Pa? Pa, ayos ka lang?
Pa! Pa, kausapin mo ako. Sige na.
'Di kita marinig.
Narinig ko may sikretong chord daw
Na tinugtog ni David at natuwa ang Panginoon
Pero walang paki Sa Musika, 'di ba?
Tumahimik ka, Harrison!
Ano'ng sinasabi mo, Pa? Lakasan mo.
Pa, hindi kita marinig!
Tumahimik kayo!
Lintik!
30 taon na kaming magkatrabaho ni Hank.
Wala ka nang makikilala na gaya niya.
-Siya na ang bahala sa pera. -Ayaw ko.
Nando'n din si Tita Deb.
-Ayaw ko! -Kailangan mo
ng makakatulong sa'yo sa pera.
Para mabantayan ang mga gastos mo.
'Yong lalaking nakapusod ang magiging tagabantay ko?
Hindi naman. Aalalay lang siya pagdating sa pera.
At nagpagupit na siya, matagal na.
Ayaw ko na 'tong pag-usapan.
Ako rin naman.
Pero kailangan, Jack. Kailangan mo ng makakatuwang.
Mayro'n na. Si Ewatomi.
Si Ewatomi?
Kakakilala n'yo lang.
Mas nagiging malapit na kami.
Naka-second base na ako,
-papuntang third. -Magaling.
Pero ang gusto ko sana, 'yong mananatili talaga.
-Balang-araw, mawawala ako. -Dahil... hininto mo ang paggamot mo.
Ang sabi mo, hindi ka susuko. Pero sumuko ka.
Sumuko ka.
Hindi ako huminto. Pinalitan ko lang.
At hindi ako sumusuko. Hindi ko isusuko ang laban.
Pero kailangan nating maghanda, Jack.
Kailangan kong makasiguro na may mga titingin sa'yo.
Ayos na sa'kin si Ewatomi.
Salamat sa jacket.
-Jack-- -Kita na lang tayo sa party.
May mga klase kami para sa pagluluto, pagbabadyet, mayro'n ding equine therapy,
movie night tuwing Huwebes, at field trip tuwing Sabado.
Maraming kang magagawa sa isang araw.
Ang sabi ng kapatid mo, mahilig ka sa fashion.
Tama. Mahilig siya sa fashion.
'Di ba, Violet?
-Gaano ako katagal dito? -Magandang tanong.
Depende 'yon sa tao,
pero kadalasan, umaabot ng 2 hanggang 3 taon.
Ano?
-Wala kang sinabi. -Pwede rin namang
-6 na buwan lang. -Tama. 'Di talaga natin masasabi.
Pero gusto rito ng mga tao.
Walang-hiya ka, Van.
-Sira-ulo ka. -Ano ba, Violet?
Gusto ka lang masiguro ng kapatid mo--
Tumahimik ka nga!
-Hindi ako bagay rito. -Violet! Sige na!
Ang sabi mo, payag ka sa interview at tour.
Pasensya na.
Uy! Tumigil ka, Violet! Ano'ng ginagawa mo?
-Tumigil ka! -'Di 'to magugustuhan ni Mama.
Hindi ako ipapadala ni Mama sa ganitong lugar!
-Bumalik na tayo sa loob. -Dahil 'to kay Mandy.
-Ano-- Bakit-- -Ililipat mo ako para
pwede na kayong magkasama. Alam kong hinalikan mo siya.
Sinabi ni Harrison ang lahat. Nakita niya kayo.
Isang beses lang 'yon.
Akin si Mandy! Akin siya!
Iuwi mo na ako!
Pwede ba akong pumasok?
Papasok na ako, ha?
Uy!
Handa ka na ba?
Bakit ka nakabihis?
-Sinabi ko nang 'wag kang pupunta. -Alam ko.
Pero inimbitahan ako ng magulang mo.
Bakit ka may maleta?
Uuwi na ako.
