เต้นให้หมดห่วง
เก็บไว้กังวลวันหลัง
ให้เพลงบรรเลงเป็นทำนอง
ร้องเล่นที่แฟรกเกิลร็อก
ทำงานให้หมดห่วง
เก็บไว้เต้นวันหลัง
ปล่อยพวกแฟรกเกิลเล่นไป
- พวกเรามีโกโบ - โมกี้
- เวมบลีย์ - บูเบอร์
เร้ด
จูเนียร์!
ว่าไงจ๊ะ!
โธ่ หัวแรดิชของฉัน
เต้นให้หมดห่วง
เก็บไว้กังวลวันหลัง
ให้เพลงบรรเลงเป็นทำนอง
ร้องเล่นที่แฟรกเกิลร็อก ร้องเล่นที่แฟรกเกิลร็อก
ฉันป็อปแอนด์บ็อบตอนตื่น
ฉันป็อปแอนด์บ็อบตอนนอน
ฉันป็อปแอนด์บ็อบไม่เคยหยุด
ฉันป็อปแอนด์บ็อบกับเร้ด!
ฉันป็อปแอนด์บ็อบ
ในกลุ่มป็อปแอนด์บ็อบสนุกๆ
ฉันป็อปแอนด์บ็อบไปให้เวมบลีย์เพื่อนซี้
โมกี้ๆ
โมกี้ๆ ป็อปแอนด์บ็อบ
โมกี้ๆ
ถ้าเป็นเรื่องป็อปแอนด์บ็อบ
ฉันรู้ว่าจะทำยังไง
- เยี่ยม - มันกลับหัวกลับหาง
แล้วส่งไปให้บูเบอร์
เยี่ยม เอาเลยบูเบอร์
แล้วบูเบอร์ไปไหนละเนี่ย
เดี๋ยวฉันไปดูให้ อาจจะกินขนมอยู่ในถ้ำ
ถ้าเราจะเลิกเล่นป็อปแอนด์บ็อบ
ฉันจะขึ้นไปนอกโลก ดูว่าลุงแมตต์ส่งของมาอีกรึเปล่า
โอเค
- แข่งตีลังกาเดินกัน - ฮะ
ไปเลยๆ
เป๊ะมาก
- นี่บูเบอร์ - อ้าว เวมบลีย์
ดูซะก่อน นี่คือสุดยอดอุปกรณ์ซักผ้า ในดินแดนแฟรกเกิล
- ว้าว - ลาก่อนผ้ายับๆ
เนียนเหมือนเมอร์เกิ้ลแรกเกิดเลย
- บะ… บูเบอร์! - อะไร
- ไฟไหม้พู่ปลายหางนาย - หือ
- ไม่ได้ไหม้ แต่มันเรืองแสง - ฮะ
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย นี่คืออะไรกัน
- ฉันไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะ - ไม่ต้องตกใจไปบูเบอร์
- ที่จริงมันก็เท่ดีนะ - ไม่ๆ เวมบลีย์ ไม่เท่
อะไร ไม่เห็นมีอะไรเลย ดูสิ เพราะมันไม่มีอะไรเกิดขึ้น
- เข้าใจไหม - อ๋อ… โอเค
- เวมบลีย์ - ฮะ เหวอ อะ…
สัญญานะว่านายจะไม่บอกใครเรื่องนี้
สัญญานะ
ได้ๆ บูเบอร์ ฉัน… ฉันสัญญา
โอเค
ว่าไงจ๊ะ
จ้ะๆ รู้แล้วว่าตื่นเต้นมาก
ว่าไง โอเคๆ ว่าไงๆ
จ้ะ ฉันก็ชอบนายเหมือนกันสปร็อกกี้
วันนี้ฉันออกไปเก็บตัวอย่างน้ำมา
แล้วเจอขยะเยอะแบบเหลือเชื่อ
ฉันก็เลยเก็บขยะจนเต็มถุงไปหมด
ดูสิ ฉันเหมือนซานตาคลอสแจกขยะเลย
