Przetańcz troski swe
Później będziesz martwić się
Niech muzyka gra
W Skale Fraglesów
Przepracuj troski swe
Jutro znów wytańczysz się
Niech zabawa trwa
Tu Gobo. Mokey. Wembley. Boober. Red!
Juniorze!
Halo!
Moja rzodkiewka.
Przetańcz troski swe
Później będziesz martwić się
Niech muzyka gra
W Skale Fraglesów
Fraglesy powracają!
Czas na Fraglesy!
Ziemniaczane haki podać z karaibskim sosem?
Śmiej się, śmiej.
Gdzie nie siądę, tam zasypiam.
To dzięki pracy w pirackiej knajpie stać mnie na twoje przysmaki.
Zarobię na studia i zmienię świat.
„Od Wujka Matta do Gobo Fraglesa”. Kolejna?
Nie wyrabiam! Gonią mnie terminy!
Dobra, bohaterki. Spałam cztery godziny,
a muszę napisać pracę o bioremediacji mikroplastiku.
O bakteriach-głodomorach, które zjadają plastik.
Rozumiesz, o co chodzi.
Jeśli wy dałyście radę, to ja też.
Rozmowa z wami albo zimno przyprawiło mnie o gęsią skórkę.
Zamarznąć można.
Termostat się zepsuł.
Pięknie!
W dodatku wieje od tej dziury w ścianie.
Pierwszy Przymrozek!
- Przyszedł Pierwszy Przymrozek! - Masz rację.
Czas założyć skarpety.
Przyszedł Przymrozek!
Wiem. Prawdziwa sielanka.
Uwaga! Nadjeżdżam! Pierwszy Przymrozek!
Nic mi nie jest!
To na lodzie można się ślizgać?
Mój sznur na pranie!
Wembley, Przymrozek przyszedł!
Pierwszy Przymrozek!
Oddychaj.
Przymrozkowe tradycje.
Pójdziemy do Gawędziarki
i wysłuchamy opowieści o dzielnej podróżniczce,
mojej osobistej bohaterce…
Bohaterce mojego bohatera!
Jedynej w swoim rodzaju…
Lodowej Joe!
Hej, hej, ho!
Uwielbiamy Lodową Joe!
Po wysłuchaniu legendy
wyruszymy do Lodowych Jaskiń
i odtworzymy szlak, którym szła, zanim…
Zniknęła na zawsze.
Lecę do Gawędziarki. Ubierz cię ciepło.
- Spotkamy się na miejscu! - Zajmij mi miejsce!
Przykro mi, zajmuję miejsce przyjacielowi.
- Co? - Czyli tobie!
Pierwszy Przymrozek!
Gawędziarka!
To ona! Cześć!
O rany. Jakie miłe powitanie.
Lodowa Joe!
No tak, to znowu wy.
Dobrze, legenda o Lodowej Joe.
Gdzie są moje okulary do czytania?
O, tutaj są.
Zaraz. Wyglądacie jak ciasto rzodkiewkowe.
To moje okulary do jedzenia.
Znalazłam.
Dobrze. Legenda o Lodowej Joe.
Gdzie ona jest…
Nikt tego nie wie!
Dacie mi robić swoje?
Przepraszamy.
Rupercie!
Zagraj „Balladę o Lodowej Joe”!
Kiedyś ci się uda.
Dziękuję, kochana.
Zaczynamy!
Opowiem wam historię
O najtwardszej spośród nas
Walczyła z kaklerami
I zdobyła czarny pas
Ta dzielna podróżniczka
W tunelach pod ziemią
Szukała wielkiej przygody
I właśnie tam znalazła ją
Oł, oł, oł Nieustraszona Lodowa Joe
Bohaterką była wielką Bo legendy nie kłamią
Oł, oł, oł Nieustraszona Lodowa Joe
Przecierała dla nas szlaki
Odkrywała każdy kąt
Pośród gradu i śnieżycy
Zdobywała szczyty drzew
Spotykała takie stwory Że aż po plecach idzie dreszcz
Podczas ostatniej podróży
Gdy przymrozek ziemię ściął
Gdzieś się rozpłynęła
I słuch po niej zaginął
Bo nikt od lat nie widział Lodowej Joe
- Gdzie jest? - Wcięło ją!
