‪(ผลงานซีรีส์อนิเมะจาก NETFLIX)
‪ถูกต้องนะคร้าบ
‪สมเป็นผู้ที่ต่อสู้กับท่านโยได้อย่างสูสี
‪เต๋า เร็นนี่เอง
‪ท่านโยอีกแล้วเหรอ
‪ดูเหมือนหัวหน้าใหญ่นายจะติดใจเขามากเลย
‪คนเรามีเหตุผลต่างกันไป
‪วิญญาณคู่ชีพ คาร์ลอสและฮวน
‪ทั้งคู่เป็นเพื่อนของฉัน
‪และเป็นนักดนตรีมารีอาชีชื่อดัง
‪อันดับต้นๆ ของเม็กซิโก
‪แต่แทนที่จะโด่งดังเรื่องดนตรีที่สุด
‪กลับไปดังเป็นเรื่องชอบทะเลาะวิวาท
‪ปิโยเตจากสึจิกุมิ
‪ใช้โบซเพื่อนร่วมทีมเป็นสื่อกลางซะแล้วครับ
‪และความหัวร้อนนี่แหละ
‪ที่ทำให้พวกเขาถูกลูกค้ายิงตาย
‪วีรกรรมสมเป็นลูกผู้ชาย
‪แต่หมอนี่สู้ไม่สมเป็นลูกผู้ชายเลย
‪ความเป็นลูกผู้ชายมันไม่ต่าง ‪กับความโง่เขลาหรอก
‪(ตอน 20 คริสต์มาสของโจโก้)
‪แก…
‪เอาเพื่อนใกล้ตายมาเป็นสื่อกลาง
‪มันต่ำช้ายิ่งกว่าขยะเปียกอีก
‪เลี่ยงไม่โจมตีโบซที่ใกล้ตาย
‪และพุ่งจู่โจมผู้ควบคุมอย่างฉันโดยตรง
‪นี่คือความเป็นลูกผู้ชายของนายเหรอ
‪ฉันถึงบอกไงว่ามันโง่เขลา
‪นั่นมันอะไร
‪ยังออกมาอีก
‪มันคือตุ๊กตาคาลาเวร่า
‪คาลาเวร่าเหรอ
‪มันแปลว่าโครงกระดูกในเม็กซิโก
‪สัญลักษณ์แห่งความตาย
‪เม็กซิโกมีเทศกาลวันแห่งความตาย
‪ผู้ตายจะกลับมาบนโลกปีละครั้ง
‪ผู้คนจึงเฉลิมฉลองกับวิญญาณ
‪สำหรับพวกเขา ผู้ตายคือญาติมิตรที่คุ้นเคย
‪จึงประดับคาลาเวร่าสารพัดแบบในเมือง
‪จนเป็นตัวเอกของเทศกาล
‪คาลาเวร่าเป็นสัญลักษณ์ ‪เชื่อมโยงความเป็นและความตาย
‪สรุปคือหมอนั่นใช้กระดูกเป็นสื่อกลาง
‪ถูกต้องนะคร้าบ
‪ฉันคือชาแมนผู้เริงร่าที่สนุกกับผู้ตาย
‪พอได้ยินเสียงกีตาร์นี้ ‪เหล่าวิญญาณจะออกมาเริงระบำ
‪เพื่อปกป้องฉัน
‪เพื่อทำลายศัตรู
‪เข้าใจหรือยัง
‪โบซคือกระดูกสื่อกลาง
‪อาวุธหุ้มเกราะด้วยเลือดเนื้อ ‪ที่ถูกเตรียมไว้แต่แรกแล้ว
‪โหดร้ายเกินไปแล้ว
‪น่าสงสารโบซชะมัด
‪(แดดดี้)
‪ให้อภัยไม่ได้
‪ในฐานะคนใช้โครงกระดูกเหมือนกัน ‪มันช่างน่าเศร้า
‪ไม่มีกำลังแต่กลับไล่ตามความฝันลมๆ แล้งๆ
‪จนตัวเองต้องตาย
‪ถ้าเรียกว่าสมเป็นลูกผู้ชาย
‪ฉันขอเรียกว่าโง่เขลา
‪อย่างน้อยสำหรับโบซ
‪แค่ได้ใกล้ชิดท่านฮาโอก็ถือว่าเป็นเกียรติแล้ว
‪ไอ้สารเลว
‪ยังไงก็ตาม
‪นอกจากแก ฉันยังต้องสู้กับอีกสองคน
‪ได้เวลาเปลี่ยนตัวแล้วล่ะ
‪ฉันจะจัดการแกด้วยหมัดกรงเล็บของฉันเอง
‪จิตใจดีเหลือเกินนะ
