Przetańcz troski swe
Później będziesz martwić się
Niech muzyka gra
W Skale Fraglesów
Przepracuj troski swe
Jutro znów wytańczysz się
Niech zabawa trwa
Tu Gobo. Mokey. Wembley. Boober. Red!
Juniorze!
Halo!
Moja rzodkiewka!
Przetańcz troski swe
Później będziesz martwić się
Niech muzyka gra
W Skale Fraglesów
Fraglesy powracają!
Czas na Fraglesy!
Gotowi? Raz…
dwa, trzy!
Przerwa obiadowa.
Co za strata czasu. Moglibyśmy teraz budować.
Cichaczem pracuję drugą ręką.
Ale się cieszę, Architekcie!
Więcej wody to więcej prądu i większe budowle!
Złote czasy dla Duzerów!
Zawleczko, wieża twojego projektu jest wysoka na tysiąc Duzersów!
Raczej na sto Duzersów.
Wiem.
Po prostu jestem z ciebie dumny.
Oby Fraglesy tak chętnie je zjadały, jak my budujemy.
Tak.
Ale pycha!
Gdybym miał drugą buzię, jadłbym dwie na raz.
Hej, tylko niech nikt nie zjada tej wieży.
- Dobrze. - Co się dzieje, Red?
Widzę, że rozpiera cię energia!
Wieże Duzersów są pyszne. Zjadamy je, a oni je odbudowują.
- Uzupełniamy się. - Jasne.
Ale z tamtej wieży moglibyśmy urządzić konkurs skoków do wody!
Jasne. I połamać sobie ogonki.
Daj spokój, Boober.
Mamy tyle wody, tyle nowych budowli.
Złote czasy dla Fraglesów!
Hip, hip, hip, hip, hip…
Hura! Będziemy tańczyć, ile się da
Jako asy kochamy wygibasy
Na zabawę przyszedł czas
Hip, hip hura Wiwatujmy, ile się da
Każdy się trudzi i nie marudzi
Na herbatę przyszedł czas
Hip, hip hura!
Hip, hip hura Będziemy tańczyć, ile się da
Jako asy kochamy wygibasy
Na zabawę przyszedł czas
Hip, hip, hip, hip, hura
Co to za nowa zabawa w nurkowanie?
Nazywa się…
Zaraz, a gdzie Gobo?
„Zaraz, a gdzie Gobo?” – świetna nazwa.
Nie, pytam serio. Gdzie Gobo?
No tak, zapomniałem. Poszedł do Pozaprzestrzeni
po paczkę od Wujka Matta z podróży.
Co za odważne, ważne i poważne zadanie.
Długo mu to zajmie?
Chciałabym już pograć.
Poradzisz sobie, Gobo.
Jesteś dzielny, szybki i do twarzy ci w kapeluszu.
Musisz tam tylko podbiec, zabrać paczkę od wujka
i wrócić do domu.
To nic strasznego.
Sprocket!
Pewnie, śmiej się, ale płetwy mam pierwsza klasa.
Trzeba się wystroić, idąc z wizytą do ryb.
Kto wie, co znajdziemy w tej wodzie?
No właśnie… Pasażer na gapę.
Biedaczysko.
Sprocket, uszanuj jego przestrzeń.
Cześć, kolego.
Witaj, słodziaku.
Niedługo wrócisz na plażę,
a na razie rozgość się tutaj.
Ale jak mnie uszczypniesz, to ci oddam.
Może to mój nowy podręcznik.
Zaraz. Kim jest „Gobo Fragles”?
Pewnie mieszkał tu przede mną. Później ją zwrócę.
Do dzieła.
Mam cię.
Stopy, a teraz w nogi!
Na co ty szczekasz?
Co się stało?
Co ci jest?
Nie dam rady dłużej czekać na Gobo!
- Zagrajmy już, co? - Dobrze.
Wykorzystamy tę obłędną wieżę Duzersów, żeby zagrać…
- Mam pierwszy artefakt. - Ekstra!
