‪(ผลงานซีรีส์อนิเมะจาก NETFLIX)
‪ริริลาล่า
‪เธอหมดหน้าที่แล้ว
‪ขืนขัดขวางมากกว่านี้ ฉันคงปวดหัว
‪ไปสบายได้แล้ว
‪กลับสู่ความว่างเปล่าเถอะ ริริลาล่า
‪เป็นอะไรเหรอ โย
‪เมื่อกี้ฉันรู้สึกเหมือนริริลาล่าเรียกหา
‪หา พูดอะไรของนาย
‪เราเพิ่งแยกกันมาเองนะ
‪ต่อให้อะไรเกิดขึ้นจริง เราก็คือชาแมนอยู่ดี
‪ใช้วิญญาณจัดการแป๊บเดียวก็เรียบร้อย
‪หนทางยังอีกไกล
‪ถ้ามัวอ้อยอิ่งล่ะก็ ฉันไปก่อนนะ
‪(โรงแรม)
‪ยังไม่เลิกคิดอีกเหรอ
‪ท้ายที่สุดแล้ว นายก็เป็นคนใจอ่อนตามเคย
‪ขอโทษนะ
‪แต่มันอดคิดเรื่องหมอนั่นไม่ได้
‪ฮาโอเหรอ
‪มันน่าคาใจจริงๆ นั่นแหละ
‪เรื่องโกลบะกับสิบผู้คุมกฎด้วย
‪พวกนั้นต้องรู้เรื่อง 500 ปีก่อน ‪และเรื่องฮาโออยู่แล้ว
‪แต่กลับปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจ
‪ต้องลองไปดูถึงจะรู้ทุกอย่าง
‪แต่ว่า…
‪ชาแมนไฟท์นี่กลายเป็นเรื่องบ้าบอไปซะแล้ว
‪เริ่มจากอาณาจักรชาแมนอะไรไม่รู้
‪ความทะเยอทะยานของฮาโอสินะ
‪มันเป็นเรื่องเดียว…
‪ที่ฉันยอมรับไม่ได้น่ะ
‪ไม่ว่าจะเป็นชาแมนหรือไม่
‪ทุกคนต่างใช้ชีวิตเต็มที่
‪การกำจัดพวกเขามันเอาแต่ใจเกินไป
‪แต่ก็นะ…
‪ถ้าเราได้เป็นชาแมนคิงก็หมดเรื่อง
‪เมื่อวานมันยังชี้อยู่แถวๆ นี้
‪ทำไมเปลี่ยนที่ปุบปับ
‪แต่ช่างมันเถอะ
‪แค่ไปตามที่ลูกตุ้มชี้ก็จะได้เจอ
‪คนที่รู้จักหมู่บ้านเผ่าปัจ
‪(อาซา โย)
‪เอาล่ะทุกคน ฟังนะ
‪นี่คือแผนที่ที่ได้จากริริลาล่าเมื่อวาน
‪ตอนนี้เราอยู่ห่างจากยอนตาเฟ ‪มาทางทิศเหนือ 300 กิโลเมตร
‪เดี๋ยว ทำไมอยู่ๆ นายก็ได้เป็นผู้นำล่ะ
‪- ฉันเสนอเอง ‪- หา
‪ต่อให้สักวันเราต้องสู้กัน
‪แต่ตอนนี้เราลงเรือลำเดียวกัน
‪จึงจำเป็นต้องมีหัวหน้าใช่ไหม
‪- หัวหน้าเหรอ ‪- หัวหน้าเหรอ
‪ถ้าดูจากความสามารถ ที่จริงฉันควรเป็นหัวหน้า
‪น่าเสียดายที่ฉันไม่ชอบเป็นจุดสนใจ
‪- อย่ามาโกหก ‪- อย่ามาโกหก
‪- ขี่ม้ารอบเมืองแท้ๆ ‪- ขี่ม้ารอบเมืองแท้ๆ
‪นอกจากคนอ่อนแอ โง่เง่าอย่างพวกแก ‪ก็เหลือแต่โย
‪- อะไรนะ ‪- อะไรนะ
‪- ฉันก็คิดว่าโยดีกว่าแกเยอะ ‪- ฉันก็คิดว่าโยดีกว่าแกเยอะ
‪และจุดหมายของเรา
