Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Zbawca urodził się w Boże Narodzenie…
Dziś temperatura poniżej zera i trochę śniegu.
Okropna pogoda.
Jutro zimno i pochmurnie.
Temperatura od czterech stopni do zera.
Wiatr z południowego zachodu.
Wygląda na to, że czekają nas białe święta,
bo jutro spadnie więcej śniegu.
Jeszcze więcej śniegu.
- Musisz tam wjechać. - Gdzie?
- Tutaj. - Na pewno?
- Tak. - Naprawdę?
Tak, mamo.
Ale tłum.
Daleko jeszcze?
Nie mam bladego pojęcia.
Niedługo.
- Pomagałaś przy przeprowadzce. - Ale było wtedy jasno.
- Uważaj! - Prawie ich potrąciłaś.
Cóż…
Te ulice są wąskie.
Podzielcie się z nami najlepszymi wspomnieniami świątecznymi…
Uważaj.
Skręć w prawo.
Tak, wiem.
Jules, pomożesz z pudełkami?
Jasne.
To kiepski plan.
Czemu to robisz, Suzie?
Mamo, spójrz.
Cudownie, prawda?
Zostań w Holandii.
Po co mieszkać w Belgii?
To nie wypali.
Już o tym rozmawiałyśmy.
Mamo, jestem głodna.
Zaraz coś ci zrobię.
Suzie…
Zostaw dzieci ze mną na Wigilię.
Możemy tu świętować.
Myślisz tylko o sobie!
Czego chcesz?
Żebym rozpaczała w Holandii?
Tutaj zacznę od nowa.
Damy sobie radę.
Dobrze…
Nie martw się.
- Pożegnajcie się z babcią. - Cześć!
- Pa, babciu! - Pa, kochani.
Do zobaczenia.
- Pa, Jules. - Pa.
Zmienisz zdanie.
Nasz nowy dom.
To nowy początek.
Dla nas wszystkich.
Gdzie są dekoracje?
Jeszcze nie mamy.
Słuchaj.
Jutro kupię choinkę.
Obiecuję.
Udekorujemy dom i będziemy świętować, tak jak kiedyś.
Nie! Nie rozumiesz?
Już nigdy nie będziemy świętować jak kiedyś!
Nienawidzę świąt!
Cześć.
Jest twoja mama? Albo tata?
Cześć.
Przepraszam. Mój syn…
Będziemy świętować Boże Narodzenie?
Oczywiście, kochanie.
Jules potrzebuje czasu.
Jestem Suzanne. A to Noor.
- Cześć. Jestem Ella. - Jestem Steph.
- Mamy dla was mały prezent. - Tak.
Witamy w okolicy.
- Mały prezent. - Tak.
Prawda? Są święta.
Bardzo miło, dziękuję.
Tak.
- Kotku. - Piękne.
Patrz, skarbie.
Widzisz światło?
To światło słońca, które zawsze powraca.
Dlatego obchodzimy święta.
By uczcić światło, które zawsze powraca.
Bez względu na mrok.
Dobra. Musimy wychodzić.
Ja zostaję.
Przykro mi, ale nie możesz.
Nie możesz zostawać sam.
Nie ma tu jedzenia.
Dobra, płatki. Ale od tego nie urośniesz.
Poza tym dziadek czeka na ciebie.
Dziadek!
Nie chcę się spóźnić pierwszego dnia.
- Jeszcze trochę. - Jasne.
Bardzo ładnie.
Cześć, sąsiadko.
- Cześć. - Cześć.
Widziałaś to? Patrz.
My nie mamy jeszcze dekoracji.
Ale mama kupi choinkę później.
Tak?
Super. Patrz.
Zostało nam wiele dekoracji.
Może zrobimy razem własne dekoracje?
- Chciałabyś? - Tak.
- Cześć. - Cześć.
- Noor, idziemy do dziadka.
- Pa, Ello! - Pa, pa!
Znam drogę!
Dziadku!
Mój aniołek.
Dziadku, nie jestem aniołem.
Jesteśmy.
Dzień dobry.
- Dziadku? - Tak?
- Czemu nie udekorowałeś choinki? - Czekałem na was.
Tak!
- Cześć, Jules. - Cześć.
Będzie dobrze.
Kończę zmianę o szóstej i od razu tu przyjdę.
- W razie czego… - Spokojnie.
Uwielbiam, kiedy tu są.
Świetnie się spiszesz w nowej pracy.
Jesteś najlepszym cukiernikiem, jakiego znam.
Ilu znasz cukierników?
Mama kupi choinkę.
Niemożliwe.
Naprawdę.
- Bądź grzeczna. - Dobrze.
Pa, Jules.
Do wieczora.
- Pa, mamo. - Pa.
- Proszę się rozejrzeć. - Dziękuję.
- Uroczy. - Tak.
Czemu ten miś ma bandaż na nodze?
Jest złamana.
Ale wszystko, co jest złamane, z czasem się leczy.
A może puzzle? Ładne są. Retro…
- Tak, zobacz. - Tak…
- Z innej epoki. - Świetnie.
Są kompletne?
Prawie. Brakuje jednego kawałka, ale to ekscytujące.
Którego?
Dowiecie się, gdy ułożycie.
Jasne. Chyba tak.
- Nie kupimy tego. Przykro mi. - Nie ma mowy.
To takie staromodne. Takie staroświeckie i super.
- Tak. - Fajna.
Ile kosztuje?
Nie jest na sprzedaż.
Wszystko jest.
Wiele rzeczy. Ale nie wszystko.
Jasne. Wychodzimy.
- Poszukaj gdzie indziej. - Tak.
Dzięki.
Pa.
Chcę gorącą czekoladę.
Ja też.
