‪(ผลงานซีรีส์อนิเมะจาก NETFLIX)
‪ราวพันปีก่อน ศาลเจ้าฮาโอถูกสร้างขึ้นลับๆ
‪จากการขุดภูเขาทิศอัปมงคล ‪ซึ่งคือทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
‪ของบ้านอาซาคุระและปิดผนึกไว้
‪โดยผู้ที่ถูกเซ่นไหว้อยู่ภายใน
‪คือศัตรูที่ตระกูลอาซาคุระเคยโค่น ‪และต้องโค่นอีกครั้ง
‪องเมียวจิผู้ยิ่งใหญ่
‪อาซาคุระ ฮาโอ
‪(ตอน 15 เมื่อเวลาที่ฟันเฟืองประสานกัน)
‪องเมียวจิผู้ยิ่งใหญ่ อาซาคุระ ฮาโอเหรอ
‪เบาๆ สิ ทามาโอะ
‪เดี๋ยวถูกจับได้ว่าตามมา
‪ขอโทษค่ะ
‪แต่ไม่นึกว่ามีศาลเจ้าใหญ่ขนาดนี้
‪ซ่อนอยู่ในบ้านอาซาคุระ
‪ไม่เห็นเข้าใจเลย
‪ว่าทำไมต้องกลัว
‪คนตายไปเป็นพันปีขนาดนั้น
‪ปัญหาคือเขายังไม่ตาย
‪ไม่เพียงแค่นั้น
‪อาซาคุระ ฮาโอ ปรากฏตัวต่อหน้าโยแล้ว
‪แถมประกาศตัวว่าเป็นฮาโอด้วย
‪ฉันรู้ว่ามันดูเหลือเชื่อ
‪แต่พอให้มิกิฮิสะไปสืบข้อมูล
‪เขาก็แจ้งข่าวร้ายมา
‪ฮาโอกลับมาเกิดใหม่บนโลกนี้
‪และเข้าร่วมชาแมนไฟท์ ‪เพื่อความทะเยอทะยานนั้น
‪แล้วมันคืออะไร
‪แอนนา เธอน่าจะรู้อยู่แล้ว
‪ความหมายของดาวห้าแฉก
‪สัญลักษณ์ขององเมียวที่ติดอยู่รอบศาลเจ้าแห่งนี้
‪ปลายแฉกหมายถึงธาตุทั้งห้า
‪ที่ซ่อนความจริง ‪ของการสร้างสรรพสิ่งทั้งหลายในจักรวาล
‪และผู้ที่เข้าใจธาตุทั้งห้าอย่างถ่องแท้
‪จะควบคุมพลังของธรรมชาติทั้งหมดได้
‪การพยากรณ์จากการ ‪อ่านการเคลื่อนไหวของธรรมชาติ
‪การเรียกวิญญาณ เวทมนตร์คาถา
‪และการใช้ชิกิงามิที่ควบคุมได้แม้แต่ปีศาจ
‪อาซาคุระ ฮาโอเชี่ยวชาญศาสตร์เหล่านี้
‪และเป็นองเมียวจิผู้ยิ่งใหญ่ที่มีชื่อเสียงทั่วประเทศ
‪ส่งผลให้ตระกูลอาซาคุระ
‪กลายเป็นโหรประจำราชสำนัก
‪และเจริญก้าวหน้า
‪แต่อยู่มาวันหนึ่ง
‪จู่ๆ ฮาโอก็พูดว่าอยากกำจัดมนุษย์ให้หมด
‪และสร้างโลกที่มีแต่ชาแมน
‪ฉันไม่รู้ว่าเขาไปเห็นอะไรในโลกของเทพเจ้า
‪แต่ปล่อยให้มันเกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด
‪พวกเราตระกูลอาซาคุระ
‪จึงร่วมมือกันจัดการฮาโอ
‪ทว่า…
‪ฮาโอผู้เชี่ยวชาญธาตุทั้งห้า
‪ใช้วิชาขั้นสุดยอดในวิถีองเมียว
‪พิธีกรรมลับ "ไทซันฟุคุนโนะไซ"