‪ฉันถึงบอกว่าโง่เขลาไง
‪มัวทำอะไรน่ะ โจโก้
‪จัดการพวกโบซก่อนสิ
‪หนวกหู
‪บอกแล้วไงว่าถ้าจู่โจมอีก
‪พวกนี้ต้องตายแน่
‪มันใช่เวลามาห่วงเรื่องนั้นเหรอ
‪ฉัน…
‪ไม่อยากเห็นใครตายอีกแล้ว
‪โง่กว่าที่ฉันคิดไว้อีก
‪ปู่…
‪เวลาแบบนี้ ถ้าเป็นปู่จะทำยังไง
‪(ปี 1998 นิวยอร์ก)
‪มันบอกว่ามีลูกๆ รอของขวัญอยู่ที่บ้าน
‪ไว้ชีวิตมันเถอะ ไหนๆ วันนี้ก็เป็นวันคริสต์มาส
‪หือ ฉันล่ะเกลียดวันนั้นชะมัด
‪สาปแช่งโชคชะตาของตัวเองเถอะ
‪ที่ดันมาเจอชาฟท์ในวันแบบนี้
‪สมเป็นโจโก้
‪เลือดเย็นจริงๆ
‪ยิงคนอย่างไม่สะทกสะท้าน
‪ยอดไปเลยโจโก้ เย่
‪หนวกหูเว้ย
‪ยังไม่หนำใจเลย
‪ฉันจะออกไปหาเงินอีกหน่อย
‪รอเดี๋ยวสิวะ
‪อย่ามาทำเหลิงนะ
‪เขาก็เป็นแบบนี้ทุกปีแหละ
‪เพราะมันทำให้เขานึกถึง…
‪คริสต์มาสเมื่อเก้าปีก่อน
‪วันที่เขาสูญเสียทุกอย่าง
‪คนที่มาบ้านซอมซ่อของเขา
‪แทนที่จะเป็นซานตาคลอส ‪กลับเป็นโจรแบกถุงใบโต
‪และหลังย้ายไปอยู่บ้านเด็กกำพร้าที่แล้วที่เล่า
‪ก็มาลงเอยกับชาฟท์
‪- ชิ ‪- เลือด
‪นิวยอร์กนี่หนาวเข้ากระดูกจริงๆ
‪หา มันใช่เวลาพูดใจเย็นเหรอ
‪ซะเมื่อไหร่
‪มุกเลือดปลอมที่ใช้ในการแสดงต่างหาก
‪ก็ "ชิ" มันพ้องเสียงกับคำว่า "เลือด"
‪ให้เลือดออกตาย สงสัยมุกฉันจะเหนือชั้นเกินไป
‪มันก็ช่วยไม่ได้นะ
‪เพราะฉันคือสุดยอดดาวตลกพเนจร
‪มุกฉันพอช่วยได้บ้างไหม
‪เสียงหัวเราะเปรียบดั่งสายลม
‪เห็นเจ้าทำหน้าหม่นหมอง
‪ฉันเลยอดไม่ได้…
‪ไสหัวไป
‪แกจะเป็นใครก็ช่าง แต่อย่ายุ่ง
‪อยากตายเหรอ
‪วันนี้ฉันอารมณ์ไม่ดี
‪วันนี้ฉันอยากกินกะหล่ำปลี
‪นี่ปืนจริงนะ
‪ให้ตายสิ เจอแต่คนห่วยๆ
‪ฉันถึงเกลียดคริสต์มาสไง
‪ตายซะเถอะแก
‪ฆ่าแล้วได้อะไร
‪การฆ่าคนเคยทำให้เจ้ารู้สึกดีสักครั้งไหม
‪เด็กน้อยแสนเศร้าผู้ลืมเสียงหัวเราะ
‪ลองหัวเราะดูสิ
‪เสียงหัวเราะเปรียบดั่งสายลม
‪ทางเดียวที่จะปัดเป่าความมืดมิดในใจของเจ้า
‪คือหัวเราะแล้วลืมมันไปซะ
‪ดวงตาของเจ้าดูเศร้าเหลือเกิน
‪ไอ้บ้านี่…
‪ก็แกมันตลกฝืด
‪เฮ้อ
‪สุดท้ายก็ได้แต่ใช้กำลังเหรอ
‪ฉันเองก็ต้องฝึกอีกเยอะ
‪แบบนี้คงช่วยโลกด้วยเสียงหัวเราะไม่ได้
‪นึกว่าจะพูดอะไร
‪ช่วยโลกด้วยเสียงหัวเราะเหรอ
‪งี่เง่าชะมัด
‪ตลกสุดๆ ไปเลย
‪จริงเหรอ
‪มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก
‪ถึงยังไงทุกคนบนโลกก็คือศัตรู
‪แต่วันนี้ฉันปล่อยแกไปแล้วกัน
‪รีบไสหัวไปซะ
‪มุกตลกงี่เง่าของแก
‪ทำฉันหมดอารมณ์เลย
‪อือ งั้นเหรอ
‪ให้ตายสิ
‪เจอแต่คนไม่ปกติในวันคริสต์มาส
‪บอกให้ไสหัวไปไงเล่า
‪ฉันไม่ชอบบรรยากาศหดหู่น่ะ
‪เชอะ ว่าแต่
‪เมื่อกี้แกทำได้ยังไง
‪แล้วก็…
‪ตัวที่ต่อยฉันเมื่อกี้คืออะไร
‪อย่าบอกนะว่า…
‪เจ้ามองเห็นมิคด้วย
‪ในที่สุดก็หาเจอ
‪หมอนี่แหละ
‪ทายาทของฉัน
‪หา
‪(ปิโยเต ดิแอซ)
‪(ตุ๊กตาคาลาเวร่า)
‪ฮ้า สดชื่นจัง
‪ต้นฤดูใบไม้ผลิแสนอบอุ่น
‪ตื่นมาแล้วสดชื่นเนอะ มิค
‪ต้นฤดูใบไม้ผลิแสนอบอุ่น
‪ตื่นเช้ามาแล้วอยากไปพีระมิด
‪อย่าเล่นมุกแต่เช้าได้ไหม ปู่
‪เอาล่ะ
‪วันนี้มาเริ่มฝึกวิชาชาแมนให้เต็มที่เถอะ
‪ได้เลย
‪ดื่มโคล่าหลังการฝึกแล้วอร่อยจัง
‪รู้แล้วล่ะน่า
‪ถ้าไม่รีบซื้อของให้เรียบร้อย
‪เราจะถูกปู่รัวมุกใส่สินะ
‪คิดแล้วก็เหลือเชื่อแฮะ
‪ฉันใช้ชีวิตอยู่กับปู่และมิค
‪และไม่ได้เป็นฝ่ายร้องขอ
‪แต่พอเขาบอกว่าจะสอนวิชาประหลาดนั่นให้ ‪ฉันเลยสนใจขึ้นมา
‪ปู่ชื่อโอโรน่า
‪เป็นชาแมนพื้นเมืองอเมริกาใต้
‪และดาวตลกพเนจรผู้ลึกลับ
‪แต่ปัญหาคือ
‪มุกของเขามันฝืดชะมัด
‪ว่าไง ไม่เจอกันนานเลยนะ โจโก้
‪พวกแก
‪แหม อ่อนปวกเปียกลงเยอะเลย
‪เราตามหาแกอยู่นะ
‪หา
‪ฉันบอกแล้วไงว่าจะออกจากชาฟท์
‪คิดว่าจะออกได้ง่ายๆ เหรอ
‪พอตัวทำเงินออกไป พวกเราเลยลำบาก
‪เพราะว่าแก
‪เป็นนักฆ่าเลือดเย็นที่สุดในชาฟท์ไงล่ะ
‪วางใจได้
‪เรามาพาแกกลับ
‪เราจัดการไอ้แก่ที่ล่อลวงแกแล้ว
‪ปู่ ไหวไหม
‪โจโก้เองเหรอ
‪ทำไมไม่ใช้วิชานั้นเอาตัวรอดล่ะ
‪ฉันทำไม่ได้…
‪ถ้าไม่มีมิค
‪ว่าไงนะ
‪เฮ้ยๆ
‪เมินพวกฉันเหรอ
‪พวกแก…
‪กล้าทำปู่แบบนี้ได้ไง
‪เหวอ น่ากลัวจัง
‪นี่แหละสีหน้าของแก
‪พอเถอะ โจโก้
‪ห้ามโกรธ
‪ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน
‪หา ไม่ให้เป็นห่วงได้ไง
‪แกถูกมันหลอก
‪ฉันจะช่วยให้ตาสว่างเอง
‪ทำบ้าอะไรน่ะ
‪วางปืนลงซะ
‪พูดเหมือนคนที่แกฆ่าเปี๊ยบเลย
‪หน็อย
‪บอกว่าห้ามโกรธก็ยังไม่เข้าใจเหรอ
‪ความโกรธไม่ได้ช่วยอะไร
‪เจ้าน่าจะเข้าใจมันดีกว่าใครไม่ใช่เหรอ
‪โจโก้
‪ดูสถานการณ์หน่อยสิปู่
‪ฉันจะตายเมื่อไหร่ก็ได้
‪อายุก็ปูนนี้แล้ว แถมมีโรคที่รักษาไม่หาย
‪อย่าบอกนะว่าเลือดตอนนั้น…
‪ถ้าเจ้าจะแยกเขี้ยวอีกครั้ง