พัสดุของโกโบอีกแล้วเหรอ
หรือว่าโกโบคือฉัน
เป็นชื่อเล่น
มีป้าคนนึงเรียกฉันว่าโกโบนะ
ไม่ใช่สิ ป้าเรียกฉันว่าโยโย่
ฮึ ตลกน่า
มีคนส่งขวดน้ำมาให้ฉัน
ขยะในทะเล ขยะทางไปรษณีย์
นี่เป็นปัญหาด้านสิ่งแวดล้อมของเราเลยนะ
ฉันเริ่มเชื่อแล้วว่าโลกเรามีปาร์ตี้ขยะ
ลงถัง
คนบ้าที่ไหนจะส่งขวดพลาสติกมา
ลุงเอง
ลุงแมตต์นักเดินทางของหลาน
ตอนนี้ลุงอยู่ใกล้ๆ สุดขอบนอกโลก
ลุงไม่อยากพูดเรื่องวิทยาศาสตร์ที่แสนน่าเบื่อ
แต่นี่เป็นที่ที่ของแข็งเจอของเปียก
ลุงพบวัตถุแวววาวที่มีเอกลักษณ์
แล้วชื่อของมันก็แวบขึ้นมา
บิซเซิล
ลุงเข้าใจเลยว่ามันเอาไว้ทำอะไร
เก็บความลับ
ฉันกลัวหนวดตัวเอง
แล้วอยู่ๆ มันก็หายไป
ลุงเศร้าไหม แน่นอน
ลุงแสดงออกไหม ไม่เลย
ไม่ต้องห่วงนะโกโบ ฮีโร่เศร้าแค่แป๊บเดียว
ก่อนจะพบกับความสำเร็จ
ลุงปฏิญาณว่าจะไม่เสียมันไปอีก
โกโบ สร้างพิพิธภัณฑ์ในแฟรกเกิลร็อก แล้วเอาบิซเซิลไปเก็บไว้
ตั้งชื่อแบบถ่อมตัวว่า
"พิพิธภัณฑ์ลุงแมตต์นักเดินทาง ไชโย ลุงแมตต์นักเดินทาง"
รัก จากลุงแมตต์นักเดินทาง
"ปล. เพื่อบันทึกการค้นพบบิซเซิลในครั้งนี้
ลุงจึงได้ส่งผู้เก็บบันทึกไปหาหลาน"
- ผู้เก็บบันทึกเหรอ - ว้าว! ผู้เก็บบันทึก
ผู้เก็บสมบัติชิ้นสำคัญ
จะมาช่วยเราดูแลบิซเซิลแห่งความลับ
บิซเซิลแห่งความลับ เจ๋ง
โดยเฉพาะสำหรับฉัน
ผู้ที่ไม่ได้เก็บความลับใดๆ ในตอนนี้
แต่ฉันขอเปิดเผย
ว่าฉันตื่นเต้นมากที่ผู้เก็บบันทึกจะมา
เขามีประสบการณ์และท่องเที่ยวไปทั่ว
ซึ่งก็เหมือนฉันเลย
สิ่งมีชีวิตลึกลับ
ฉันก็พูดไม่ถูกนะ แต่เขาไม่ธรรมดา
- ใช่ - สวยด้วย
- เรืองรอง - ประทับใจ
- งดงาม - ที่สุด
- โอเคๆ กลับมาที่ฉันได้แล้ว - อะ…
นี่ๆ บูเบอร์มาดูใกล้ๆ สิ
ให้เขาอยู่ตรงนั้นแหละ
ก็แฟรกเกิลบางคนอยู่ไกลๆ จะเห็นชัดกว่า
อย่างบูเบอร์
- ใช่ๆ ฉันก็เคยได้ยิน - อ๋อ ใช่ๆ
น้ำ
น้ำเปียกจัง
- หิวน้ำไหม - อะ…
จูเนียร์ ทำอะไรน่ะ
คือๆ… ผมเห็นว่าเรามีน้ำเยอะ
เลยแบ่งมารดน้ำพืช
- ไม่ต้อง - และต้นไม้
- ไม่ต้อง - แล้วก็ผักครับ
