Χόρεψε κι εσύ
Τις έννοιες άσε μακριά
Παίξε μουσική
Εδώ στο Φράγκολ Ροκ
Δούλεψε σκληρά
Χόρεψε άλλη φορά
Τα Φράγκολ παιχνίδι θέλουν
-Γκόμπο. -Μόκι.
-Γουέμπλεϊ. -Μπούμπερ.
Ρεντ.
Τζούνιορ!
Γεια!
Το ραπανάκι μου.
Χόρεψε κι εσύ
Τις έννοιες άσε μακριά
Παίξε μουσική
Εδώ στο Φράγκολ Ροκ
Φράγκολ Ροκ: Η διασκέδαση επιστρέφει
Εδώ στο Φράγκολ Ροκ.
Πετώ Χτυπώ ξύπνιος.
Πετώ Χτυπώ στο κρεβάτι.
Ποτέ δεν σταματώ.
Στη Ρεντ Πετώ Χτυπώ!
Καλά Πετώ Χτυπώ,
σαν μάζωξη σωστή.
Πετώ Χτυπώ στον Γουέμπλεϊ μπαλιά καλή!
Μόκι!
Μόκι, Πετώ Χτυπώ.
Μόκι.
Όταν παίζω Πετώ Χτυπώ,
μανούβρες ξέρω καλές.
-Καλό! -Ανάποδα θα σταθώ,
στον Μπούμπερ θα στείλω μπαλιές.
Ναι! Έλα, Μπούμπερ.
Πού στο καλό είναι ο Μπούμπερ;
Πάω να δω στη σπηλιά του. Ίσως να έχει σνακ.
Λοιπόν, αφού σταματάμε το Πετώ Χτυπώ,
πάω στο Διάστημα να δω αν έστειλε τίποτα ο Θείος Ματ.
Καλά.
-Αγώνας βαδίσματος ανάποδα. -Τι;
Πάμε!
Τέλεια.
-Γεια, Μπούμπερ. -Γουέμπλεϊ.
Ιδού το σπουδαιότερο εργαλείο μπουγάδας στο γένος των Φράγκολ.
-Απίθανο! -Αντίο, ζάρες.
Λείο σαν νεογέννητο μωρό Μέργκολ.
-Μπούμπερ! -Τι…
Πήρε φωτιά το μπαλούμπιό σου!
-Δεν έπιασε φωτιά. Λάμπει. -Τι…
Τι συμβαίνει; Δεν ξέρω τι είναι.
-Δεν έχει ξανασυμβεί. -Μην ανησυχείς.
-Είναι πολύ ωραίο. -Όχι, Γουέμπλεϊ. Δεν είναι ωραίο.
Είναι… Τίποτα δεν είναι, επειδή δεν συνέβη ποτέ.
-Κατάλαβες; -Καλά.
-Γουέμπλεϊ. -Όπα. Τι…
Υποσχέσου να μην το πεις σε κανέναν!
Υποσχέσου!
Καλά, Μπούμπερ. Υπόσχομαι.
Εντάξει.
Γεια σου, φίλε.
Εντάξει. Ξέρω. Είναι συναρπαστικό.
Γεια… Καλά. Γεια.
Ναι, κι εγώ σε συμπαθώ, Σπρόκι.
Ήμουν έξω κι έπαιρνα δείγματα νερού.
Υπήρχαν τόσα σκουπίδια στην παραλία!
Άρχισα να τα μαζεύω και σύντομα γέμισε η τσάντα μου.
Είμαι σαν Αϊ-Βασίλης σκουπιδιών.
Πάλι πακέτο για τον Γκόμπο;
Κι αν είμαι ο Γκόμπο; Σαν παρατσούκλι.
Μια θεία με έλεγε Γκόμπο.
Όχι, Γιο-Γιο με έλεγε.
Τι; Πλάκα κάνεις.
Μου έστειλαν ένα μπουκάλι νερού;
Σκουπίδια στη θάλασσα, σκουπίδια σε γράμμα.
Είναι σοβαρό θέμα για το περιβάλλον.
Λες κι ο κόσμος κάνει πάρτι σκουπιδιών.
Μέσα!
Ποιος θα έστελνε πλαστικό μπουκάλι;
Εγώ είμαι…
Ο Θείος Τράβελινγκ Ματ.
Ήμουν στην άκρη του Διαστήματος,
όπου, μη σας κουράζω με επιστημονική ορολογία,
σκληρά πράγματα συναντούν υγρά πράγματα.
Εκεί είδα ένα μοναδικό, αστραφτερό αντικείμενο.
Μου ήρθε αμέσως το όνομά του.
Μπιζλ!
Και ο σκοπός του ήταν ξεκάθαρος.
Συλλογή μυστικών.
Φοβάμαι το μουστάκι μου.
Κι έτσι ξαφνικά, χάθηκε.
Αν λυπήθηκα; Φυσικά.
Αν το έδειξα; Καθόλου.
Μην ανησυχείς. Οι ήρωες έχουν σύντομες ήττες
τις οποίες ακολουθούν νίκες.
Ορκίστηκα να μην το ξαναχάσω.
Γκόμπο, φτιάξε ένα μουσείο στο Φράγκολ Ροκ και βάλε μέσα το Μπιζλ.
Ονόμασέ το κάπως διακριτικά, όπως
"Το Μουσείο Θείου Τράβελινγκ Ματ, Ζήτω, Θείε Τράβελινγκ Ματ".
Με αγάπη, Θείος Τράβελινγκ Ματ.
"ΥΓ: Για τη σωστή καταγραφή του σπάνιου Μπιζλ,
έστειλα την Αρχειονόμο να σας επισκεφθεί".
-Την Αρχειονόμο; -Απίστευτο! Την Αρχειονόμο!
Η φύλακας των θησαυρών θα μας βοηθήσει με το Μπιζλ των Μυστικών.
Το Μπιζλ των Μυστικών. Τέλεια!
Κυρίως για μένα,
που δεν έχω κανένα μυστικό τώρα.
Δεν είναι μυστικό
ότι έχω ξετρελαθεί με τον ερχομό της Αρχειονόμου.
Είναι έμπειρη, ταξιδεμένη και…
βασικά, μου μοιάζει.
Απόκοσμα πλάσματα.
Δεν ξέρω τι είναι, αλλά το 'χει.
-Ναι. -Ναι, υπέροχη.
-Θαυμάσια! -Εκθαμβωτική.
-Σαγηνευτική. -Φυσικά.
-Καλά, καλά. Σ' εμένα τώρα. -Τι…
Μπούμπερ, έλα να δεις.
Καλά είναι εκεί.
Δεν ξέρετε πως κάποια Φράγκολ βλέπουν καλύτερα από μακριά;
Έτσι κι ο Μπούμπερ.
-Ναι. Το έχω ακούσει. -Ναι.
Νερό.
Το νερό είναι υγρό.
-Διψάτε; -Τι…
Τζούνιορ, τι κάνεις;
Μα… Σκέφτηκα ότι, αφού έχουμε πολύ νερό,
θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω λιγουλάκι στα φυτά.
-Όχι. -Στα δέντρα;
-Όχι. -Στα λαχανικά;
Όχι!
Όχι άλλα αγαπησιάρικα πράγματα! Γκέγκε;
Γκέγκε.
Δίψασα.
-Τι… Τζούνιορ! Σταμάτα την! -Ναι;
Πάω!
Εντάξει.
Τελευταία φορά που μας κλέβει πολύτιμο νερό ένα Φράγκολ.
Πρέπει κάπως να το προστατεύσουμε και να το μοστράρουμε.
Σαν σιντριβάνι;
Όχι. Σαν σιντριβάνι!
Σωστά, μπαμπά.
Η Αρχειονόμος φτάνει σε λίγο.
Πρέπει να βρούμε πού θα μπει το μουσείο.
Ναι…
Τι λέτε για τη Σπηλιά του Αιώνιου Σκότους;
Είναι λίγο σκοτεινά.
Ναι. Πάμε στη Σπηλιά Κολλώδους Δαπέδου.
Μπα, κολλά πολύ. Μπούμπερ, δεν μιλάς.
Όχι επειδή κάτι κρύβει.
Ας δοκιμάσουμε τη Σπηλιά Πέτρινων Ραφιών.
Είναι τέλεια.
-Τρία ζήτω για τον Μπούμπερ Φράγκολ. -Ζήτω, ζήτω, ζήτω, ζήτω!
Τέσσερα ήταν.
Δεν έκανα κάτι.
Γιορτινό Πετώ Χτυπώ;
Πετώ Χτυπώ;
Ωχ, όχι. Τι θα κάνω; Πρέπει να το κρύψω.
-Γουέμπλεϊ; -Ναι;
-Τι έκανες; -Λοιπόν…
Όχι… Το… Το Μπιζλ.
-Έβαλες το Μπιζλ στο… -Ναι.
Είναι κανείς εδώ;
Αν ενδιαφέρεται κανείς, έφτασε η Αρχειονόμος.
Εγώ είμαι. Γεια.
Η Αρχειονόμος.
Εγκάρδιους χαιρετισμούς.
Είμαι η Ρεντ!
Γεια σας, γλυκά μου Φράγκολ.
-Γεια. -Γεια.
-Καλώς ήρθατε. -Λοιπόν, πού είναι το περιβόητο Μπιζλ;
Λοιπόν, είναι…
Ωχ, όχι! Το Μπιζλ χάθηκε!
Πού πήγε;
Αλλά είχατε πράγματι το Μπιζλ, σωστά;
Ναι. Φυσικά.
Δεν το φανταστήκατε, έτσι;
-Όχι. -Όχι.
Αλλά βλέπω πολύ ζωντανά όνειρα που θα ήθελα να συζητήσουμε.
-Το όνειρό μου είναι να βρω το Μπιζλ. -Ώρα να βρω το Μπιζλ.
-Έλα, Μπιζλ. -Θα βρούμε το Μπιζλ.
Το ορκιζόμαστε.
Είσαι ένα ειλικρινές μικρό Φράγκολ και σε πιστεύω.
Μα αν το γιλέκο σου είναι ο μεγαλύτερος θησαυρός που θα δω,
θα απογοητευτώ.
Όμως, μου αρέσει. Πολύ χαριτωμένο λουκ.
Λοιπόν… Ναι.
Έχω δύο.
-Το Μπιζλ. Θα βρω το Μπιζλ. -Ναι. Ευχαριστώ.
Δεν είναι εδώ.
Γιατί έβαλες το Μπιζλ στο μπαλούμπιό μου;
Όπως θα πρόσεξες, είναι διάφανο.
Ναι, το κατάλαβα.
Μην ανησυχείς.
Αρκεί να το πάμε κρυφά στο μουσείο.
-Ναι; -Και να πώς.
Θα ντυθώ γηραιότερο Φράγκολ του κόσμου
και θα περιμένω μέχρι να κοιμηθεί το αληθινό.
Όταν κοιμηθεί, θα γράψω ένα σημείωμα λέγοντας ότι νυστάζω,
και θα σκάψω ένα τούνελ μέχρι το μουσείο.
Βασίλισσα των Μέργκολ.
Μετά η Χέντσι θα μπει και θα πει…
Δεν είσαι το γηραιότερο Φράγκολ.
Κι εγώ θα πω…
Ναι, είμαι.
-Και θα πει… -Απόδειξέ το.
-Και θα πω… -Είμαι πολύ γηραιός.
Κάτσε, τι;
Γιατί δεν το κρύβεις στην μπλούζα για να το πας στο ράφι;
Είναι τόσο παλαβό που ίσως πιάσει.
Εντάξει. Άλλη μια φορά;
Ναι, γιατί όχι; Τι να πάει λάθος…
Νόμιζα ότι θα έπιανε.
Γουέμπλεϊ, άσε την ουρά μου.
Εντάξει, λίγες μελανιές.
Ακόμα κολλημένο.
Τέλεια. Αυτό που θέλω να κρύψω κόλλησε
κάτω από αυτό που ψάχνει όλο το Φράγκολ Ροκ.
Μπούμπερ, δεν νομίζω ότι όλοι ψάχνουν το Μπιζλ.
-Όλοι ψάχνουν το Μπιζλ. -Το έχετε δει;
Όχι.
Και βέβαια όχι.