‪จึงควบคุมได้แม้แต่ความเป็นความตายของตัวเอง
‪เดี๋ยว ไทซันฟุคุนที่ว่า…
‪ชื่อเรียกแบบจีนโบราณของมัจจุราช
‪ที่ทุกคนในโลกวิญญาณต่างหวาดกลัว
‪เมื่อพันปีก่อน
‪ฮาโอรู้ว่ามีชาแมนไฟท์
‪จึงกลับมาเกิดใหม่เพื่อเป็นชาแมนคิง
‪และหน้าที่ของพวกเราที่กินเวลาเป็นพันปี
‪คือการกำจัดบาปที่เกิดจากอาซาคุระอีกครั้ง
‪ขนาดตัวโยเองก็ไม่รู้…
‪ว่าแบกรับหน้าที่นี้อยู่
‪ในฐานะผู้สืบสายเลือดอาซาคุระ
‪มันไม่เกินไปหน่อยเหรอคะ
‪ที่ท่านโยต้องปะทะกับคนน่ากลัวแบบนั้น
‪โดยไม่รู้เรื่องอะไรเลย
‪ทามาโอะ…
‪เป็นเธอจริงๆ ด้วย
‪พาท่านโย…
‪กลับมาเดี๋ยวนี้เถอะค่ะ
‪ไม่งั้นท่านโยคง…
‪ยัยเด็กบ้า
‪อย่าบอกนะว่าเธอคิดว่าโยจะแพ้
‪โยจะได้เป็นชาแมนคิง
‪จึงต้องโค่นเจ้านั่นให้ได้
‪ใจเย็นก่อนทั้งสองคน
‪ทางพวกฉันเอง
‪ก็ใช่ว่าไม่มีวิธีจัดการฮาโอ
‪ตอนเราโค่นฮาโอได้
‪เพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาดซ้ำสอง
‪เราจึงผนึกของอย่างหนึ่งไว้
‪คัมภีร์ที่บันทึกวิชาทั้งหมดของฮาโอ
‪คัมภีร์มหาเวท
‪หากเปิดผนึกและเรียนวิชาทั้งหมด
‪อย่างน้อยก็คงเทียบฮาโอในอดีตได้
‪และคนที่ทำได้
‪ก็มีแต่คนตระกูลอาซาคุระที่สืบสายเลือดฮาโอ
‪ถ้าเอามันไปให้ท่านโยได้…
‪แต่มีปัญหานิดหน่อยน่ะ
‪ฮาโอในอดีตผนึกชิกิงามิลงในคัมภีร์นี้ด้วย
‪หากคลายผนึก
‪สองชิกิงามิ เซนกิและโกกิ
‪จะฟื้นคืนชีพทันที
‪พูดไม่ทันขาดคำ
‪พวกข้าไม่หารด้วยนะ
‪ไอ้พวกนั้น…
‪ท่านโยเมย์…
‪ผนึกมัน…
‪อย่าคิดหนี
‪ถ้าล่วงรู้วิชาลับของท่านฮาโอ
‪- เราก็มีหน้าที่ฆ่า ‪- เราก็มีหน้าที่ฆ่า
‪กลัวแล้วจ้า
‪ช่วยด้วย
‪ปอนจิ คอนจิ
‪นั่นคือชิกิงามิของอาซาคุระ โย
‪ทรงพลังเหลือเกิน
‪แบบนี้ฉันคงทำอะไรไม่ได้
‪- จริงเหรอเนี่ย ‪- ยังอยากเล่นสนุกกว่านี้แท้ๆ
‪ให้ตายสิ มีแต่พวกวิญญาณไม่ได้เรื่อง
‪ท่านแอนนา
‪หือ ต้องทำแบบนี้สินะ
‪ขับไล่วิญญาณร้าย
‪นังเด็กนี่
‪ไม่จริง บ้าน่า
‪แค่นี้อย่าตกใจไปเลย
‪เพราะฉันคือแอนนาคนทรง
‪และภรรยาของชาแมนคิง
‪ท่านฮาโอ เลือด…
‪ดูเหมือนจะมีใครทำลายชิกิงามิของฉัน
‪พวกเวทมนตร์กับคำสาป
‪หากถูกทำลาย ย่อมย้อนกลับมาเข้าตัวเอง
‪น่าสนใจดีนี่
