Gotowy?
Przełóżmy to na jutro.
Musisz umieć wyjść z budynku.
Po co?
Jak to?
Żeby coś robić.
Spotykać się z ludźmi, chodzić do kina i na zakupy.
A potem znaleźć pracę. Nie taki mamy cel?
Włóż je.
Dzwoni Mandy. To ty.
Wiem.
Halo?
Jasne, bardzo śmieszne. Chodźmy już. Gotowy?
Dasz radę.
Będzie dobrze.
Ludzie sobie chodzą. To nic.
Spokojnie dasz radę. Chodź.
Tylko jedną przecznicę.
No dalej.
Tak!
Udało ci się.
Gotowy?
Będę czekać tutaj.
Dobrze.
Tak!
Jestem.
Świetnie ci idzie. Jak się czujesz?
To tylko deskorolkarz. Już pojechał.
Nic się nie dzieje.
Nie martw się, po prostu idź.
-Ten ktoś się na mnie gapi. -Mama wyszła na spacer z dzieckiem.
-Uśmiechnij się albo idź dalej. -Idę dalej.
Brawo.
Widzę śmieciarkę.
Może trochę hałasować, ale to nic.
Nie zatrzymuj się. Świetnie ci idzie.
Będzie dobrze.
To tylko trochę hałasu.
Brawo.
Idzie ci wspaniale, jestem dumna.
I po wszystkim.
-Jest. -Prawie. Jesteś tak blisko.
Pies!
Harrison!
Proszę się uspokoić, ciszej, straszy go pan!
Harrison, spokojnie.
-Może pani opanować psa? -On go sprowokował.
Cholera.
Przy wdrażaniu nowego programu zawsze trzeba coś poprawić.
Chociaż tutaj trzeba sporych zmian.
Będziemy musieli zakasać rękawy.
Całe kierownictwo narzeka na interfejs,
od kiedy go wprowadziliśmy.
Nie chcemy wylewać dziecka z kąpielą.
„Dziecka z kąpielą”.
Takie polecenia idą z góry.
-„Idą z góry”. -Współpracujcie.
Wszystkie ręce na pokład.
To nie będzie łatwe zadanie.
Mówi, że musiała szukać skarbów...
Musiała szukać godzinami.
...zysków i strat.
-Prosiła o... -Wiem, że ty pisałeś kod...
-Tak już ma. To nic. -Strasznie siorbie.
Chcemy wrócić do starego interfejsu
i zachować z niego jak najwięcej w nowym kodzie.
To niedorzeczne.
-Słucham? -Jack.
Całkowity brak znajomości programowania.
Może jestem gorzej obeznany w terminologii.
Rozumiem. Kwestia niższej inteligencji.
-Nie to ma na myśli. -Właśnie to. To idiota.
-Codziennie tak mówisz. -Nigdy nie mówiłem nic...
Natychmiast stąd wyjdź.
-Nie zbliżaj się! -Jack!
Proszę.
Zyski i straty. Koniec szukania skarbów.
Zestawienie sprzedanych książek, cena, dostępność,
zyski i straty od czasu publikacji.
Mówiłem, to program idealny.
-Powinieneś wyjść. -Dokąd?
Porozmawiaj z Jennifer z HR.
-HR? Zwalniacie mnie? -Omówisz sprawę z Jennifer.
-Dostanę wypłatę? -To nie moja decyzja.
Jeśli zapłacicie mi za cały miesiąc,
kupię sobie Roombę s9+.
-Inaczej starczy mi tylko na model 860. -Wyjdź.
-Poważnie? -Zabieram po jednej,
bo nie wiem, na którą będę mieć ochotę.
„DZIĘKUJEMY ZA WIZYTĘ” - „WITAMY W ARBY'S”
Witamy w Arby's.
Dzień dobry. Proszę jedną kanapkę z wołowiną i serem,
jedną z kurczakiem, kręcone frytki...
Ma pan ładne oczy.