‪แล้วกลับไปใช้วิถีต่อสู้เดิม
‪ฉันคงตายตาไม่หลับ
‪หุบปากซะ
‪บ้านเกิดของฉัน
‪เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ในป่าลึกของแอมะซอน
‪คนหนุ่มสาวในเผ่าทุกคน
‪ต่างหลงใหลวัฒนธรรมที่ถาโถมเข้ามา
‪เลยทิ้งหมู่บ้านไปเข้าเมืองใหญ่
‪แต่เมืองใหญ่นี่มันยังไง
‪ทุกคนต่างต่อสู้แย่งชิงความสุข
‪จนเหนื่อยล้าทั้งกายใจ
‪ความสุขที่ต้องแย่งชิงไม่ใช่ความสุขที่แท้จริง
‪ความสุขที่แท้จริง
‪อยู่ในเสียงหัวเราะอันสงบสุขต่างหาก
‪ไอ้เวรนี่
‪โจโก้เอ๋ย
‪เสือจากัวร์เป็นสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งและสูงส่งที่สุด
‪ดั่งจิตวิญญาณของชาแมน
‪ที่มองเห็นภาพกว้างไกลและแยกแยะความจริง
‪ในตอนนั้น
‪ฉันปัดเป่าความโกรธที่เกาะกินจิตใจเจ้า
‪ด้วยสายลมแห่งเสียงหัวเราะ
‪เจ้าต้องทำได้แน่
‪จงเป็นหนึ่งเดียวกับจิตวิญญาณของมิค
‪และกลายเป็นจากัวร์ที่สง่างาม
‪เจ้าคือจากัวร์
‪จงช่วยโลกด้วยสายลมแห่งเสียงหัวเราะ
‪ไอ้แก่นี่
‪ช่วยโลกด้วยเสียงหัวเราะเหรอ
‪เล่นมุกฝืดอีกแล้วนะปู่
‪ฉันจะทำให้ดู
‪ฉันจะทำให้คนหัวเราะ
‪จนลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปเลย
‪เอาล่ะนะ
‪โอเวอร์โซล
‪สายลมแห่งเสียงหัวเราะ
‪นี่มัน…
‪สิ่งที่ฉันควรทำมีอย่างเดียว
‪นั่นคือทำให้พวกนี้หัวเราะจนท้องแข็ง
‪หัวเราะงั้นเหรอ
‪นึกว่าจะพูดอะไร
‪ไม่มีอะไรแป้กไปกว่า ‪มุกที่ประกาศก่อนเล่นตลกแล้ว
‪รับไปซะ
‪มุกจากพลังชาแมนทั้งหมดของฉัน
‪ลุยเลย มิค
‪โอเวอร์โซล
‪หินแอร์ส
‪นั่นมัน
‪เขาตั้งใจปล่อยมุกตลก
‪เลียนแบบหินแอร์สที่ ‪ว่ากันว่าเป็นสะดือของโลกเหรอ
‪หมอนั่นทำพลาดจริงๆ
‪พูดไม่ทันขาดคำ
‪มุกแกมันฝืดสุดๆ
‪ลุยเลย พวกโบซ
‪คนไม่ได้เรื่องอย่างพวกแก
‪ก็ควรโค่นพวกไม่ได้เรื่องเหมือนกัน
‪ไอ้เวร
‪รอก่อน โฮโรโฮโร
‪มุกของหมอนั่นยังไม่จบ
‪เข้ามาสิ ปิโยเต แกกลัวเหรอ
‪เมื่อกี้แกยังหัวเราะออกมาเลย
‪ฉันแค่หัวเราะเยาะแก
‪เดี๋ยวก่อน…
‪สะดือของมันที่ทำสะพานโค้งอยู่
‪เหมือนสะดือของโลกเปี๊ยบ
‪ฉันทำจิงโจ้เองกับมือเลยนะ
‪ไม่นึกว่าจะเป็นมุกแยบยลซ้อนสองชั้น
‪แต่คิดเหรอว่าฉันจะหัวเราะกับมุกแค่นี้
‪พวกแกก็ขำด้วยเหรอ
‪แต่เพราะอะไรกัน
‪พวกนี้ถูกพลังชาแมนของฉันควบคุม
‪ไม่น่าหัวเราะได้สิ
‪ฉันปัดเป่ามันไปแล้ว
