas wszystkich.
Zawsze będziesz mógł nas odwiedzić
-i spędzać tam wakacje. -Sprzedajecie dom.
Sprzedajecie go i wyjeżdżacie.
Tata i ja zawsze będziemy cię wspierać.
Czemu?
-Ciszej, ludzie słyszą. -A kogo to?
-Nicole, przestań! -Czemu?
Nie podchodź!
-Czemu? -Wszystko dobrze?
Wszyscy odchodzą.
Moi rodzice, Mandy, wszyscy.
-Odchodzisz? -Nie.
-Nic mu nie będzie. -Czemu?
Muszę zdjąć garnitur.
Z drogi! Muszę zdjąć ten jebany garnitur!
Durny...
-Czemu? -Stary!
-Harrison! -Czemu?
-Harrison. -Czemu?
-Co z wami?
Rodzice nie mogą zostawiać dzieci!
-Jak możecie? -Violet.
-Violet, proszę. -Jak możecie?
-Powinni swojego syna. -Już dobrze.
Powinni... Mnie rodzice nie chcieli.
Ty też mnie nie chcesz. Nikt mnie nie chce!
-Wyjdźmy na zewnątrz. -Nienawidzę cię, Mandy.
Nienawidzę cię.
Już. Będzie dobrze.
Obiecuję, że będzie dobrze.
Wyjdźmy, dobrze?
Świetnie.
Koniec przedstawienia.
Już dobrze.
-Usiądźmy. -Rodzice wyjeżdżają.
-Wiem. -Sprzedają dom.
Już ich nie będzie.
Nicole nie będzie.
-Domu nie będzie. -Wiem. Usiądźmy.
Nie lubię zmian.
Wiem o tym.
Zraniłaś mnie.
Przyjaciele nie powinni się ranić.
Wiem.
Tak bardzo mi przykro.
Nie wiem, czy kiedyś mi wybaczysz,
bo narobiłam strasznego bałaganu.
Ale wiem, że cię kocham.
Jesteś dla mnie ważny. Musisz to wiedzieć.
Jesteś dla mnie bardzo ważny.
Nie odchodź, Mandy.
Proszę.
Violet?
Jesteś tam?
Proszę, odezwij się do mnie.
Violet? Wszystko w porządku?
Nie wysyłaj mnie tam, Van.
Ja tam umrę. Proszę cię.
Czemu mnie nie chcesz?
Czemu nikt mnie nie chce?
Chcę cię, Violet.
Jesteśmy rodziną. Jasne?
Otwórz drzwi. Muszę wiedzieć, że nic ci nie jest.
Mam coś dla ciebie.
Violet.
Nie powinienem był zabierać ci telefonu. Przepraszam za to.
Mam 29 lat.
Nie wiem, jak sobie z tym radzić. Błądzę po omacku.
Popełniam błędy.
I...
Ty mnie potrzebujesz,
ale ja ciebie też.
Jesteś moją rodziną.
Jedyną rodziną.
Więc...
zapomnijmy o Grayson Center.
Dobrze?
Coś wykombinujemy.
Nasza dwójka, razem. W porządku?
Chodźmy stąd.
Zostało tylko 3% baterii. Mogłeś go podładować.
Przepraszam.
Chcesz zagrać w ping-ponga?
Nawet bardzo.
„Toyota Prius. Dojazd za cztery minuty”.
Moja kawalerka to dobudówka przy domu rodziców.
Rodzice płacą mój czynsz.
Mama u mnie sprząta i robi pranie.
Płacą za mnie rachunki i nie biorą ode mnie opłat.
Terapeutka odwiedza mnie trzy razy w tygodniu.
Czemu mi nie mówiłeś?
Chciałem ci zaimponować swoją niezależnością.
Podobasz mi się.
Nie będę z tobą chodzić.
Dlaczego?
-Chcę być z kimś normalnym. -Czemu?
Co jest takiego w byciu normalnym?
Przykro mi, że się nie zgodziła.
To nic.
Widzimy się jutro na brydżu i pizzy?
Tak.
Jack.
Jestem dumny, że jesteś moim synem.
Chcę, żebyś to wiedział.
Jestem bardzo dumny.
-Cześć, Jack. -Cześć.
Harrison, jak się czujesz? Wszystko dobrze?
Dobrze, Jack.
Chcesz zagrać?
Tak, ale ostrzegam, jestem od ciebie lepszy.
Teraz wy zagrajcie.
Dobrze.
Ping-pong, super!
Wiecie co? Douglas mnie pocałował.
O dziwo mi się podobało.
Użył języka, ale tak delikatnie nim krążył.
Nie wciskał mi go do gardła.
Nie opisuj dalej.
Inaczej zwymiotuję.
Muszę się zbierać, bo Ewatomi chce uprawiać ze mną seks.
Co?
Dzisiaj?
A ty grasz w ping-ponga?
Nie róbcie tego w jej aucie. To zły pomysł.
Żenisz się?
Nie.
Prześpimy się ze sobą, a potem jedzie do Nigerii.
Będziesz za nią tęsknić?
Tak.
Gotowi?
Violet, jeśli chcesz grać, to graj porządnie.
Po serwie musi się odbić u ciebie.
-Według komu? -Według kogo, to po pierwsze
a poza tym według Międzynarodowej Federacji Tenisa Stołowego.
Serwuj i nie gadaj!
Może dam ci jakieś łóżkowe porady?
Dobra.
To nie był błąd.
To nie był zwykły pocałunek.
Wiem, że nie możemy tego kontynuować. Dobrze to rozumiem.
I zgadzam się. Ale...
to nie był błąd.
To tyle.
Tyle.
Napisy: Natalia Kłopotek
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Maciej Kowalski