-Harrison, hindi pwede. -Pwede 'yon.
Alam ko, hindi ka pa handang patawarin ako, at tanggap ko 'yon.
-Naiintindihan ko, pero-- -Umalis ka na.
-Harrison-- -Pakiusap.
Vi. Sinabi sa'kin ng kapatid mo ang nangyari
-at patawad-- -Pambihira!
Alam ko.
Teka lang!
Gusto kong malaman mo, 'yong nangyari sa aming dalawa,
pagkakamali 'yon,
kasalanan ko 'yon, pero tapos na. Hanggang do'n lang 'yon.
Papasok ako, ha?
Violet, hindi ko ginustong saktan ka. Kahit kailan.
Siya ang sinisisi ko. Hindi ikaw.
Lahat na lang ng babae, nagkakagusto sa kanya.
Ang sama niya,
pero palagi siyang nakakakuha ng magagandang babae. Nakakainis.
Kumusta ang Grayson Center?
Ayaw ko ro'n!
Napakalayo sa lahat.
Pinipilit ka nilang gumawa ng mga bagay at magpaligo ng kabayo.
Aabutin ng 2-3 taon.
Gusto ko rito, Mandy.
Pero pinipilit ako ni Van.
-Nararamdaman ko. -Uy...
Makinig ka. Matanda ka na.
Walang makakapilit sa'yong gawin ang ayaw mo.
Talaga?
Oo.
Kaya, tara na.
Maghanda na tayo para sa party.
Magde-date kayo ni Douglas mamayang gabi.
Hindi 'yon date.
Kaibigan ko si Douglas.
Sige. 'Yon lang ang sa tingin ko.
Mali ka.
Ano 'yon?
-Jack? Pwede bang hinaan mo 'yan? -Mamaya na.
Ang lakas, Jack!
Lintik!
Ano'ng ginagawa mo?
Nanonood ako ng mga makabagbag-damdaming patalastas.
Bakit?
-Para matuto akong umiyak. -Bakit?
Para malaman ni Ewatomi na may emosyon ako 'pag nag-propose ako.
Kapag ano?
Magpo-propose ako kay Ewatomi.
Basta tandaan n'yo lang, kung may babati sa inyo, ngiti lang, tapos sagot,
saka n'yo sila tanungin tungkol sa kanila. Teka.
Kapag 'di na kayo kumportable, labas lang kayo, magpahangin.
Mag-enjoy kayo sa party.
Kaya na namin 'to, Mandy. Masyado kang nag-aalala.
'Yong sinabi namin tungkol kay Ewatomi?
-'Wag kang magmadali. -Wala nang oras.
-Kung may kailangan ka, nandito lang ako. -'Di kita kailangan.
Sige na.
Ayos, kumusta ang lahat?
Gusto kong batiin kayong lahat ngayong gabi.
Oras na para magsaya!
Diyos ko... Harrison!
Tingnan mo nga naman. Ang gwapo mo.
-Gusto mong magsayaw? -Ayaw ko.
Sige? Mamaya na lang, ha?
Hindi pwedeng hindi.
-Paalam. -Harrison! Ang gwapo mo naman.
Ang ganda ng damit mo.
-Uy! -Ang gwapo mo.
Uy! Tingnan mo. Kukunan kayo ng litrato.
Kayong tatlo. Gaya no'ng prep pa kayo. Natatandaan n'yo ba?
Harrison, tumingin ka rito. Sa akin. Ganyan. Salamat.
-Ano'ng laman niyan? -Wala naman.
-Sa kwarto lang ako. -Sige.
-Mukhang nagtatampo siya. -Magiging maayos din siya.
Marami kasing tao saka maingay.
-Puntahan ko lang muna siya. -Salamat.
-Salamat.
Uy, Violet.
Ako si Douglas, ang date ni Violet.
-Ayos! -Wow!
Hindi 'to date.
Napakamahal ng Uber papunta rito,
pero sulit naman kung maghahalikan kami mamaya.