‪คือเทือกเขาลัคกี้ ‪ที่ห่างจากตรงนี้ไป 200 กิโลเมตร
‪เมืองดูริงโก
‪ที่นี่มีหมู่บ้านเผ่าปัจอยู่เมื่อ 500 ปีก่อน
‪ตอนนักรบเซมิโนอาไปถึง
‪มีโอกาสน้อยที่หมู่บ้านเผ่าปัจยังอยู่ที่เดิม
‪แต่ถ้าไปที่นั่นต้องได้ข้อมูลอะไรมาแน่
‪วันนี้เริ่มออกเดินทางกันเถอะ
‪รอเดี๋ยว
‪จุดหมายนั่น…
‪ขอฉันเป็นเพื่อนร่วมทางไปด้วยสิ
‪แกเป็นใคร
‪ขออภัย ฉันยังไม่ได้แนะนำตัวเอง
‪ฉันคือผู้เข้าแข่งขันชาแมนไฟท์จากประเทศอังกฤษ
‪รีเซิร์ก ไดเซล
‪วิญญาณคู่ชีพคือภูตชื่อมอร์ฟีน
‪ฉันฝันอยากเป็นนักสืบอันดับหนึ่งของโลก
‪ฝากตัวด้วยนะ
‪อือ ฉันก็ฝากตัวด้วย
‪คิดอะไรอยู่น่ะหัวหน้า
‪ผู้เข้าแข่งขันหมายถึงศัตรูนะ
‪เป็นนักสืบหรืออะไรฉันไม่สน แต่ผู้ชายพรรค์นั้น
‪เอามาเป็นพวกก็ไม่ได้ประโยชน์
‪ว่าไงนะ
‪เจ้านั่นเป็นผู้ชายเหรอ
‪อือ
‪น่าสงสัยชะมัด
‪อาจเป็นลูกน้องของฮาโอก็ได้
‪ฉันแค่ใช้วิชาดาวซิ่งมาถึงที่นี่
‪"ดาวซิ่ง" เหรอ
‪วิธีการตรวจหารังสีไงล่ะ
‪ใช้ค้นหาแหล่งน้ำใต้ดิน แร่ที่ฝังอยู่ในดิน
‪ทางการแพทย์ก็ใช้หาจุดที่คนไข้เจ็บป่วยได้
‪แถมตำรวจก็ใช้ตามหาคนหายด้วย
‪ฉันให้ภูตมอร์ฟีนโอเวอร์โซลกับลูกตุ้มนี้
‪เสริมพลังทางวิญญาณ ‪ช่วยให้พลังการค้นหาแกร่งกล้าขึ้น
‪และพอฉันค้นหาคนที่รู้เกี่ยวกับหมู่บ้านเผ่าปัจ
‪ก็มาเจอพวกนาย
‪แล้วริริลาล่าล่ะ
‪ริริลาล่าเหรอ
‪เห็นไหมล่ะ
‪หมอนี่มันมั่ว
‪พูดใจร้ายจัง
‪เห็นแบบนี้แต่วิชาดาวซิ่งของฉัน ‪ไม่เคยพลาดเลยนะ
‪อีกอย่าง ฉันก็หัวดีไม่เหมือนนาย
‪แถมมีเงินค่าเดินทาง
‪ที่สำคัญคือแข็งแกร่ง
‪เราจะเจออะไรบ้างไม่รู้ ‪ฉันเลยเสนอให้ร่วมมือกัน
‪และการให้ฉันเป็นเพื่อนร่วมทาง ‪เป็นความคิดที่ดีแน่
‪หา
‪แกอยากมีเรื่องกับฉันเหรอ
‪จะทำอะไรน่ะ โฮโรโฮโร
‪นายเงียบไปซะ
‪ฉันจะช่วยลดศัตรูให้คนหนึ่งเอง
‪งั้นถ้าฉันชนะ จะยอมให้เป็นเพื่อนร่วมทางไหม
‪นี่ พอเถอะทั้งคู่
‪ขอโทษนะ
‪แต่ฉันจำเป็นต้องมีเพื่อนจริงๆ
‪คิดว่าของเล่นจิ๊บจ๊อยนั่นจะโค่นฉันได้เหรอ
‪เอานี่ไปสงบสติอารมณ์ซะ
‪โอ้โฮ สุดยอดเลย
‪วิญญาณคู่ชีพของนายใช้กระบวนท่าน้ำแข็งได้
‪ลูกตุ้มนำวิถี
‪มอร์ฟีนที่โอเวอร์โซลเข้ากับลูกตุ้มของฉัน
