Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
W ROLACH GŁÓWNYCH
PRACOWNICA MIESIĄCA
To tutaj, Jean-Philippe, twój nowy dom.
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
EcoCleanPro, słucham.
Zamówił pan szmatki, a otrzymał
ścierki do podłogi? Chodzi o mopy.
Właśnie weszłam.
,Niewiele się tu zmieniło. Nie wiem, czy jest wi-fi.
Dobrze, wyślę do pana 70 sztuk.
- Dzień dobry. - Tak. Do widzenia.
Melody.
Będę nadzorować twój staż.
Ja do księgowości, a pani jest od prawa.
Mam tu wiele funkcji.
- Mama pozdrawia. - Jak miło.
Brakuje jej nam.
Skoro o tym mowa, muszę zamówić papier toaletowy.
Zjawiasz się w samą porę.
Dziś przychodzi szefowa do spraw sprzedaży
produktów czyszczących w krajach Beneluksu. Anna Nilsson.
Czy to nie ona zwolniła
wszystkie sprzątaczki w ramach oszczędności?
Tak.
To ona.
- Dzień dobry. - Jean-Paul, Jean-Pierre?
- Ines? - Melody, nowa stażystka.
- Racja, córka Mariam. - Jean-Pierre to kierownik do spraw
kontroli, a Jean-Paul - logistyki.
Zostałam wczoraj dłużej, ale udało mi się skończyć.
- Jednak mi się to nie przyda. - Nie?
- Ale... - Wybacz.
Cóż To ja...
Przynajmniej jestem na bieżąco z normami ISO 9000.
Cześć, czołem.
Kiedyś to było moje biuro.
Ale Patrick chciał mnie mieć blisko.
Ciesz się, że trafiłaś tu na staż. Z Chloe był problem.
Nie, na pewno wszystko tam jest.
Dobrze, tak zróbmy. Na razie.
Dzień dobry.
Szyja w porządku?
- Jestem Melody, stażystka. - Córka Mariam.
- Podpisze mi pan papiery? - Oczywiście.
- To dobra szkoła. - Claude De Groot tam uczy.
Miły gość, ale kiepski golfista. Beznadziejny.
Dziękuję.
Witamy w EcoCleanPro, specach od sprzątania.
Zrobisz mi kawę?
Świetnie.
Twoim pierwszym zadaniem jest zniszczyć to wszystko.
Nie. Nie trać czasu na czytanie.
To i tak zbyt trudne, nie zrozumiesz.
- To wygląda na deklaracje VAT-owskie. - Zniszcz je.
Resztę ustalaj z Ines.
Znacie się?
- Niezbyt. - Pewnie.
Dziękuję.
Nilsson zaraz będzie! Zebranie!
Sprawozdania roczne!
Dzień dobry. Miło mi ponownie się z wami spotkać.
Cieszę się, gdyż w tym roku
znowu Exxogroup wraz ze wszystkimi partnerami
wdraża projekt zaufania i innowacji,
mający służyć podnoszeniu wartości firmy. Dlatego...
Przepraszam.
Co to znaczy? Znaczy to, że każde z was
może być sobie szefem ― współpracującym,
ale też ofensywnym i destruktywnym
― dzięki konkretnym działaniom optymalizującym wydajne przywództwo,
które pozwala każdemu z was zostać interpretatorem marki pracodawcy.
To raczej oczywiste.
Zatem...
Jest jeszcze kawa?
Omówmy to, bo wiem, co sobie wszyscy myślicie.
O co chodzi?
Wszystko to ma sens.
Wdrażając nowe starania, zdołamy osiągnąć
założenia finansowe i utrzymać stabilność akcjonariuszy.
Jak? Dzięki jasności budżetu strategicznego,
naszej eksperckiej wiedzy i precyzyjnie ustalonych cenach.
Stanie się to dla was jasne, gdy zobaczycie to.
Nikogo nie wykluczamy, co nie znaczy,
że nie możemy zachować ogólnego zarysu kultury korporacyjnej
w kwestiach dotyczących środowiska.
Patrick? Jesteś sceptykiem?
Klimatycznym.
Świetnie, humor to dobra rzecz.
Przejdziemy teraz do przychodów,
zależnie od kapitału ludzkiego.
Mówimy tu o równości płci.