-'Di 'yon mangyayari. -Sigurado na ba 'yon?
Wala nang mas sigurado pa ro'n, Douglas.
Sige.
Chicken satay lang ang nakakain ko
at hindi dapat bumagsak ang blood sugar ko.
Malaki ang nakataya,
kaya ibibigay ko sa'yo ang number ko
at i-text mo na lang ako paglabas ng susunod.
Pasensya na, 'di ko pwedeng gawin 'yon,
-pero sisiguraduhin kong mayro'n ka. -Eh 'di, parang wala ka ring ginawa.
-Ewatomi. -Uy, Jack.
Ang ganda mo.
Salamat. Ikaw rin.
Ang gandang tingnan ng dibdib mo sa damit mo.
'Di ko alam kung mali bang sabihin 'yon, pero hindi masama ang intensyon ko.
Alam ko, pinupuri mo lang ako.
Alam mo, Ewatomi, ang iba, isang bagay lang talaga ang habol sa relasyon,
pero ako, hindi.
Sex ang tinutukoy ko. 'Di lang 'yon ang habol ko.
-Mabuti kung gano'n. -Pero, 'di naman ako tutol do'n.
Maganda siguro kung sasabihan mo na ako kaagad
bago 'yon mangyari,
dahil 'yon ang magiging unang beses ko,
at gusto kong maging handa.
'Di ako magaling sa mga biglaan.
Tatandaan ko 'yan.
Ang gusto ko talagang sabihin sa'yo,
gusto kita.
At gusto ko sanang mas maging malapit tayo.
Ako rin, Jack.
Ayos. Magaling.
Kumuha muna tayo ng makakain.
Para 'di bumagsak ang blood sugar natin. Maaga pa.
'Wag sa kanya! Wala siyang kwenta.
Maghanap tayo ng iba.
Mukhang may manok do'n.
Hala.
Parang 'yong nasa patalastas.
-Ano? -Parang...
Tadhana.
-Umalis ka na. -Harrison, kausapin mo ako.
-Ayaw ko. -Ganito...
Alam kong hindi mo pa ako mapapatawad,
pero 'di solusyon ang pag-uwi.
Nagkaro'n ako ng kaibigan. Si A.J.
Pero bawal kaming magkita.
Si Jack, tinatawag niya akong mataba at bobo
at iba pang masasakit na salita,
nginingitian ko lang, tinatanggap.
Pinapalipat ni Van si Violet sa Grayson Center.
At akala ko, mahal mo ako.
'Yon ang sabi mo.
Pero hinalikan mo si Van.
Wala akong lugar sa apartment. Wala.
Masakit 'yon, Mandy.
Masakit 'yon, at ayaw ko na.
Pagod na ako.
Naaalala mo ba no'ng hindi ka makalabas ng apartment?
Naaalala mo no'ng gabi-gabi kang kumakain nang marami?
At no'ng hindi mo kayang makipag-usap sa iba dahil hiyang-hiya ka?
Gano'n ka dati, no'ng dito ka nakatira.
Malayo na ang narating mo, Harrison.
Sobrang layo na.
At kailangan mo lang magpatuloy, hindi ang bumalik sa dati.
At kung nabigo ko man ang tiwala mo,
at hindi mo na ako kayang patawarin,
ako dapat ang magdusa.
At kung gano'n na ang sitwasyon natin...
hindi ikaw...
Hindi ikaw ang dapat na umalis.
Ako.
Ang ganda ng Thriller LP na 'to, ha.
Tingnan mo siya. Mukha siyang masamang tao.
-Magaling. -'Yong kwento...
Mukha siyang astig, sa palagay ko.
Bakit ka kampi sa kanya?
Hindi. Kampi ako sa'yo.
Sawa na akong palagi na lang sumunod sa gusto niya.
Bakit pa? 26-anyos na ako.