‪จะติดตามนายไปทุกหนทุกแห่ง
‪บอกแล้วใช่ไหม
‪ว่าดาวซิ่งของฉันไม่เคยพลาดสักครั้ง
‪โจมตีให้โดนก่อนแล้วค่อยพูด
‪ไม่ได้หรอก
‪แกว่งดาบใหญ่โตแบบนั้น
‪จับมอร์ฟีนไม่ได้หรอก
‪โฮโรโฮโร
‪ถ้างั้นแค่ทำลายทั้งนายและลวดก็จบ
‪ขอโทษนะ ฉันขอร่วมด้วยแล้วกัน
‪ได้สิ
‪แต่ถึงอย่างงั้น ดาวซิ่งของฉันก็ไม่เคยพลาด
‪ไม่จริงน่า…
‪โอเวอร์โซลลวดทั้งเส้นเลยเหรอ
‪พวกนายโชคดีนะ
‪ที่ไม่เจอฉันในรอบคัดเลือก
‪แถมฉันยังออมมือให้อีก
‪หมอนี่…
‪หน้าตาน่ารัก
‪แต่เก่งสุดๆ เลยนี่หว่า
‪เอาล่ะ
‪เท่านี้คงได้เห็นพลังของฉันแล้ว
‪ถ้าพูดถึงพลังอย่างเดียว
‪พวกนายคงเหนือกว่าฉัน ‪ส่วนพลังชาแมนคงพอๆ กัน
‪ฉันพลิกแพลงนิดเดียว ‪ยังสร้างความต่างได้ขนาดนี้
‪- ดังนั้น… ‪- พอที
‪ทำร้ายทั้งคู่ขนาดนี้ ‪ยังมาพูดว่าเพื่อนร่วมทางอีก
‪หลีกไปซะ ฉันจะพาพวกเขาไปโรงพยาบาล
‪ถ้าขัดขวาง ฉันจะไม่ปรานี
‪คิดว่าจะโกรธแล้วกระโจนใส่ฉันซะอีก
‪ผิดคาดแฮะ
‪ไหวหรือเปล่า
‪เร็น โฮโรโฮโร
‪แหงล่ะ
‪แค่นั้นฉันไม่มีทางแพ้หรอก
‪แต่ดูเหมือนโฮโรโฮโรหมดสติไปแล้ว
‪ช่างน่าสังเวช
‪ฉันว่านายก็ควรนอนลงก่อนนะ เร็น
‪ให้ริวช่วยประคองไปนะ
‪ฉันจะแบกโฮโรโฮโรเอง
‪ต้องรีบพาไปโรงพยาบาล
‪ฝันไปเถอะ
‪เมินใส่ฉัน ไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอ
‪ฉันต้องการเพื่อน
‪เพื่อนที่แข็งแกร่งทั้งร่างกายและจิตใจ ‪ถึงขั้นโค่นมันได้
‪(ปี 1992 ลอนดอน)
‪รีเซิร์ก
‪ถ้ายังเป็นแบบนี้
‪ลูกเป็นนักสืบชั้นยอดอย่างพ่อไม่ได้หรอก
‪พ่อเอาของขวัญวันเกิดผมไปซ่อนไว้ที่ไหนกันแน่
‪ถ้าเฉลยคำตอบก็ไม่ใช่การฝึกสิ
‪คุณคะ เลิกแกล้งลูกเถอะ
‪รีเซิร์กหกขวบเองนะคะ
‪พูดอะไรกัน
‪การฝึกชาแมนน่ะ ยิ่งเริ่มเร็วยิ่งดี
‪ผมมีหน้าที่ส่งต่อวิชานี้
‪ในฐานะผู้สืบทอดตระกูลไดเซล
‪ที่ขึ้นชื่อด้านการดาวซิ่ง
‪ในสังคมปัจจุบัน จิตใจของมนุษย์ช่างซับซ้อน
‪ผู้คนเข่นฆ่ากันอย่างไร้เหตุผล
‪แม้วิทยาการจะก้าวหน้าเท่าไร
‪เราก็ค้นลึกถึงความมืดในจิตใจมนุษย์ไม่ได้
‪ดังนั้นเราจึงจำเป็นต้อง
‪ถ่ายทอดพลังของเราสู่คนรุ่นหลัง
‪เชื่อฟังแม่
‪แล้วตั้งใจฝึกล่ะ รีเซิร์ก
‪ครับ