Kwestia ta leży na sercu
misji komunikacyjnej Exxogroup. Jak pokazuje niniejsza grafika,
jesteście najgorszą gałęzią Exxogroup w tym zakresie.
Są pytania?
Nie.
- Możemy pomówić? - Jasne. Zapraszam.
W porządku, Ines? Masz udar?
Widzisz różową linię?
To ja.
Tak pomyślałam... Między nami kobietami...
Córka mi powtarza, że powinnam być bardziej asertywna, ale to trudne.
- Jaki jest plan? - Na co?
- Na wyrównanie płac. - To pytanie do Patricka.
Dogadujecie się, prawda?
Lecę.
Witaj, Tom.
Skończył się papier toaletowy.
Panie sprzątaczki wyszły, więc jest samoobsługa.
Tom, naprawiłeś drzwi składziku?
Laska mi rozkazuje? Żart.
Miłego dnia.
Skończył się papier. Toaletowy.
EcoCleanPro, słucham.
Szlag!
- Chyba w tym roku poproszę o SUV. - Oprócz podwyżki?
Nicowi ostatnio się udało.
Masz rację. Też poproszę.
Czas na oceny indywidualne!
Tak go zagadam, że mu łeb pęknie!
CZEMU POWINNAM DOSTAĆ PODWYŻKĘ
Przy dwóch przedpołudniach wolnego na 52 kwartały pracy...
uważam, że zasługuję na podwyżkę.
Nie chciałem gadać przy Nilsson, ale twoja kawa znów była ohydna.
Skoro ci nie smakuję,
możesz sam sobie parzyć.
Nieważne. I tak nie lubię kawy.
Jestem zatrudniona jako ekspert prawny, a zajmuję się też klientami,
sekretariatem, kontrolingiem i pracownikami.
...klientami, sekretariatem,
kontrolingiem i pracownikami.
Poza tym na 17 lat pracy wzięłam tylko dwa przedpołudnia wolnego.
Znam twoje kwalifikacje.
Gdybyś nie istniała,
musielibyśmy cię stworzyć.
- Inni dostają podwyżki. - Jak dla mnie
co miesiąc byłabyś pracownicą miesiąca. Ale jest kryzys.
Anna Nilsson mówiła o równych zarobkach.
Zrobimy wszystko, co w naszej mocy, żeby tak się stało.
W przyszłym roku.
Tak między nami, piszą o tym,
ale nie dają dodatkowego budżetu.
Nic. Zero. Figę.
Jasne. A co z dodatkiem za wysługę lat?
Posłuchaj. Zrobiłbym wszystko, żeby ci pomóc.
Nie bez powodu wybrano mnie kierownikiem roku.
W 1992.
Ale w tej chwili nic nie mogę zrobić. Przykro mi.
Z czasem, przy odrobinie cierpliwości
liście morwy zmieniają się w jedwabną szatę.
Przepraszam, to ważne.
To już wszystko, prawda?
Tak, skarbie, słucham.
Hydraulik? Daj mu w łapę.
Oczywiście.
Wyglądam na kogoś, kto płaci VAT?
Wybacz.
Dasz mi swój środek uspokajający?
- Jest silny. - W tej sytuacji...
Dziękuję.
Będzie dobrze.
Pora trochę przyśpieszyć. Niszczysz trzy kartki na minutę.
Tym tempem 180 kartek zajmie ci...
180, trzy na godzinę... 16 godzin.
Sprzedajemy produkty do sprzątania, więc wszystko musi być idealnie.
Na biurko stosuj płyn grapefruitowy. Szmatki antystatyczne są do ekranów.
Musisz być radosna i dynamiczna, jeśli chcesz zrobić karierę.
Zrobić karierę? W EcoClean?
Zrobić karierę.
Dobrze, rozumiem.
Byłaś niezła. Co się z tobą stało?
- Podobał ci się fartuszek? - Pewnie.
Do zobaczenia.
Skoro jest Melody, może i ja pójdę na lunch?
Nie, wolę cię mieć tutaj.
Ktoś musi strzec fortu.
Nigdy nie jadłam sushi.
Nie ma czego żałować. Japońskie jedzenie bywa wstrętne.
Na razie, dziewczyny.
Przyniosę ci kulkę kokosową.