Dziękuję.
I dwie średnie cole.
-To będzie 13,85 $. -Jasne.
Chodźmy na randkę.
Trzeba zacząć niezobowiązująco, na przykład w salonie gier.
Tak piszą na stronie Cosmo.
Na drugą randkę polecają restaurację,
żeby można było się poznać.
Na dwóch pierwszych nie uprawia się seksu, ale na trzeciej możemy się zabawić.
Co?
-Kto to jest? -Nie wiem!
-Co mu powiedziałaś? -Witamy w Arby's.
Zadałam pytanie.
-Wszystko w porządku? -Nie.
Proponuje mojemu mężowi seks. W Arby's! Jesteś jakaś niedorozwinięta?
Idź do biura, za chwilę tam przyjdę.
-Oddychaj. -Przestań!
Nie mówi się „niedorozwinięty”. To bardzo obraźliwe słowo.
Pańska pracownica chciała przelecieć mi męża,
a pan mi robi wykład? Jak się nazywa kierownik?
-Trzeba ją zwolnić. -Przepraszam panią.
-To na nasz koszt. Przepraszam. -Też mi coś!
Cóż.
-Dziękujemy za wizytę. -Jasne.
-Andrew! -Idę.
TAK TO WIDZIMY
Cześć wam.
-Kto zacznie? -Harrison śmierdzi.
Pewnie przez otyłość.
-Słuchawki. To niegrzeczne. -Przenieśli mnie na kuchnię.
Jak mam wziąć pieprzony ślub,
podczas smarowania kanapek musztardą w kuchni?
-Użyła brzydkiego słowa. -Pilnuj się.
-Tak mówisz do kolegów? -Nie, ale on nim nie jest.
Przyjaźnimy się od przedszkola.
-Nie powinieneś tu mieszkać. -Nieprawda.
Wasze rodziny wynajęły mieszkanie dla trójki.
Byśmy stali się niezależni.
-On nigdy się nie stanie. -Nie słuchaj go.
Jego rodzice są dziani, płacą większość czynszu.
Inaczej by go tu nie było.
Harrison, Jack jest chyba lekko podenerwowany.
Mówi rzeczy, w które nie wierzy.
Chcę wiedzieć, jak się z tym czujesz.
-Nie lubię go teraz. -Rozumiem.
Jack, słyszałeś?
Jak mam się bzyknąć z facetem?
Może pójdź na randkę z kimś z warsztatów teatralnych?
-Warsztatów? Chcę kogoś normalnego. -Tak!
-Może z Douglasem? -Douglasem?
-Tak! -Pudło.
Nie wyrucham Douglasa.
-Ty możesz, jeśli masz ochotę. -Nie przeklinaj!
Będę częściej w mieszkaniu.
Nie może tu tak śmierdzieć Harrisonem.
Poszukam miłości na Tinderze.
-Nie wolno ci Tindera! -Jasne, to na Bumble.
Nie używamy telefonów na sesji.
Czemu będziesz w mieszkaniu?
-Coś się stało w pracy? -Zwolnili mnie.
Czemu?
Za bycie geniuszem.
Jaki podali powód?
Nie wiecie, przez co przechodzę.
UNIWERSYTET Z PRZYKROŚCIĄ INFORMUJE...
Nie wejdę na Tindera, tylko na Bumble.
Nie powstrzymasz mnie.
Dobra, koniec sesji. Hasta la vista.
-Mandy, łamię zasady. -Dobra.
Jack, sesja się nie skończyła.
Wracaj tu.
Jack!
Jestem beznadziejna.
Pójdziesz na prawo na Berkeley. Zostaniesz gubernatorem albo senatorem.
A ja wciąż będę uczyć Harrisona,
jak wyjść do kawiarni bez ataku paniki.
Poprawisz egzaminy na studia, znów złożysz papiery na medycynę
i zostaniesz wybitną, słynną neurolożką.
Dokonasz przełomu w badaniach nad autyzmem.
