Skała Fraglesów!
Każdy nowy dzień to jest zabawa
Konfetti lata wciąż z lewa i prawa
Pluskamy chętnie się, klaszcząc stopami
Bo jako Fraglesy…
Żyjemy zabawami
Jupi.
Dołącz do nas, bo dziś świętujemy
Wujka Matta w podróż wyprawiamy
- Wystroimy się - Do tańca porwiemy cię
Rzodkiewkową czapkę włóż
Hej! Didżej! W Skale nadszedł już zabawy czas
Hej! Okej!
Zapraszamy wszystkich was Miejsca jest tu w sam raz
Muzyka porwie nas
Hej! Didżej! W Skale nadszedł już zabawy czas
Ja kręcę się, wiruję i nurkuję
A ja w skupieniu co dzień medytuję
Jestem odkrywcą i hersztem drużyny
Ja wolę robić pranie.
A ja kocham przyjaciół i jarzyny!
Hej! Didżej! W Skale nadszedł już zabawy czas
Hej! Okej!
Zapraszamy wszystkich was Miejsca jest tu w sam raz
Muzyka porwie nas
Hej! Didżej! W Skale nadszedł już zabawy czas
Nadszedł już zabawy czas
Hej! Didżej! W Skale nadszedł już zabawy czas
Czadowa piosenka.
Impreza pożegnalna na całego.
Śmigando jak się patrzy.
Co to za słowo? Fajne.
- Też mi się podoba. - Śmigando? To jest…
Tak się mówi na wielką imprezę.
- Wcale nie. - Śmigando!
Nie ma takiego słowa.
- Fiku-mikando! - Tego też nie.
Tak czy siak, Wujek Matt wyrusza badać Pozaprzestrzeń.
Patrzcie.
W prezencie narysowałem mu laurkę.
Fragles wielu talentów.
No cóż…
Wolisz tę serpentynę czy tę?
Ta ma w sobie to coś.
- I niecoś. - Tak.
- Ta krótka jest pocieszna. - Tak.
A ta długa ładna i figlarna.
Krótka?
Długa?
- Krótka? Długa? - O nie, on wembluje.
Szybko, odwróćmy go.
Hej, Wembley.
Posłuchaj mnie. Weź głęboki wdech.
Światło, dźwięk, uczucie.
I głęboki wydech.
Przestrzeń, pustka, odrodzenie.
- Lepiej? - Tak! Dzięki.
I po krzyku.
- Już ci lepiej? - Dzięki, pomogło.
Ponieważ Wujek aż prosi się o kłopoty,
przygotowałem mu zestaw ratunkowy.
Niebieska na plamy, pomarańczowa na smugi.
Na trudne plamy pomoże żółta i przetarcie szczotką.
Czyli to zestaw do prania?
Zwał jak zwał.
Hej, przyjaciele!
Matt aż padnie z wrażenia,
kiedy zobaczy mój wyjątkowy, grożący pluskiem skok do wody.
Będzie śruba.
Kulka.
Salto.
- I palto! - Brzmi ekstra!
Ale świetne śmigando.
To nie jest słowo.
A to co?
Wujek Matt!
Tak, to ja. Brawo, od razu mnie rozpoznałeś.
Kto to tu położył?
Pan.
Wiedziałem, co robię. Dziękuję, Pogey.
Wujku, chcesz zobaczyć zdumiewastyczny skok do wody?
Oczywiście. Nie spuszczę z ciebie oka.
Dobra, zaczynam.
- Trzy… - Gobo.
- Dwa… - Chodź ze mną.
- Jeden… - Chodź.
Nie powiedziałem ci o kilku rzeczach.
Ale… No dobra.
Cieszyłam się na ten skok, ale mogę poczekać.
Tak sobie chodzimy i rozmawiamy.
Niektórzy chodzą, inni rozmawiają.
A ja? Potrafię i to, i to.
Nic mi nie jest.
Chcę ci coś pokazać.
Przygotuj się, bo zaraz zobaczysz coś…
imponującego.
Spójrz!
- Niezwykłe. - Tak.
Wygląda na dziurę, ale zakładam, że to coś więcej,
- bo jesteś przejęty. - Tak.
To, mój drogi Gobo, jest przejście do Pozaprzestrzeni.
Naprawdę?
Czyli to jest Pozaprzestrzeń?
Gobo.
Spójrz na mnie.
- Patrzę. - Spójrz na mnie.
- Spójrz mi w oczy. - Przecież patrzę.
Muszę wiedzieć, że mnie słuchasz.
Nie wiem, jak miałbym patrzeć bardziej.
Może tryk-noski?
Okej.
Tryk.
Wyrusz ze mną do Pozaprzestrzeni.
Żartujesz!
Jestem odkrywcą, a nie kawalarzem.
Co ty na to?
Nie ma bardziej pracowitego,
lojalnego i odważnego Fraglesa…
Niektórzy są wystraszeni myślą o Pozaprzestrzeni.
Zrymowałem.
Hej, Sprocket.
Co tam znalazłeś, piesku?
Wielka dziura na samym środku ściany.
Właściciel nawet jej nie zakrył.
Ale taki ma się budżet świeżo po studiach.
Dokonamy tu wielkich odkryć. Czuję to.
Pewnego dnia pojawi się tu tablica pamiątkowa:
„Tutaj Doktorka napisała doktorat o ekosystemach i ratowała oceany,
zyskując miano »doktorka Doktorka«”.
Czy coś takiego.
Pomyślimy jeszcze.
Chce ci się pić?
To tylko drobna usterka.
Stare rury, wielka dziura, delikatny zapaszek kutra.
Spokojnie, kolego.
Tam na pewno nie dzieje się nic fascynującego.
Fascynujące!
Muszę w końcu skoczyć!
Wujek na pewno by chciał, żebym zabawiła jego gości!
Gotowi?
Ja jestem gotowy! Cześć, Red!
Co chwilę się dziś witamy, Pogey, ale dobrze – cześć.
Cześć!
Proszę o ciszę.
- Cicho. - Pełna koncentracja.
Ciało jest maszyną.
Znam to!
Trzy, dwa, jeden…
Pozaprzestrzeń!
Przejście, straszny, włochaty potwór!
O nie!
Nic ci nie jest?
Nie.
Przepraszam, że rozwaliłam wam budowle.
Mamy plaskacza piątej klasy.
Plaskacz piątej klasy.
Mamy PPK. To poważna sprawa.
Co robimy, Zawleczko?
Musimy brać się do pracy i zbudować wszystko od nowa.
Do pracy i zbudować wszystko od nowa.
Tak!
Do pracy i zbudować od nowa.
Brać się do pracy i zbudować wszystko od nowa.
Grać się na tacy i parkować szybko, bo krowa?
Grać się na tacy i parkować szybko, bo krowa.
Jaka znowu krowa?
- Gobo. - Co?
Zepsułeś mój skok. Obyś miał dobry powód.
Wielka bestia próbowała mnie pożreć.
No tak, to dobry powód.
Tu jesteś!
Jesteś najlepszym siostrzeńcem, jakiego legendarny wuj mógłby mieć.
Jednakże…
po twojej reakcji zrozumiałem, że Pozaprzestrzeń nie jest dla każdego.
Słucham?
Jako jedyny potrafię się z nią zmierzyć, więc pójdę tam sam.
Tylko ja i moje buty.
Dziękuję pani.
Zauważcie, że nie mam nawet…
mojego niezawodnego plecaka.
Co się z nim stało?
Bardzo dobre pytanie.
Pewnego dnia
badałem niezwykle niebezpieczną Szczelinę Samotności.
Zwykłe Fraglesy by się bały, ale nie ja.
Ja świetnie się bawiłem.
Niestety w trakcie zabawy posiałem gdzieś swój plecak.
Podjąłem przemyślaną decyzję
i spokojnie opuściłem szczelinę bez niego.
Mógłbym po niego wrócić, ale wiecie, co mówią:
odkrywca nigdy nie wraca.
Kto tak mówi?
Prawie wszyscy, Red.
A teraz, jeśli pozwolisz,
przygotuję się do samotnej wyprawy.
- Miła pani. - Ale wujku…
Jest tutaj.
Wszystko dobrze?
Tak. Jak mogłem tak spanikować na oczach Wujka Matta?
Przecież jestem dzielny.
Tylko chwilowo się wystraszyłem,
bo zobaczyłem najbardziej przerażającą bestię świata.
Kto jest moim słodkim herbatniczkiem?
Gdybym tylko mógł udowodnić wujkowi, że nadaję się na odkrywcę.
Zawsze możesz iść do niesamowicie niebezpiecznej
Szczeliny Samotności i odnaleźć jego plecak.
Wtedy byś mu pokazał.
Łatwizna!
Jesteś genialna!
Tak zrobię.
Wtedy zrozumie, że jestem dzielny.
Chwilunia, ja tylko żartowałam.
Nie mówiłam na poważnie.
To bardzo groźna szczelina.
Wybij to sobie z głowy!
Ani mi się śni.
Ile spakować czapek?
- Co robimy? - Chodźcie tutaj.
Musimy przekonać Gobo, żeby nas ze sobą zabrał.
Uparł się, żeby wykazać się odwagą,
więc musimy użyć podstępu.
Róbcie to, co ja.
Nie tak dosłownie!
Wróciliśmy!