Jean-Philippe?
Nie czuję się dobrze.
- EcoCleanPro, słucham. - Ja w sprawie ściereczek.
Proszę podać numer
zamówienia.
Zamówienia? 4818
- Naprawdę? - Wciąż nie dotarło.
Szkoda.
Do usłyszenia. Miłego dnia.
To miejsce to jakiś koszmar. Sami idioci.
Cały miesiąc. Nie dam rady. Najwyżej nie zaliczę roku.
Przestań.
Miałaś szczęście, że Patrick cię przyjął.
- Mamo. - Wiem, co mówię.
Dziękujemy za cierpliwość.
Muszę kończyć.
- Chcesz kawy? - Nie, żółci zęby.
Potrzebuję czegoś mocniejszego. Energetyka.
Nasi pracownicy są obecnie niedostępni.
Skontaktujemy się z państwem w możliwie najkrótszym czasie.
- Co to jest? - Viagra.
- Chcesz? - Dziękuję, nie piję.
Tu Dirk Penningen.
Ines Jakaśtam, ekspert prawna w EcoCleanPro.
Czytałam kontrakt na wasze odkurzacze.
- Wstyd. - Mówiła pani...
- Daj pan szefa. - Nie ma go.
- Nie chcę tego słuchać! - Proszę zaczekać.
- Możemy pomówić? - Nie, mam robotę.
Ja też zasługuję na podwyżkę.
- To kiepski czas. - Powtarzasz to 17 lat.
Proszę, twoja kulka kokosowa.
Co roku wszyscy dostają podwyżki poza mną.
Daj spokój, Ines. Usiądź.
Pogadajmy wprost.
Kiedy cię zatrudniłem po twoim rozwodzie,
nie miałaś dyplomu,
żadnego,
doświadczenia, nic.
- I miałaś dziecko. - Ale...
Chciałem ci pomóc.
Nie skończyłam studiów, bo urodziłam Chloe.
Ale jestem ekspertką, a płacisz mi jak sekretarce.
Wiele osób chciałoby być na twoim miejscu.
Na przykład Melody.
Pracowałbyś na pięciu etatach za pół pensji?
Słuchaj, ty i ja
jesteśmy jak yin i yang.
Uzupełniamy się.
- Nie kłóćmy się o pieniądze. - To takie nie fair.
Fair, nie fair.
Jesteś o wiele ładniejsza, gdy się uśmiechasz.
Dawno nie spędzaliśmy razem czasu.
- Od imprezy gwiazdkowej. - Tak.
Masz rację.
Zasługujesz na znacznie więcej niż kulka kokosowa.
Ty suko!
- Coś ty sobie myślała? - Potrzebowałaś pomocy.
Bardzo dziękuję.
- Jeśli chcesz pomóc, wezwij karetkę. - Za późno. Widziałaś go?
Spokojnie, po pijaku bywa niezdarny.
- Często wraca z lunchu w takim stanie. - Martwy?
Znasz numer alarmowy?
- Wezwą policję. - To co?
Bez świadka i dobrego prawnika już po nas.
- Nic nie zrobiłyśmy. - Kto w to uwierzy?
- Jesteśmy niewinne. - Mnie to nie dotyczy.
- Popchnęłaś go. - Jestem nowa, nie znam gościa.
Za to ty masz 17 lat motywów.
Ale od razu zabójstwo?
- Pomóż mi. - Wszystko będzie dobrze.
Przestał oddychać.
To zbrodnia.
Jestem zbrodniarką.
EcoCleanPro, słucham.
Policja?
Tak szybko?
Nie ma go.
- Co jest? - Policja finansowa.
Ja też życzę miłego dnia, pani inspektor. Do widzenia.
Ines to załatwi, spokojnie.
Zajmiemy się tym.
- Pomożesz? - Nie powiesz policji?
Skąd! Chodź.
- Gdzie go położymy? - Pod biurko.
- Nie zmieści się. - Zmieści. Raz, dwa, trzy...
Przynieś szmaty i MagiClean.
Mam wezwać gliny?
Nie mogę znaleźć.
Różowe pudełko.
Tam, różowe.
Dzięki.
20 lat go znałam i go zabiłam. A teraz mam się go pozbyć.
Szybko.
Cześć, dziewczyny.