ไม่ต้อง
เลิกอ่อนโยนได้แล้ว เข้าใจไหม
เข้าใจครับ
คอแห้ง
อะ… เหวอ อะ…
- จูเนียร์! จับมัน - ไหนฮะ
ได้เลยครับพ่อ
โอเค
นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่พ่อจะปล่อย ให้แฟรกเกิลมาขโมยน้ำอันล้ำค่าของเรา
เราต้องหาทางปกป้องและอวดมัน
ทำน้ำพุเหรอครับ
ไม่ใช่ ทำน้ำพุ
ครับพ่อ
เดี๋ยวผู้เก็บบันทึกก็มาถึงแล้ว
ต้องคิดว่าจะวางพิพิธภัณฑ์ของลุงแมตต์ไว้ที่ไหน
จริงด้วย
เอาไว้ในถ้ำอับแสงชั่วกัลป์ชั่วกาลดีไหม
มันมืดไปหน่อยนะ
นั่นสิ น่าจะลองไปถ้ำพื้นเหนียวหนึบ
ไม่ดีนะ เหนียวไป บูเบอร์ นายไม่พูดไม่จาเลยนะ
แต่เขาไม่ได้มีความลับอะไรนะ
เราน่าจะลองไปที่ถ้ำชั้นหิน
ที่นี่ลงตัวมากเลย
ส่งเสียงเชียร์บูเบอร์ แฟรกเกิลสามครั้ง
เชียร์ เชียร์ เชียร์ เชียร์
- สี่นะนั่น - ใช่
เรื่องเล็กน้อยน่ะ
มาฉลองกัน ป็อปแอนด์บ็อบ
ป็อปแอนด์บ็อบเหรอ
ว๊าก แย่แล้ว
ทำยังไงดีล่ะ ฉันต้องซ่อนให้มิด
- เวมบลีย์ - ว่าไง
- นายทำอะไรน่ะ - คือ…
นี่มัน… บิซเซิลนี่
- นายเอาบิซเซิลมา… - ใช่
สวัสดีจ้ะ
มีใครสนใจไหม ผู้เก็บบันทึกมาแล้วนะ
ฉันเอง สวัสดีจ้ะ
ผู้เก็บบันทึก
ทักทายอย่างอบอุ่น
หนูชื่อเร้ดค่ะ
สวัสดีจ้ะแฟรกเกิลเด็กทั้งหลาย
- สวัสดีครับ - หวัดดีฮะ
- ยินดีต้อนรับค่ะ - แล้วบิซเซิลอันโด่งดังอยู่ไหนล่ะ
อ๋อ คือ…
แย่แล้ว บิซเซิลหายไป
หายไปไหนล่ะเนี่ย
แต่พวกเธอมีบิซเซิลจริงๆ ใช่ไหม
จริงครับ เรามี
ไม่ได้ฝันใช่ไหม
- เปล่าๆ - ไม่ฝัน
แต่หนูมีความฝันชัดเจนที่อยากเล่าให้คุณฟังค่ะ
- ความฝันของฉันคือการหาบิซเซิลจ้ะ - ฉันต้องตามหาบิซเซิลให้เจอ
- มานี่เร็วบิซเซิล - เราจะหาบิซเซิลให้เจอครับ
เราสัญญา
พวกหนูเป็นแฟรกเกิลเด็กที่จริงจัง ฉันเชื่อจ้ะ
แต่ถ้ามาถึงนี่แล้วฉันเห็นแค่เสื้อกั๊กของเธอ
ฉันจะผิดหวังมากเลย
แต่ฉันชอบนะจ๊ะ
มันดูน่ารักดี
อ๋อ… ใช่ครับ
ผมมีสองตัว
- บิซเซิล ผมไปหาบิซเซิลนะครับ - จ้ะ ขอบใจมาก
ตรงนี้ไม่มี
นายเอาบิซเซิลมาใส่พู่ปลายหางฉันทำไม
นายก็น่าจะเห็นนี่ว่ามันใส
ตอนนี้เห็นแล้ว
