‪(ผลงานซีรีส์อนิเมะจาก NETFLIX)
‪(โรงแรม)
‪- โฮโรโฮโร ‪- ไง
‪"ไง" อะไรฟะ
‪แกหายหัวไปไหนมา
‪ขอโทษที ฉันไปตามหาตัวเองมานิดหน่อยน่ะ
‪เลยจะชดเชยที่ทำให้ล่าช้า
‪เอ้า ออกเดินทางกันเถอะ
‪(ตอน 16 เข้าสู่อัลตร้ารีเจนท์)
‪จู่ๆ เจ้าโฮโรโฮโรก็ทำตัวเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมา
‪ฉันก็งง แต่เขาดูพึ่งพาได้สุดๆ
‪ดังนั้นยอมยกโทษให้ได้แล้วมั้ง
‪โทษที แต่หมอนี่ทำหน้าผยองแปลกๆ ‪ฉันเลยหมั่นไส้
‪ช่วยไม่ได้แฮะ
‪แต่ว่าฉันไม่แคร์หรอก
‪เฮ้ย ทุกคน
‪เริ่มมองเห็นแล้ว
‪นั่นคือที่ที่ริริลาล่าบอก
‪อดีตหมู่บ้านเผ่าปัจ
‪เมซาเวอร์เดเดไงล่ะ
‪เราอาจได้เบาะแสสำคัญจากที่นี่ก็ได้
‪ชักตื่นเต้นซะแล้วสิ
‪เอาล่ะ
‪ลุยกันเลยเถอะ
‪อ้าว
‪มีแต่นักท่องเที่ยวเต็มเลย
‪กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวเต็มตัวไปแล้ว
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪ความหวังที่จะเจอเบาะแสคงน้อย
‪แต่ไหนๆ ก็มาแล้ว
‪ลองหาอีกหน่อยเถอะ
‪จริงด้วย เผลอๆ อาจจะเจอก็ได้
‪ห้ามเข้าเหรอ
‪ดีล่ะ รีบเข้าไปเถอะ
‪เฮ้ย
‪พวกนาย
‪ถ้าอยากเข้าไปข้างใน
‪ก็ตามพวกเรามาสิ
‪เจ้าพวกนี้…
‪ดูดีๆ สิ
‪ฉันจำหน้าพวกมันได้
‪ลูกสมุนของฮาโอ
‪อะไรนะ
‪ฮาโอเหรอ
‪ใจเย็น รีเซิร์ก
‪พวกนายมีธุระอะไรกับพวกฉัน
‪แหมๆ
‪น่าสนใจ
‪เรื่องอะไร
‪ขออภัย
‪สมกับเป็นทายาท
‪ท่านหน้าคล้ายท่านฮาโอมาก
‪อะไรนะ
‪ลูกพี่โย…
‪เป็นทายาทของฮาโอเหรอ
‪อ๋อ
‪มิน่าเราถึงคล้ายกัน
‪- แค่เนี้ย ‪- แค่เนี้ย
‪เฮ้ย พวกแก
‪อธิบายมาว่ามันเรื่องอะไรกัน
‪โอ๊ะ ขอโทษที แต่พูดมากกว่านี้ไม่ได้
‪ท่านฮาโอสั่งมา
‪ให้มอบบททดสอบครั้งใหญ่แก่ท่านโย
‪ด้วยการฆ่าเพื่อนทั้งสี่คนซะ
‪แก…
‪ทำอะไรรีเซิร์กของฉัน
‪ไอ้วิตถาร
‪ฉันอยู่ตรงนี้ต่างหาก ไอ้อัปลักษณ์
‪ทำไมถึงช่าง…
‪เปราะบาง ไม่ยั่งยืนเช่นนี้
‪ขอแนะนำวิญญาณคู่ชีพของฉัน
‪บลามโร นักล่าแวมไพร์
‪ส่วนฉันคือ
‪บอริส เซเปช แดร็กคูลา
‪เป็นแวมไพร์
‪นักล่าแวมไพร์
‪กับแดร็กคูลาเหรอ
‪ไร้สาระ แดร็กคูลา ‪คือตัวละครที่ถูกสร้างขึ้นในนิยาย