‪นี่อาจไม่ใช่แค่ฝน แต่เป็นพายุ
‪ลูกประคำ 1,080 ลูก
‪ลูกประคำไร้เทียมทานที่ปราบวิญญาณได้ทุกแบบ
‪หนึ่งในอุปกรณ์คนทรงที่คิโนะให้ฉันมา
‪ฉันสะเพร่าไปหน่อย
‪ไม่คิดว่าชิกิงามิของฮาโอจะทรงพลังขนาดนั้น
‪แอนนา เธอต้องเอาคัมภีร์มหาเวท ‪ไปให้โยและสอนวิชาให้เขา
‪เธอไม่ได้ปราบชิกิงามิได้ ‪เพียงเพราะพลังของลูกประคำ
‪แต่เพราะพลังของเธอด้วย
‪จะเอาทามาโอะไปด้วยก็ได้
‪ฝากด้วยนะ แอนนา
‪ท่านแอนนา
‪เลี้ยงดูจนเป็นเพชรเม็ดงามเลยนะ
‪คิโนะ
‪แน่นอนสิ
‪เพราะแอนนาเป็นศิษย์คนโปรดของฉัน
‪แต่คัมภีร์มหาเวทอย่างเดียว
‪โค่นฮาโอคนนี้ไม่ได้
‪เพราะเหตุนั้น
‪เจ้าถึงมอบสิ่งนั้นให้โย
‪ตอนนี้ทุกอย่างเป็นแค่ฟันเฟือง
‪แต่เมื่อฟันเฟืองทั้งหมดประสานกัน
‪โลกจะกลายเป็นแบบที่ควรจะเป็น
‪ยะโฮโร
‪ทำไมหมอนั่นเอาแต่เล่น
‪อย่าไปถือสาเลย
‪ภูเขาหิมะคงทำให้โฮโรโฮโรรู้สึกเหมือนกลับบ้าน
‪ช่างเถอะ ต่อให้พลัดหลงกัน
‪ฉันก็ใช้พลังดาวซิ่งหาได้
‪แล้วใช้พลังนั่นหาหมู่บ้านเผ่าปัจเลยไม่ได้หรือไง
‪มันไม่ง่ายขนาดนั้น
‪ฉันยังอ่อนประสบการณ์
‪เลยหาได้แค่พลังงานจากคน
‪ฉันเคยลองหาบรอน ผู้คุมกฎที่ดูแลฉัน
‪แต่ก็หาไม่เจอเลย
‪ตอนทดสอบเข้ารอบคัดเลือกก็ลำบาก ‪เพราะเขาซ่อนพลังงานไว้
‪คราวนี้ก็คงเหมือนกัน
‪นายผ่านการทดสอบมาได้ไงเนี่ย
‪เวลาแบบนั้น ‪ฉันจะพึ่งประสาทสัมผัสทั้งหมดของเธอ
‪ออกมาสิ มอร์ฟีน
‪เธอเป็นภูตดอกฝิ่น
‪วิญญาณคู่ชีพประจำตระกูลไดเซล
‪มอร์ฟีนค้นหาได้ในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรเลยนะ
‪แค่นั้นก็เจ๋งมากแล้ว
‪แถมยังน่ารักอีก
‪อือ น่ารักเนอะ
‪ริว มองอะไรอยู่น่ะ
‪น่ารักเกินกว่าจะเป็นแค่ภูตอีก
‪โคโร…
‪แต่สิ่งที่ฉันอยากใช้ดาวซิ่งหาจริงๆ
‪อาจเป็นเพื่อนคอยค้ำจุน
‪ที่ใจฉันต้องการมาตลอด
‪โชคดีจังที่ได้มาเจอพวกนาย
‪ที่สำคัญกว่านั้น
‪เราจะอยู่ที่นี่ไปถึงไหน
‪เราไม่มีเวลามาเล่นสนุกนะ
‪ฉันเพิ่งซ่อมบอร์ดเสร็จ
‪ไหนๆ แล้วขออีกหน่อยนะ
‪เฮ้ย แก…
‪ช่วยไม่ได้แฮะ
‪โฮโรโฮโร
‪เราจะไปสืบข้อมูลที่เมืองดูริงโกก่อน
‪รีบตามมาก่อนมืดนะ
‪ได้เลย
‪ยะโฮโร
‪ลุยเลย จิตวิญญาณแห่งสโนว์บอร์ด