Tak.
Jasne.
Posłuchaj.
Zamieszkaj ze mną.
Wyjedźmy razem do Berkeley.
Na rok, przed złożeniem papierów.
A co z tą trójką?
Mam ich porzucić po ośmiu miesiącach?
Ciężko znoszą zmiany.
I tak planowałaś wyjechać jesienią.
Tak, ale żeby iść na studia.
Będę czuła, że ich porzuciłam.
Mandy.
Wielu ludziom się to zdarza.
Daj sobie rok.
Skup się na poprawce.
Zawalcz o siebie.
Zawalcz o nas.
Tak trzeba.
To dla nas dobra decyzja. Czuję to.
Halo. Proszę z Forrestem.
Poczekam.
-Co robisz? -Jem śniadanie.
Nie tak je się płatki. Obrzydliwe, zaraz się porzygam.
-Zamykaj usta, Harrison! -Zamknij się!
Cicho! Mam rozmowę biznesową.
Tak.
Ja w sprawie odkurzacza Roomba s9+.
Tak, znowu ja.
Zostałem niesprawiedliwie zwolniony.
Czy macie jakieś nadchodzące promocje na ten model?
Karta kredytowa odpada.
Nie będę mógł jej wyrobić przez parę lat.
Zalecenie sądu, wolę nie wchodzić w szczegóły.
Jasne, to czekam na telefon.
Będziemy mieć roombę?
Nie wiadomo.
Nie możesz tak mówić
do klientów, których obsługujesz.
Violet, słuchasz mnie?
Violet?
Czyli będziesz na kuchni.
To lepsze niż utrata pracy.
Pogadam z Johnem.
Może kiedyś pozwoli ci wrócić na kasę.
Weźmiesz mnie na zakupy? Potrzebuję koronkowych staników.
Nieprawda.
Celeste pochwaliła moje cycki, ale są małe, więc potrzebuję staników.
Myślisz, że mam fajne cycki?
Rodzeństwo o tym nie rozmawia.
-Jasne? -Dlaczego?
Po prostu się tak nie robi.
Nie słuchaj porad Celeste w kwestii ubioru.
Czemu?
Faceci uznają, że jesteś tania.
Będą oczekiwać różnych rzeczy.
Chcę robić rzeczy.
-Ale nie z oblechami. -Mam 25 lat.
Chcę mieć chłopaka.
Normalni ludzie mają chłopaków. Chcę być normalna.
Dobrze, posłuchaj.
Jeśli w tym tygodniu dobrze sobie poradzisz,
-wezmę cię na zakupy w weekend. -To za późno.
Może pójdę wcześniej na randkę. Jestem na Bumble.
Co ty... Nie możesz. Zero apek randkowych.
-Mandy mi pozwoliła. -Nie sądzę.
-Tak było. -Porozmawiam z nią.
-Usuniesz tę aplikację? -Nie.
-Mandy decyduje. -To ja decyduję.
Głupio decydujesz. Nie chcę, żebyś to dłużej robił.
Uwierz mi, że nie mam ochoty. Ale musisz usunąć tę aplikację.
-Nie! -Inaczej zabiorę ci telefon.
-Nie możesz! -Mogę. Wiesz, jak to działa.
Nie zabierzesz mi telefonu!
-Na razie. -Jesteś najgorszym bratem na świecie.
-Idiota. -Violet.
-Nie muszę zawsze ciebie słuchać. -Violet!
Twoje fiszki.
Nie znoszę tych fiszek!
-Wyglądają debilnie. -Dzięki, pa.
Najtańsze. Najdroższe są płatki.
George, prawda?
Zobacz tego croissanta.
Kocham croissanty.
Kto nie kocha? Są pyszne.
Wystarczy, że sam wyjdziesz do kawiarni,
a będziesz mógł sobie kupić croissanta.
Leci Dobra cena.
Wyjdziemy, jak skończy się odcinek.
Potem będzie Familiada i Koło fortuny. Mam napięty grafik.