Kita mo nga, ikaw. Ikaw na ang nagdedesisyon sa buhay mo.
May sarili kang bahay. Sariling trabaho.
Kaya mong mabuhay nang mag-isa. Bakit ako hindi?
Kung kaya mo, dapat kaya ko rin, 'di ba?
-Siguro. -Siguro?
Siguro?
Mas kaya kong makihalubilo kaysa sa'yo.
Ang trabaho mo lang naman, magsalansan ng libro.
Nagtrabaho ako sa Arby's. Kinaya ko ang dami ng tao ro'n.
'Di ba nasisante ka?
Ang punto, kaya ko naman.
Kaya kong maging ikaw.
-Malinaw na ang lahat. -Ang alin?
Ikaw pala ang inspirasyon ko.
'Di ko kailangang matutong tumayong mag-isa.
Nasa'kin na ang lahat ng kailangan ko.
Kailangan ko lang gawin.
Salamat. Douglas.
-Salamat. -Walang anuman.
-Mag-usap tayo. -Sige.
Sige, halika. Pasensya na.
Sige lang.
Ikaw ang tatay ni Jack, tama?
Binabati kita!
Salamat. Para saan?
Magpo-propose na si Jack sa nobya niya.
-Ano? -'Yon ang sabi ni Violet.
Doon sa gazebo.
Maghuhugas lang ako ng kamay.
Ayaw ko nang makipag-away sa'yo, Van.
-Ako rin. -'Di mo na kailangang sumigaw.
Pag-usapan natin 'to. Bilang matatanda.
Dahil matanda na tayo.
Oo... Sang-ayon ako.
Pinag-isipan ko na,
at oras na siguro para ibigay mo sa'kin ang mana ko.
-Ano? -Galing kina Mama at Papa.
Ibigay mo na sa'kin, at ako na ang bahala.
Ako na ang mamamahala sa buhay ko.
Hindi mo na ako kailangang intindihin.
Hindi 'yon magandang ideya.
Si Douglas nga, mag-isa lang.
May sarili siyang apartment. Sariling trabaho.
Kaya niya ang sarili niya, at...
Sobrang wirdo niya. Mas kaya ko naman kumpara sa kanya.
Wala kang trabaho.
'Di ka nakakapag-solo kahit kailan.
-Hindi ka nagbabayad ng-- -At kaninong kasalanan 'yon?
Sinasarili mo ang pera, at ginagawa ang gusto mo.
Hindi 'yan totoo.
'Wag kang madamot, ibigay mo na sa'kin.
-Walang pera. -Inubos mo na?
Walang naiwang mana, Violet.
Ano?
Mula nang mamatay sila,
ako ang nagbabayad ng lahat.
Iba ang pagkakakilala mo kina Mama at Papa.
Pinabayaan nila akong mag-isip para sa lahat ng bagay.
Imposible. Sinungaling ka, Van.
Hindi.
Violet, alam kong gusto mong tumayo sa sarili mo.
Alam ko. At 'yon din ang gusto ko para sa'yo, maniwala ka...
Pero... Hindi mo pa kaya.
Kaya nga kailangan mong pumasok sa Grayson Center,
dahil 'yon ang pinakamabilis na paraan.
Ibig mong sabihin,
pinakamabilis na paraan para lubayan na kita.
-Violet? -'Wag.
'Wag na 'wag mo na ulit sisirain si Mama sa'kin.
-Oo. -Kaya nga.
-Kaya na ng mga babae. -Uy.
-Mandy. -Pwede ko ba kayong makausap?
Pasensya na. Sandali lang.
-Sige lang. -Oo naman.
-Salamat. -Sandali lang.
Babalik kami.
Uy, Lou.
Ayos ka lang?
Oo naman.
-Kumusta ka? -Maayos naman.
Medyo... nahihirapan lang ako kay Violet.
-Gano'n ba? -Oo.
Magiging maayos pa kaya ang lahat?
No'ng bata pa si Jack, madalas siyang magwala.
-Naaalala mo siguro 'yong ilan. -Oo.
Madalas siyang sumigaw,
-makipag-away. -Oo.
-Mahilig siyang mangagat! -Oo nga.
Naaalala ko, dinala ko siya sa palaruan,
habang nagmamasid, napahiling ako,
sana iba na lang ang naging anak ko.
Hanggang sa napagtanto ko,
natutulungan niya ako.
Mas naging maunawain ako. Mas naging mapagmahal.
At gusto ko 'yon.
Magiging maayos pa ba ang lahat?
Hindi na.
Napakabigat na responsibilidad.
Pero, biyaya rin ito.
Isa lang ang nasisiguro ko,
kung nakikita ng mga magulang mo ang ginagawa mo,
ipagmamalaki ka nila.
Salamat, Lou.
Heto na.
May kailangan akong sabihin sa'yo.
Sige.
Magpapalit ng paggamot ang tatay ko.
Alam kong mahirap ang chemo, pero hindi yata magandang pamalit ang immunotherapy.
Mawawala rin siya balang-araw,
at pinag-iisipan ko ang mangyayari sa'kin.
Sa ating dalawa, Ewatomi.
Sa ating dalawa?
Alam kong mahirap paniwalaan pero kung...
Sabihin na nating, magkasama tayo.
Parang, magkasama talaga. Palagi.
Mayro'n tayong isa't isa. Makakatuwang.
May makakatulong ako
sa mahihirap na bagay kapag 'yong tatay ko...
alam mo na. At ikaw, 38-anyos ka na,
siguro gusto mo ring magkaanak, malamang pinag-iisipan mo na rin, at...
Nagtutugma ang lahat.
Sa akin.
Nagtutugma ang lahat sa'kin.
Nagpo-propose ka ba?
Oo.
Nagkalabu-labo lang ang mga sinabi ko--
Papakasalan mo ba ako, Ewatomi Kokumo?
Uuwi na ako, Jack.
Agad? Wala pa 'yong mga cupcake,
-at may ilalabas pa silang pagkain. -Babalik na ako.
Sa Nigeria.
May sakit ang kapatid ko, at kailangan ko silang alagaan ng mga pamangkin ko.
At depende pa sa mangyayari...
baka manatili na ko ro'n.
Babalik ka sa Nigeria.
Oo. Patawad.
Iniisip ko kung paano ko sasabihin sa'yo.
Magiging maayos ka, Jack.
Alam kong kaya mo.
May tsansa ba sana ako?
Kung hindi ka uuwi ng Nigeria, may pag-asa ba ako?
Hindi pa natin gano'n kakilala ang isa't isa.
Kung hindi ka uuwi ng Nigeria,
at mas kilala na natin ang isa't isa, may pag-asa ba ako?
May gugustuhin kayang magpakasal sa'kin?
Jack naman.
Swerte ang pakakasalan mo.
Nakakatawa ka, matalino,
at sa kabila ng ipinapakita mo,
malambing ka.
Bihira na lang ang gano'n.
Pwede ba kitang payuhan?
Dalasan mo pa ang pagngiti.
Maganda ang ngiti mo, pero madalang mo naman ipakita.
Wala namang dahilan para ngumiti.
Kahit panggap lang.
Palaging nakangiti si Mandy, at gusto kong masuka 'pag nakikita ko.
'Yong isa pa palang napag-usapan natin.
Alin?
Paanong pasabi ba ang kailangan mo?
Sa apartment? Hinalikan mo siya sa apartment?
Sa labas ng pinto.
Sa labas...
Gaya ng sabi ko, 'di 'yon tama,
at pagkukulang ko 'yon,
kaya humihingi ako ng tawad.
At 'yong nangyari naman sa'min ni Van...
Hanggang do'n lang 'yon.
Ang punto, nasira...
ko ang tiwala ni Harrison.
Wala na siyang tiwala sa'kin at makakaapekto 'yon sa trabaho ko.
Nangyayari na.
Kaya, nagdesisyon akong umalis na sa trabaho.
Aalis ka sa trabaho?
-'Yon ang naisip kong tamang gawin. -Ngayon, nag-iisip ka na?
-Patawad. -Ngayong nasaktan na siya.
-Sue... -Ano?
-Huminahon tayo, Sue. -Huminahon?
Talaga, Chris? Para dapat sa anak nating babae ang araw na 'to.
Pero, nagkakaro'n tayo ng pag-uusap na ganito.
-Ano'ng nangyayari? -Nako.
Nicole, mamaya na lang.
-Hindi. -Alam mo.
Alam mong lilipat kami sa Montana.
Sinabi namin sa'yong aalis kami, pagkatapos,
gagawin mo 'to? Nagtiwala ako sa'yo.
Akala ko, magkatuwang tayo. Anak ko 'yon.
Sinabi ko na, magkakaganito.
Dapat talaga sinabi n'yo na sa kanya noon pa.
Palagi n'yo siyang tinatratong bata.
Matanda na siya, magsabi kayo.
Ano'ng nangyayari?
-Lilipat kayo sa Montana? -Anak...
-Aalis kayo? -Harrison.
-Magiging maayos din 'to. -Oo.
-Pangako. -Mahal ka namin, anak.
-Mahal na mahal ka namin. -Paano ang bahay?
Ibebenta namin ang bahay.
Pero para sa'ting lahat ang bahay sa Montana.
Pwede mo kaming dalawin, kahit kailan,
-doon tayo magbakasyon. -Ibebenta n'yo ang bahay.
Ibebenta n'yo, saka kayo aalis.
Anak. Nandito lang kami palagi ng Papa mo.
Bakit?
-Kalma. Maririnig ka nila. -Bakit?
-Nicole, tigil! -Bakit?
'Wag kang lalapit!
-Bakit? -Harrison! Ayos ka lang ba?
Lahat na lang, aalis.
Aalis ang mga magulang ko. Aalis si Mandy. Lahat na lang, aalis.
-Aalis ka? -Hindi.
-Violet. Magiging maayos din siya. -Bakit?
Kailangan kong hubarin 'tong suit.
Tabi! Kailangan kong hubarin 'tong suit.
Bwisit...
-Bakit? -'Tol!
-Harrison! -Bakit?
-Uy, Harrison! -Bakit?
-Ano'ng problema n'yo?
Hindi iniiwan ng mga magulang ang mga anak!
-Paano n'yo 'yon nagawa? -Violet.
-Violet. Uy-- -Paano n'yo 'yon nagawa?
-Anak nila 'yon! -Ayos lang 'yon.
Anak nila... Ayaw sa'kin nila Mama at Papa.
Ikaw rin. Walang may gusto sa'kin!
-Lalabas lang kami. -Galit ako sa'yo, Mandy.
Galit ako sa'yo.
Ayos lang.
Magiging maayos din ang lahat, ha? Pangako.
Lalabas lang kami.
Ayos!
Tapos na ang palabas.
Ayos lang.
-Umupo na muna tayo. -Aalis ang mga magulang ko.
-Alam ko. -Ibebenta nila ang bahay.
Mawawala na sila.
Si Nicole din.
-Pati ang bahay na 'to. -Alam ko. Maupo muna tayo.
Ayaw kong may magbago.
Alam ko.
Ikaw...
Sinaktan mo ako.
Kaibigan kita at sinaktan mo ako.
Alam ko.
At humihingi ako ng tawad.
Hindi ko alam kung mapapatawad mo pa ako
sa laki ng nagawa kong pagkakamali.
Pero, mahal talaga kita, Harrison.
Mahalaga ka sa'kin. Gusto kong malaman mo 'yon.
Sobrang mahalaga ka sa'kin.
'Wag kang umalis, Mandy.
Pakiusap.
Violet?
Kausapin mo ako.
Violet? Ayos ka lang?
'Wag mo akong ilipat do'n, Van.
Pakiramdam ko, mamamatay ako ro'n. Pakiusap.
Bakit ba ayaw mo sa'kin?
Bakit ayaw ng lahat sa'kin?
Hin...
Hindi ko ayaw sa'yo, Violet.
Pamilya tayo. Tayong dalawa.
Buksan mo na ang pinto. Gusto kong makitang ayos ka lang.
May ibibigay ako sa'yo.
Violet.
Hindi ko dapat kinuha 'yang phone sa'yo. Patawad.
29-anyos na ako, Violet.
Hindi ko pa rin alam ang ginagawa ko.
Nagkakamali rin ako, alam mo ba 'yon?
At...
Kailangan mo ako,
pero kailangan din kita.
Pamilya kita, Van.
Ikaw na lang ang pamilya ko.
Kaya...
kalimutan mo na ang Grayson Center.
Ha?
Kakayanin natin 'to.
Tayo, nang magkasama. Ha?
Tayo na tayo.
3% na lang 'to. Sana nag-charge ka muna.
Pasensya na.
Gusto mong maglaro ng ping-pong?
Kung alam mo lang.
"Toyota Prius. Darating sa loob ng 4 na minuto."
Ang apartment ko, kwarto siya sa bahay ng magulang ko.
Magulang ko ang nagbabayad.
Nanay ko ang naglilinis at naglalaba.
Sila ang nagbabayad, at 'di nila ako sinisingil.
Pumupunta ang life coach ko, tatlong beses kada linggo.
Bakit 'di mo sinabi?
Nakita ko kasing namangha kang kaya kong mag-isa at...
kasi gusto kita.
Hindi magiging tayo.
Bakit naman?
-Gusto ko ng normal na nobyo. -Bakit?
Ano bang mayro'n sa pagiging normal?
Ikinalulungkot kong hindi siya pumayag.
Ayos lang.
Laro tayo bukas at kain ng pizza?
Sige.
Ipinagmamalaki kong ikaw ang naging anak ko.
Gusto kong malaman mo 'yon.
Sobrang... ipinagmamalaki kita.
-Uy, Jack. -Uy, Jack.
Harrison, kumusta ka naman? Maayos ka na?
Ayos lang ako, Jack.
Gusto mong maglaro?
Oo, pero binabalaan kita, mas magaling ako sa'yo.
Oh, kayo na.
Sige.
Uy, ping-pong!
Alam n'yo, hinalikan ako ni Douglas.
Nagulat ako, pero nagustuhan ko.
May dila pero 'di naman masyado.
'Di niya sinaksak sa lalamunan ko.
Sige, tama na.
Parang masusuka ako.
Aalis na rin ako maya-maya, kasi gustong makipag-sex sa'kin ni Ewatomi.
Ano?
Ngayong gabi?
Tapos, naglalaro ka lang?
'Wag n'yong gagawin sa sasakyan, sinasabi ko sa'yo.
Ikakasal ka na?
Hindi.
Magse-sex lang kami, tapos, babalik na siya sa Nigeria.
Mami-miss mo ba siya 'pag umalis siya?
Oo.
Ayos na?
Violet, kung maglalaro ka, ayusin mo naman.
Kailangan, patalbugin mo muna.
-Sino'ng may sabi? -Una sa lahat,
'yon ang itinakda ng International Table Tennis Federation.
Sino na? Bilis!
Halika. Tuturuan kita tungkol sa sex.
Sige.
Hindi 'yon pagkakamali.
Hindi 'yon basta halik lang.
At naiintindihan kong hanggang do'n lang 'yon.
At sang-ayon naman ako. Pero...
hindi 'yon pagkakamali.
'Yon lang.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: EMN
Mapanlikhang Superbisor: Maribeth Pierce