‪นานๆ ที ไถลกลางอากาศหน่อยไหม โคโรโระ
‪อ้าว
‪โคโรโระ
‪โคโรโระหายไปแล้ว
‪เอ๊ะ
‪ค่อยยังชั่ว ฟื้นแล้วเหรอ
‪ซุปร้อนๆ เสร็จพอดีเลย
‪ทานหน่อยไหม
‪(เซนกิ โกกิ)
‪(โอเวอร์โซล โคโรโระ เวอร์ชั่นสาม)
‪ดูริงโก รัฐโคโลราโด
‪อยู่กลางหุบเขาแท้ๆ แต่คึกคักกว่าที่คิด
‪ที่นี่อยู่ใกล้อุทยานแห่งชาติเมซาเวอร์เดเด
‪คนเลยเยอะสินะ
‪มีโบราณสถานอยู่ที่เมซาเวอร์เดเด
‪อาจมีอะไรเกี่ยวข้องกับหมู่บ้านเผ่าปัจ
‪งั้นก็รีบไปที่นั่นสิ
‪ทำแบบนั้นได้ไง
‪ต้องรอโฮโรโฮโรก่อน
‪หมอนั่นหายไปสามวันแล้ว
‪อาจเกิดอุบัติเหตุก็ได้
‪เราควรออกตามหานะ
‪แหม โฮโรโฮโรไม่เป็นไรหรอก
‪หมอนั่นแข็งแกร่งออก
‪เดี๋ยวก็คงโผล่มาแหละ
‪ฉันหลับไปสามวันเลยเรอะ
‪แย่แล้ว
‪ต้องรีบไปหาทุกคน
‪แต่นายน่ะ
‪ขาหักสองข้างเลยนะ
‪ตกจากหน้าผาแบบนั้น แค่รอดตายก็ปาฏิหาริย์แล้ว
‪แถมนายเอาแต่ละเมอถึง "โคโรโระ"
‪จริงด้วย ยัยโคโรโระ
‪คงอิจฉามอร์ฟีนแหงๆ
‪ฉันชื่อโฮโรโฮโร
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร
‪แต่ขอบใจที่ช่วยฉันไว้
‪หยุดก่อน
‪ฉันคือเจ้าหน้าที่พิทักษ์อุทยานแห่งชาติ
‪ชื่อบลูเบล บล็อช ผู้ดูแลบริเวณนี้
‪ฉันต้องสอบสวนนายว่า ‪เข้ามาที่นี่ด้วยวัตถุประสงค์อะไร
‪แถมยัง…
‪มีอะพอลโลอยู่ข้างนอกด้วย
‪อะพอลโล
‪หมีที่เธอเลี้ยงไว้เหรอ
‪ใช่ แม่มันถูกนักล่าสัตว์ฆ่า
‪พ่อฉันที่เป็นเจ้าหน้าที่เลยรับมาดูแล
‪รอยแผลถูกปืนลูกซองยิง
‪ตาขวาของมันคล้ายหลุมบนดวงจันทร์ใช่ไหม
‪มันเลยได้ชื่ออะพอลโล
‪มันไม่เคยเชื่องกับเรา ‪จนถึงเวลาปล่อยคืนสู่ธรรมชาติ
‪และดูเหมือนแค้นมนุษย์ด้วยซ้ำ
‪ถ้ามันจู่โจมนาย
‪ฉันก็ต้องฆ่ามันตามกฎหมาย
‪แต่ฉันจะไม่ปล่อยให้เกิดขึ้นเด็ดขาด
‪จึงมาเป็นเจ้าหน้าที่อุทยาน
‪เพื่อปกป้องอะพอลโลที่รักจากนักล่าสัตว์
‪และไม่มีวันยกโทษให้มนุษย์ ‪ที่ทำให้ธรรมชาติแปดเปื้อน
‪แต่มนุษย์ก็เป็นสิ่งมีชีวิตในธรรมชาตินะ
‪ผู้แข็งแกร่งกว่าย่อมอยู่รอด
‪ถ้าโลกธรรมชาติมีกฎอย่างที่เธอว่า
‪กฎอันดับหนึ่งก็คือผู้แข็งแกร่งปกครองผู้อ่อนแอ
‪เธอจะปกป้องอะพอลโลก็ตามใจ
‪แต่นักล่าสัตว์ไม่หายไปหรอก
‪อะไรยะ ทำเป็นพูดเหมือนรู้ดี