‪แถมถ้าจะมีใครเป็นแดร็กคูลา
‪ก็น่าจะเป็นลุงนั่นมากกว่า
‪อ๊ะ จริงด้วย
‪ทรงผมกับหนวดใช่เลย
‪มีกันแค่ห้าคน คาแรคเตอร์ยังซ้ำกันอีก
‪เห่ยชะมัด
‪อภัยไม่ได้
‪หาว่าฉันเหมือนคนหน้าทุเรศนั่น
‪อัปยศสิ้นดี
‪ว่าไงนะ
‪เท่านี้ก็ไม่มีใครเหมือนฉันแล้ว
‪ยกโทษให้ด้วยนะ ดามายาจิ
‪ทั้งหมดเป็นความผิดของพวกมัน
‪ที่พูดคำต้องห้ามออกมา
‪เพื่อนเอ๋ย อย่างน้อยก็จงมีชีวิต
‪ในตัวฉันและเป็นพลังให้ฉัน
‪ตลอดไป
‪- เจ้าพวกนี้เป็นอะไร ‪- พวกมัน…
‪เพื่อนเพิ่งตายแท้ๆ
‪แต่ไม่สะทกสะท้านเลย
‪ขอโทษ ฉันนิสัยเสียเอง
‪ชอบเผลอใช้อารมณ์
‪ช่างมันเถอะ
‪เราไม่ต้องการคนอ่อนแอ
‪แค่สู้แทนส่วนของเขาก็พอ
‪โยคุง
‪รีเซิร์ก
‪นายไหวหรือเปล่า
‪ฉันหนาวสุดๆ เลย
‪หนาวจนแทบจะหมดสติ
‪ผู้ที่ถูกแวมไพร์กัด
‪จะกลายเป็นแวมไพร์ใต้อาณัติฉัน
‪หา พูดอะไรน่ะ
‪ว่าแต่แวมไพร์ ‪ออกมาข้างนอกกลางวันแสกๆ ได้ไงฟะ
‪หุบปาก
‪มนุษย์หน้าโง่อย่างแกอย่าทำเป็นรู้ดี
‪มีสิ่งมีชีวิตในโลกไหนที่ ‪แค่โดนแดดก็กลายเป็นเถ้าถ่าน
‪มีสิ่งมีชีวิตในโลกไหนที่ ‪ลูกตาลุกไหม้เพียงแค่เห็นไม้กางเขน
‪อย่าเหมาฉันรวมกับภาพมายา
‪ที่มนุษย์โง่เขลาสร้างขึ้น
‪ฉันจะจัดการปากเสียๆ ของแกก่อนแล้วกัน
‪มัวมองอะไร ไอ้เบื๊อก
‪คู่ต่อสู้ของแกคือฉัน
‪- ริว ‪- ถ้ากลัวก็หลบไป โฮโรโฮโร
‪ฉันกำลังโมโหสุดๆ
‪มันจะเป็นแดร็กคูลาหรืออะไร
‪ลูกพี่โยกับฮาโอเกี่ยวข้องกันยังไง
‪ฉันไม่สนใจ
‪แต่ไม่ให้อภัย ‪พวกที่ทำร้ายเพื่อนได้หน้าตาเฉยหรอก
‪ลูกพี่ ฝากดูแลรีเซิร์กด้วย
‪ขอโทษนะ แต่ขอแค่วันนี้
‪ที่ริวดาบไม้จะเป็นดาวเด่น
‪ขอโทษที่ให้รอครับ
‪อีกประมาณหนึ่งชั่วโมง เราจะถึงดูริงโก
‪ท่านมันตะ
‪กล่อมท่านพ่อจนยอมอนุญาต ‪ให้มาอเมริกาจนได้นะครับ
‪ฉันก็ตกใจตอนคุณแอนนา ‪บอกให้พามาด้วยเหมือนกัน
‪ชาแมนไฟท์สินะครับ
‪ฟังคำอธิบายกี่รอบ ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี
‪แหงล่ะ
‪แต่ฉันรู้สึกว่ายุคนี้แหละ ที่จำเป็นต้องมีชาแมน
‪เลยอยากเฝ้าดูการแข่งขันนี้ด้วยตาตัวเอง
‪ลุกขึ้นมา