- A Jules? - Wszystko jedno.
Trzy gorące czekolady. Trzy.
Ja zrobię.
- Na pewno? - Tak.
Dobra.
Pomogę Noortje z choinką.
- Najpierw ozdoby. - Jasne. Chodź tu.
Dobrze.
Taxi!
„Do Mikołaja”?
Dziadek?
Panie Mikołaju, to pan?
Panie Mikołaju. Wrócił pan.
Halo, kto tam jest?
Tak? Halo? Kto tam jest?
Przedstaw się. Kim jesteś?
- Włamywacz! - To włamywacz!
- Włamywacz? Nie panikuj. - Czerwony alarm!
To włamywacz!
Jules.
Zrobiłeś gorącą czekoladę?
Wszystko w porządku?
Gdzie byłeś?
Jesteś Mikołajem?
- O czym ty… - Dziadku.
Jesteś Mikołajem?
- To nieodpowiedni moment. - Jesteś Mikołajem?
Nienawidzę świąt.
Jules. To niemożliwe.
Dziadku, to musi być na górze.
Jasne. Już idę.
Chcesz to zrobić?
Daj.
Dziadku!
Zawsze jesteśmy punktualni. Nasze stroje są czyste.
Żadnej biżuterii.
To ma sens.
Brendo, co mówiłam o telefonach w pracy?
Dzwoni w pracy.
Uwierzysz?
Nie musisz odpowiadać na każde pytanie.
Pracujemy na zmiany, siedem godzin i 30 minut.
Masz 45 minut przerwy na lunch.
Za gęste.
Przynosimy własne posiłki, bo…
Nie będziemy przecież jeść ciasteczek.
Choć czasami powinniśmy, bo…
Co to jest?
Zgadza się.
Nieudane ciastko. Co robimy z nieudanymi ciastkami?
Dokładnie.
Co robimy, gdy musimy iść do łazienki w godzinach pracy?
Idziemy…
Prosimy kierownika o pozwolenie.
Nie opuszczamy miejsca pracy bez pozwolenia.
Rozumiemy się?
Czy wszystko jasne?
To prawdziwe pytanie. Tak.
Tak, jasne.
Proszę. Twoje miejsce pracy.
Powiedziano mi, że będę mogła zaprojektować własne ciastko.
I…
to są świąteczne ciasteczka, które robię z dziećmi.
Wszyscy je kochają.
Robimy tu ciastka, a nie kolorowanki.
Może jedno?
Pieczemy tylko nasze ciastka. Jasne?
Zawsze taka jest?
Jestem Suzanne.
Jestem Jet, miło mi.
Dobra. Musimy spakować ciastka.
Kto chce takie nudne ciastka?
Tak…
Pani Jantien tak je wymyśliła.
Nudne, bezbarwne ciastka zrobione przez potwora.
Chcesz spróbować?
Założę się, że są dobre, ale może lepiej byłoby…
- Zjeść je na lunch. - No dalej.
Sama je zrobiłam.
Są pyszne.
Co tu się dzieje?
Farid. Zapnij się.
Przepraszam. Tak?
- Suzanne? - Tak?
To do ciebie.
- Jesteś Suzanne? - Tak.
- Cześć, jestem Farid. - Cześć.
No tak.
Halo?
Tak, już jadę.
Co się stało?
Mój teść jest w szpitalu.
Upadł… Muszę jechać na rowerze.
Nie, podwiozę cię. Mam samochód.
- A praca? - Rodzina jest ważniejsza. Chodź.
Suzanne? Farid?
Nikt nie opuszcza miejsca pracy.
No nie…
Tam są.
- Mamusiu. - Skarbie.
Nic wam nie jest?
Dziadek upadł.
- Gdzie jest teraz? - Tam.
Cześć, jestem Farid. Pracuję z waszą mamą.
- Lepiej zaczekam w samochodzie. - Dobrze.
Dziękuję.
- Jest pani ich mamą? - Tak.
- Jak się czuje? - Miał szczęście.
Ręka mu się zagoi, ale ten upadek to sygnał,
że musi zwolnić.
Nie powinien się ekscytować,
bo to może skończyć się gorzej.
- Możemy go zobaczyć? - Oczywiście.
Musi zostać tu na obserwację.
Dobrze. Chodźmy.
Nie martw się. Będzie dobrze.
Nie.
- Nie będzie. - Jules.
Mamo?
Tata miał wypadek.
Będzie dobrze.
Obiecuję.
Jules?
Dziadek cię woła.
Jesteście tacy podobni.
Obaj uparci jak osły.
Słuchaj…
Rozumiem, że ci ciężko.
Zrób to dla dziadka.
Proszę.
Mamusiu.
- Cześć, mamo. - Cześć, Suzie.
Cześć. Słuchaj, byłam w supermarkecie
i kupiłam świetne kamizelki odblaskowe
ze światełkami.
Mamo, dziadek jest w szpitalu.
Co się stało?
Nie ma się czym martwić.
To dlaczego jest w szpitalu? Chyba nie dla zabawy?
Przepraszam.
Chwila, mamo.
Porozmawiasz z babcią?
- Cześć, babciu. - Cześć, Noortje.
Też jesteś w szpitalu?
Tak. Zabrała nas karetka.
Straszne. Wszystko w porządku?
Mama płakała. Ja też.
Oj, kochanie.
Mikołaja jeszcze nie było w naszym domu.
Ale niedługo przyjdzie.
Nim się obejrzysz, pod choinką będą prezenty.
Nie mamy choinki.
Dziadku, co robisz?
Nie potrzebuję tego. Moje serce jest w porządku.
Zakręciło mi się w głowie.
Dziadku. Nie rób tego.
Muszę wracać do pracy. Przecież wiesz.