To może obejrzymy...
Chwilkę.
Wyjdziemy.
Cześć.
-Możemy pogadać? -Tak.
Cześć, Harrison.
Pozwoliłaś Violet ściągnąć Bumble?
-Nie. -Ona tak twierdzi.
-Nic takiego nie mówiłam. -Płacę jedną trzecią twojej pensji.
Masz mi ułatwiać życie, a nie utrudniać.
Może źle mnie zrozumiała.
Posłuchaj.
Wiem, że zaraz wybierasz się na studia,
ale skup się na pracy. Violet wszystko bierze dosłownie.
-Nie ma miejsca na niuanse. -Wiem.
-Wykorzysta każdą lukę. -Wiem. Porozmawiam z nią.
Super, dzięki.
I nigdzie się nie wybieram. Nie dostałam się na Duke.
Nie?
Nigdzie się nie dostałam.
Z pięciu miejsc.
Przykro mi.
Dzięki.
Czyli zostajesz?
Nie musimy szukać zastępstwa?
-Mieliśmy już parę rozmów. -No tak.
Właściwie to nie wiem.
Mój chłopak chce, żebym jechała z nim do Berkeley.
Co będziesz tam robić?
Żyć?
Spoko.
Po prostu daj nam znać.
Jasne. I porozmawiam z Violet.
Koniecznie. Dzięki.
Harrison, do zobaczenia.
Duże pudła. Każde z ceną...
pięciu dolarów!
Jeszcze jeden odcinek i wychodzimy.
Co?
Nie mogę!
-Tak. -Narobisz mi kłopotów.
Nieprawda.
Może, ale musisz...
Spotkajmy się.
Zmatchował się ze mną.
Dodał mnie do ulubionych! Polubił mnie!
-Super. -Boże!
Napiszę do niego.
„Cześć, Brad”.
-Napisałam mu „cześć”. -Słyszałyśmy.
Ale super.
Chce się spotkać.
Dzisiaj o 19 w Fioletowej świni.
Jest przy kasie.
-Pokaż go. -Proszę.
Słodziak.
-Ja bym brała. Jest ładny. -Tak.
Jak na białego.
-Ładny jak na białego! -Tak!
Wezmę kosmetyki.
Pokażę ci, czego uczą w szkole wizażu na Ventura Boulevard.
-Zrobię z ciebie sztunię! -Będę sztunią!
Będę sztunią.
Tak.
To najlepszy dzień w moim życiu.
Na stole walet trefl.
Szóstka pik. Reszta w porządku.
Postawiłem cztery, mam sześć. Podwojone, po partii.
-Dobra gra, Jack. -To pani gra była zła.
Gdyby zagrała pani kierem, miałaby kolor,
a ja bym przegrał. Strasznie pani stara.
Może ma pani Alzheimera i zapomniała o istnieniu kierów.
Wybacz mu, ma zespół Aspergera. Nie to miał na myśli.
Właśnie to. Zwaliła rozdanie.
Niezły ten twój syn.
Częściej go zapraszaj.
Bardzo autentyczny.
Ciekawy wybór przymiotnika.
To powiew świeżości.
-Tylko tym razem potasujcie. -Tak.
Tak.
Wiem, przepraszam.
Wymienimy listwy bez dodatkowych kosztów.
Będą idealnie pasować.
Nawet nie zauważy.
Wiem, jaki dzień mamy.
To po prostu...
Ciągle zmienia pan zdanie, więc... Dobrze, przepraszam.
Tak.
Dobrze, zadzwonię...
Co tu robisz?
Nie oddzwaniałaś, więc uznałem...
Teraz ty nie możesz się skontaktować ze mną.
Jakie to uczucie, Van?
Będę się bardziej starać.
„Starać”? Co to niby ma znaczyć?
Po prostu się starać.
No wiesz.
-Nawet nie możesz tego powiedzieć. -Zaangażuję się.
Będę zaangażowany.