แต่ไม่ต้องห่วง
แค่เอากลับไปไว้ที่พิพิธภัณฑ์ก็จบแล้ว
- เหรอ - ฉันมีวิธี
ฉันจะปลอมตัวเป็นแฟรกเกิลที่แก่ที่สุดในโลก
แล้วรอจนกว่าเขาจะหลับ
หลังจากนั้นฉันจะเขียนโน้ต บอกทุกคนว่าฉันง่วงนอน
เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ แล้วขุดอุโมงค์เข้าไปในพิพิธภัณฑ์
ราชินีเมอร์เกิ้ล
พอเฮนชี่เข้ามาก็คงบอกว่า
เธอไม่ใช่แฟรกเกิลที่แก่ที่สุดในโลกนี่
ฉันจะบอกว่า
ใช่สิ
- แล้วเธอจะบอกว่า - พิสูจน์สิ
- แล้วฉันจะบอกว่า… - ฉันแก่มาก
ฮะ ว่าไงนะ
ทำไมไม่ซ่อนไว้ในเสื้อ แล้วแอบเอาไปวางที่เดิมล่ะ
แผนบ้ามาก แต่อาจจะได้ผลนะ
โอเค… ลองอีกทีนะบูเบอร์
ก็เอาสิ ไม่น่ามีปัญหา…
ฉันนึกว่าแบบนี้จะได้ผล
เวมบลีย์ ปล่อยหางฉันนะ
แค่ถลอกนิดหน่อย
ยังไม่หลุดเลย
เยี่ยมจริงๆ สิ่งที่ฉันพยายามปิดบัง
ติดอยู่กับสิ่งที่ทั้งแฟรกเกิลร็อกกำลังหาอยู่
บูเบอร์ ฉันว่าเขาไม่ได้ กำลังหาบิซเซิลกันทุกคนนะ
- ทุกคนกำลังหาบิซเซิลกันอยู่ - พวกนายเห็นไหม
ไม่เห็น
ไม่เห็นเลย
ถ้าเห็นก็บอกเรานะ
เอาเข้าไป ซ้ำเติมกันเข้าไป
ถ้าเกิดว่าฉันผ่าเหล่า
ถ้าเกิดว่าฉันไม่เหมือนใครเขา
กำแพงถ้ำคงพังลงและหินแกร่งร่วงลงมา
และถ้าฉันรู้สึกว่ากลัว
และในใจรู้สึกอายไม่กล้าพบใคร
เพราะพู่ปลายหางนี้ ที่มีแสงส่องออกมา
ทำให้ฉันดูหมองหม่น
ฉันอยากให้มันส่องแสงไกลๆ
ขอให้ฉันเป็น เป็นเหมือนใครคนอื่นเขาได้ไหม
เพราะทุกครั้งที่แสงนั้นเริ่มหรี่ลง
เข่าฉันจะเริ่มอ่อนและหัวฉันจะเริ่มมึน
เพราะทุกคนคงจะจับจ้อง ที่ปลายหางของฉันแน่นอน
แน่นอน
ใจฉันอยู่ไม่สุข หยุดคิดฟุ้งซ่านไม่ไหว
อยากทำอะไรก็มัวลังเล
รู้ตัวอีกทีก็หมดวัน
ฉันอยากให้มันส่อง ส่องๆ
ฉันอยากให้มันส่อง ส่อง ส่องไกลๆ
เย่
ถุงเท้า ฉันทำให้มัน "ส่อง" ไกลๆ
เดี๋ยวค่อยขอบใจฉันก็ได้
การเดินไปที่ ถังขยะรีไซเคิลริมหาดมันยากนักเหรอ
รู้ไหมสปร็อกเกต
ฉันเดินเก็บขวดพลาสติกริมหาดได้ทั้งวันนะ
แต่ถ้าคนทั้งโลกยังทิ้งขยะเรี่ยราด
มันจะช่วยอะไรได้
อย่างน้อยฉันก็เอาขยะที่เจอมาประดิษฐ์ของ
ให้ด็อกได้เอาคุกกี้มาจุ่มนม
เคี้ยวเพลินเลย
ดูสิสปร็อกเกต ขยะพลาสติก
ฉันจะเอาไปทำอะไรดี โยนลงทะเลดีไหม
หรือส่งไปรษณีย์ไปให้โกโบปลอมๆ
คิดอะไรบ้าๆ ออกแล้ว เอาไปทิ้งในถังขยะรีไซเคิลดีไหม
เดี๋ยวนะ
ตายแล้ว
สปร็อกเกต ตรงหาดไม่มีถังขยะรีไซเคิล
ต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว ฉันต้องทำอะไรหน่อย
ไม่จำเป็นต้องเป็นเหมือนใครนี่นา ฉันช่วยแก้ปัญหาได้นี่
หมาน้อยเอ๊ย
บิสกิตเยอะไปแล้วนะ
- ไม่ออก - อย่าๆ เวมบลีย์ ไม่ได้ผลหรอก
มันติดจริงๆ
- พวกนายคุยอะไรกันอยู่เหรอ - อ๋อ คุย…
- เรื่องๆ… - บูเบอร์ หาง…
- ทุกคนปรบมือหน่อย แปะๆ - เย่
นั่นบิซเซิลรึเปล่า
- มันไปอยู่ที่พู่ปลายหางของนายได้ไง - บิซเซิลเหรอ
คือว่าบูเบอร์กำลังรีดผ้าอยู่ตามปกติ
แล้วเขาก็นั่งทับบิซเซิล
- มันก็เลยติดน่ะ - ใช่
- เขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลย - ใช่
ฉันว่าฉันดูคนเก่งนะ
ฉันชื่อที่นายพูดทุกอย่าง เดี๋ยวฉันช่วย
- แจ่มเลย ขอบใจนะ - ช่วยทีๆ
อะ ถอดนี่ทิ้งไปก่อน
- เอาหางมาให้ฉัน พร้อมนะ… - โอเค
อ้าว เล่นชักเย่อกันอยู่เหรอ
คือว่า…
บิซเซิลนี่
- ฉันอธิบายได้นะ - อะ…
บิซเซิลตกลงมาแล้ว…
แล้วบูเบอร์ก็เอื้อมพู่ปลายหางไปรับ
ดะ… เดี๋ยวนะ นายบอกฉันว่าบูเบอร์
- นั่งทับบิซเซิลนี่ - อ๋อ โอเค เดี๋ยวฉันจัดการเอง
โอเคบูเบอร์ หันหลังมา
- โอเค - เอาละนะๆ
ไม่ต้องกลัวนะบูเบอร์ เริ่มกันเถอะ
- อย่าหลับตา - เบาๆ นะ
จะหมุนละ
เบาๆ นะ ขาลอยแล้ว
ทุกคน ฉัน… เหวอ ระวัง…
นี่… อะ… เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
บิซเซิลเดินได้ แล้วมันติดบูเบอร์มาก
อะ… ว่าไงนะ
ฉันไม่สนหรอกนะว่าบิซเซิลไปอยู่ตรงนั้นได้ยังไง บูเบอร์เพื่อนเราต้องการความช่วยเหลือ
แล้วฉันรู้ว่าใครแก้ปัญหานี้ได้
- ดูเซอร์แก้ได้ทุกปัญหา - ดูเซอร์ทำได้ทุกอย่าง
- ใช่ๆ - สำเร็จแน่นอน
ฉันเจ็บ
- ไม่หรอก - นี่ ฉันเจ็บ
น่าจะต้องซ่อมหลายชั่วโมงเลย
เย่ สุดยอด แจ๋วเลย
ไม่ออก ยังติดอยู่