‪เจ้าคนบ้า
‪เรื่องแค่นั้นฉันรู้อยู่แล้ว
‪แต่จะให้ฉันทำยังไงล่ะ
‪ขอโทษที เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนายเลย
‪พรุ่งนี้ฉันจะไปส่งที่ดูริงโก
‪นอนค้างคืนนี้ อย่าออกไปไหนเลยนะ
‪พูดออกไปได้ไงว่า "ผู้แข็งแกร่งกว่าย่อมอยู่รอด"
‪แต่เรื่องนี้
‪ฉันรู้ซึ้งที่สุดเลยล่ะ
‪เนอะ โคโรโระ
‪ขอโทษนะทุกคน
‪ฉันคงกลับไปช้าหน่อย
‪เพราะดันมีธุระสำคัญขึ้นมา
‪เตือนไม่ทันไรก็หายไป หมายความว่าไงเนี่ย
‪ตัวใหญ่ชะมัดเลย
‪อย่าโกรธสิ
‪ฉันมาคุยกับแกนะ
‪ในหัวข้อ…
‪การอยู่ร่วมกับมนุษย์ในธรรมชาติ
‪น่าสนใจไหมล่ะ
‪สิ่งที่ฉันอยากบอกคือ
‪อยากให้แกหนีเข้าไปในเขาลึก
‪ที่คนเข้าไม่ถึง
‪ฉันรู้ว่ามันไม่ง่ายขนาดนั้น
‪แต่สุดท้าย สิ่งที่เราในตอนนี้ทำได้
‪คือเว้นระยะห่างจากมนุษย์
‪เข้าใจใช่ไหม
‪เพราะถ้าไม่ทำแบบนั้น
‪แกกับพี่สาวคนนั้นจะเจอเรื่องเศร้า
‪คุยกันไม่รู้เรื่องจริงๆ แฮะ
‪เจ้าบ้า
‪อยากตายหรือไง
‪อย่ายุ่งไม่เข้าเรื่องได้ไหม บลูเบล
‪หมีคือเทพเจ้าในหมู่บ้านของฉัน
‪หา
‪ไม่ใช่แค่หมีนะ
‪ทั้งไฟ น้ำ พระจันทร์ พระอาทิตย์ วาฬ
‪นกฮูก บ้าน เครื่องมือต่างๆ
‪ทุกอย่างรอบตัวมนุษย์คือเทพเจ้า
‪เชื่อกันว่าการที่ธรรมชาติและมนุษย์ช่วยเหลือกัน
‪จะก่อเกิดสมดุลที่ถูกต้อง
‪ฉันมาจากครอบครัวชาแมน
‪ผู้สวดภาวนากับเทพเจ้าและเป็นตัวกลาง
‪ระหว่างเทพเจ้ากับมนุษย์
‪ชาแมนเหรอ
‪ฉันก็เลยเข้าใจ
‪ความรู้สึกของการถูกข่มเหง
‪โดยผู้ทำลายล้างที่ลืมบุญคุณของธรรมชาติ
‪พอได้แล้ว
‪เดี๋ยวถูกฆ่าจริงๆ หรอก
‪อย่าโวยวายสิ เดี๋ยวอะพอลโลตกใจ
‪ถ้าอยากช่วยจริงๆ
‪ก็หัดคิดดูบ้าง
‪ยังไม่รู้อีกเหรอว่าทำไมมันถึงก้าวร้าวแบบนี้
‪กลิ่นมนุษย์ของพวกเธอติดตัวมัน
‪จนมันกลับเข้าฝูงไม่ได้
‪แถมเข้ากับมนุษย์ไม่ได้
‪เลยถูกตัดขาดจากกฎธรรมชาติด้วย
‪บาดแผลและกลิ่นที่มนุษย์เคยทิ้งไว้
‪ไม่ใช่สิ่งที่เลือนหายได้ง่ายๆ
‪แผลแค่นี้เทียบกับความเจ็บปวดของมันไม่ได้เลย
‪แต่ไม่เห็นต้อง…
‪ช่างมันเถอะ
‪ฉันมาอยู่ตรงนี้เพราะหาเรื่องใส่ตัวเอง
‪ที่ฉันคลาดกับเพื่อนๆ
‪และที่ถูกโคโรโระทอดทิ้ง