Obiecuję ci to. Mam już wszystko pod kontrolą.
Siostra dostała pracę, mój majster wyszedł z więzienia...
No co? Dzięki temu będę miał więcej czasu dla nas.
Ale pierdolisz.
Salena, proszę. Daj mi drugą szansę.
Tęsknię za tobą.
Pozwól mi chociaż pomóc z torbami.
Mogę je wnieść na górę?
-Dobrze. -Tak? Super.
Ja je wezmę. O to tutaj chodzi.
Brad!
Cześć.
Cześć!
Miło cię poznać. Masz piękny uśmiech.
Serio?
Pewnie wszyscy ci to mówią.
Nie.
-Nie żartuj. -Naprawdę.
Możesz wziąć mnie za rękę.
Dobrze.
-Podoba ci się mój makijaż? -Tak.
Tiff go zrobiła.
Pracujemy razem w Arby's.
To się nazywa „kocie oko”. Podobno faceci na to lecą.
-Pracujesz w Arby's? Fajnie. -Tak.
Stałam na kasie,
a teraz pracuję jako spec od kanapek.
-Przykro mi. -Lubisz kręgle?
Kręgle? No jasne.
Możemy potem iść na kręgle albo na molo.
Tylko napiszę do Vana, żeby się nie czepiał.
Kto to Van?
Mój brat.
Rodzice nie żyją, więc mój brat ustala zasady.
-Przykro mi. -Muszę go słuchać,
bo zabierze mi telefon.
Napisałaś na profilu, że masz 25 lat.
Tak.
Nie rozumiem. Brat może zabrać ci telefon?
To surowy dupek.
Brzmi kiepsko.
Tiff pomalowała mi też usta. Kolor „Cukiereczek”.
Mówiła, że tego błyszczyka nie zmyje żaden pocałunek.
Jeśli się pocałujemy na kręglach, błyszczyk zostanie.
-Dobrze wiedzieć. -Coś dla pana?
-Moscow Mule. -Już się robi.
-Jeszcze jeden 7up? -Tak.
Muszę skoczyć do łazienki.
-Dobrze. -Zaraz wracam.
Dobra.
To się nie uda, Van.
Co?
-Czemu nie? -Ciągle stawiasz bariery.
Oddzielasz każdą cześć życia. Nigdy nie wiem, co się z tobą dzieje.
Jakbyś miał wokół siebie pole siłowe.
Co to niby oznacza?
Wszystko.
Zawsze do kogoś piszesz.
Jak pytam, z kim i o czym rozmawiasz, to mnie zbywasz.
To tylko praca. Nuda.
No dobrze.
A co z twoją siostrą?
To ważna część twojego życia,
a nawet jej nie poznałam.
Czyli nie traktujesz mnie poważnie.
Gdybym ją wprowadził...
Byłoby po nas, jasne? Po nas.
Wszystko kręciłoby się wokół niej.
Uznałaby, że się przyjaźnicie,
i pisałaby do ciebie 30 razy dziennie.
Serio. Uznałabyś, że szkoda życia, i uciekała w popłochu.
Zaufaj mi.
Może nie znasz mnie dość dobrze.
Albo doskonale znam ją.
Wybacz.
Widzisz?
Jakby wyczuła, że zajmuję się czymś innym.
Jestem na spotkaniu. Mogę oddzwonić?
Czekaj, przelej mi na konto 30 $.
Kelnerka dała mi rachunek.
Myśli, że on już nie wróci, ale się myli.
Poszedł do łazienki.
Z kim jesteś? O co chodzi?
Violet, czy ty... Mówiłem, żebyś odinstalowała apkę.
-Gdzie jesteś? -Fioletowa świnia.
To fajna restauracja, chociaż nazwa trochę głupia.
-Jak długo go nie ma? -Tylko chwilkę.
Nazywa się Brad, dodał mnie do ulubionych.
Jest przy kasie, a Tiff by go brała.