Wujek dołączył liścik.
- Ma piękne pismo. - Ja piórkuję!
Wybacz, tylko szybko przeczytam.
Szybkość i wujek nie idą w parze.
„Drogi Gobo…”
Rozpocząłem wędrówkę po Pozaprzestrzeni, gdzie zostałem wspaniale przyjęty.
Komitet powitalny niemądrych istot zostawił dla mnie podarunki.
Dziękuję, nie trzeba było.
Prezentów było całe mnóstwo,
ale chciałem, by pierwszy artefakt był cenny i podnosił na duchu.
Co jest?
Co się dzieje?
„…kryształowa peleryna.
To bardzo rzadki i ceniony artefakt. Ściskam, Wujek Matt z podróży”.
Co to jest?
Mamy nagrodę w konkursie!
Zwycięzca dostanie pelerynę.
W jakim konkursie? Miło, że pytacie.
Zagramy w siup, chlup i łup!
Brzmi nieźle.
Na czym polegają zasady?
Nie mogę ci powiedzieć.
Ale mogę ci pokazać!
Werble!
Najpierw robisz siup.
Potem robisz chlup.
A na końcu…
Robisz łup!
Łup!
Robisz łup!
Siup, chlup i łup!
Siup, chlup, łup!
Gobo i ja jesteśmy kapitanami drużyn.
Zaczynamy!
Przyjmuję wyzwanie!
Czy ktoś mi zaśpiewa zasady? Najszybciej uczę się z piosenek.
- Ale się cieszę! - Red, jesteśmy drużyną!
Chlupnę tak, jak jeszcze nikt nie chlupnął!
Drużyna gotowa? Do dzieła!
- Rozpoczynamy… - Przepraszam.
Wybacz, że przerywam, ale jako sędzia/medyk/ratownik
muszę przypomnieć zasady BHP.
To zajmie tylko chwilę.
Obowiązuje nas 800 zasad.
Pierwsza: każdą trzeba przeczytać dwa razy.
Zasada numer 800, podpunkt D: muszelki można zastąpić żołędziami.
To już wszystkie zasady. Mówiłem, że pójdzie szybko.
Teraz odpowiem na wasze pytania.
Nie! Gramy! Teraz.
Najpierw siup!
Potem chlup!
Jestem chlupem.
A na koniec robisz łup!
Będzie, co ma być.
Łup!
Ujdzie.
- Dobry jestem. - Drużyna Red.
Wembley i Pogey, teraz wy.
To był wspaniały chlup! Podobało ci się?
Ta wieża jest wyższa, niż się wydaje.
Spojrzałam w dół, zaryczał wiatr, a ja zanurkowałam w czeluść.
Było fantastycznie!
Jest wyższa, niż się wydaje?
Teraz twoja kolej, Wembley.
Wygramy te zawody!
- Pomogę cię. - Poczekaj.
Lubię skakać do wody z brzegu, ale…
tu jest dużo wyżej, niż myślałem.
Wiem, jest bombowo!
Dasz radę, Wembley.
Jest tylko strasznie wysoko.
I strasznie.
Potem chlup!
Tego nie było w zasadach.
Potem chlup!
No dalej, teraz twoja kolej.
Dobrze, zrobię to.
- Dobrze. - Zrobię to.
Potem chlup.
- Nie ma mowy. - Co?
Spokojnie, dasz radę.
Skacz!
Jesteś tak wysoko!
Nie chcę tego robić, Red.
Przecież wszyscy już skoczyliśmy.
To tylko siup, chlup i łup.
Musimy wygrać.
Nie ociągaj się.
Co ty robisz? Nie!
Nic mu nie jest?
Wembley? O nie.
Zmroziło go.
Zasada numer 247, zmrożeni zawodnicy muszą się zapisać.
Po to właśnie są pytania na końcu.
Już ci lepiej?
Nic ci nie jest, ale wiem, jak kochasz plastry.
To nie wina kraba. Jest krabastyczny.
Przecież mówiłam, że musisz uszanować jego przestrzeń.
Muszę odesłać paczkę Gobo Fraglesa.
Gdzie jest paczka Gobo Fraglesa?
Zabrałeś paczkę Gobo Fraglesa?
Czemu wciąż to powtarzam? Fajnie brzmi.
Może jest na dworze?
Paczka Gobo Fraglesa, Gobo Fragles
Czemu on nie chlupie?
To część zabawy? Przysnęło mi się.
Chciał być w mojej drużynie.
Jak skoczysz, to wygramy!
Słyszysz mnie?
Nie ruszaj się, jeśli możesz.
Strach go zmroził.
Z nosa zwisa mu sopel.
Pora na łup?
Nie teraz, Pogey.
Jako medyk/ratownik/miłośnik ukośników
zapewniam, że nie ma powodów do strachu/paniki.
Na zmrożenie najlepsze są jagódki-smródki.
Rosną koło Wiedźmy Ple-Ple, a ich smród w mig go odmrozi.
Ekstra!
Pójdę po nie, odmrożę go i skoczy.
Zobaczycie.
Obracam się i tupoczę
Obrót, tupnięcie i obrót
Obracam się i tupoczę dzień cały
Muszę tylko szybko przebiec przez ogród,
żeby Gorg mnie nie rozkwasił.
Łatwizna.
Juniorze!
Rozkwaś tego Fraglesa!
Już się robi!
Kręci mi się w głowie.
Tam jest!
- Koło twojej stopy. - Mojej?
Pokazuję ci palcem!
- Kręci mi się w głowie. - O rany.
Ten jest dobry.
Czytaj.
„Na górze róże, na dole fiołki,
patrz pod nogi, gdy niesiesz tobołki”.
- Głęboki. - Wspaniały.
Szmelc wysokiej klasy.
- Bardzo dobry. - Mamy gościa.
Znajdujesz się przed obliczem…
Wszystkowiedzącej…
Wiedźmy Ple-Ple.
Witaj, mała Fraglesko.
Jakiej rady ci trzeba?
Dzień dobry pani.
Przyszłam tylko po…
jagódki-smródki.
Po co ci jagódki-smródki?
Śmietniki ładniej pachną.
- Cześć. - Fujka!
No cóż… graliśmy w siup, chlup i łup…
Uwielbiam tę grę!
Kiedyś byłam mistrzynią chlupów.
- Jasna sprawa. - Się wie.
Mojego przyjaciela zmroziło!
Muszę przynieść jagódki-smródki,
żeby go odmrozić i żebyśmy wygrali. Pa!
Chwilunia.
Twój przyjaciel chce skoczyć czy to ty chcesz, żeby on skoczył?
Słuszna uwaga.
Oczywiście, że chce. Czemu miałby nie chcieć?
Przypomniał mi się wiersz, który czytałam chłopcom.
„Tak znaczy tak. Nie znaczy nie.
Jeśli nie mówię tak, to nie zgadzam się”.
Nie czytałaś nam tego wiersza.
To się nazywa improwizacja. Zawsze zaczynasz od „Tak i…”
Współpracujcie ze mną.
Dziękuję za pani wiersz,
ale muszę wracać na zawody. Pa!
Do widzenia, mała Fraglesko.
Zapamiętaj ten wiersz!
Wiedźma Ple-Ple przemówiła.
Pisze poezję, improwizuje.
A do tego potrafi chlupać. Wiedźma-orkiestra.
Och, żarty sobie stroicie.
- Jesteś ideałem. - Rumienię się.
Coś się zmieniło?
Nie.
Wciąż zmrożony.
Martwię się, bo aura mu zzieleniała.
- On jest zielony. - No tak.
Czemu Red jeszcze nie ma?
Jeszcze nie, Pogey.
- Dajcie znać! - Jasne.
Tym razem mi nie ucieknie.
Tym razem mi… Liść w kształcie liścia!
„Tak znaczy tak. Nie znaczy nie.
Jeśli nie mówię tak, to nie zgadzam się”.
Czemu mi to powiedziała?
O nie! Gorg!
Dorwałem go, tatku!
Złapałem Fraglesa!
Pozbądź się go, synu! Wrzuć go do studni!
Nie.
Nie, nie, nie! Ja nie chcę!
Nie, ja nie chcę!
No dalej, Juniorze.
- Nie! - Sorki, Fraglesie.
Brawo, synu.
A niech mnie Duzer świśnie! Ale odjazd!
Żaden odjazd.
To było okropne.
Przecież wiele razy skakałaś ze studni.
Właśnie, skakałam.
Tym razem było inaczej. Nie miałam wyboru.
Nie chciałam tego zrobić.
Tak samo jak Wembley.
- Red. - Jesteś cała?
Mam jagódki-smródki.
Dzięki, ale…
już ich nie potrzebuję.
Dobrze, bo strasznie śmierdzą!
Tygodniami będę zmywał ten smród.
Tygodniami będę zmywał ten smród!
Tak mi przykro, że cię nie słuchałam.
Wiedźma Ple-Ple powiedziała mi wiersz, którego nigdy nie zapomnę.
„Tak znaczy tak. Nie znaczy…”
Nie pamiętam, jak to szło.
Chodzi o to, że nie mogę cię do niczego zmuszać.
Wybacz mi
Nie rozumiałam
Jak czuje się ktoś Kogo strach przeszył na wskroś
Teraz już wiem, jak to jest
Gdy nikt nie słucha cię
Jakbyś nie liczył się
Ten cichy i ten głośny
Najłagodniejszy z nich
Każdy głos jest ważny
Nieważne, jak on brzmi
Lepiej go wysłuchać
Zagłuszać nie ma co
Wsłuchaj się, już czas
W głos każdego z nas
On liczy się
Odmroziłeś się!
Tak.
- Red? - Słucham?
Naprawdę nie chcę skakać.
A ja to naprawdę rozumiem!
Naprawdę?
Pamiętaj, że ty liczysz się
A kiedy zwątpisz w to
Zaśpiewaj na cały głos
Ten cichy i ten głośny
Najłagodniejszy z nich?
Tak!
Każdy głos jest ważny
Nieważne, jak on brzmi
Lepiej go wysłuchać
Zagłuszać nie ma co
Wsłuchaj się, już czas
W głos każdego z nas
Bo każdy głos tak samo ważny jest
- Czekaj! - Co?
Chcę skoczyć z niższej części wieży.
Wspaniale!
Potem robisz chlup!
A na końcu…
robisz łup!
Gdzie jest Pogey?
Pogey?
Co? O nie! Już lecę!
Łup!
Koniec zawodów.
Kto wygrał?
Zasady nic o tym nie mówią… Jestem w kropce.
Hej, Gobo…
Myślisz o tym samym co ja?
Że za rzadko noszę kapelusze?
Mam ich całą masę, ale…
Nie! Chodź tu.
Dajmy nagrodę Wembleyowi.
Nie wpadłem na to. Świetny pomysł!
Uwaga! Jako kapitanowie drużyn
jednogłośnie zdecydowaliśmy spasować,
bo zwycięzcą niezaprzeczalnie jest…
Wembley!
Co? Ja?
Tak, ty.
Wygrałeś kryształową pelerynę!
Proszę, jest twoja.
Możemy cię przytulić?
No pewnie!
Dobrze.
Kochamy cię.
- Ja was też. - Niezły chlup. Pękam z dumy.
No dobrze.
Wszędzie szukałam tej paczki, ale chyba mi się przyśniła, bo nigdzie…
No proszę.
Uszanowałeś jego przestrzeń i teraz się kumplujecie.
Przyjaźnicie?
Jestem trochę zazdrosna.
Musimy odnieść go na plażę.
Co to za smutna mina? Znałeś go trzy minuty.
Bez takich mi tu. To jest mój strój plażowy.
Chodź, piesku.
Napisy: Daria Okoniewska