- Gdzie śnieżna kula? - Odpocznij. Lekarz…
Lekarze nie wiedzą, co mówią. Chodź.
Dzieci powinny tu zostać. Za mną.
Jules! Proszę pani.
Proszę nie ściągać czujników.
Śnieżna kula. Idź po śnieżną kulę.
Idź po nią, Jules!
Jules?
- Kanapka dla ciebie. - Dziękuję, właśnie jadłam.
Nie lubię marchewki.
Na kanapce musi być marchewka.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
- Cześć, mamo. - Jesteś w domu?
Właśnie wróciliśmy.
Co to było?
Nic poważnego, jest tylko trochę przepracowany.
Przepracowany?
Mamo.
- Jak dzieci? - W porządku.
Przyszła sąsiadka, Ella.
Zajmie się nimi, bo muszę wracać do pracy.
Sąsiadka? Ile ma lat?
- Ile masz lat? - Piętnaście.
22.
- Mój ołówek. - Zadzwonię wieczorem.
- Poradzicie sobie? - Oczywiście.
Zrobimy własne świąteczne dekoracje?
- Tak? - Tak.
Będzie dobrze.
- Dzwoń jak coś. - Dobrze.
- Dobra. Pa, Noor. - Pa, mamo.
- Niech Jules też zje kanapkę. - Dobrze.
- Pa. - Pa.
Pa, Jules!
No dalej, Jules. Co zrobiłby tata?
Proszę. Kanapka
bez marchewki.
- Masz nożyczki i klej? - Tak.
- Ale nie wiem gdzie. - Dobra.
Nie martw się o dziadka. Wyzdrowieje.
Musi odpocząć.
Tak, ale nie odpoczywa.
Naprawdę.
Ktoś będzie musiał zaopiekować się dziadkiem.
Dziadku?
Dziadku? Co robisz?
Uciekam.
Też uciekłem.
Masz śnieżną kulę?
- Jutro ci dam. - Jutro?
- Najpierw odpocznij. - Nie mogę, Jules.
Muszę już iść.
Dzieci czekają na prezenty.
Pomogę ci.
Myślałem, że nienawidzisz świąt.
To prawda.
Ale nie ciebie.
Nie chcę stracić i ciebie.
Ja też za nim tęsknię.
Obiecujesz, że tu dziś zostaniesz?
Obiecuję.
Tak.
Na pewno nic ci nie będzie?
Możesz zostać z nami.
Nie. Tu jest mi wygodniej.
A ja się nim zajmę.
No weź, mamo.
- W domu są tylko dziewczyny. - Tak.
I chcą robić ozdoby świąteczne.
No dobrze.
- Dobra. - Ale…
Nie przemęczaj się, dobrze? I nie zapomnij o lekach.
- I maści na ramię. - Jasne.
Dobrze…
- Zajmij się nim. - Jasne.
Dobra.
Na pewno nie chcesz do nas przyjść?
- Pa. - Pa.
Tak!
Będę ci pomagać, póki nie wyzdrowiejesz.
W porządku?
Ładnie tutaj, prawda?
Ale gdzie jesteśmy?
Tutaj.
- Jak to możliwe? - Hej!
Możecie gadać gdzie indziej?
Niektórzy mają pracę.
Spokojnie.
Mam dobre wieści.
Cieszę się.
Oto on.
Holger.
To jest Jules.
Mamy opóźnienie.
Wiem. Dlatego przyprowadziłem Julesa.
Dziecko?
Ikko, będzie dziecko!
Co? Dziecko? Kiedy?
- W tej chwili. - Nie panikuj.
Ręczniki, gorąca woda, olejek do masażu.
Oddychaj, Gunno. Oddychaj.
Ikko, ona mówi o…
Holger. To kobiece sprawy.
Oddychaj, Gunno. Oddychaj.
I zachowaj spokój. Spokojnie!
- Masz już imię? - Tak. Jules.
Jules?
Ale zabawne.
Panie Mikołaju.
Gdzie pan był całą noc?
Martwiliśmy się.
Droga Esso.
- To Jules. - Jules?
Ale podobieństwo.
Tak. Jules nam pomoże.
Bo lekarz powiedział, że dziadek musi odpoczywać.
Lekarze nie wiedzą, co mówią.
- Ale co mówią? - Że dziadek musi odpocząć.
Wszystko gra.
To tylko obolałe ramię.
Masz zaświadczenie od lekarza?
Muszę je wprowadzić do ewidencji.
Holger.
Panie Claus, proszę mnie odstawić.
Proszę siadać.
Ikko, kocyk.
Pan Mikołaj musi odpocząć.
Tak jest. Robi się.
Gunno, zrób herbatę.
Herbatę?
Włosy mi się kręcą od pary.
Nie trzeba, Gunno, żadnej herbaty.
Ikko, wracaj. Chodź tu. Ląduj.
Posłuchajcie, przyjaciele.
Przez mój niepotrzebny pobyt w szpitalu
straciliśmy już za dużo czasu.
- Fakt. - Musimy zakasać rękawy.
Bo jutro jest Wigilia.
Panie Mikołaju… proszę odpocząć.
- Powinieneś. - Ale…
Po to tu jestem.
To obiecujące.
- Holger. - Co mam robić?
Tak, co ma robić?
Jules musi się wszystkiego nauczyć od samego początku.
Panie Mikołaju!
Od samego początku? To ja zacznę.
Śmiało.
Dawno, dawno, bardzo dawno temu
doszło do wielkiego wybuchu.
Było olbrzymie, wielkie bum!
I jak tu pracować?
Dziękuję, Gunno. Starczy.
Ale myślę, że byłoby lepiej,
jako że czas nas goni,
gdyby Jules nauczył się wszystkiego w praktyce.
Świetny pomysł. Ikka…
Tak.
- To się nie uda. - Co?
To koniec.
Każdy koniec to nowy początek.
Chodź, Jules.
I jak tu pracować?
Czemu jesteście małe?
- Nie jesteśmy. - Ty jesteś duży.
Serio. Dacie wiarę?
To drażliwy temat.
Dobra.
Lubicie pracować dla Świętego…
Dla dziadka?
- Pracować? - Trudno nazwać to pracą.
Nie, głuptasie.
Święta są najlepsze.
- Tak. - Wyobraź sobie…
To święta!
O nie! Musimy pracować.
Nienawidzę świąt.
Panie Mikołaju?
Fajnie, prawda?
Czyż to nie urocze?
Patrzcie na niego.
Spójrzcie.
To takie wzruszające.
To ważny moment.
Nienawidzi świąt.
To minie.
Nie jest jeszcze gotowy.
- To zły pomysł. - Przejdzie mu.
A jeśli nie…
To.…
- Zobaczymy. - Dziadku.
Oto mój asystent.
Do roboty.
- Chwila. Co robicie? - Napełnimy świąteczne worki.
Nie, te worki pozostaną puste.
Lekarz kazał odpoczywać.
- Nic nie robię. - Ja spakuję.
Chodź.
Oto lista, Gunno.
Dziękuję, Mikołaju.
Rany.
Czy to nie wspaniałe?
Dobrze, Gunno. Mów.
Tak, chwila. Zobaczmy.
„Klocki dla Mili”.
Klocki…
Tutaj.
Tutaj. Oto klocki.
Nie.
„Lalka księżniczka dla Tommy’ego”.
- Tam. - Jasne.
Gunno?
„Kółko do pływania dla Dominique”.
- Kółko. Robi się. - Uważaj.
- Łap. Proszę bardzo. - Tak.
Bravissimo
Wybacz, Gunno,
ale nie mamy na to czasu. Mamy robotę.
Tyle talentu i nikogo, kto by chciał posłuchać.
„Czekoladowe pianki, łamiszczęki i słodycze”.
Słodycze.
Chodź, Jules.
Moja ulubiona alejka.
Słodycze.
Świetnie, prawda?
Częstuj się, Jules. Możesz zjeść wszystko. Śmiało.
Gdzie oni są?
Co mówiliśmy o komórkach w miejscu pracy?
Martwię się o syna.
Martw się w czasie przerwy.
Pewnie są zajęci. Nie słyszą cię.
Ale nie powinni być zajęci. Dziadek musi odpoczywać.
Pewnie odpoczywają. Nie słyszą cię.
Złe wieści.
Jeśli nie sprzedamy więcej, zamkną fabrykę.
- Co? - Tak słyszałem w biurze.
Ale pracowałam tu całe życie.
Nikt już nie chce tych starych ciastek.
Musimy coś zrobić.
Przyjdźcie dziś do mnie.
Na ciasteczkową rewolucję.
- Macie jakieś listy? - Nie.
Dzieciaki nie potrafią już pisać.
- Jak mam to przeczytać? - Daj.
To list od malucha.
Jest rysunek.
To ma być rysunek?
- To oczywiste. - Ja nie widzę.
Holger…
- No weź. - Patrz.
„Otto chciałby brata, żeby się z nim bawić”.
Bardzo dobrze. Widzicie? Nie musimy go niczego uczyć.
Otto chce mieć brata.
Brat.
Tak, ale… Chwila.
Nie damy komuś brata w prezencie.
Dobra. Żadnego brata.
Chwila. No to…
Damy mu piłkę.
Potem znajdzie przyjaciół do zabawy.
- Hej! - Dobra.
Piłka.
Albo gra planszowa.
Oczywiście.
- To się nie uda. - Uda.
Zobaczcie, ile już zrobiliśmy.
Osoby bez prezentów są na czerwono.
Jest gorzej, niż myślałem.
Ale razem możemy to dziś nadrobić.
Dziś?
Nie. Pan Mikołaj powinien odpocząć.
Esso.
Mikołaj musi robić swoje.
Ruszymy razem z Wiednia. Potem do Rzymu,
do Paryża i skończymy w Londynie. Proszę.
Rany!
Występy w Wiedniu, Rzymie, Paryżu, Londynie.
Co ja tu robię?
Zasłaniasz mi światło.
I jak tu pracować?
Musimy wrócić do domu przed mamą.
Jules?
Noël?
Jules?
Mama już tu jest.
- Mamo. - Jules.
Nareszcie.
Martwiłam się.
Myślałam, że coś nie tak. Czemu nie odbierałeś?
Nic nie słyszałem. Odpoczywałem. Słyszałeś coś?
- Do jutra. - Do jutra, dziadku.
Idziesz?
- Tak. - Pa!
Nie wiem, co zrobiłeś, ale dzięki.
Nic nie zrobiłem.
Rany.
Dziadek wyglądał na szczęśliwego. Jestem z ciebie dumna.
Zapnij kurtkę.
Przeprowadzka nie była złym pomysłem.
Bliżej dziadka.
Tego też chciał tata.
- Jak było w pracy? - Fajnie.
Muszę się przyzwyczaić.
- Farid jest taki zabawny. - Farid?
Tak.
Zawiózł mnie do szpitala. Nie pamiętasz?
Jest bardzo pomocny.
I Jet też.
- Przyjdą dziś do nas. - Po co?
Fabryka ma wielki problem,
a ja mam pomysł, jak pomóc naszymi ciasteczkami.
Lubisz je, prawda?
Wiem, że to trudne, ale musimy żyć dalej.
- Bądź jak siostra… - Nic nie muszę!