‪ไอ้เบื๊อก
‪เฮ้อ
‪หมอนั่นหาเรื่องใส่ตัวจนได้
‪รับรองไม่ได้ตายดีแน่
‪หน้าฉัน
‪ใบหน้าอันงดงามของฉัน
‪แปดเปื้อน
‪เพราะไอ้มนุษย์สกปรกโสมม
‪อภัยไม่ได้
‪ถ้าแคร์หน้าตาขนาดนั้น
‪เดี๋ยวฉันจัดให้ไม่ยั้ง
‪เข้ามาเลย
‪ฉันใช้ดาบไม้แล้วเจ๋งยิ่งกว่านี้อีก
‪เพราะฉันคือริวดาบไม้
‪เนอะ โทคาเงโร่
‪มังกรนรก จิ้งเหลนเพลิง
‪ขอบอกเอาไว้เลยนะ
‪เจ้านี่ไม่มีใครคอยสั่งสอน
‪เลยโตมานิสัยแย่กว่าฉันอีก
‪ข้าเป็นรุ่นพี่เจ้า 600 ปีในเรื่องความเลว
‪ระวังคำพูดซะบ้าง เจ้าบ้า
‪แปลกชะมัด
‪ลุงริวเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ก็หลังไปเป็นศิษย์ของตาฉัน
‪เขาได้ต่อสู้จริงจังแค่ครั้งเดียว
‪ตอนไปบ้านเร็น
‪อย่างงี้นี่เอง
‪ดูเหมือนเขาก็เป็นชาแมนที่ควบคุมภูตได้
‪ดวงวิญญาณมนุษย์ที่ตายแล้ว
‪พอผ่านไป 600 ปีก็จะค่อยๆ
‪ไม่ยึดติดกับรูปร่างเดิม
‪และแปรสภาพเป็นดวงวิญญาณบริสุทธิ์
‪กล่าวคือเริ่มกลายเป็นปีศาจสินะ
‪บินได้เหรอ
‪นายประมาทนะ บอริส
‪ขอล่ะ อย่าช็อกจนฆ่าตัวตายแล้วกัน
‪ฉันยังตายไม่ได้
‪จนกว่าจะแก้แค้น
‪ให้ตระกูลเซเปช แดร็กคูลา
‪ของพรรค์นั้น ฉันเห็นจนเบื่อแล้ว
‪ฉันไม่แคร์ว่าแกเป็นอะไร
‪จะกรงเล็บหรืออะไรก็ช่าง ฉันจะอัดให้เละ
‪เจ้าโง่
‪อะไรน่ะ
‪ฉันคือบอริส เซเปช แดร็กคูลา
‪แวมไพร์ชั้นสูง
‪เป็นไปตามคาด
‪แผนการใกล้ถึงช่วงสุดท้ายแล้ว
‪ฮาโอ
‪ท่านโกลบะ
‪ปล่อยไว้แบบนี้จะดีเหรอครับ
‪ต่อให้มันเป็นหลักการของท่าน
‪แต่เขาอันตรายเกินไป
‪โศกนาฏกรรม 500 ปีก่อนอาจซ้ำรอยเดิม
‪แต่ว่า
‪ไม่ว่าใครจะคิดหรือทำอะไร
‪ผู้ชนะคนสุดท้ายคือชาแมนคิง
‪ถ้ามันคือชาแมนไฟท์ก็ช่วยไม่ได้
‪ว่าไงนะ
‪การแข่งขันรอบจริงเริ่มขึ้นแล้ว
‪ธรรมะคือผู้ที่เอาชีวิตรอด
‪จนมาถึงที่นี่ได้ต่างหาก
‪เลือด
‪ใครให้ดูดเลือดฉันฟะ
‪อะไรน่ะ
‪เพิ่มจำนวนเหรอ
‪รุมดูดใหญ่เลย
‪ริว
‪โอ๊ะ
‪ท่านโย
‪รีเซิร์ก
‪นายทำอะไรน่ะ
‪ก็บอกแล้วไง
‪ผู้ที่ถูกแวมไพร์กัดจะกลายเป็นแวมไพร์
‪เดี๋ยวก่อน นั่นมันอะไร
‪เลือดมอบพลังสูงสุดให้ฉัน
‪เดี๋ยวก่อน
‪มันเป็นปีศาจจริงๆ นี่