Oł, oł, oł Nieustraszona Lodowa Joe
Bohaterką była wielką Bo legendy nie kłamią
- Teraz wy! - Oł, oł, oł
Nieustraszona Lodowa Joe
Dlatego święto jej przypada w noc zimną
Tak jest!
Tak to się robi!
Widzimy się za rok.
Gdzie moje okulary do drzemania? Tu są.
Pójdziecie szlakiem Lodowej Joe?
Może jednak zagracie z nami w hokeja?
Zamiast na liściach, będziemy ślizgać się na lodzie!
Hokej na lodzie? To się nie uda.
Robimy to co roku, to tradycja.
A ja tradycyjnie przestrzegam was przed mrozem.
Gdzie w tym zabawa?
Przygoda u boku przyjaciela to zabawa!
I to jaka!
Mam apetyt na przygodę.
W razie czego ślijcie do mnie energię.
Nastawiłam receptory.
Albo zadzwońcie Duzerfonem, gdyby działo się coś ciekawego.
Wątpię.
Szlak Lodowej Joe blokuje ściana lodu, więc daleko nie zajdziecie.
Co to za pesymizm?
Zanim wyruszymy, otwórzmy paczkę od wujka.
Może nas zainspiruje, jak zawsze.
O nie, oby nauszniki pomogły.
- „Drogi Gobo…” - Co?
- „Mam wieści”. - Co?
Odkryłem lodowego podróżnika, który nie ustępuje Lodowej Joe.
Mnie.
Zawsze stawiam czoła przeciwnościom.
Proszę przesuwać tace.
Pokażę im, jak to się robi.
Z drogi!
Wzbudziłem wielki podziw.
- Nie obyło się bez ofiar, ale… - Przepraszam.
…nawet się nie zadrasnąłem.
Zdobyłem najwyższą notę.
Z okazji Pierwszego Przymrozku przesyłam
Myk Duży Wujka Matta z podróży.
Jego miejsce jest w muzeum.
- Twoje też! - Co? Nie, twoje!
Nie, twoje!
Przygoda czeka!
- O rany! - Przygoda!
- Ruszamy! - Przygoda!
Bawcie się dobrze w drodze donikąd!
Będziemy!
Chodźmy, Wembley!
A ty gdzie chcesz leżeć?
Może tu będzie ci dobrze.
Kochanie!
Budujesz fontannę, tak jak prosił ojciec.
- Wygląda gorgastycznie! - Dzięki, mamo.
Wygląda okropnie!
Byle zefirek ją przewróci.
To co mam zrobić?
Nie wiem. Zburz ją i zacznij od nowa.
Chyba masz rację, tatku.
Pewnie, że mam!
To męczące mieć ciągle rację.
Nieustraszona Lodowa Joe
Przecierała dla nas szlaki
Odkrywała każdy kąt
Solówka!
Gobo, poczekaj.
Doszliśmy kiedyś aż tak daleko?
Chyba nie.
Drogę blokowała ściana lodu.
Nowa woda musiała wyżłobić przejście.
Zróbmy to, co zrobiłaby Lodowa Joe,
i sprawdźmy, jak daleko zajdziemy!
Nieustraszona Lodowa Joe
- Nieźle śpiewasz. - To nie byłem ja.
To ja, Lodowa Joe.
Przymroziło mnie.
Co tak stoicie, otoczaki?
Pomóżcie mi.
Nie czuję łokci i nie wierzę oczom.
Lodowa Joe żyje!
Jak długo Lodowa Joe tu była?
Parę tygodni? Miesiąc, dwa?
Raczej setki lat.
To dość przytłaczające.
Tak.
To prawdziwy zaszczyt panią poznać,
wasza Joe-owatość? Lodowatość?
Proszę pani?
Jestem Wembley.
A ja Gobo. Jest pani moją bohaterką.
No proszę…
Miło mnie poznać, Bobo i Vembley.
Nazywamy się Gobo i Wembley.
Ale nie szkodzi.
Popatrzmy.
Proszę, jest pani wolna.
Dobra, wychodzę!
Nogi mi zdrętwiały!
No dalej, giczałki, do roboty.
Sekundkę.
Zaraz odzyskam równowagę.
To dla was wielka chwila.
Tak.
Muszę dokończyć misję.
Może najpierw coś pani zje?
W końcu minęły setki lat.
Nie jestem głodna.
Brzuch mi się rozmraża.
- Ale skoro tak mnie kochacie… - Tak!
Pozwolę się wam nakarmić.
Próba Duzerofonu. Raz, dwa, jagoda, pięć.
Słychać mnie? Znaleźliśmy Lodową Joe!
Ona żyje!
Jak to możliwe?
Później wam wyjaśnimy.
Zacznijcie gotować!
Lodowa Joe żyje, a my przygotujemy dla niej ucztę.
Motywem przewodnim będzie rzodkiewka.
Tłuczona, pieczona, ugoszczona!
Tak się poczuje, gdy zasiądzie do stołu.
Na co czekacie? Do roboty!
Garnki w ruch!
Lodowa Joe żyje!
Czułam to!
Co ty nie powiesz?
Tyle czasu byłam zamrożona, Globo.
Powiedz mi,
czy Ruby Fragles wciąż żyje?
Zapewne nie.
Ci najlepsi tak szybko odchodzą!
Bez urazy. Jesteś taki…
delikatny.
Czemu na mnie nie poczekaliście?
Przy Lodowej nie ma taryfy ulgowej.
Dobre!
Flobo!
Zapisz to.
Gobo?
Babeczki skarbów czy torcik klejnotów?
Nie śpię!
Wracam do pracy.
Co z tym ogrzewaniem?
Padam z głodu.
Dzięki.
Powinnam coś zjeść. Ratujesz mi życie.
Do dzieła.
To nie jest dla ludzi.
No tak, psi przysmak.
Uwaga!
To ona!
To Lodowa Joe!
Witamy w domu, Lodowa Joe!
Przepraszam, pani Joe.
Nazywam się Boober i jestem szefem kuchni.
Zapraszam do stołu.
Jadała już pani u nas?
A gdzie tam! Była pani zamrożona.
Wyruszmy razem w kulinarną, rzodkiewkową podróż.
Kiedy głodna, wołaj mnie
Zaraz przyjdę do ciebie
W gości zawsze miło pójść I ogrzać u nich się
Jeśliś chora albo nie
Czymś podzielić zechcesz się
Musisz tylko krzyknąć, hej! Drzwi otwarte są
Zawsze chętnie ugościmy cię
Już nigdy sama nie poczujesz się
Śpiewamy!
Nie jesteś sama!
Jeśli bawić zechcesz się
Albo coś tam gryzie cię
Już z daleka każdy z nas Buziaki tobie śle
Jak to dobrze dzielić się
No i dobrze wiedzieć, że
Kiedy tego potrzebujesz Ktoś zrozumie cię
Zawsze chętnie ugościmy cię
Już nigdy sama nie poczujesz się
Wystarczy!
Lodowa Joe nie przyszła tu podrygiwać!
Przyszła się tu najeść!
Po prostu jest głodna.
Też byście byli.
Może inaczej do tego podejdźmy.
Wydaje mi się, czy jest wredna?
- Jestem Mokey i… - Idź sobie!
Jest wredna.
Proszę spróbować gulaszu.
Proszę.
I jak, smakuje?
Zbyt czysty!
W czasach Lodowej Joe jedliśmy rzodkiewki prosto z ziemi!
Wystarczy. Sama się nakarmię.
Podrygiwanie, tańcowanie…
Wie, czego chce.
Jest superowa!
Może dodałem za dużo cebuli?
Ona siedzi na moim łóżku!
Przepraszam, ale co pani wyrabia…
Spokojnie.
Odgoń gniew równomiernym oddechem.
Już lepiej?
Witaj, Lodowa Joe.
Niech ci słonko świeci.
Jest taka sprawa.
To jest nasza norka,
a pani naniosła ziemi do łóżka Red.
Lodowa Joe była tu na długo przed wami,
więc to moja norka.
Miło, że o nią dbałaś, Duki.
Już ja o ciebie zadbam!
Odgoń gniew równomiernym oddechem.
Radykalna empatia!
Tutaj przenieśliście imprezę?
Cieszę się, że się dogadujecie.
Tu jesteś. Pora wracać na szlak.
Idź po Wafla i ruszamy!
Wafla?
Wembleya?
- Mamy iść z panią? - Tak.
To zaszczyt. Pójdę po niego.
Wembley!
Kiedy się stąd wyniesiecie?
Raz, dwa…
Wychodzisz dopiero na trzy!
Wembley! Nie uwierzysz!
Lodowa Joe rusza na szlak dla dobra Fraglesów.
A my idziemy z nią. Chodź!
Ruszamy w drogę z Lo…
Co się dzieje?
Spełniają się nasze marzenia.
Myślę, że… Nie. Ja wiem…
Jak na kogoś, kto chce naszego dobra, Lodowa Joe wcale nie jest dobra!
To mnie sporo kosztowało.
Nie, Wembley.
Ona po prostu dorastała w innych czasach.
Poza tym jest naszą bohaterką. Chodź.
Twoją bohaterką!
Słucham?
Już nie moją.
Gogo, Wabble, idziemy!
Ja…
Po prostu idź beze mnie.
Wembley sporo traci.
Dokąd idziemy?
Lodowa Grań czy Lodowe Rondo?
Mam być cicho. Sporo się uczę.
Ma pani rację.
Jesteśmy.
Przyszliśmy po skarb?
Fraglesy nie po to eksplorują.
Hop!
- Co pani robi? - Wyżej!
Potrzebuję tego kryształu do kolekcji.
Już go prawie miałam, ale pośliznęłam się i spadła na mnie lawina.
Nie ruszę się stąd, póki go nie zdobędę.
- Muszę go mieć. - Chwileczkę.
Robi to pani dla siebie?
Nie wierzę. Nie robi pani tego dla dobra Fraglesów.
Pani wcale nie jest dobra.
Dobra! Nie chcesz pomóc Lodowej Joe, to Lodowa Joe pomoże Lodowej Joe.
Odsuń się.
Co pani robi?
Ostrożnie! Nie!
- Muszę się wbić… - Nie warto! Nie!
O nie!
Pomocy!
Wembley miał rację.
Uparłem się, żeby widzieć w pani bohaterkę.
Inne Fraglesy nigdy nie mnie trawiły.
- Wiesz, Fofo… - Gobo.
- Gogo. - Gobo.
Wiesz, Momo…
Dodo?
- Jojo? - Ujdzie.
Nadano mi ten przydomek ze względu na lód, który mam tutaj.
Teraz jestem lubiana,
ale kiedyś było zupełnie inaczej.
Ty jesteś moim jedynym przyjacielem.
Lód nad nami zaraz runie.
Znowu to samo.
Tym razem nie jesteś tu sama.
Serce Lodowej Joe właśnie odrobinę stopniało, Gobo.
Wembley?
Gdzie tu jest hamulec?
Jak ty… Kiedy ty…
Martwiłem się, więc wsunąłem ci Duzerofon do plecaka.
Co? Och, Wembley.
Nie wiem, czy wierzę w bohaterów,
ale jeśli ktoś nim jest, to właśnie ty.
Wzajemnie, kapitanie.
Kapitanie? Ekstra!
- Ty nim jesteś. - Nie, ty.
- Nie, ty! - Nie, ty!
Koniec tych czułości!
Chcę coś powiedzieć.
Jestem… niesamowita!
Nie. Jestem wdzięczna, że mnie ocaliłeś, Wilfredzie.
Wembley, ale dojdziemy do tego. W nogi!
Szybko!
Tata ma rację.
Wygląda kiściowato.
Zburzę ją.
I tak ledwo stoi.
Na trzy.
Raz, cztery, kwiat, start!
A niech mnie!
Solidna fontanna. Dobra robota, synu.
Mój syneczek jest fontanistycznym geniuszem!
Nasz syneczek.
- Dzięki, mamo. - Zuch!
Oby jej zasmakowało.
- Wiecie co? - Co?
Każda łyżka smakuje lepiej.
Jest nadzieja.
Lodowej Joe smakuje.
Boober!
- Boober to ja! - Tak.
Lodowa Joe była miła.
Rozwój osobisty strasznie męczy.
Przymrozek dobiega końca, a my poczyniliśmy postępy.
- Tak jakby! - Pomogę ci.
Naprawili ogrzewanie.
W idealnym momencie.
Patrz na palec i bum!
Udało nam się! Praca napisana.
Wydawało się to niemożliwe,
ale małymi kroczkami dotarłam do celu.
Ja?
Dobrze, ale pod jednym warunkiem.
Tak, ty.
Pomogłeś mi, mój bohaterze.
Całkiem dobre.
Napisy: Daria Okoniewska