- Dla mnie się rozebrałaś, Ines? - Gorąco tu.
Uderzenia gorąca? O to chodzi?
Menopauza?
- Nie wstydź się. - Pracuję.
Wiem, ile mu to zajmuje. Mamy sześć minut.
Szybko!
Limonka i bergamotka. Nigdy mi się nie znudzi.
- Herbata? Teraz? - To do czyszczenia.
Krew schodzi pod zimną wodą. Inaczej zapieczesz plamę.
Wieczorem zapakuję ciało do bagażnika i wrzucę je do kanału.
Nie jest to idealne wyjście, ale wiesz...
Teraz mogę zapomnieć o podwyżce.
Zapewniam, że to najlepszy towar. Radzę wziąć gamę ExtraPlus.
Jest trochę droższa, ale naprawdę warto.
Zgoda, umowa stoi.
Zatem Extra. Na razie.
Czuję się strasznie. Może wezwijmy policję?
Szykuje mi się duża sprawa z domem starców.
Gratulacje.
Oskarżą nas o morderstwo i posadzą.
To będzie dla mnie jak wygrana na loterii.
Masz rację, same to załatwimy. Nie trafię za kratki.
- O czym tak szepczecie? O mnie? - Nie twoja sprawa.
- O zakupach? - Tak.
Kobiety. Takie tajemnicze i takie przewidywalne.
Inspektor Van Duyne, policja finansowa.
Dzwoniłam wcześniej. Patrick Steiner?
Zajmę się tym.
Szefa nie ma, a ja go zastępuję.
Miło mi. Nicholas Wouters.
Nie! Tam nie było sprzątane.
- Może w konferencyjnej? - Nie tak nerwowo, Ines.
Przestań, bo uzna, że mamy coś do ukrycia.
- Proszę, pani inspektor. - Idę.
Załatwmy to.
- Czemu nic nie zrobiłaś? - A ty? Ładny atak astmy.
Jeśli nie w księgowości, spróbuj w teatrze.
Chcę zobaczyć rachunki z ostatnich dwóch lat.
- Gdzie jest toaleta? - Tutaj.
Tam jest naprawdę ohydnie. Nie mogłaś wynieść śmieci?
- To nie jej zadanie. - Moje też nie.
Nie, zajmę się tym.
Wieczorem.
Kiedy się spotkam z panem Steinerem?
Sprawdzę jego kalendarz.
- W poniedziałek o dziewiątej? - Będę.
O ile nie urodzę.
- Odprowadzę panią. - Nic mi nie jest, nie mam raka.
Dość, bo pana oskarżę o próbę przekupstwa!
- Do widzenia. - Ale rura.
Spójrz. Mniej niż pięć lat. To oszustwo.
Wyłudzenie VAT-u.
- Gdzie Patrick? - Poszedł do domu.
- Niestrawność. - Nic dziwnego.
Nażarł się jak bąk.
I to w dniu kontroli.
Spadam, moje panie. Mam spotkanie.
Na razie.
Zapomniał telefonu. Zajmę się tym.
Jest taki roztrzepany.
- Otwieraj! - Zacięły się!
Co z tobą?
Wy suki! Suki!
Wybacz, Nico. To dla twojego dobra.
- W porządku? - Tak.
Wciągnij go, ja się tym zajmę.
Mam paczkę dla Patricka Steinera.
- To pani? - Nie ma go.
Rozumiem, ale nie chcę tu z tym wracać, bo mi za to nie płacą.
Przykro mi.
Jeśli ma pani jego dowód, możemy to załatwić.
- Przyniosę. Niech się pan nie rusza. - Nie sposób pani odmówić.
- Co z nim? - Nieprzytomny.
Już mam.
Proszę tu podpisać.
Dobrze. Po tej interakcji, czuje się pani usatysfakcjonowana?
A może bardzo usatysfakcjonowana?
Czy bardzo, bardzo?
- Było wspaniale. - Wspaniale.
Miłego dnia, proszę pani.
Do widzenia, młody człowieku.
- Co to za dziwny flirt? - O czym ty mówisz?
Nie jestem ślepa.
- Były mąż nauczył mnie polować. - Wyglądasz czadowo.
Prawda, Nico?
- Co robimy? - Nie wiem.
Nie możemy go zabić.
Wypuścić też nie.
Coś wymyślimy, nie martw się.
Czym tu się martwić? Grozi nam raptem dożywocie!
Takie są skutki bałaganienia.
Mój Boże! Czy on...
Posłuchaj. Czasem życie oferuje nam gotowe rozwiązania.
Tym razem życie zaoferowało nam śmierć.
Gdzie worki na śmieci?
Co za strata. Hugh Grant tego biura.
- Hugh Grant? Kto to? - Nieważne.
- Co z moim korektorem? - Później ją spytamy.
Czysto.
Wieczorem wrzucimy telefony i ciało do kanału. Ciała.
Ani chwili spokoju.
- EcoCleanPro, słucham. - Rozłącz się.
Chwileczkę. Co nazywa pani "szmatkami"?
Ścierki kuchenne.
Nie mamy ich w ofercie. Może w "Palais du coton".
Bardzo proszę. Miłego dnia.
Nie przeszkadzaj mi w rozmowie z klientem.
Mamy tu dwa ciała...
Nawet w chwili kryzysu klient nasz pan.
- Przynajmniej to stąd wyniesiesz. - Rany.
O co chodzi z bronią? Patrick był w mafii?
Po włamaniu zainstalował alarm i kupił broń, dla bezpieczeństwa.
Zawsze miał w sobie coś z kowboja.
Nie przestrzegał prawa zbyt ściśle, ale normy stale są zaostrzane.
Usunięcie azbestu kosztuje.
Więc owszem, mamy azbest na dachu, zbiornik z kwasem w magazynie...
Zbiornik jest z tyłu. Tom robi z kwasu swoje mikstury.
Słuchasz?
Nie dbałam zbytnio o ekologię, ale teraz...
Okaż trochę szacunku.
Tom tu jest.
Kiedy się weźmiesz do pracy?
Drzwi składziku, a teraz jeszcze spłuczka.
Patrick o nic mnie nie prosił.
- Niech ona naprawi kibel. - Mam staż w księgowości!
Czy jest tak leniwa jak matka?
Spokojnie, żartuję.
Co za dupek!
Co ona powiedziała?
- Chodź, odstraszymy go! - Won z mojego wózka!
Wynocha!
Tak, uciekaj!
- Byłeś wredny dla mamy! - Odbiło wam!
- Ty gnoju! - Wszystko powiem Patrickowi!
- To jest jak joystick! - W którym wieku się urodziłaś?
- To jak gra wideo. - Jesteś zwykłym gnojem!
Gdzie on jest?
Tam!
Pomyliłaś pedały?
- To był wypadek. - Nie był.
Masz rację.
Dobrze się zakryj. Kwas jest niebezpieczny.
Najniebezpieczniejsza tutaj jesteś ty.
Ciągnij.
Idziemy po Nica?
Trzymasz? Chodź.
Rany.
Ale masa!
- Ciężki. - Zawsze był ciężki.
Mam pomysł.
Co jest
- Drzemie. Za dużo wypił. - Alkohol.
Okropne.
Nie będę sprzątać.
Zaznajamiam się z produktami.
- Patrick się odzywał? - Nie.
Ale kto podpisze dokumenty?
Coś nie poszło.
Nie wszystko jest czarne i białe.
Wybacz, nie chodziło mi o twój...
Kwas jodowodorowy, triflowy,
acetylosalicylowy.
Pięknie.
Dobrze. Nico później. Chodź.
Chcesz herbaty? Zielonej?
- Gdzie Patrick? - Nie ma go tu.
To widzę. Nie grzeszymy rozumem, co?
Zatem Patricka nie ma. Nico.
Pewnie się zadławił słuchawką.
Wyszedł na chwilę.
Więc zaczekam.
Dostanę kawę?
Mogę? Nie mam całego dnia.
Nie zostawili dla mnie koperty? Skąd. Nie można już ufać ludziom.
Ohyda.
Naprawdę wstrętna.
Paskudna.
- Próbowałaś? - Nie piję kawy.
Wstrętna.
Moja kawa jest smaczna.
- Tak. - Powtórz.
Twoja kawa jest świetna.
Włącz odkurzacze.
200 tysięcy euro!
Możemy się podzielić.
Na dwa, a raczej na trzy!