‪ข้าไม่ตลกนะ
‪ไม่เอาด้วยแล้ว ไอ้บ้าเอ๊ย
‪เฮ้ย แก
‪กลับมานะ แกมันเลวจริงๆ
‪ทิ้งเจ้าของหนีไปงั้นเหรอ
‪สุดท้ายมนุษย์ก็เป็นแบบนี้
‪ฉันถึงเลือกเชื่อฟังท่านฮาโอ ‪และกำจัดพวกมนุษย์ไงล่ะ
‪พอบอริสเป็นแบบนั้น เราก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว
‪ก่อนถูกลากเข้าไปซวย ‪ปล่อยบอริสจัดการแล้วล่วงหน้าไปก่อนเถอะ
‪ไปก่อนเหรอ
‪ไม่ต้องห่วงหรอก ท่านโย
‪ต่อให้บอริสเกิดแพ้ขึ้นมา
‪พวกท่านจะได้สู้กับพวกเราแน่นอน
‪เพราะเส้นทางลึกเข้าไปนี้ ‪เชื่อมต่อกับหมู่บ้านเผ่าปัจ
‪น่าสนใจ
‪แสดงว่าตราบใดที่ไม่โค่นปีศาจนี่
‪ก็ไปต่อไม่ได้สินะ
‪ยังยืนไหวอยู่เหรอ
‪ฉันไม่อภัยคนที่ฆ่าเพื่อนตัวเองเด็ดขาด
‪ถ้าแกเป็นปีศาจยังพอว่า
‪ถ้าเป็นมนุษย์ยิ่งแล้วใหญ่
‪ยังไม่เลิกพล่ามไร้สาระอีก
‪แกมีกลิ่นเดียวกับฉัน
‪กลิ่นของความเศร้า
‪ของคนที่ถูกรังเกียจจนไร้ที่ไป
‪และสูญเสียทุกอย่าง
‪หาว่าฉันเหมือนแกเหรอ
‪เหยียดหยามกันเกินไปแล้ว ไอ้มนุษย์
‪หุบปากซะ
‪ฉันรู้ความลับของแกแล้ว
‪แก
‪คิดว่าข้าหนีไปเหรอ
‪ไม่ผิดแน่ ริว
‪ผ้าคลุมของหมอนี่คือเลือด
‪หมอนี่คือชาแมนที่ใช้เลือด ‪เป็นสื่อกลางในการโอเวอร์โซล
‪(บอริส เซเปช แดร็กคูลา)
‪(บลามโร)
‪ชาแมนที่ใช้เลือดเป็นสื่อกลางเหรอ
‪อย่างงี้นี่เอง
‪เท่านี้ก็อธิบายได้ทุกอย่าง
‪เปลี่ยนเลือดเป็นหมอกบังตัวเอง ‪เลยดูเหมือนเคลื่อนที่ได้ในพริบตา
‪แล้วรีเซิร์กล่ะ
‪เขากำลังถูกควบคุม
‪โดยบลามโร วิญญาณคู่ชีพของหมอนั่น
‪วลาด เซเปช แดร็กคูลา ‪บรรพบุรุษฉัน เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา
‪ไม่ใช่แค่นั้น
‪เขาคือวีรบุรุษผู้ปกป้องแผ่นดินเกิดจากศัตรู
‪แต่ถึงอย่างงั้น
‪ชาวบ้านที่อ่อนแอและโง่เขลา
‪กลับกุเรื่องว่าเขาเป็นแวมไพร์ทั้งที่ไม่จริง
‪ในศตวรรษที่ 15
‪วลาดเป็นแกรนด์ดยุกของ ‪ประเทศเล็กๆ อย่างวัลลาเคีย
‪โลกอยู่ในยุคสงคราม
‪จักรวรรดิออตโตมันที่บุกรุกยึดครองดินแดน
‪เข้ามาถึงวัลลาเคียในที่สุด
‪วลาดได้ใช้กลยุทธ์น่ากลัว ‪ขับไล่กองกำลังมหาศาลออกไป