‪เลียม ไดเซล พ่อของฉัน
‪เป็นนักสืบอันดับหนึ่งของโลก
‪ยอดฝีมือด้านดาวซิ่ง
‪และเป็นฮีโร่ของฉัน
‪ไม่มีอะไรที่พ่อหาไม่เจอ
‪ฉันอยากเป็นเหมือนพ่อที่สุด
‪เลยพยายามและศึกษาอย่างหนัก
‪จนในที่สุด
‪ก็ได้พลังนั้นมา
‪(สุขสันต์วันเกิด)
‪ยินดีด้วยนะ รีเซิร์ก
‪จากวันนี้ไป ลูกคือดาวเซอร์เต็มตัว
‪แต่ภาพที่ฉันเห็น ‪หลังกลับบ้านด้วยความลิงโลดดีใจคือ
‪แกเป็นใคร
‪ทำอะไรพ่อแม่ของฉัน
‪โง่เขลาสิ้นดี
‪ถ้ายอมหุบปากและสาบานว่าจะให้ฉันยืมพลังดีๆ
‪ก็คงไม่ต้องตาย
‪เดี๋ยวก่อน
‪จิ๊บจ๊อยสิ้นดี
‪ใช่แล้ว
‪ฉันยังอ่อนแอเหลือเกิน
‪ถ้าไปที่หมู่บ้านเผ่าปัจ
‪ต้องพบเพื่อนที่แข็งแกร่งแน่
‪พวกนายอาจเป็นแค่คนนำทางฉันให้ไปถึงที่นั่น
‪แต่ขอทดสอบหน่อยแล้วกัน
‪ลูกตุ้มนำวิถี
‪นายชื่อรีเซิร์กสินะ
‪บอกแล้วไงว่าถ้าขัดขวาง ฉันจะไม่ปรานี
‪ฉันไม่สู้กับนายหรอก
‪เพราะจะโค่นนายในครั้งเดียว
‪ถ้าเป็นอามิดามารุ แค่นั้นคงมองออกอยู่แล้ว
‪(รีเซิร์ก ไดเซล)
‪(มอร์ฟีน)
‪โอ้
‪สมเป็นลูกพี่โย
‪ไหวไหม โฮโรโฮโร
‪จัดการลูกตุ้มนำวิถีของฉัน
‪ได้อย่างง่ายดาย
‪หรือว่า…
‪ถ้าเป็นเขาล่ะก็…
‪ดีใจจัง
‪ตอนแรกคิดว่าแค่พาฉันไปหมู่บ้านเผ่าปัจก็พอ
‪ไม่นึกว่าจะได้เจอคนแข็งแกร่งแบบนี้
‪แต่มันยังไม่จบ
‪เพราะถ้าฉันไม่ชนะพวกนาย
‪ก็อดเป็นเพื่อนร่วมทาง
‪คราวนี้ฉันจะเอาจริงแล้วนะ
‪เฮ้ย หมอนั่นยังไม่เลิกอีก
‪เขาถูกใจนายน่าดูเลยนะ โย
‪ฉันไม่สน
‪จะอีกกี่ครั้งก็เหมือนเดิม
‪ฉันไม่อยากเป็นพวกกับคนที่ทำร้ายเพื่อน
‪มันจะเหมือนได้ไง
‪อย่าบังอาจเอาลูกตุ้มคริสตัลที่พ่อฉันให้
‪ไปเปรียบกับลูกตุ้มแก้วปลอมเมื่อกี้
‪อะไรกัน
‪ต่างจากเมื่อกี้ลิบลับ
‪แหงอยู่แล้ว
‪คริสตัลเป็นสื่อนำพลังวิญญาณ
‪ได้ดีกว่าวัสดุอื่น
‪นี่คือกระบวนท่าที่ฉันค้นคว้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‪ลวดมัน…
‪นี่มัน…
‪หอนาฬิกายักษ์เหรอ
‪บิ๊กเบน
‪(สุขสันต์วันเกิด)
‪สถานที่แห่งความทรงจำที่ฉันได้รับลูกตุ้มนี้
‪ฉันจะใช้ทั้งหมดของลวดนี้
‪โจมตีพวกนายทุกคนในคราวเดียว
‪ทำขนาดนี้ก็ยังจะไม่สู้เหรอ
‪ใช่ ไม่สู้
‪ฮาโอ
‪อามิดาริว
‪ดาบทรงกลด