Jules.
- Mamo, jestem zajęta. - Co się stało?
Nic się nie stało.
No ładnie.
Chcesz zrobić swoje ciastka zamiast tych Jantieny
i wynieść je z fabryki?
I rozprowadzać je do sklepów zamiast starych?
Mam nadzieję, że wszystkim się spodobają.
Duże zamówienie uratuje fabrykę.
Genialny plan.
Może trochę zbyt prosty.
Nie. Proste plany są najlepsze.
Suzie, jesteś boska.
Za rewolucję.
Za ciasteczkową rewolucję.
Jet?
No nie wiem.
A jeśli to się nie uda?
Musi się udać.
Musimy nadać kolor ciemnym dniom.
Chcę pokazać Julesowi i Noor, że nie należy martwić się przeszłością,
tylko zacząć od nowa. Nawet jeśli to trudne.
Co robisz?
Nic.
To na jutro dla dziadka.
Co robisz?
Nic.
Noor.
Dobra, na chwilę.
Czy Mikołaj dziś przyjdzie?
Może.
Dobranoc.
Posłuchaj. To jego sanie.
- Mikołaj nie ma sań. - Ma.
Nie ma. Dobranoc.
To jak do nas dotrze?
Ma…
Chce, żeby dzieci spały, kiedy je odwiedza.
- Dlaczego? - Bo tak. Idź spać.
Ale chcę go o coś zapytać.
- O co? - Czy tata też dostanie prezent.
Jak się pan czuje?
Dobrze, Esso.
Ale tak naprawdę.
Jak się pan czuje?
Nie tylko Jules kogoś stracił.
Też za nim tęsknisz, prawda?
Tak.
Tęsknię za nim.
Ale musimy żyć dalej.
- Spokojnie. - Tak.
Ale nie za spokojnie.
Bo nie skończymy do Wielkanocy.
Jules.
- Idziemy czy… - Jules.
W końcu jesteś.
To wszystko prawda.
Pewnie, że tak.
Nie masz czapki Mikołaja?
- To wystarczy? - Jasne.
- Gotów? - Hej.
Tak.
Dokąd idziemy?
Do rodziny Hoffmeyer.
- Gdzie? - W Austrii.
W Austrii.
Zaczniemy od prezentu Noor?
Nie, wam prezenty daję na końcu.
Dobra.
Tak.
Hans i Heinz.
Dla Heinza.
Jules, niczego nie dotykaj.
„Dla Mikołaja”?
To my.
Niczego nie dotykajmy.
Chyba że jest specjalnie dla nas.
„Delphine…”
- Lecomte. - Tak.
- Urocza dziewczynka. - Samochodzik.
Ten.
Daj mu ciastko.
Nie ma już więcej.
Na pewno nikogo nie ma?
Tak, są na nartach.
Dobra.
Miło jest być Mikołajem.
Kolejny.
I jeszcze jeden! Szybko idzie!
Ejże.
Możecie skakać gdzie indziej?
Holger, choć raz się ciesz.
Idzie świetnie.
- Tak. - Świetnie?
A jeśli wrócą, zanim skończę listę?
Czyja to będzie wina?
Skończyliśmy.
Napełniliście już worki?
Tyle, ile zdołałyśmy.
Czekamy na nowe listy. Holger nie nadąża.
- Dziadku, idziesz? - Tak, oczywiście.
Nie.
Co jest na minus dwa?
Minus dwa?
Cóż… Nie mam pojęcia.
- Gunno? - Tak, panie Mikołaju?
- Co jest na minus dwa? - Na minus dwa?
Książki.
Tak, pełno książek.
Wielkie książki do…
Matematyki.
Lubisz matematykę?
W sumie tak.
Do francuskiego.
Pełno ich.
Lubisz francuski?
Raczej nie.
Rany.
Nie próżnowałyście.
- Fakt. - Oj tak.
Więc? Jules.
Lubisz pomagać Mikołajowi?
Tak. Ale robię to tylko raz.
Tak, jest świetnie.
- Ten. - Mikołaju?
Tylko raz?
Do Londynu.
Ciasteczka dla Mikołaja?
Nie.
- Co tam jest napisane? - Nic.
„Mikołaju, sprowadź tatusia do domu”.
Jak widać, nie jesteś sam.
Nie sprowadzasz ojców?
Nie potrafię.
Cześć.
Jestem w domu.
- Tato! - Tu jesteś.
Tęskniłem za tobą. Jak się masz?
Chodźmy do mamy.
Chcę do domu.
Teraz Max.
Z Uz…
Uzbekistanu.
Chce rolki…
Wróciliście?
Źle się pan czuje?
To przez rękę?
Chce wrócić do domu.
Wiedziałam. Mówiłam.
Jest za wcześnie.
Jutro spróbujemy jeszcze raz.
Spróbujecie?
Mamy jedno zadanie.
Holger.
- Holger, Max… - Cała robota na nic.
Chodź, Jules.
Dobrze się wczoraj bawiłeś u dziadka.
Byłby zawiedziony, gdybyś nie przyszedł.
- Cześć. - Cześć.
Zrobimy dziś ciasteczka.
Fajnie.
- Ciasteczka. - Dobra.
Co chcesz na kolację w Wigilię?
Nic skomplikowanego.
Ciasteczka!
A ty, Jules?
Jules!
Mój rysunek! Jules!
Jules napisał na moim obrazku.
„Sprowadź tatę do domu”.
Nie chcę już świętować!
Ciężko zrozumieć? Mówię po chińsku?
Jules jest głupi! Okropnie głupi!
Pogadam z nim.
Mój rysunek.
To „Cześć” po chińsku. Chyba.
Ale więcej nie wiem, więc…
- Jak się masz? - Źle.
Cóż…
Możesz ze mną o tym porozmawiać.
Nie, dzięki.
Tata zmarł rok temu.
W Wigilię.
Tęsknię za nim.
Nie chcę już obchodzić świąt. Ale mama i Noor…
Udają, że nic się nie stało.
Nikt nie zmusi cię do radości.
I robienia tego, czego nie chcesz.
Jeśli nie jesteś gotowy.
Już obiecałem.
Nieważne.
Jak nie chcesz, to nie chcesz.
Cześć, dziadku.
Jak się masz? Jak ręka?
Jeszcze jeden dzień i będę jak nowy.
Cześć, Jules.
Przywitaj się.
Nie rozumiem. Wczoraj był taki szczęśliwy.
Rozweselę go.
Przepraszam. Zostawiłabym go w domu, ale…
Nie przejmuj się.
To będzie wspaniały dzień, prawda?
Dobra.
Przepraszam.
„Płetwy…”
„Mikroskop, kredki…”
Jules?
Jules, musimy się pospieszyć. Tam są płetwy.
Jules, Ameryka czeka.
Ameryka.
Broadway
Chicago, Chicago
Las Vegas…
Następny.
„Mikroskop”.
Kto chce mikroskop?
„George, osiem lat, z Nowego Jorku”.
Nowy Jork
Mikroskop. Pobawi się nim raz i ciśnie w kąt.
Myślę, że George z Nowego Jorku wolałby piłkę do rugby.
No nie.
Ale chce mikroskop.
Następny.
Dobra.
„Kredki”.
Tam. Te małe pudełka. Widzisz?
Tak. Leć po nie.
Mali ludzie, małe pudełka.
To się nigdy nie uda.
Potrzebujemy więcej.
„Kask rowerowy, puzzle, miś”.
Nie, Jules, żadnej deskorolki. Nie.
Żadnej deskorolki.
Musimy pracować, bo nigdy nie skończymy listy.
Ścigajmy się.
Jazda!
Jules!
To nie fair. Nie byłam gotowa.
Ikka! No weź!
Nie robimy pojedynczo. Czy to jasne?
Tak, proszę pani.
Podwieźć cię?
Jeśli to zobaczy, zwolnią mnie.
Zwolnią cię, jeśli zamkną fabrykę.
Dobra, nakładacie trochę i wyrównujecie.
Co teraz?
Niech żyje ciasteczkowa rewolucja.
- Jet, co robisz? - Jet.
Jet, masz pozwolenie na pójście do łazienki? Jet?
Dobrze. Uważaj, żeby cię nie zobaczyła.
Uratowałaś nas.
Teraz serio muszę iść do łazienki.
Nie może być aż tak źle.
To było okropne.
Wciąż nienawidzi świąt z całego serca.
Jules, skończyłeś już?
Chcę do domu.
Jules…
Musimy dostarczyć te prezenty do Ameryki.
- Tak. - To dostarcz.
Ale Jules…
Nikt nie może mnie do niczego zmusić.
Odwieziesz mnie?
Nie poddam się.
Trzeba go tylko zmotywować.
Jak zamierzasz to zrobić?
Nie powiem.
- Dołączysz do nas? - Nie.
Ale to ciasteczka na rewolucję.
Twoja mama to bohaterka.
Uratuje całą fabrykę.
Dawaj.
- Halo? - Jules?
- Cześć. - Jest mama?
Nie wiem.
- Jesteś sam? - Nie.
- Choinka już gotowa? - Nie.
Na pewno mama kupiła coś dobrego do jedzenia na Wigilię?
- Nie. - Nie?
Szkoda.
Może teraz robi zakupy?
Może. Nie wiem. - Dobrze.
- Pa, babciu.
Dziadku?
Jules!
Gunna.
Cześć.
Co tu robisz?
Jules, stało się coś strasznego. Prawdziwa katastrofa.
To okropne.
Co się stało?
Nie było mnie tam. To straszne. Czuję się winna.
Gdybym tam była, mogłabym coś zrobić.
Nie wiem, co mogłam zrobić, bo jest duży.
Gunno, uspokój się.
Co się stało?
Pan Mikołaj sam poszedł roznosić prezenty.
No i…
upadł!
Jules.
Będziesz miał dziadka na oku?
Musimy wyjeżdżać?
Będziemy bliżej dziadka.
Obiecałam tacie, że się nim zaopiekuję.
Prosił o to.
Jules?
O nie! Popsułam go. Jules?
Zrób coś. Nie stój jak jakiś piękniś.
- Jules. - Tak.
Jules. Dzięki Bogu. Musimy natychmiast iść.
- Dobra. - W tej chwili.
Cześć, kochanie.
Zrobiłyśmy ciastka.
Cześć.
- Kim jesteś? - Ella, jestem nianią.
- Gdzie Jules? - Na górze.
- Tak, mamo. - Dwadzieścia dwa?
Ma ledwie 14 lat.
Piętnaście.
Wstydź się.
Mamo, nie czas na to.
Nie czas?
- Gdzie Jules? - U dziadka.
Tam go nie ma. Dom jest pusty.
I nie ma go u was.
Nie pilnujesz dzieci.
Już jadę.
Muszę iść. Jules zaginął.
Co tu się wyrabia?
Mój syn…
Biedny dziadek.
- Boli? - Tak.
Ale wszystko, co jest złamane,
z czasem się leczy. Prawda?
Jak mogłeś być taki głupi, żeby iść sam?
Głupi? Nie miałem wyboru, prawda, Jules?
Jako Mikołaj mam obowiązek dawać ludziom prezenty.
Wiem, że nie czujesz tego samego. Ale to moje zdanie.
Podasz mi laskę i pomożesz mi wstać?