Nie bądź głupia.
Tylko raz.
Kurwa! Ale fajne uczucie!
- Co z tobą? - Nie wiem, co z tobą.
Nie mogłabym cię skrzywdzić.
- Chcesz xanax? - Nie, dlaczego?
- I od nowa. - Tak, od nowa.
Już.
Szybko!
- W porządku? - Słyszeliśmy coś.
Tak.
Właśnie pękło.
Stale odkurzają, nasze aniołki czystości.
Mógłbym dostać kawy?
- Nie. - Już późno.
Może herbaty? Rumianku?
Ines, buntujesz się?
Owszem.
Jeśli Ines zostanie feministką, mamy kłopoty. Chodź.
Zjemy gofry u siebie.
- Pomożesz? Trzeba posprzątać. - Po co?
Twoi koledzy niczego nie sprzątają.
A gdy w końcu zjawi się policja,
swoimi super urządzeniami wykryje plamy krwi...
Nie, Melody.
Fakt, robimy to dla policji i kolegów, ale przede wszystkim dla siebie.
"Mens sana in corpore sano".
W zdrowym ciele zdrowy duch.
- Co masz na myśli? - Mamy wszędzie zostawić krew?
Może wytatuujmy sobie na czole napis "morderczyni".
Chodź.
Rób, co chcesz, ale ja szukam pieniędzy.
Gdzie jest kasa?
Spokojnie. Jean-Pierre i Jean-Paul zaraz wychodzą.
Potem wszystko przetrząśniemy.
Zaraz.
Śmiało.
Za nasze nowe życie w grzechu.
- Wybacz, Panie. - Amen.
Tom załatwiony, Nico w trakcie.
- Czemu to zawsze są ładne laski? - Co?
- Nie znam takich sprzątaczek. - To dla przedstawicieli handlowych.
Sami faceci.
Mężczyźni.
Wychodzimy.
- Możesz zamówić korektory? - Dwie sztuki.
Co?
Korektory?
- Piłaś. - Nie.
Coś się zmieniło, prawda?
- Nie. - Tak.
Co to jest?
Mam okres.
Brawo.
Cześć, czołem!
Mając kasę, możemy wyjechać.
- Skąd jesteś w Afryce? - Jestem z Brukseli.
Nie wiem, dokąd bym pojechała. Nigdy o tym nie marzyłam.
Nawet we śnie oszczędzam.
Uroczy. Skąd jest?
Prezent od Patricka.
Szkoda pieniędzy.
Kiedy Remi wróci z vanem, wrzucimy ostatnie ciała do kwasu i...
Zobaczymy się jeszcze kiedyś?
Możemy skończyć w jednej celi.
Wiesz,
na tym etapie mogłabym zabić mojego byłego.
Arnaud zawsze traktował mnie jak mebel.
Mogłabym wejść do jego willi przez taras
i zadźgać wielkim japońskim nożem.
Nie. Za duże ryzyko, za mała frajda.
Co myślisz o karze śmierci?
Nie znam się na polityce.
Ja jej nie popieram, ale jest ktoś, kogo chętnie bym zabiła.
Pan De Groot, przyjaciel Patricka.
Był moim ulubionym nauczycielem, kochałam go.
Spotkałam się z nim po lekcji w jego gabinecie i on
- napastował mnie. - Napastował.
- Napastował? - Nie mów mamie. Umarłaby.
To on?
Tak.
Nie wygląda na dużego. Nie broniłaś się? Miał broń?
Byłam jak sparaliżowana.
Czy on...
Nie chcę do tego wracać.
Jeśli masz mi pomóc, zadzwoń i powiedz, że Patrick chce go widzieć.
Mój głos rozpozna.
To ty możesz zabić kobietę, która nie doceniła twojej kawy,
a ja nie mogę gościa, który zmarnował mi życie?
Jesteś młoda, wszystko przed tobą.
Zapomnij o nim.
Nie chcesz mi pomóc?
Cały dzień cię wspierałam. Stałam się twoją wspólniczką.
- Zwabić go i zabić to przesada. - Dawaj!
Biblia zabrania zabijać.
A Księga Wyjścia mówi: "Jeżeli zaś ona poniesie jakąś szkodę,
wówczas on odda życie za życie, oko za oko, ząb za ząb..."
Metaforycznie.
Spokojnie.
Zadzwoń z numeru Patricka, niech tu przyjedzie.
Powoli.
Pan Claude De Groot? Dzwonię z gabinetu pana Steinera.
Mam dla pana wiadomość.
Proszę zapisać.
Przykro mi.
Nie pozwolę ci popełnić takiego błędu.
Bardzo dziękuję za pomoc, Melody,
ale to zaszło za daleko.
- Chyba nie wychodzisz? - Powodzenia.
Nie idź.
Co bez ciebie zrobię? Zostawię bałagan!
Możesz wezwać policję.
- Pomogę ci tylko przy ciałach. - Nie!
- Co jest? - Klamka jest zepsuta!
W mordę!
Boże. Utknęłyśmy tu, a wszędzie są ciała.
- Wróciłam ci pomóc i to moja wina? - Nie możesz uważać?
Wszystko przez to, że wolisz zabić
niż poprosić o podwyżkę, więc się zamknij!
Wszystko tylko psujesz!
Właśnie gliny dzwonią do Toma, który nie odbierze,
więc za 10 minut tu będą. Posłałaś nas do pierdla.
Ciebie. Ja jestem niewinna.
Popchnęłaś Patricka,
uderzyłaś Nica...
Słyszysz?
To Remi.
Remi!
Pomocy!
- W porządku? - Jesteśmy zamknięte!
Przyniosę narzędzia!
Co to był za hałas?
Mam nadzieję, że on nie...
Nie.
- Na pewno się wystraszył i uciekł. - Nie zrobiłby tego.
- Skąd wiesz? - Znam go.
Znasz?
- Zawsze musisz mieć rację, co? - Czemu, to mówisz?
- Nigdy mi nie ufasz. - Ufam.
Nie.
- Wtedy nie uwierzyłaś. - Z nauczycielem?
- Nie wyjaśniłaś. - Potrzebujesz szczegółów?
Tak. Trudno mi uwierzyć, że zmusił taką silną dziewczynę.
Nie chciałam tego. Zostałam zgwałcona.
Jeśli zawsze, gdy nie chcemy to jest gwałt, to wszystkie...
Jest tu ktoś? Policja finansowa.
Mam nakaz.
Drzwi były otwarte, więc weszłam.
- Tu Van Duyne. - Mów.
- Dwa zabójstwa. Potrzebne wsparcie. - Wysyłam.
Nic nie rób. Nie czas na poród.
Spokojnie. Wczoraj byłam u ginekologa.
Jeszcze mi się nie śpieszy.
Potem opowiesz. Uważaj na siebie.
Spokojnie. Mamusia wszystko załatwi.
Tutaj!
Tutaj! Pomocy!
Tutaj! Jesteśmy zamknięte!
Otwórzcie!
Jesteśmy zamknięte!
- Kto tam? - A tam?
Pierwsza spytałam!
Otwierać!
Policja!
Już się znamy.
- Inspektor Van Duyne? - Zgadza się.
Wychodzić.
Tędy.
Szybciej.
Patrick Steiner nie żyje. Trzy zabójstwa, dwie podejrzane.
Odbiór.
Kurwa, co za noc.
Wysyłam do ciebie szefa.
Przyjęłam.
- Co się tu stało? - Nie wiem.
Jak to możliwe?
Musieli nas odurzyć.
Pracowałam, jak zwykle
i nie pamiętam, jak się znalazłam w tym schowku.
Ty żyjesz!
Przyślijcie karetkę. Odbiór.
Do usług.
- Jak się pan czuje? - Chyba dobrze.
Jeden trup mniej, jeden ranny więcej. Odbiór.
- Remi, ty żyjesz. - Żyję.
To szefowa na Beneluks.
Zakładam, że ty też niczego nie pamiętasz.
Niczego.
Dobrze.
Tak.
Czemu zawsze docieram po imprezie?
Będzie o czym pisać.
Dobrze.
Przejmuję sprawę. To przekracza pani kompetencje.
Świetnie znam sytuację finansową firmy.
- Proszę pani? - Dzień dobry.
Panienko?
Proszę uwolnić te biedne kobiety.
Lepiej się pani sprawdzi w domu, szyjąc ubranka dla dziecka.
Znajdziemy paniom psychologa.