Skąd? Szeptaliście coś w kącie.
Czy to nie byłoby bardzo odważne,
gdybyś zabrał ze sobą mniej dzielnych odkrywców?
Wykazałbyś się podwójną odwagą.
- Potrójną. - Poczwórniastą.
To nie słowo.
Macie rację. To byłaby najodważniejsza rzecz.
Uwaga, wszyscy.
Ruszamy w trasę po przygód masę!
Fragles nie czuje, jak mu się rymuje. W drogę!
Ruszamy!
Przygodo, nadchodzimy!
Najpierw do ogrodu Gorgów.
Żebym miał jasność. Mówimy o tych Gorgach,
które chcą nas rozkwasić?
Nie boicie się?
Ruszajmy!
Nie!
Ktoś tu zgrywa luzaków.
Czemu Gorgi nas nie lubią?
Fraglesy są super.
Fraglesy są okropne.
Nie ma czegoś takiego jak dobry Fragles.
Kradną nasze rzodkiewki.
Jak tylko zobaczysz Fraglesa,
musisz go rozkwasić.
Juniorze!
Rozkwaś Fraglesy!
Wypatruj Fraglesów i nie daj się rozproszyć
Wypatruj…
Świelotek.
Dokąd lecisz? Wracaj.
Chodźcie.
No dokąd lecisz? Wracaj!
To nasza szansa.
Ja pójdę pierwszy.
Ostrożnie.
Te liście narobią hałasu.
Doceniam troskę, ale to ja prowadzę tę wyprawę, więc…
- O rany. - Fraglesy!
- Chodu!
Dopadnę was!
Jestem makaronem.
Gdzie on jest?
- Szybko! - Co się z nim stało?
O nie!
Nie!
Świelotek wrócił.
- Na górę! - Ruchy!
Uwaga!
To jakiś śmietnik?
Wypraszam sobie. Nie jestem żadnym śmietnikiem.
Stanęliście przed obliczem…
Wszystkowiedzącej…
Wiedźmy Ple-Ple.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Nie wiem, czy jesteśmy godni, wasza śmieciowość.
Powiedziałaś „godni” czy „głodni”?
Jak jesteście głodni, chłopcy dadzą wam sera.
No wiesz co, Ple-Ple?
Spleśniały to mój ulubiony.
- Częstujcie się. - Dziękujemy.
- Dopiero co jadłam. - Po drodze schrupałem rzodkiewkę.
- Ja się poczęstuję. - Proszę.
Dziękuję.
Wiecie co… Zostawię go sobie na później.
Wiedźmo Ple-Ple, to prawdziwy zaszczyt.
Jesteś tak niezwykła i mądra. Cenię każdą wspólnie spędzoną chwilę.
- Musimy lecieć. - Tak szybko?
- Zupa ci wykipi? - Gdyby tylko.
Muszę zaprowadzić przyjaciół do Szczeliny Samotności.
Do tej szczeliny?
Jest naszym dzielnym przewodnikiem.
- Groźna. - Upiorna.
- Straszna. - Spleśniała.
Co nie? Muszę odnaleźć plecak Wujka Matta z podróży,
by udowodnić swoją odwagę odkrywcy.
Namyśla się.
Wybaczcie, jest tak sucho, że czuję się łatwopalna.
A czemu w ogóle chcesz być odkrywcą?
No… żeby być dzielnym.
Chcesz udowodnić, że jesteś wystarczająco dzielny na odkrywcę,
żeby udowodnić, że jesteś dzielny?
No… no… tak!
Wiesz, co myślę?
Myślę, że musisz poszperać nieco głębiej.
Wiedźma Ple-Ple przemówiła.
Cóż za mądre słowa! Poszperać nieco głębiej.
- Weźmy głęboki wdech. - Lecimy.
I zastanówmy nad tym, co właśnie…
Idąc wprost przed siebie Patrzę w każdy kąt
I całymi dniami Przemierzam wielki, wolny ląd
Chodźcie wszyscy!
Chcę tylko się dowiedzieć Jak działa ten świat
Wędrować wciąż I z przygodą być za pan brat
Przed tobą jedna droga Sprawdzasz, czy ci się podoba
Badasz jeszcze drugą Czy nie będzie twoją zgubą
Trzecia to nie lada gratka Choć nie pójdzie ci jak z płatka
Tylko własną drogą dotrę do domu
Wembley!
Przed tobą jedna droga Sprawdzasz, czy ci się podoba
Badasz jeszcze drugą Czy nie będzie twoją zgubą
Trzecia to nie lada gratka Choć nie pójdzie ci jak z płatka
Tylko własną drogą dotrę do domu
Gobo, to chyba tutaj.
Znasz tych gości?
Sprawdźmy.
To tutaj!
To Szczelina.
Udało ci się, bracie!
Nie skandujemy? Może później.
Tam! Plecak wujka wisi na tej chybotliwej skale!
„Chybotliwa skała”. To tutaj!
Ostrożnie, może się przechylić w tę stronę.
Albo w drugą. Albo w trzecią!
Tu cię mam.
Już prawie.
Prawie go mam.
- Nic mi nie jest. - Czekaj!
O nie!
O nie! Schowajcie się!
Uwielbiam odkrywać, ale nie tak!
Złapię cię!
Ten dzień schodzi na psy.
Szanuję to. Nie ma się co oszukiwać.
Jak mogłem być tak bezmyślny?
Przeze mnie tu utknęliśmy, może nawet na zawsze.
Albo i dłużej.
Byłem tak zajęty udowadnianiem, że jestem dzielny, że was nie słuchałem.
Wiedźma Ple-Ple miała rację. Muszę poszperać głębiej.
Tak, głębiej! Weźcie głęboki wdech.
Poczujcie, jak rozchodzi się po ciele.
Może chodziło jej o to, żeby naprawdę poszperać głębiej.
Hej, chyba coś widzę.
Pomóż mi, Wembley.
Chyba coś słyszę. Dalej.
- Jeszcze trochę. - Nie podoba mi się to.
Czy to…
Woda!
Zróbcie coś z tym!
Jestem wodą, a woda jest mną.
Niech to się skończy!
- Jesteśmy w domu! - O rany.
Gdzie jest Red?
Śruba, kulka, salto
i palto!
Patrzcie, ile wody!
Woda!
Moje grządki! Biegnę zobaczyć moje grządki!
Tak! Więcej wody do podlewania!
Więcej wody to więcej rzodkiewek!
Spójrzcie na tę wodę.
Mamy teraz całe mnóstwo prądu!
Wiesz, co to oznacza?
Możemy budować bez ograniczeń!
To historyczna chwila!
Uczcijmy ją czterema sekundami wiwatów.
- Wystarczy. Do roboty. - Do roboty.
- Dzięki.
Nie za długo?
Ani trochę.
- Ale frajda. - Jestem wykończony.
Nie obyło się bez usterek,
ale teraz pójdzie już gładko.
Chcesz pić?
Myślę, że będzie nam tu dobrze.
Jesteś mądry. Podziwiany. Przystojny.
- Odważny. - Wujku Matcie.
O, mamuńciu!
Młody Gobo i przyjaciele.
Właśnie się… rozciągałem.
- Co tu robicie? - Chcieliśmy ci to dać.
Znaleźliście mój plecak? Jestem pełen podziwu.
Szczelina to nie miejsce dla amatorów.
Zbyt pośpiesznie zrezygnowałem z twojego towarzystwa.
Może jednak wyruszysz ze mną?
Chciałem udowodnić, że jestem dzielnym odkrywcą.
Ale tu nie chodzi o udowadnianie czegoś.
Tylko o odkrywanie nowych rzeczy, które mogą pomóc innym.
Zrozumiałem to dzięki przyjaciołom.
Przykro mi, wujku.
Nie mogę wyruszyć z tobą.
Mamy jeszcze sporo do odkrycia tutaj.
Jasne.
Skoro tu zostajesz, to mam pomysł.
Będę przysyłał artefakty na adres tego przejścia.
- Dasz radę je odbierać? - Nie.
Ja nie dam rady.
Ale my damy radę.
Daliśmy sobie radę w Szczelinie, to damy radę i tutaj.
Pomóżcie mi!
Niech ktoś inny niż ja coś zrobi!
Smacznych śmieci, bestio!
Wiesz co, Gobo?
To bardzo miłe, że chcesz tu przychodzić z nami.
Tak.
Ale to ty powinieneś odbierać te paczki.
- Właśnie. - To twój wujek.
Jesteś jego siostrzeńcem, to wyjątkowa więź.
Tak.
No dobrze. Bezpiecznej podróży, wujku.
Żegnaj, Gobo.
Tryk-noski?
Nie mieliśmy pojęcia, że za Szczeliną jest woda,
która popłynie do sali głównej.
Tak.
Ciekawe, co jeszcze się tu kryje?
Jak łączą się te tunele?
Przetańcz troski swe Jutro będziesz martwić się
Niech muzyka gra W Skale Fraglesów
Przepracuj troski swe Jutro znów wytańczysz się
Niech zabawa trwa
Gobo. Mokey. Wembley. Boober. Red!
Juniorze!
Halo!
Moja rzodkiewka!
Przetańcz troski swe Jutro będziesz martwić się
Niech muzyka gra
W Skale Fraglesów
Fraglesy powracają!
W Skale Fraglesów.
Napisy: Daria Okoniewska