‪ทำไม
‪ฉันน่าจะเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในนี้
‪ทั้งที่ฉันแพ้ไม่ได้เด็ดขาด
‪เพราะนายอ่อนแอไง
‪ที่จริงนายอ่อนแอที่สุดในนี้เลยไม่ใช่เหรอ
‪เร็นกับโฮโรโฮโรคงแค่ประมาทเกินไป
‪ว่าไงนะ
‪ดาวซิ่งของฉันไม่เคยพลาด
‪ถ้างั้นนายก็ต้องไม่แพ้สิ
‪รีเซิร์ก
‪นายกำลังสู้กับใครกันแน่
‪ฉันดูออกว่านายมีความสามารถ
‪แต่ต่อให้โอเวอร์โซลแข็งแกร่งแค่ไหน
‪จิตใจก็ทำให้มันอ่อนแอลงได้
‪มีศัตรูอื่นอยู่ในใจนาย
‪นายแพ้ให้กับเจ้านั่น
‪แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย
‪นั่นเป็นเหตุผลที่ไม่คิดสู้กับฉันเหรอ
‪ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪แต่นายพยายามหลอกใช้เพื่อนของฉัน
‪หมัดนี้เป็นการเอาคืนความเห็นแก่ตัวของนาย
‪ส่วนเรื่องราวอื่นๆ ฉันจะรับฟังที่โรงพยาบาล
‪โฮโร
‪ไม่คิดเลย
‪ว่านายมีอดีตโหดร้ายแบบนั้น
‪เทียบกันแล้ว ความโกรธของฉันมันไร้สาระสิ้นดี
‪ฉันไม่เป็นไรหรอก
‪แถมฉันก็ทำให้พวกนายเดือดร้อน
‪หา
‪ฉันเพิ่งรู้ตัวตอนโยคุงบอกฉัน
‪ฉันอยากแก้แค้น เลยคิดถึงแต่เรื่องตัวเอง
‪จนมองไม่เห็นคนรอบข้าง
‪ฉันก็เลยแพ้
‪และไม่มีคุณสมบัติเป็นเพื่อนกับพวกนาย
‪นี่คือเงินค่าซ่อมอาวุธที่ฉันทำพัง
‪เฮ้ย รีเซิร์ก
‪ฉันพ่ายแพ้โยคุง
‪ราบคาบเลย
‪ฉันต้องโค่นฮาโอด้วยมือของฉันเอง
‪ไม่ใช่หวังพึ่งคนอื่น
‪สิ่งที่สำคัญที่สุดคือฉันต้องแข็งแกร่งขึ้น
‪พวกนายเองก็สู้เพื่อความฝันของตัวเองด้วยนะ
‪นายจะทำอะไรตามใจชอบอีกแล้วเหรอ
‪เร็นคุง
‪โยยอมให้นายเป็นเพื่อนร่วมทางแล้วนะ
‪แต่ฉันลากพวกนายมาพัวพันกับการแก้แค้นไม่ได้
‪แล้วถ้าฉันบอกว่า…
‪เราก็มีเรื่องต้องสะสางกับฮาโอเหมือนกันล่ะ
‪(ร้านอาหาร)
‪ไม่นึกเลยว่ามีคนอื่นไล่ล่าฮาโอด้วย
‪แค่หาชื่อเขาจนเจอก็ยากมากแล้ว
‪แล้วทำไมถึง…
‪เรื่องมันยาวน่ะ
‪เอาเป็นว่าเราไล่ล่าฮาโอเหมือนกัน
‪เพราะงั้นไม่ต้องคิดมาก
‪นายแค่ไปไหนไปกันกับเราก็พอ
‪ตอนนอนด้วยนะ
‪ขอบใจ…
‪(ร้านอาหาร)
‪แต่ฉันคาใจอยู่เรื่องหนึ่ง
‪ทำไมฮาโอเห็นโยคุงครั้งเดียว
‪แล้วคิดว่าโยคุงเป็นคนพิเศษ
‪มันแปลกไม่ใช่เหรอ