‪เป็นเพราะฉันลืมจิตวิญญาณแห่งความขอบคุณไป
‪ดังนั้นฉันไม่ตายหรอก
‪จนกว่าจะเรียกจิตวิญญาณของตัวเองกลับคืนมา
‪และสร้างทุ่งต้นฟุกิขนาดใหญ่
‪ที่ไม่มีผู้ทำลายล้างคนไหนบุกเข้ามาได้
‪โฮโรโฮโร…
‪โคโค โรโค…
‪เอาล่ะ
‪ต่อกันเลยไหม อะพอลโล
‪สัตว์ไม่ทำร้ายคนอย่างไร้เหตุผล
‪เจ้านี่คงได้จิตวิญญาณกลับมาแล้วเหมือนกัน
‪เป็นไงล่ะ
‪ตัวใหญ่ใช่ย่อยเลย
‪เดี๋ยวก่อน
‪นั่นมันเจ้าหน้าที่อุทยาน
‪อุตส่าห์…
‪เข้าใจกันแล้วแท้ๆ
‪- หนีเร็ว ‪- ถ้าเราถูกจับคงซวยแน่
‪ช้าก่อน
‪พวกแกอุตส่าห์โค่นหมีได้นะ
‪แบกมันไปด้วยสิ
‪พูดอะไรน่ะ
‪ขืนปล่อยทิ้งไว้แบบนี้
‪ก็เท่ากับอะพอลโลตายเปล่าสิ
‪สัตว์ที่ถูกฆ่า
‪จะกลับสู่ดินแดนของเทพเจ้าได้เมื่อถูกขอบคุณ
‪- เฮ้ย ‪- รีบหนีไปตอนนี้เถอะ
‪ฉันไม่อยากเสียอนาคต
‪เพราะล่าสัตว์เป็นงานอดิเรกนะ
‪งานอดิเรกเรอะ
‪แกจะบอกว่า
‪อะพอลโลถูกฆ่าเพื่อความสนุกเรอะ
‪โฮโรโฮโร
‪ไอ้บ้า
‪แต่ลูกพี่…
‪เกินไปแล้วนะ
‪ไม่ใช่เพื่อกินเป็นอาหาร ทำเครื่องนุ่งห่ม
‪หรือทำเป็นเครื่องมือ
‪สัตว์ที่ถูกฆ่าโดยไม่ได้รับการขอบคุณ
‪จะมีชีวิตอยู่เพื่ออะไรกัน
‪ฉันไม่ให้อภัยพวกแกเด็ดขาด
‪มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อแสดงความขอบคุณเทพเจ้า
‪จึงเป็นสื่อกลางพลังชาแมนชั้นดี
‪โอเวอร์โซล โคโคโระ อิน อิกปาซุย
‪อะพอลโล นี่คือการเซ่นไหว้แก
‪ในแบบของฉัน
‪เนเคะ ฟุยเคะ คิโรโระ
‪เห็นแล้วใช่ไหม
‪แต่ฉันไม่ฆ่าพวกมันหรอก
‪เพราะจะกลายเป็นเศษสวะเหมือนพวกมัน
‪เนอะ โคโรโระ
‪โคโร…
‪เรื่องแล้วไปแล้ว เสียใจไปก็เท่านั้น
‪แถมนายก็จับพวกนักล่าสัตว์ได้
‪ฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะ
‪ดังนั้นไม่ต้องจ๋อยหรอก
‪โฮโรโฮโร
‪แปลกคน
‪พูดเองแท้ๆ ว่าผู้อ่อนแอย่อมถูกกดขี่
‪เป็นเรื่องธรรมชาติ
‪ฉันรู้น่ะ
‪และฉันก็พูดถูก
‪และไม่คิดคืนคำ
‪แต่ว่า…
‪ฉัน…
‪ถึงความจริงจะเป็นแบบนั้น
‪แต่ใจไม่อยากยอมรับมัน
‪นายถึงจะเป็นชาแมนคิงใช่ไหม
‪คนอย่างนาย
‪ต้องสร้างทุ่งต้นฟุกิขนาดใหญ่
‪ที่ไม่มีใครเข้ามาทำลายได้แน่
‪ดังนั้นนี่ไม่ใช่เวลาท้อแท้นะ
‪ขมขื่นชะมัด
‪คำบรรยายโดย: ตะวัน คงยั่งยืน