เราเอาใบกรีสเบอร์รีมาถูหางนายสิบูเบอร์
ไม่ต้องๆ เดี๋ยวเอาหินมาทับบิซเซิลไว้
แล้วให้นายโดดลงหน้าผา
ไม่ได้
ฉันว่าเราต้องจับมือเป็นวงกลมแล้วเต้นรำ
พอได้แล้ว
ถ้าทุกคนอยากเอาบิซเซิลกลับไปไว้ที่พิพิธภัณฑ์นัก
มันก็จะกลับไปอยู่ที่นั่นกับหางฉันนี่แหละ
ทำน้ำพุให้คุณพ่อผู้ชอบสั่ง
ทำให้เสร็จพ่อจะได้ไม่โกรธ
โอ้โฮ หนักแฮะ
อุ๊ย ดูสิ
หน่อต้นไม้น้อยๆ
ดูสิ
ฉันอยากดูแลแกนะ แต่ฉันไม่กล้า
พ่อสั่งห้ามเอาไว้
แต่ครั้งเดียวน่าจะได้
ให้แกเป็นน้องฉัน
จูเนียร์ของฉัน
จูเนียร์ จูเนียร์
เย่ ฉันชอบนะ
เดี๋ยวรดน้ำให้นะจูเนียร์ จูเนียร์
ฉันคงต้องอยู่ที่นี่แล้ว
ยังดีที่เงียบสงบ
หวัดดี
ว่าไง จูกี้นะ
เพิ่งย้ายมาอยู่เหรอ หวัดดี
โอเค ฉันไม่ยุ่งดีกว่า
ขอโทษนะจ๊ะ ฉันลืมว่าฝีเท้าฉันเบาแค่ไหน
เธอมานั่งบนชั้นในพิพิธภัณฑ์กับหาง
ที่เหมือนบิซเซิลแห่งความลับติดอยู่ทำไมเนี่ย
อ๋อ คือ ผมคิดว่า น่าจะมีคนมาคอยปกป้องบิซเซิลน่ะครับ
วิธีที่ปลอดภัยที่สุด
คือเก็บไว้กับตัวเรา ถูกไหมครับ
เมื่อก่อนฉันก็เคยซ่อนพู่ปลายหางเหมือนกันนะ
- ฮะ - ฉันโตมาใกล้ๆ บึงชู่
- บึงไหนครับ - ชู่
- บึงไหนครับ - เปล่าจ้ะ บึงนั้นชื่อชู่
อ๋อ ขอโทษครับ
- แหม คงมีคนเข้าใจผิดบ่อยเลย - ไม่มีจ้ะ นี่ครั้งแรก
ขอโทษครับ
แถวบ้านฉันไม่ค่อยมีใครเรืองแสง
- เรืองแสงเหรอครับ - ฉันรู้สึกเหมือนตัวคนเดียว
คุณก็เรืองแสงเหรอครับ
เอ๊ย คุณเรืองแสงเหรอครับ ผมไม่ ผมจะเรืองแสงทำไม
ท่าทาง… คุณจะเดินทางเรื่องงานบ่อยนะครับ
ใช่จ้ะ ฉันเรืองแสง
เวลาฉันรู้สึกสบายใจ
หางก็จะเรืองรอง
เมื่อก่อนฉันเอาแต่นั่งอยู่ริมบึงเงียบๆ คนเดียว
เอาหางจุ่มน้ำ
กลัวมีคนเห็นว่ามันเรืองแสง
แล้วอยู่มาวันนึงฉันก็รู้ตัวว่าฉันพัฒนาได้
พัฒนาเป็นตัวเอง
บางคราเมื่อฉันหลับตา
ฝันถึงที่แสนรักวิเศษและลึกลงในใจ
ซ่อนตัวฉัน
แต่ฉับพลันก็รู้สึกได้ว่าตัวฉันนั้นจะดีขึ้น
กว่าที่ฉันเคยเป็น
ฉันไล่ตามสายลม
เอาชนะสายฝน
ฉันจะวิ่งไล่ตามสายฟ้าสว่าง
เรียกสายฟ้าแลบมาซ้ำก็เป็น
ลิ้มรสแรงเจิดจ้า