To musiał być trudny dzień.
Również dla pani.
Kawy?
Z przyjemnością.
Z mlekiem i cukrem, proszę.
- Mogę panu podać? - Oczywiście.
Jest pani wolna.
- Wyśmienita. - Tak?
Idealna.
Proszę mi wszystko opowiedzieć.
Wiem tylko, że drzwi są...
Drzwi są były zamknięte.
A one w środku....
Zabierzcie go.
Trzeba stworzyć profil psychologiczny tego mężczyzny, tych kobiet.
- Powoli, Van Duyne. Teraz węszę. - Co?
Węszę.
Wącham, czuję.
Tak rozwiązałem moje największe sprawy.
Węsząc.
- Kim pan jest? - Claude De Groot.
Dzwonił do mnie Patrick Steiner.
- Czuję wstręt. - To on!
- Był tu po południu. - Nie byłem.
- Przecież nic pani nie pamięta. - To było przed zaćmieniem.
Ten przekręt to jego pomysł.
- Przekręt? - Dlatego mam nakaz.
- Wyłudzanie VAT-u, lewe faktury. - Nieprawda!
Proszę.
Fałszywe faktury między różnymi oddziałami EcoCleanPro.
- On im powiedział, jak to zrobić. - Notujesz?
- To jeden z tropów. - On nas zamknął.
- Więcej nie wiemy. - Jestem nauczycielem.
- On to zrobił, szukał pieniędzy. - I kto teraz ma posprzątać?
Nie mam z tym nic wspólnego. Spytajcie Steinera.
- Z tym będzie ciężko. Idziemy. - To pomyłka.
Byłem na uczelni.
Porozmawiam z prokuratorem.
- Podejrzane nie powinny uczestniczyć - Są świadkami.
- Spójrz na nie. - Nie mamy dowodu.
Hipoteza brzmi logicznie. Czego więcej chcesz?
Autopsji, przesłuchań, działań śledczych...
Przepraszam, potrzebuję do toalety. Długo byłyśmy zamknięte.
- Rozumiem. Pójdę z panią. - Dziękuję.
- Dziękuję, panie komisarzu. - Proszę.
Szybko to wszystko rozwikłamy.
Będzie sporo pracy, ale damy radę.
Pamięta pani rok 1985?
Zabójców z Brabancji?
- Duża sprawa. - Tak.
Największe śledztwo w Belgii.
Do dziś nie zakończone.
A jednak
wtedy miałem dobry trop.
Dopiero zaczynałem karierę, ale już miałem intuicję.
Byłem blisko dotarcia
do osób odpowiedzialnych.
Patrick Haemers nie miał z tym nic wspólnego.
Zupełnie nic.
Oczywiście, im dalej brnąłem...
- Zaczęli mnie uciszać. - Tak.
- Zamknęli mi usta. - Nie.
Założyli kaganiec. Jak...
agresywnemu psu.
Czułem, że jest wola, aby zdestabilizować moją drogą Belgię.
A ja kocham ten kraj.
Mam nadzieję, że nie czekał pan długo.
Nie.
Drogie panie, jako przedstawiciel prawa chcę powiedzieć...
Komisarzu?
Jeśli jeszcze raz mi przerwiesz, każę cię przenieść do Arlon!
Ale...
Pożar!
Ewakuacja!
Jean-Philippe!
Tędy. Szybciej.
Niech pani powie, że jestem niewinny.
Wsiadaj.
Telewizja już jedzie.
- Jak moje włosy? - Bardzo ładnie.
Dobrej nocy.
- Niech pani odpocznie. - Pan też.
Osobiście wierzę, że jesteście uwikłane w tę sprawę,
ale ujdzie wam to na sucho. A ja nic z tym nie zrobię.
Nie.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Gratulacje dla tatusia.
Co?
Proszę stąd iść.
Przepraszam, że cię w to wciągnęłam. Ale mam małą rekompensatę.
Spójrz. Nie!
Tak!
Twoja mikstura podziałała.
- Ale jestem głodna! - Co powiesz na sushi?
- Wybacz, Jean-Philippe. - W Royal Pagoda?
Czuję się, jakbym nie jadła od lat 90!
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Kremplewska
Fragment Księgi Wyjścia za Biblią Tysiąclecia