‪สายลมแห่งเสียงหัวเราะ ‪ปลดปล่อยดวงวิญญาณที่ถูกปีศาจร้ายเข้าสิง
‪เหมือนที่ปู่สอนพวกเรา
‪- เอาเลย ‪- โจโก้
‪คนที่เห็นคนเป็นแค่เครื่องมืออย่างแก
‪ควบคุมใครไม่ได้หรอก
‪ใส่อารมณ์มากไปจนเผลอใช้พลังชาแมนหมด
‪ฉันคงต้องฝึกอีกเยอะ
‪ฝากที่เหลือด้วยนะ
‪เร็น
‪ทำได้ดีมาก โจโก้
‪พวกแกจะหัวเราะไปถึงไหน
‪จะมีตุ๊กตาหรือไม่มี
‪ฉันก็จะจัดการแก…
‪ให้หงายอยู่ดี
‪มันคือของจริง
‪พลังชาแมนของเขา
‪เหนือกว่าฉันหลายเท่า
‪แกดูถูกโจโก้ เพื่อนร่วมทีมของเรา
‪นั่นคือพลังของเร็น
‪ไม่จริงน่า
‪พลังชาแมนเมื่อกี้…
‪5,721
‪อย่างนี้นี่เอง
‪มิน่าปิโยเตถึงแพ้
‪พลังชาแมนของเต๋า เร็น ‪ไม่น่าเกิน 1,000 นี่ครับ
‪มันคงเพิ่มขึ้นน่ะ
‪เขาเห็นเกรทสปิริตกับตาเป็นครั้งแรก
‪พอคนเราเจออะไรที่ยิ่งใหญ่ ‪จนสั่นคลอนความคิดได้
‪จะได้รับโอกาสพัฒนา
‪เขาคว้าความกรุณาจากเกรทสปิริต
‪โดยไม่ปล่อยให้หลุดมือ
‪ผู้ชนะคือทีมเดอะเร็น
‪เยี่ยมไปเลยเร็น พวกเราชนะแล้ว
‪นายไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย
‪เหวอ เดี๋ยวสิ
‪ขอบคุณหมอนี่เถอะ
‪ถึงมุกจะฝืดสุดๆ
‪แต่ก็เป็นเพื่อนร่วมทีมที่น่ายกย่อง
‪จริงด้วย
‪ดูอยู่หรือเปล่า ปู่
‪ฉันเอาชนะได้โดยไม่มีใครต้องตาย
‪เหมือนแก๊งชาฟท์ที่รอดมาได้เพราะปู่
‪ทั้งที่พวกนั้นมองไม่เห็นวิญญาณเลยสักคน
‪แต่พวกเราเป็นคนในเผ่าของปู่
‪มิคถ่ายทอดคำสอนของปู่ทั้งหมดให้แล้ว
‪ดังนั้นไม่ต้องกังวลนะ
‪อือ มุกตลกนั่นเสี่ยงมาก
‪แต่มันยังเพิ่งเริ่มต้น
‪สิ่งที่เจ้าแบกรับมันหนักหนานะ
‪โจโก้
‪ว่าไง ว่าไง
‪ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง ท่านหัวหน้า
‪โย ฉันจะเอาชนะนายให้ได้
‪หนึ่งทีมที่เหลือรอดของสายนี้
‪จะเป็นของเดอะเร็น
‪ก็นะ…
‪นี่แหละผู้สืบทอดตระกูลเต๋า
‪สุดยอดไปเลย เร็น
‪(ยินดีด้วย เร็น)
‪พ่อ…
‪เร็น สู้ๆ
‪พี่ก็มาด้วยนะ
‪ครอบครัวนายดูร่าเริงขึ้นนะ
‪ฉันจะฆ่าพ่อ
‪ทีมเร็นดูรักกันดีจังเลย
‪มันใช่เวลาพูดแบบนั้นเหรอ
‪ให้ตายสิ ถูกท้าขนาดนี้
‪หัดตอบโต้หน่อยสิยะ
‪ไม่เป็นไรหรอก แอนนา
‪ถึงไม่ตอบโต้ตอนนี้
‪ฉันก็จะตอบโต้เมื่อเวลานั้นมาถึง
‪มาถึงล่าช้าไปมาก
‪แต่เหมาะกับชุดดีนะ
‪รีเซิร์ก ไดเซล แห่งเอกซ์ลอวส์
‪เอาล่ะ ศึกต่อไปจะเริ่มแล้ว
‪รีบไปกันเถอะครับ มาร์โค
‪คำบรรยายโดย: ตะวัน คงยั่งยืน