ฉันลิ้มรสนภา
ลิ้มรสโลกกว้างใหญ่
ที่ฉันพุ่งเข้าไปพร้อมกับใจที่มันเริ่มทะยาน
ฉันไปตามสายลม
บางคราวก็มีเสี้ยวหนึ่งในตัว
ที่ก่อร่างขึ้นมา ในใจต้องการออกบิน
บินขึ้นฟ้า
เมื่อสักพักหัวใจเรารู้สึกก็ปล่อยออกมา
ปล่อยไปตามใจ
- ฉันไล่ตามสายลม - ฉันไล่ตามสายลม
- เอาชนะสายฝน - เอาชนะสายฝน
ฉันจะลิ่วลากตามสายฟ้าทุกวัน
เรียกสายฟ้ากลับมาซ้ำก็เป็น
- ลิ้มรสแสงเจิดจ้า - ลิ้มรสแสงเจิดจ้า
- ฉันลิ้มรสนภา - ฉันลิ้มรสนภา
ลิ้มรสโลกกว้างใหญ่ ที่พุ่งผ่านไป
พร้อมกับใจที่มันเริ่มทะยาน
- ฉันไล่ตามสายลม - ฉันไล่ตามสายลม
ฉันไล่ตามสายลม
ผมนึกว่าผมเป็นอยู่คนเดียว
ผมนึกว่าการเรืองแสงมันไม่ดี
การเรืองแสงไม่ดีได้ยังไง
ดูอย่างฉันสิ
เท่ออกจะตาย
อ้าว…
ไม่น่าเชื่อ
ไม่น่าเชื่อเลย
ฉันกลัวหนวดตัวเอง
- บูเบอร์ เป็นอะไรไป - ถึงยังไงพวกเราก็รักนายนะ
ไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่ได้พูด เรื่องที่มันไม่ได้เกิดขึ้นเลย
ทุกคน ฉันมีอะไรอยากให้ทุกคนเห็น
ตอนแรก… ฉันกลัวว่าเพื่อนๆ จะไม่ชอบ
อะไรเหรอ
นี่ไง
- ฉันกะแล้วว่าพวกนายต้องคิดว่าแปลก - เหมือนหางจัดปาร์ตี้เลย
เก๋ชะมัด
เหมือนที่ฉันเคยเห็นในฝันเลย
ความฝันของฉันคือเวทมนตร์
พวกนายว่ามันไม่แปลกเหรอ
แปลกแต่เท่
ทำอะไรหน่อยสิหาง
ตอนนี้บิซเซิลก็ปลอดภัยอยู่ใน…
พิพิธภัณฑ์ลุงแมตต์นักเดินทาง ไชโย ลุงแมตต์นักเดินทาง
โอ้โฮ ติดหูดีจัง
มากเลยละ พอพิพิธภัณฑ์เปิด ฉันก็หมดหน้าที่แล้ว
บูเบอร์ ทุกคนเรืองแสงตามทางของตัวเอง
ฉันอยากให้จำไว้ว่า
เราต้องเป็นตัวของตัวเอง
ครับ
คุณเท่มากๆ เลยค่ะ
ขอบใจจ้ะ
มาแล้ว เอาละ…
ตูม
ขวดลงถังไปแล้ว
ขยะลงในถัง
แค่เรื่องง่ายๆ ก็ทำให้โลกเปลี่ยนไปแล้ว
ทิ้งขวดนึงก็เท่ากับขยะในทะเลน้อยลงเรื่อยๆ
เรื่องเล็กๆ น้อยๆ นี่แหละสำคัญ
ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร
ไม่ว่าคุณจะเฉิดฉายภายในหรือภายนอก
แต่ถ้าคุณรักในความแตกต่างของตัวเอง
มันจะกลายเป็นของล้ำค่าที่สุดในโลก
คำบรรยายโดย Navaluck K.