‪จนได้รับชัยชนะและเป็นวีรบุรุษ
‪แต่มันกลับกลาย
‪เป็นจุดเริ่มต้นโศกนาฏกรรมของตระกูลฉันด้วย
‪เขาเอาศพศัตรูกว่า 20,000 ศพ
‪เสียบไม้ประจานต่อหน้ากองทัพออตโตมัน
‪และสนามรบสุดโหดนี้
‪ก็สร้างชื่อเสียให้เขาไปพร้อมกัน
‪"วลาด จอมเสียบ"
‪ชาวบ้านหวาดกลัววลาดจึงฆ่าเขา
‪จนมันกลายเป็นตำนานอันน่าชิงชัง
‪วลาด เซเปช กลายเป็นแวมไพร์กระหายเลือด
‪ครอบครัวของฉันไร้ที่ไป
‪จึงจำต้องหลบซ่อนในป่าลึกที่ทรานซิลเวเนีย
‪แต่ยังไม่จบแค่นั้น
‪ผู้ทำลายล้างอ้างความยุติธรรมบุกรุกเข้ามา
‪ทรมานเราไม่หยุดหย่อน
‪รู้ไหมว่า
‪มีหนึ่งในพวกโง่เขลานั่นอยู่ที่นี่ด้วย
‪นักล่าแวมไพร์ บลามโร
‪พวกเราไม่มีพลังต่อต้าน
‪พวกคนที่ถืออาวุธมาทำร้ายเรา
‪แต่อยู่มาวันหนึ่ง
‪ชายคนหนึ่งได้ยินข่าวลือ ‪เรื่องแวมไพร์เลยมาหาเรา
‪ฉันเข้าใจเรื่องความโง่เขลาของมนุษย์ดีกว่าใคร
‪ทำไมพวกนายไม่กลายเป็นแวมไพร์จริงๆ
‪แล้วล้างแค้นพวกมันล่ะ
‪ท่านฮาโอมอบแสงสว่างแห่งความหวัง
‪และพลังชาแมนให้พวกเรา
‪ฮาโอเหรอ
‪พวกเราเลยให้คำสาบาน
‪ว่าจะเชื่อฟังท่านฮาโอตลอดไป
‪ว่าจนกว่าจะขับไล่พวกมนุษย์ ‪ที่อ่อนแอและโง่เขลาไปได้
‪เราจะสู้ไม่หยุด
‪เลือดจะมอบพลัง
‪ให้ฉันแกร่งยิ่งขึ้นไปอีก
‪ฉันจะเสียบพวกแกด้วยไม้สีแดง
‪ที่ได้จากเลือดของพวกคนโง่เขลา
‪และแน่นอน
‪ฉันจะไม่ยอมให้พวกแกขัดขืน
‪ถ้าขยับแม้แต่นิดเดียว
‪เจ้าหนุ่มนี่จะเอาดาบเสียบคอตัวเอง
‪ไม่ได้การ
‪เจ้ารีเซิร์กถูกสิงอย่างสมบูรณ์แบบ
‪ขยับแม้แต่นิดเดียว ‪รีเซิร์กจะใช้ฮารุซาเมะแทงคอตัวเอง
‪แต่ถ้าเราไม่ขยับเลยก็จะโดนพวกนี้แทง
‪อันตรายสุดๆ
‪ขอโทษนะแต่ช่วยอยู่นิ่งๆ ได้ไหม ท่านโย
‪เขาถูกเข้าสิงเพราะเลือดของเขาล้วนๆ
‪หุ่นบอบบางนั้นจึงไม่มีผลต่อโอเวอร์โซล
‪ทำให้ผมใช้พลังได้เต็มที่
‪บลามโรไม่มีทางคลายมือแน่
‪โทษฐานที่ต่อต้านตระกูลเซเปชของเรา ‪ตอนยังมีชีวิตอยู่
‪เราสั่งสอนเขาอย่างหนัก
‪จนอัตตาแห่งความยุติธรรมพังทลาย
‪งั้นแกก็เป็นพวกควบคุมวิญญาณด้วยเหรอ
‪พูดจาหยาบคาย
‪เป็นชาแมนก็ต้องควบคุมวิญญาณสิครับ
‪ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน
‪แค่ทิ้งเพื่อนก็อาจรอดตายแท้ๆ
‪แต่กลับยืนนิ่งไม่ไหวติง
‪เพราะไม่อาจอยู่ตัวคนเดียวได้
‪ฉันถึงไม่ให้อภัยพวกแกไง
‪ความทรมานของตระกูลฉัน ‪ที่ถูกพวกมนุษย์อ่อนแอขับไล่
‪พวกแกจงลิ้มรสมันซะ
‪จงภาวนา
‪ฉันตวัดดาบนี้เมื่อไหร่ พวกแกจะตายทั้งหมด
‪บ้าเอ๊ย
‪ท่านโย
‪งั้นเหรอ
‪ถ้างั้นก็คุยกันง่าย
‪ไม่เป็นไร
‪เพราะงั้นพวกเราถึงเดินต่อไปได้ไง
‪เพราะงั้น…
‪เพราะงั้นเหรอ
‪เพราะงั้นถึงตายกันหมดสินะ
‪รับนี่ไปซะ
‪ทัณฑ์ไม้เสียบ
‪ผมน้อยไปแฮะ
‪ขอบใจนะ ริว
‪ไม้พรรค์นี้ ฉันจะทำเป็นไอติมแท่งเลย
‪หรือจะเอาเป็นน้ำแข็งไสดี
‪ทำไมกัน
‪พวกแกไม่แคร์ชีวิตเพื่อนเหรอ
‪ไม่ไหวนะ โฮโรโฮโร
‪ถ้าจะทุบก็ต้องทุบให้แหลกจนรวมกันใหม่ไม่ได้สิ
‪ซูเปอร์โกลเด้นระบำดาบแผ่นดินใหญ่
‪ไม่จริงน่า
‪ไม่จริง
‪พวกมันคิดอะไรกันอยู่
‪เอางี้ใช่ไหม
‪แทงคอมันไปเลย
‪เป็นอะไร ฉันสั่งให้แทงไง บลามโร
‪เปล่าประโยชน์ขอรับ
‪ข้าน้อยพูดคุยและเรียกจิตใจเขากลับคืนมาแล้ว
‪เสียงของท่านจึงไร้ผล
‪ทำไม
‪ทำไมพวกมันถึง…
‪เพราะเราเป็นเพื่อนกันไง
‪เราไม่เหมือนแก
‪เพราะใช้เวลาอยู่ด้วยกันมานาน
‪เลยรู้ว่าลูกพี่โยอยากพูดอะไร
‪ในอดีตฉันก็เคยเป็นชาแมนที่ควบคุมวิญญาณ
‪แต่วิญญาณก็มีหัวใจ
‪ฉันเลยพ่ายแพ้ให้เขา
‪ถ้ามีหัวใจ ต่อให้เจอเหตุการณ์เลวร้ายแค่ไหน
‪ก็อาจคุยกันรู้เรื่อง
‪เราจึงเข้าโจมตี
‪เพื่อเบี่ยงความสนใจของเจ้า
‪และข้าน้อยก็โน้มน้าวเขาสุดชีวิต
‪บ้าสิ้นดี
‪ถ้าทำไม่สำเร็จ เด็กนั่นคงตายไปแล้วนะ
‪แต่ถ้าไม่ทำอะไรเลย เราจะตายกันหมด
‪และถ้าเกิดอะไรขึ้นกับรีเซิร์ก ‪เราก็ค่อยหาทางแก้ใหม่
‪ทำหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อสินะ
‪แต่ก็เข้าใจได้
‪เพราะฉันมีกึ๋นไม่เหมือนแก
‪พวกที่ยอมแพ้แล้วเลือกเส้นทางเป็นผู้ทำลาย
‪สุดท้ายก็สร้างอะไรไม่ได้อยู่ดี
‪แต่ต่อให้เกิดอะไรขึ้น ฉันก็ไม่ยอมแพ้
‪ทั้งเรื่องพวกพ้อง ทั้งที่สุดเจ๋ง
‪และฉันจะจัดการแกเอง
‪นี่แหละวิถีของฉัน
‪คำบรรยายโดย: ตะวัน คงยั่งยืน