- Ja to zrobię. - Muszę iść.
Dziadku, nie wstawaj. Uspokój się.
Powinienem był tu zostać.
Tata…
Zostań tu.
Zrobię to.
Sam.
Macie worki dla Ameryki?
- Prawie. - Zaraz je przygotujemy.
- Ale już? - Będzie dobrze.
- Luzik. - Spoko.
Naprawdę myśleliście, że nie poznam tych kolorowanek?
Macie szczęście,
że potrzebuję wszystkich pracowników, bo inaczej bym was zwolniła.
Wszystkich.
Muszę znaleźć Julesa.
Idź. Dopilnujemy, żeby nie zauważyła.
Na pewno? Nie chcę, żeby was zwolniła.
Znajdź swojego syna.
Przepraszam za te kłopoty.
Kłopoty? Nigdy się tak dobrze nie bawiłam.
Po prostu idź.
Od ponad 20 lat robimy to słynne świąteczne ciastko.
Tradycje istnieją, by je kontynuować, a nie niszczyć.
Macie ostatnią szansę.
Macie cztery godziny na zrobienie ciastek.
Lepiej zaczynajcie.
Spada ze mnie.
Pokaż się. Pewnego dnia
będzie w sam raz.
Proszę.
Ale robię to tylko ten jeden raz.
To będzie niewiarygodne. Wyglądasz fantastycznie.
Fantastycznie czy nie, nigdy nie zdążymy.
Zdążymy. Musisz tylko w to uwierzyć.
Co robisz?
Wierzę w to. Widzisz?
Nie, wciąż w to nie wierzę.
Jules. Uważaj, dobrze?
Jules?
Tak!
- Tak, wiedziałem! - Tak, Jules!
Jules, kochamy cię.
- Już nie boli? - Noga nie jest złamana?
Szybko się zagoiła.
Patrzcie!
To Suzanne.
Znalazłaś go?
Nie, jeszcze nie. Nie mam pojęcia, gdzie jest.
To bystry chłopak. Nie zrobi nic głupiego.
Pożyczysz auto?
- Masz tupet. - No jasne.
- Farid? Halo? - Suzanne.
Najpierw wpędzasz fabrykę w kłopoty,
a potem opuszczasz miejsce pracy bez pozwolenia.
Wrócę, jak znajdę Julesa.
Nie, wracaj teraz albo wcale.
Muszę znaleźć syna.
A ja jej pomogę.
Ja też.
To was zwalniam.
Całą trójkę.
Do roboty.
Więc kłamałeś.
Nie miałem wyboru, Esso.
Nie jest gotowy. Mówiłam, że nie jest gotowy.
Ale nie. Musiałeś udawać, że cię boli,
żeby cię zastąpił, chociaż wiesz, że tego nie chce.
To nieprawda.
Chce. Tylko jeszcze o tym nie wie.
Musi znów zacząć kochać święta. To wszystko.
Zatrzymać go!
Wracaj, Jules!
- Jules, wracaj. - Stój!
Nie jedź na minus dwa!
Jest na minus dwa.
„Elizabeth Claus”.
„Wilhelmus Claus”.
„Otto Claus”.
„Henricus Claus”.
„Virginie Claus”.
Dziadek.
Tata.
Wybacz, Jules.
Wybacz, chłopcze.
Miałem nadzieję, że znów polubisz święta.
Łatwiej byłoby mi…
to wyjaśnić.
Tytuł Świętego Mikołaja albo pana lub pani Claus
jest przekazywany od zarania dziejów
z pokolenia na pokolenie w naszej rodzinie, rodzinie Claus.
Ale Mikołaj żyje wiecznie.
Nie, chłopcze.
Spójrz na mnie. Nie.
Wszyscy się starzejemy.
Aż pewnego dnia ktoś nas zastępuje.
Twój tata pracował już jako Mikołaj od jakiegoś czasu.
Aż do…
Jego wypadku.
Tak.
Myślałem, że jesteś za młody.
Więc znowu zacząłem to robić sam.
Ale wiesz co…
Jestem stary, Jules. Jestem zmęczony.
Upadek, szpital.
Patrz. To list od twojego ojca.
Napisał go specjalnie dla ciebie.
Każdy Mikołaj
napisał taki list do swojego następcy.
Bo pewnego dnia
będziesz nowym Mikołajem.
Nie!
Miałem ci pomóc tylko raz.
Tata nie żyje.
Więc Mikołaj też nie żyje.
Jedenaście lat, blond włosy.
Tak. Nie, od popołudnia. Tak, dobrze.
Tak, dziękuję. Będą go szukać.
Wszystko będzie dobrze.
Jules!
Jules, gdzie byłeś?
Wszędzie cię szukaliśmy.
- Gdzie dziadek? - W domu.
Czemu nie jesteś z nim? Miałeś się nim zająć.
Jules, bywasz taki samolubny!
Powrót zaginionego.
Wszyscy się martwili.
Jules, otrząśnij się.
Nie muszę być szczęśliwy na siłę.
Fakt.
Ale jest różnica pomiędzy smutkiem
a użalaniem się nad sobą.
- Twoja mama straciła przez ciebie pracę. - Co?
Niepotrzebnie to mówiłam.
Wszyscy popełniają błędy.
Mamy też.
Też myślisz, że popełniłam błąd?
Nie. Robisz to, co możesz.
A Jules o tym wie.
Co to jest?
Nic.
To od taty.
Otworzysz?
Czemu nie?
Bo to list pożegnalny.
Jeśli przeczytam…
to koniec.
Pogódź się ze stratą.
Co ty wiesz o stracie?
Nadal masz tatę.
A ja nie.
Straciłem wszystko.
Koniec z baletem.
Koniec z krótkimi spódniczkami.
Głupi wypadek.
Nikt tego nie naprawi.
Bycie wściekłym na świat tego nie zmieni.
Wciąż wiele masz, Jules.
Otwórz list i przeczytaj.
Porozmawiaj z nim.
Dobrze.
Przepraszam.
Ja też.
Zwolnili cię przeze mnie?
Nie. Wcale nie.
Zrobiłam coś głupiego.
Proste plany nie zawsze są najlepsze.
Myślałam, że mogę sama ocalić fabrykę.
Że wszyscy pokochają nasze ciastka.
Jedno duże zamówienie, a potem…
No cóż.
Chciałaś nadać kolor ciemnym dniom.
Jules, jeśli to czytasz, to znaczy, że już mnie nie ma.
To nie jest list pożegnalny. To nowy początek.
Tak jak dziadek zastąpił swojego ojca,
tak i ty będziesz kontynuował tę tradycję.
Już mnie tu nie ma, ale żyję w tobie.
Musisz nieść światło w ciemności.
Jesteś moim sercem.
Razem jesteśmy Mikołajem.
Na zawsze.
Jules?
Muszę iść, ale nie mogą o tym wiedzieć.
Co zrobisz?
- Będę kontynuować tradycję. - Że co?
Uratuję święta.
Wszystko gra?
I to jak.
Dziękuję.
Za co?
Wesołych świąt!
- Czemu wszyscy są tacy smutni? - Jules wrócił.
Świętujemy nowy początek.
- Serio? - Serio?
- Bierzmy się do pracy. - Ludziska!
- Ruszamy. - Tak.
Ale podobieństwo.
Witaj, Mikołaju.
Najwyższy czas.
Jules, na pewno nie muszę iść z tobą?
Nie. Muszę jeszcze coś załatwić.
A to by ci zaszkodziło.
Mam się martwić?
Niech żyje ciasteczkowa rewolucja.
Co to jest ciasteczkowa rewolucja?
No tak.
Smakuje jak Boże Narodzenie.
Jedno duże zamówienie.
Smacznego, pani prezydent.
Też chcesz ciasteczko?
Dobre, prawda?
Tak, kochamy cię!
Tak!
Fajnie, prawda?
Patrzcie.
Pięknie, Holger.
Jules!
Pani prezydent Ameryki chce moje ciasteczka?
Kolorowe ciasteczka. Jasne.
Tak.
Te kolorowe ciasteczka.
Gdzie są te kolorowe ciasteczka?
Czemu nikt nie odpowiada, kiedy pytam?
- Sprawdzę, co u Julesa. - Właśnie u niego byłam.
Chciał zostać w swoim pokoju.
Dobrze.
Będzie dąsał się w pokoju całą Wigilię?
Mamo, jestem głodna.
Właśnie. Co planujesz na kolację?
Nie wiem.
- Co masz w spiżarni? - Nic.
Otworzę.
Nie miałam się kiedy do tego zabrać.
Noortje, chodźmy na zakupy.
Kupimy dobre jedzenie na świąteczną kolację.
Spaghetti!
Cóż…
Wróć do pracy.
Pani prezydent Ameryki chce twoje ciasteczka.
Co? Jak to możliwe?
Złożyła duże zamówienie
na prezydencką świąteczną kolację z głowami państw.
Jeśli się przyłożymy,
będzie od nas zamawiać i uratujemy fabrykę.
Co?
Musimy dzisiaj wysłać te ciastka.
- Dzisiaj? - Tak.
Wybacz, ale nie mogę.
Czemu nie?
Bo dziś obchodzimy święta.
Obiecałam.
Jutro możemy świętować.
Na pewno?
Tak.
Kto chce pomóc?
- Ja tak. - Ja nie.
Idę na zakupy z babcią. Ella może iść z nami.
Nie damy rady.
Próbowaliśmy.
Pomóc wam?
Czemu nie świętujecie w domu?
Powinniśmy.
Więc do roboty, żebyśmy mogli wrócić do domu na kolację.
Jazda.
Jantien, gdzie to ciasto?
Pracuję nad tym.
Nie musisz odpowiadać na każde pytanie.
Dalej, do pieczenia.
Jantien!
Dalej!
- To był ostatni? - Jeszcze jeden dom w Londynie.
Gotowy do startu? Tak?
Trzy, dwa, jeden.
- Co tak długo? - Nie wytrzymam.
Chodźmy do mamy.
No dalej, Jules.
Wiedziałem!
Okaż trochę entuzjazmu.
Brawo, chłopcze.
Jules!
Jules. Jak się tego tak szybko nauczyłeś?
Odkryłem, że tata jest tutaj.
Oczywiście.
Wiedziałem, że ci się uda.
Dasz radę.
Skończyliśmy.
Jeszcze nie.
Udało się.
Wesołych świąt.
- Wesołych świąt! - Wesołych świąt!
Chodź.
Martwisz się?
O Julesa?
Będzie dobrze.
Wesołych Świąt.
To jego pomysł.
Ty to zrobiłeś?
Co to?
Choinka i mnóstwo prezentów.
Rany.
Jules.
Dobra.
Ratujesz święta?
Ella.
Też masz prezent.
Patrz.
Moi drodzy, wychodzę.
Fajne, prawda?
Farid, zaczekaj.
Chodź.
Ostrożnie. Jest bardzo gorące.
- Brawo. - Ostrożnie.
- Tak. - Pycha.
Pada śnieg!
Wznieśmy toast.
Za piękne białe święta.
Tak.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Białe Boże Narodzenie.
Co myślisz, Jules?
- Za rok o tej samej porze. - No jasne.
Słodko.
Hura!
Wesołych świąt!
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz