Przetańcz troski swe
Poźniej będziesz martwić się
Niech muzyka gra
W Skale Fraglesów
Przepracuj troski swe
Jutro znów wytańczysz się
Niech zabawa trwa
Tutaj Gobo. Mokey. Wembley. Boober. Red!
Juniorze!
Halo!
Moja rzodkiewka!
Przetańcz troski swe
Później będziesz martwić się
Niech muzyka gra
W Skale Fraglesów
Fraglesy powracają!
Czas na Fraglesy!
Uwielbiam nocne wędrówki, których początku nie pamiętam.
Zaraz, czy ja śnię?
Witaj, gadająca rzodkiewko. Czy ja śnię?
Czy taka odpowiedź wystarczy?
Nie bardzo.
Kładąc się, miałam rozpuszczone włosy.
A teraz mam kitkę. Czyli śnię.
Powiedzieć ci coś odlotowego?
- Tak. - Bardzo odlotowego?
Bardzo tak.
No to słuchaj.
Wydarzy się coś ważnego.
Wydarzy się coś ważnego!
Stało się coś ważnego.
- Obudziłaś mnie. - Nie.
Znaczy, to jest ważne, bo wiem, że sen dodaje ci animuszu.
Ale chodziło mi o coś innego.
Coś bardzo, bardzo ważnego.
Czuję to.
- Super. A wiesz, co ja czuję? - Co?
Senność.
Róg Fraglesów! Dzieje się coś ważnego!
Chodźmy!
Cześć! Dacie wiarę?
Jest środek nocy, a my nie śpimy!
Musi się dziać coś ważnego.
Wiem o tym, Wembley.
Już od jakiegoś czasu.
„Ważnego” nie znaczy „dobrego”. Dlatego nie życzy się „ważnego dnia”.
Uwaga, wszystkie Fraglesy!
To Najstarszy Fragles. Chodźmy bliżej.
Jasne!
Cześć, Ronda.
Zwołałem was,
ponieważ wydarzy się coś ważnego.
Wiedziałam!
Drogie Fraglesy, co pokolenie ma miejsce niezwykłe wydarzenie.
Tylko ja byłem jego świadkiem, bo jestem taki, taki, taki,
- taki, taki… - Stary.
Nie podpowiadaj!
Co to takiego?
Pytam poważnie, bo zapomniałem.
Księżycowa Migracja Merglesów.
I co mi podpowiadasz?
Spisywany przez pokolenia Fraglesów Foliał Fraglesowych Faktów mówi,
że dziś w nocy odbędzie się widowiskowy Taniec Księżycowej Migracji.
Rozruszaj ich trochę, Henchy.
Powiedz, że Merglesy mają 12 ogonków!
Ale to nieprawda. Liczą się fakty.
Też je słyszeliście? Nie trąbią tylko w mojej makówce?
Ja słyszałem.
Tak czy siak, to dzisiaj.
To rzadkie wydarzenie odbywa się raz na pokolenie,
gdy wschodzi Niebieski Księżyc.
- Gdzie on jest? - Był tu wcześniej.
Trochę kiszka, nie?
Cześć, księżycu.
Jesteś taki piękny.
Chodź do domu, mój pupasku!
Chłodnik ci wystygnie.
Chłodnik.
Uwielbiam chłodnik. Już lecę!
Frunę, frunę Chłodnik zaraz wsunę
Jest!
Czas na ogłoszenie.
Pewnie pójdziemy obejrzeć Księżycową Migrację Merglesów.
Wszyscy idziemy obejrzeć
Księżycową Migrację Merglesów.
Mokey!
Moja intuicja dzisiaj wymiata.
Przeczułam mnóstwo spraw.
- Okej. - Ruszajmy!
Przed nami bardzo długa droga.
Aż mnie broda swędzi, żeby zobaczyć moją miłość,
Królową Mergles.
Pływa z taką gracją, z jaką ja chodzę.
Jestem cały.
Nic mi nie jest.
Niełatwo jest odnaleźć Jaskinię Merglesów.
Niech wszyscy wezmą ze sobą mapę.
Dobry pomysł.
Nie potrzebuję mapy.
Mam dziś niezawodną intuicję.
Wezmę jedną dla nas dwojga.
Bardzo dziękuję.
Mapy zawierają rzetelne informacje.
Rozumiem, jeśli czujesz potrzebę podążania za zewnętrzną mapą.
Ja podążę za swoją wewnętrzną mapą.
- Mój ty ananasku. - Dzięki.
Księżycowa Migracja! Królowa Mergles!
Ruszajmy w drogę. Chcę zająć dobre miejsca.
Nie najlepsze, bo to samolubne.
Ale bardzo dobre.
W trzecim rzędzie, prawie idealnie w samym środku.
- Na co czekamy? Bujamy! - No tak.
Poczekajcie!
Nie mam naszyjnika z rzodkiewką,
a to rzodkiewka mi się przyśniła…
Pójdę po niego. Zaraz wrócę.
Wyjesz do księżyca?
A jak gołębie ukradły mi kanapkę, to nawet nie pisnąłeś.
Chcesz zobaczyć, co robię?
Spójrz… na… to.
Prawda? Dzisiaj, w trakcie pełni,
wyklują się żółwiki morskie, wykopią się z piasku
i poczłapią prosto do wody.
Będziemy mogli oglądać je na żywo,
bo polecimy tam dronem!
Chodź.
Pożyczyłam go, ma tryb nocny.
A kogo my tu mamy? Dwa słodziaki na dwunastej.
Kolega cię obszczekuje.
Chyba nie skojarzyłeś, że to my.
Lecimy na plażę.
Ale się cieszę!
Nie powinnam była się czepiać.
Wycie to idealny sposób na wyrażenie radości.
- Cisza! - Przepraszam!
Migracja zacznie się zaraz!
Przebierajcie dwiema łapkami na raz!
Człap, człap!
Wszyscy już nas wyprzedzili.
Oddychaj, Red. Zdążymy.
Jesteśmy spóźnieni, bo musiałaś się przebrać.
Chciałam wyglądać jak w moim śnie.
Musiałam założyć mój naszyjnik. Ładny?
- Nie. Wiesz czemu? - Czemu?
Bo jest piękny!
O rany!
Jest tak późno, a ja nawet nie jestem zmęczony.
Mapa wskazuje tę drogę.
Niby tak, ale… coś mi mówi, żeby iść tam.
Dojdziesz do zakrętasa, który nazwano „Echo Komnatą”.
Dla mnie to oznacza: „Nie, nie, nie”.
Czuję twój ból.
- Stoisz mi na stopie. - Przepraszam.
Robię to, co podpowiada mi intuicja,
a ona mi mówi, że powinnam słuchać intuicji.
Nie mogę!
Idziemy drogą, którą wskazuje mapa, czyli tą właściwą!
Jeśli przegapię Migrację,
o której marzę już od godziny, to się porządnie wścieknę!
Jak powtarza Wujek Matt: czasem trzeba pójść własną drogą.
Lepiej go do tego nie mieszaj.
Zobaczymy, kto dotrze tam pierwszy,
mapołki!
Zdążę jeszcze zobaczyć, jak Merglesy się rozgrzewają.
Ładnie tu.
Gdzie ty mnie wieziesz w środku nocy?
Jestem półprzytomny.
Zatrąb, żeby mnie rozbudzić.
Dobra, nie śpię. Co my tu robimy?
Odkryłam wodę tam, gdzie nigdy jej nie było.
A gdzie woda, tam pewnie są rzodkiewki.
Zatrzymaj się. Efekt byłby lepszy, gdybym to ja prowadził.
Jakie rzodkiewki?
Te same, z których pyłu robimy pałeczki i budujemy?
Tak, te same.
Absurd.
Nigdy tam nie rosły. Takie są fakty.
Uwielbiam fakty.
To kolejny fakt. Widzisz, jak je lubię?
Na podstawie nowych informacji wnioskuję,
że znajdziemy tam rzodkiewki.
Jeśli się mylę, ma pan u mnie gorące duzerskie przeprosiny.
GDP?
Umowa stoi.
Mogę sobie ponucić?
Super. Możesz się dołączyć.
Ale klimacik!
Mogłabym tu malować.
Mogłabym tu tańczyć.
Przenieść się tu?
Nie, poniosło mnie.
Nie wierzę, że przyjaciele mi nie uwierzyli.
Mylili się.
Właśnie. To jest właściwa droga.
Właściwa droga.
Kocham to miejsce!
Kocham!
Kocham.
Przecieram własny szlak I nie patrzę wstecz
Nareszcie czuję Że robię właściwą rzecz
Po raz pierwszy to wiem
W końcu odpowiedź znam Dokąd zmierzać mam
Nie wiem, o co chodzi przyjaciołom mym
Za przeczuciem trzeba iść jak w dym
Po raz pierwszy to wiem
W końcu odpowiedź znam
Dokąd zmierzać mam
Miejscówki – nadchodzimy!
Już niedaleko. Zbliżamy się do Niebezpiecznego Uskoku.
Niebezpieczny Uskok? Nie podoba mi się to.
To było to?
No tak.
Niebezpieczny tylko dla Duzerów.
Idziemy.
Cześć wam.
Kolejna ofiara uskoku.
- Miał pan szczęście. - W mig wróci pan do pracy.
- Kim jestem, jeśli nie buduję? - Będzie trzęsło. Ruszamy.
Co się stało?
Martwię się o Mokey.
Ona chodzi własnymi ścieżkami.
Wujek Matt o tym pisał. Może jego pocztówka poprawi ci humor?
Ty poprawiasz mi humor.
- Chyba ty. - Nie, ty.
- Nie, nie. Ty.
- Nie, ty. - No dobra.
Właśnie że ty!
Możecie się przekomarzać po drodze.
„Drogi siostrzeńcze Gobo i przyjaciele…” Ma na myśli was.
Natrafiłem na coś mrożącego krew w żyłach.
Głuptaski zmuszono do chodzenia w kółko po tak zwanym „ślizgowisku”.
I to tylko dlatego, że urodziły się z ostrzami zamiast stóp.
Biedactwa krzyczały ze strachu!
Postanowiłem je uratować.
Patrz i podziwiaj.
Przybywam z odsieczą! Nie musicie chodzić w kółko!
Sunąłem po ślizgowisku jak baletnica.
Byli mi tak wdzięczni…
że posadzili mnie w specjalnej loży.
Niestety, wtedy pojawił się ich rozgniewany ciemiężca.
Wielka, ślizgowa bestia.
Bez wahania ruszyłem stawić jej czoła.
Dosiadłem i poskromiłem tego potwora,
czym pokazałem głuptaskom, że to koniec ich terroru.
Nie trwóżcie się!
Pokochali mnie.
Na pamiątkę mojej odwagi przesyłam ci trochę ślizgowiska.
„Pamiętaj, że szczęście sprzyja tym, którzy podążają własną drogą.
Ściskam, Wujek Matt z podróży.
PS. Wiem, że za mną tęsknisz. PPS. Też bym za sobą tęsknił”.
Jestem ciekawy tego ślizgowiska.
Musieli je zgubić.
Jasne. Tak jak mówiłem, Mokey podąża własną ścieżką.
Świetnie się tu bawię,
ale nie chcę przegapić Migracji Merglesów.
Przegapić.
Właśnie, nie chcę tego.
Nie chcę tego.
Klimacik padł. Zaczynam mieć pietra.
Pietra.
Może mapa pokazywała dobrą drogę?
Hej, wiecie co?
To ja już będę zmykać.
Zmykać!
- Tylko którędy? - Którędy?
Gdy patrzę na swój szlak Nie poznaję go
Oj nie
Czy wybrałam dobrze?
- Zaczynam wątpić - O nie!
- Pewna nie jestem już - Niepewna
Niczego
Czy wybrałam dobrze? Zaczynam wątpić
Jaki masz plan?
I nie wiem, nie wiem, nie wiem Dokąd zmierzać mam
Dokąd?
- Dokąd zmierzać mam - Dokąd?
- I nie wiem - Nie wiem
Dokąd zmierzać mam
Nie!
Coś jest nie tak!
- Zgubiłam się? - Zgubiłam się.
- Stąd nie ma wyjścia. - Nie ma wyjścia.
Pomocy!
Serio? Kiedy was potrzebuję, to postanowiliście milczeć?
Okej.
Już prawie jesteśmy.
Będą jeszcze jakieś dobre miejsca?
Skończ z tymi miejscami!
Pomocy!
Chodź, Wembley.
Chyba coś słyszałem.
Skup się na oddechu.
Oddychaj.
Coś wymyślisz. Ani razu się pomyliłaś.
- Ani razu się nie pomyliłaś. - Właśnie!
Właśnie.
Ale czy na pewno?
Zignorowałam rzetelne informacje,
przez co wpakowałam się w kłopoty.
W końcu zrozumiałaś.
Jest czas na przeczucia i jest czas na fakty.
Zgadza się.
Tak bardzo chciałam mieć rację,
że nie słuchałam nikogo, kto mówił, że jest inaczej.
Tak jest!
Zgubiłam się i może już nigdy nie zobaczę przyjaciół.
Chyba że mi pomożecie.
- Jasne. - Z radością.
Zrozumiałaś swój błąd.
Pomocy!
To Mokey! Kopiemy!
Mokey? O nie!
Odsuńmy te kamienie.
Zaraz cię uratujemy!
Kopcie!
- Pomocy! - Szybko!
Od-zgubiłaś się!
Wróciliście po mnie. A ja byłam taka uparta.
Mówiliście prawdę, ale ja was nie słuchałam.
Echo zawsze przytakuje i zanim się zorientujesz, jest za późno.
- A wtedy… - Mokey.
Z chęcią o tym pogadam,
ale jak się nie pospieszymy, przegapimy Migrację!
- Racja. - Pomożemy ci.
Chwyć mnie za łapkę.
Mam nadzieję, że jesteś gotowa na gorące duzerskie przeprosiny,
bo nie ma takiej możliwości, żeby tu rosły…
Tu rosną rzodkiewki.
Wiedziałam!
Czyż nie są piękne?
Myślałem, że już nic nie zdoła mnie zaskoczyć.
Znałem wszystkie miejsca, w których rosną rzodkiewki.
Zawleczko, nauczyłaś mnie, że należy być otwartym na nowe fakty.
Należą ci się gorące duzerskie przeprosiny.
Nie musi pan przepraszać.
Przepraszam!
Dziękuję, Architekcie.
Nie ma o czym mówić.
Wszyscy już idą.
Spóźniliśmy się.
Ale odjazd! Gdzie wyście byli? Trzymałem dla was miejsca z przodu.
No nie wierzę!
Tak bardzo was przepraszam.
Już dobrze. Losu nie oszukasz.
Tak naprawdę nic nie ma znaczenia.
Przy królowej Merglesów czuję się tak, jakbym znowu miał sto lat.
Jest piękna.
Podobało wam się, młode Fraglesy?
Tylko nie mówcie, że…
- Spóźniliśmy się. - Mieliście nie mówić!
Chodźmy do domu.
Jaka szkoda. To się tak rzadko zdarza.
Coś tam bulgocze.
Patrzcie!
A to co?
Czuję, że coś wspaniałego się…
A ja znowu swoje. Pewnie nic się nie wydarzy.
Coś tam się dzieje.
Ale w naszej księdze o tym nie mówią.
Królowo, wróciłaś.
Oczywiście, że wróciłam. Pora na główną atrakcję.
I nie mówię o tobie, kochaniutki.
Łap mnie, Henchy.
Cokolwiek się wydarzy, Fraglesy tego nie widziały.
Wszyscy wracają do norek po Księżycowym Tańcu.
Tego nazwiemy Herglesem.
A to są Dergles, Fergles, Bergles
i Larry.
Czyli w trakcie Migracji Merglesów…
Rodzi się nowe pokolenie. Tak.
W poświacie Niebieskiego Księżyca
witamy nową miłość,
nowe historie, nową moc i nowe piękno.
Księżycu, księżycu magiczny
Przyzywa cię lud liczny
Przybądź, przybądź, o dostojny
Zanim zaśniesz snem spokojnym
Przybądź do nas
Niech spłynie na nas Spłynie blask
Niech spłynie na nas
Spłynie blask
Twój blask, twój blask
Nie zobaczylibyśmy tego, gdyby nie ty.
Henchy, opisz to w księdze.
Już się robi.
Ileż można! Ale tym razem sam się prosiłem.
Fakty są ważne, ale ty zauważasz więcej od nas.
Nie zatrać tego.
Dziękuję, Gobo.
I kto ma najlepsze miejsca?
Księżycu
Twój blask
Niech spłynie na nas
Spłynie twój blask
Niech spłynie na nas
Spłynie blask
Blask
Co za niezwykła noc!
Wembley?
Dzieje się coś ważnego. Obudź się.
Smakołyki przyszły.
Zrobiłam cię w balona.
Przepraszam.
Nie chciałam, żebyś przegapił narodziny żółwików.
Patrz, jak zasuwają!
Nowe pokolenie rodzi się na naszych oczach.
Słyszę was!
Napisy: Daria Okoniewska