‪ถ้าเป็นเพราะได้ดูรอบคัดเลือกนัดสุดท้าย
‪ก็น่าจะเห็นว่าเร็นคุงก็แกร่งพอกัน
‪ตอนเขาฆ่าพ่อของฉันแปดปีก่อน
‪มันอาจเป็นแค่การรวบรวมพรรคพวก
‪ถ้างั้นเขาก็น่าจะเห็นเร็นคุงเป็นคนพิเศษด้วย
‪มันก็จริงของนาย
‪ไม่ใช่ว่าเพราะชอบลูกพี่โยเฉยๆ หรอกเหรอ
‪พอนึกอะไรออกบ้างไหม
‪ไม่นะ นึกไม่ออกเลย
‪ถ้างั้นก็ช่างมันเถอะ
‪เพราะต่อให้คิดไป
‪ก็ไม่ได้คำตอบอยู่ดี
‪ใช่แล้ว
‪ว่าแต่ลูกพี่โยคนสำคัญอยู่ไหน
‪หมอนั่นคงงีบอยู่ที่ไหนสักแห่ง
‪ให้ตายสิ
‪หัวหน้าเรานี่ไม่ไหวเลย
‪ฉันเห็นกับตาจริงๆ
‪ภาพฮาโอซ้อนทับหน้าโยคุง
‪หรือสองคนนี้มีความเชื่อมโยงกันเป็นพิเศษ
‪ถ้าคิดมากไปเองก็แล้วไป
‪อ๊ะ อามิดามารุ แล้วคนอื่นล่ะ
‪ออกไปทานข้าวกับท่านรีเซิร์กเมื่อครู่นี้ขอรับ
‪ค่อยยังชั่วนะขอรับ
‪ดูเหมือนทุกคนจะยอมเข้าใจกันแล้ว
‪ขอแค่พูดให้ฟัง เป็นใครก็เข้าใจอยู่แล้ว
‪เพราะทุกคนล้วนมีเหตุผลในการกระทำ
‪ที่ฉันคิดว่าคนเห็นวิญญาณเป็นคนดีหมด
‪ตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิม
‪แต่ข้าน้อยตกใจกับเรื่องของท่านรีเซิร์กขอรับ
‪ท่านโยจะบอกว่า…
‪แม้แต่ฮาโอก็ไม่ใช่คนไม่ดีหรือขอรับ
‪ฉันไม่ให้อภัยสิ่งที่ฮาโอทำหรอก
‪แต่ฮาโอคงมีเหตุผลอะไรสักอย่าง
‪และสิ่งที่ชั่วร้ายก็คงเป็นเหตุผลนั้น
‪งั้นเหรอ เข้าใจแล้ว
‪ถอนตัวออกมาก่อน
‪อย่าให้ใครเห็นเจ้าได้
‪อะไรกัน ไม่ต้องเป็นห่วง
‪ตอนนี้มันไม่ทำอะไรโยหรอก
‪อือ ขอบใจมากนะ
‪มิกิฮิสะ
‪ในที่สุดมันก็เริ่มเคลื่อนไหวเหรอ
‪ตามฉันมา แอนนา
‪คงถึงเวลาที่ฉัน ‪ต้องเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เธอฟังแล้ว
‪สาเหตุที่ฉันเรียกเธอมาถึงอิซุโมะ
‪เพราะมีเรื่องที่เธอต้องรู้ ‪ในฐานะผู้สืบทอดตระกูลอาซาคุระ
‪ชะตากรรมที่พวกเราอาซาคุระ ‪ต้องเผชิญต่อจากนี้
‪ประวัติศาสตร์กว่าพันปีของตระกูลอาซาคุระ
‪และเป้าหมายแท้จริงของตระกูลอาซาคุระ
‪ตอนนี้คือเวลาเปิดประตูที่ถูกผนึกไว้
‪ผู้ที่เป็นต้นตระกูลของพวกเราอาซาคุระ
‪และศัตรูคนสุดท้าย
‪องเมียวจิผู้ยิ่งใหญ่ อาซาคุระ ฮาโอ
‪ถึงเวลาเปิดผนึกศาลเจ้าฮาโอแล้ว
‪(ศาลเจ้าฮาโอ)
‪คำบรรยายโดย: ตะวัน คงยั่งยืน