Πείτε μας αν το βρείτε.
Τέλεια. Πραγματικά τέλεια.
Κι αν είμαι παράξενος;
Κι αν δεν μοιάζω με τους άλλους
Κι οι τοίχοι υποχωρήσουν Και πέσουν οι βράχοι
Κι αν νιώθω φόβο;
Κι ένα κομμάτι μου νιώθει ντροπή;
Και το μπαλούμπιο αυτό Που είναι τόσο λαμπερό
Τα ελαττώματά μου φωτίζει;
Μπορεί να λάμψει μακριά;
Μπορώ απλώς να 'μαι Να 'μαι ίδιος με όλους;
Γιατί κάθε φορά Που τα φώτα χαμηλώνουν
Τρέμουν τα πόδια Και σκέψεις με ζώνουν
Φοβάμαι πως το μπαλούμπιο θα κοιτούν
Αλήθεια είναι
Το μυαλό μου είναι χάος Το άγχος καταφθάνει
Ό,τι κι αν κάνω Αμφιβολία με πιάνει
Στο τέλος κάθε μέρας
Εύχομαι να έλαμπε, έλαμπε, έλαμπε
Εύχομαι να έλαμπε, έλαμπε Να έλαμπε μακριά
Ναι.
Μια κάλτσα. Το έκανα να λάμψει μακριά.
Με ευχαριστείς αργότερα.
Πόσο δύσκολο είναι να πας στον κάδο στην παραλία;
Μπορώ να περάσω όλη μου τη μέρα ψαρεύοντας πλαστικά από τον ωκεανό,
αλλά αν όλοι οι άλλοι πετούν σκουπίδια σαν κομφετί,
τι διαφορά έχει;
Τουλάχιστον χρησιμοποίησα σκουπίδια για αυτό το μαραφέτι.
Κι έτσι η Ντοκ βουτά ένα μπισκότο.
Και πολύ τραγανό.
Κοίτα, Σπρόκετ, πλαστικό σκουπίδι.
Τι να το κάνω; Να το πετάξω στον ωκεανό;
Να το ταχυδρομήσω σε κάποιον Γκόμπο;
Έχω μια τρελή ιδέα. Τι λες να το πετάξω στον κάδο;
Μισό λεπτό.
Θεέ μου.
Σπρόκετ, δεν υπάρχει κάδος στην παραλία.
Κάποιος πρέπει να δράσει. Θα το κάνω εγώ.
Μην είμαι σαν τους άλλους. Θα γίνω μέρος της λύσης.
Αχ, φιλαράκο.
Είναι πολλά τα μπισκότα.
-Όχι. -Όχι. Δεν ωφελεί.
Έχει κολλήσει.
-Τι λέτε; -Λοιπόν…
-Απλώς… -Το μπαλ…
-Για χτυπήστε παλαμάκια! Κλαπ, κλαπ. -Ναι.
Το Μπιζλ είναι;
-Τι κάνει στο μπαλούμπιό σου; -Το Μπιζλ;
Ο Μπούμπερ σιδέρωνε τα ρούχα του, κάτι το οποίο κάνει,
κι έκατσε πάνω στο Μπιζλ.
-Και τώρα κόλλησε. -Ναι.
-Δεν έφταιξε εκείνος. -Κανείς μας.
Θεωρώ ότι είμαι καλή στο να κρίνω χαρακτήρες…
και πιστεύω όλα όσα είπατε. Να βοηθήσω.
-Ευχαριστώ. -Ελεύθερα.
Για να δούμε. Ας το ξεφορτωθούμε.
-Θα το τραβήξω. Έτοιμος και… -Εντάξει.
Παιδιά, παίζετε ουροτράβηγμα;
Λοιπόν…
Το Μπιζλ!
-Να σου εξηγήσω. -Τι…
Το Μπιζλ έπεσε. Ο Μπούμπερ τέντωσε ηρωικά το μπαλούμπιο για να το πιάσει…
Για κάτσε. Μου είπες ότι ο Μπούμπερ
-έκατσε στο Μπιζλ. -Μισό λεπτό. Το 'χω.
Εντάξει. Για γύρνα.
-Καλά. -Για πάμε.
Είσαι σε καλά χέρια. Πάμε.
-Μην κλείνεις τα μάτια! -Ήρεμα.
Πάμε γύρω γύρω.
Με το μαλακό… Απογειώθηκα!
Παιδιά. Εγώ… Πρόσεχε…
Τι… Τι τρέχει εδώ πέρα;
Το Μπιζλ ζωντάνεψε, έπαθε εμμονή με τον Μπούμπερ.
Τι;
Όπως κι αν βρέθηκε το Μπιζλ εκεί, ο φίλος μας θέλει βοήθεια.
Ξέρω κάποιον που θα λύσει το πρόβλημα.
-Τα Ντούζερ έχουν λύσεις. -Μπορούν.
-Ναι. -Όλα καλά.
Το νιώθω.
-Δεν νομίζω. -Το νιώθω.
Η επισκευή θα πάρει ώρες.
Ναι! Τέλεια! Υπέροχο!
Όχι. Έχει κολλήσει.
Μπορούμε να σε αλείψουμε με γρασόμουρα.
Όχι. Σφηνώνουμε το Μπιζλ στον βράχο και σε πετάμε σε γκρεμό!
Όχι!
Θα κάνουμε έναν κύκλο, θα κρατηθούμε και θα χορέψουμε.
Αρκετά!
Αν θέλετε τόσο πολύ το Μπιζλ στο μουσείο,
τότε θα επιστρέψει στο μουσείο, κολλημένο στην ουρά μου.
Φτιάχνω σιντριβάνι Για τον αυταρχικό μπαμπά
Φτιάχνω σιντριβάνι Για να μην έχει νεύρα πολλά
Είναι βαριά.
Αχ, για δες.
Μωράκι δεντράκι.
Για δες.
Θέλω πολύ να σε μεγαλώσω, αλλά δεν πρέπει.
Ο μπαμπάς μού το απαγόρευσε.
Όμως, ίσως μόνο αυτήν τη φορά.
Είσαι το μικρούλι μου.
Είσαι ο Τζούνιορ μου.
Ο Τζούνιορ Τζούνιορ.
Ναι. Μ' αρέσει αυτό.
Ορίστε λίγο νεράκι, Τζούνιορ Τζούνιορ.
Λοιπόν, μάλλον θα ζω εδώ πλέον.
Τουλάχιστον έχει ησυχία.
Γεια!
Γεια, με λένε Τζούγκι.
Τώρα ήρθες; Καλώς τον!
Εντάξει, θα σε αφήσω ήσυχο.
Λυπάμαι. Καμιά φορά ξεχνάω πόσο ανάλαφρα περπατώ.
Να ρωτήσω γιατί κάθεσαι σε ένα ράφι του μουσείου
με το Μπιζλ των Μυστικών στην ουρά;
Λοιπόν, πιστεύω ότι κάποιος έπρεπε να φυλάει το Μπιζλ.
Τι πιο ασφαλές
από το να το κολλήσεις πάνω σου;
Ξέρεις, κι εγώ έκρυβα το μπαλούμπιό μου για καιρό.
-Τι; -Μεγάλωσα κοντά στη λίμνη Σσσς.
-Ποια λίμνη; -Σσσς.
-Ποια λίμνη; -Όχι. Λέγεται λίμνη Σσσς.
Συγγνώμη.
-Θα πρέπει να συμβαίνει συνεχώς. -Όχι, πρώτη φορά.
Συγγνώμη.
Λοιπόν, δεν λάμπουν πολλά στον τόπο μου.
-"Λάμπουν"; -Νόμιζα ότι ήμουν η μόνη.
Κι εσείς λάμπετε;
Δηλαδή, μόνο εσείς. Εγώ δεν λάμπω. Γιατί να λάμψω;
Οπότε, θα ταξιδεύετε πολύ, έτσι;
Λάμπω, ναι.
Όταν νιώθω άνετα με τον εαυτό μου.
Είναι θαυμάσιο.
Ξέρεις, πέρασα μεγάλο μέρος της ζωής μου στη μοναχική λίμνη
με την ουρά μέσα στο νερό,
κρύβοντας απελπισμένα τη λάμψη μου.
Και μια μέρα συνειδητοποίησα ότι μπορούσα να γίνω πιο πολλά.
Μπορούσα να γίνω εγώ.
Όταν ονειρεύομαι
Ένα ξεχωριστό, μυστικό μέρος Που αγαπώ μέσα μου
Που με κρύβει
Τότε νιώθω πως εγώ Καινούργια όψη αποκτώ
Και είναι ώρα να γινώ Πιο πολλά από απλώς εγώ
Τον άνεμο κυνηγώ
Με τη βροχή θα παραβγώ
Να εντοπίσω μπορώ Την πορεία της αστραπής
Να την κάνω να λάμψει
Μπορώ τον ήλιο να γευτώ
Ακόμα και τον ουρανό
Όλον τον κόσμο που δίπλα μου τρέχει Καθώς νιώθω πως πετώ
Τον άνεμο κυνηγώ
Κάποιες φορές ένα κομμάτι μου
Αναβλύζει από την καρδιά μου Και να πετάξει θέλει
Ψηλά πολύ!
Όταν αυτή η αίσθηση ξεκινά Την αφήνω να με οδηγήσει
Και σιγά σιγά πετώ ψηλά!
-Τον άνεμο κυνηγώ -Τον άνεμο
-Με τη βροχή θα παραβγώ -Τη βροχή
Να εντοπίσω μπορώ Την πορεία της αστραπής
Να την κάνω να λάμψει
-Μπορώ τον ήλιο να γευτώ -Να γευτώ
-Ακόμα και τον ουρανό -Τον ουρανό
Όλον τον κόσμο που δίπλα μου τρέχει
Καθώς νιώθω πως πετώ
-Τον άνεμο κυνηγώ -Τον άνεμο
Τον άνεμο κυνηγώ
Νόμιζα ότι ήμουν μόνο εγώ. Νόμιζα ότι ήταν κακό να λάμπω.
Δεν μπορεί να είναι κακό.
Κοίτα εμένα.
Είμαι και πολύ κουλ, λέμε.
Τι…
Α-Μπίζλ-ευτο.
Μπαλουμπ-απίστευτο.
Φοβάμαι το μουστάκι μου.
-Μπούμπερ, τι έγινε; -Ό,τι κι αν είναι, σ' αγαπάμε!
Μην ανησυχείς. Δεν τους είπα αυτό που δεν έγινε.
Παιδιά, κάτι πρέπει να σας δείξω
και ανησυχώ ότι δεν θα σας αρέσει.
Τι;
Αυτό.
-Θα το θεωρήσετε παράξενο… -Σαν πάρτι στην ουρά σου.
Κουλταστικό!
Είναι σαν ένα όνειρο που είδα. Βλέπω όνειρα με μυστηριώδεις δυνάμεις.
Δεν το θεωρείτε παράξενο;
Παράξενα καταπληκτικό.
Έλα, ουρά. Κάνε κάτι.
Λοιπόν, τώρα που το Μπιζλ είναι ασφαλές εδώ στο…
Μουσείο Θείου Τράβελινγκ Ματ, Ζήτω, Θείε Τράβελινγκ Ματ.
Φίλε, είναι πολύ πιασάρικο.
Πράγματι. Λοιπόν, τώρα που άνοιξε, η δουλειά μου εδώ τελείωσε.
Μπούμπερ, όλοι λάμπουμε με τον δικό μας τρόπο.
Και ξέρεις κάτι;
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να είσαι ο αληθινός σου εαυτός.
Ναι.
Είσαι τόσο κουλ!
Ευχαριστώ.
Πλησιάζει και…
Μπουμ!
Στον κάδο το μπουκάλι!
Στον κάδο το μπουκάλι
Είναι ό,τι πιο απλό κι έκανε ήδη τη διαφορά.
Ένα μπουκάλι λιγότερο στον ωκεανό.
Σημασία έχουν τα μικρά πράγματα.
Όποιος κι αν είσαι,
όποια κι αν είναι η λάμψη σου, εξωτερική ή εσωτερική,
όταν αγαπάς τη μοναδικότητά σου,
γίνεται ο πιο φωτεινός θησαυρός στον κόσμο.
Υποτιτλισμός: Γκέλη Τόγια