Wiesz co? Poczekaj tam, nigdzie nie idź.
-Będę za dziesięć minut. -Nie przyjeżdżaj. Van!
Wszystko dobrze z siostrą?
-Powiedzmy. Przepraszam cię. -Musisz iść.
-W porządku. -Niedługo wracam.
Za chwilę będę.
Jack, możemy pogadać?
Nie lubię rozmawiać przy jedzeniu.
Ludzie tak robią. Wychodzą coś zjeść i rozmawiają.
Jak ja wychodzę jeść, wolę jeść.
Porozmawiamy, jak zjemy?
Po jedzeniu wolę trawić.
-To kiedy porozmawiamy? -Nie lubię rozmawiać.
I to ci nie przeszkadza?
-W kontaktach z ludźmi... -Tego też nie lubię.
Jack, musisz odzyskać pracę.
Mówię poważnie.
Przez trzy miesiące dobrze ci szło.
Trzy piękne miesiące.
To na pewno jest krok w tył,
ale na pewno sobie poradzimy.
Dzwoniłem do Suze.
Wyjaśniłem, że to nieporozumienie.
Są gotowi cię wysłuchać. Możesz wrócić i porozmawiać z nimi.
Ale musisz o to zawalczyć.
Jeśli chcesz odzyskać pracę, zawalcz o nią.
Słyszysz?
Tak.
Zrobisz to? Wrócisz i przeprosisz?
Niby za co? Napisałem program idealny.
Powiedziałeś szefowi, że jest głupi.
-Bo tak jest. -Ale tak się nie mówi.
-Nie przeproszę. -Potrzebujesz pracy.
-Znajdę inną. -Tak?
Pamiętasz, jak długo szukałeś tej?
Byli skłonni przymknąć oko na parę kwestii.
Dostrzegli twoją inteligencję, a inne rzeczy pominęli.
Nie każdy tak robi. Nie zmarnuj tej szansy.
Możemy przejść do Roomby?
Jebać Roombę. To durna zabawka.
To inteligentny odkurzacz, wspaniałe dzieło inżynierii.
Masz 25 lat.
Chcesz całe życie być na utrzymaniu ojca?
-Tak. -Mam raka, Jack.
Walczę o życie.
I nie poddam się.
Ale musisz mieć pracę.
Musisz pamiętać, by płacić czynsz,
mówić do ludzi, kiedy na ciebie patrzą, i uśmiechać się.
Muszę wiedzieć, że sobie poradzisz. Słyszysz mnie?
Tak.
Możemy zjeść w ciszy? Chcę się skupić na ostatnim kawałku.
Jasne.
Violet.
-Jezu, chodźmy. -Co tu robisz? Idź sobie!
Przyjechałem po ciebie. Zapnij te guziki i chodź.
-Nie, to randka. -Miało nie być Tindera.
To randka z Bumble, idioto!
Apka randkowa. Zakazałem ci tego.
-Złamałaś zasady. Idziemy. -Nie chcę. Dodał mnie do ulubionych.
-Pochwalił mój uśmiech. -On nie wróci.
-Jest w łazience. -Chodźmy.
Nie dotykaj mnie.
-Porozmawiamy w aucie. -Nie! Zostaw mnie!
Idziemy. Robisz scenę.
-To ty robisz scenę! -Prosiła, by ją zostawić.
-Nie twoja sprawa. -Zostaw ją.
-Wynocha stąd. -Ty chuju!
Ja jestem chujem? Tym złym?
Nienawidzę cię!
Dasz radę.
Niecała przecznica.
Kurwa.
Wracam do domu.
Zaraz, zawróć. Uda ci się. Jesteś w połowie drogi.
Pies.
Tu jest pies, Mandy.
-Pies. -Spokojnie, oddychaj.
To cichy pies, nie szczeka.
-Wracam. -Zaczekaj.
Pomyśl o croissancie. Jakiego weźmiesz?
Czekoladowego.
Podgrzanego czy na zimno?
-Podgrzanego. -Brzmi świetnie.
Przejdź obok psa. Jest przyjazny.
Przyjazny pies.
Zrobiłem to.
Zrobiłem to, Mandy!
Tak, zrobiłeś!
-Jestem przy kawiarni. -Tak jest!
-Piąteczka! -Czas na croissanta!
No pewnie, że czas.
Tańczymy.
Harrison, zachowujesz się nieodpowiednio
i wyglądasz jak przerośnięty kurczak.
Jack, zaczekaj. Jak się udało spotkanie z tatą?
Miałem nadwyżkowy kontrakt bez atu,
zjadłem trzy kawałki pizzy
-i dostałem darmową dolewkę. -Brzmi wspaniale.
Uznałem, że przeproszę Austina.
Cudownie!
-Rozmawiałeś o tym z tatą? -On ma raka.
Pewnie umrze. Potrzebuję pracy.
Co? Jack...
Tata pożyczył mi pieniądze na Roombę, więc ją zainstaluję.
Jack, możemy to obgadać?
Jack, proszę.
Jack!
Cholera.
Jack, dobrze rozumiem,
że nie jesteś gotów o tym rozmawiać.
Przeproszę Austina, chociaż to kretyn.
Tego chciałaś. Nie ma o czym rozmawiać.
Chodzi mi o twojego tatę.
-Wiem, że to trudne... -Tylko nie teraz.
Tak długo na to czekałem.
-Daj mi telefon! -Nie!
-Nie rozkazuj mi! -Co się stało?
Koniec z Bumble, jasne?
-Z Facebookiem i Instagramem też! -Ciszej.
Jak mam kogoś poznać? Składam kanapki!
Na warsztatach teatralnych.
-Mają być normalni! -Van.
-Violet, ty nie jesteś normalna! -Van, dosyć!
Mam lekcje dykcji.
Jak je skończę, będę jak wszyscy inni.
Violet.
Nie powinienem był tak mówić. Wróć tutaj.
-Otworzysz drzwi? -Nie!
Nie rozumiesz.
Nie masz pojęcia.
O niczym nie masz pojęcia.
Myślisz, że masz, ale tak nie jest. Mama mówiła, że jestem piękna.
Mama codziennie mi tak mówiła. Że każdy chłopak mnie pokocha.
A teraz ona nie żyje i tata też,
a ja utknęłam z tobą. A ty jesteś, hashtag, idiotą!
Jesteś... Nie.
-Kochanie, już. -Nie!
Już dobrze.
-Nie dotykaj mnie! -Dobrze.
Przepraszam.
Nawaliłem.
-Źle powiedziałem. -Zdarza się.
Wiesz co? Jedź do Berkeley.
Uciekaj stąd, póki możesz.
Kocham Violet.
Wiem, że bywa niełatwa, ale ją kocham.
Kocham ich wszystkich.
Violet, zamknij się!
Zamknij się!
Jack!
Roomba zainstalowana.
-Roomba? Jest gotowa. -Tak.
Violet?
Vi, nasza Roomba jest gotowa.
Violet, kochanie.
-Chcę zobaczyć. -Wszystko dobrze?
-Chcesz zobaczyć? -Pokażcie Roombę.
-Wstań. Gotowa? -Przepraszam, Mandy.
Nie przepraszaj. Nic się nie stało.
Chodź.
Gotowe?
Pozwolisz Violet czynić honory?
Violet? Nie ufam jej przy obsłudze tej klasy sprzętu.
Nie wystarczy wcisnąć guzika?
Jack, co myślisz?
Jak ją zepsujesz, płacisz za nową.
Kontakt wzrokowy. Oddychaj. Jeśli się zdenerwujesz, zacznij liczyć.
Gdybym był sobą, nie przepraszałbym go.
Więc nie bądź sobą.
-Nie lubię dotykania. -Wiem.
Dasz radę.
Napisy: Natalia Kłopotek
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski