Leg haar op de bank. -Het gaat wel.
Anne, zoek papa. -Het is gewoon een flinke verkoudheid.
Ze komen zo, lieverd.
Wat is er aan de hand, lieverd? -Niets.
Er is iets aan de hand.
Hoe heb je het geschreven?
Hoe heb je Wuthering Heights geschreven?
Ik pakte mijn pen en begon te schrijven.
Er is nog iets.
Iets dat je voor me verbergt.
Waarom kan je niet geloven dat je zus iets waardevols kan schrijven?
Het is een smerig boek.
Het is vooringenomen en smerig en vol met egoïstische mensen.
Goed zo.
Er is iets.
Kapitein Sneaky.
Kapitein...
De soldaten wachten op uw bevel.
Dank u, kapitein.
Kapitein?
Ja, mevrouw?
Ik heb nagedacht over wat u zei, sir.
Waarover, mevrouw?
U bent...
aantoonbaar belangrijk voor dit koninkrijk, sir.
Dank u, mevrouw. Wat ik daarmee bedoel, is...
dat u voor mij belangrijker bent dan wie dan ook.
En...
Ze is er.
Ik neem verlof op, kapitein.
Charlotte. Je bent terug. -Anna.
Vader. -Welkom thuis.
Oh, Branwell.
Charlotte, meisje, we hebben je gemist. -Ik heb jullie allemaal gemist.
Gefeliciteerd, jongedame.
Ze willen dat ik na mijn studie docent word.
Fantastisch. -Geweldig, Charlotte.
Ik had niets anders verwacht. Ik ben heel trots.
Ik wou dat ik ging. -Eerst Emily.
Waar is dat meisje? -Aan het dagdromen zeker.
Daar is ze. Daar is mijn losbol.
Charlotte kan leraar worden na haar studie.
Waar was je, Emily Jane?
Frans leren, papa.
Kom je tante helpen. Je zus zal wel honger hebben.
Heel blij om haar te zien.
Ben jij dat?
Ja, ik ben het. -Je ziet er anders uit.
Ik ben gewoon dezelfde.
Kom hier.
Ze reisden op de vleugels van de draak naar Kapitein Sneaky.
Kapitein Sneaky?
Het is maar voor de lol.
Ik schrijf ook andere dingen. Wij allebei, Anne en ik.
Serieuze dingen.
Wat heb jij geschreven? -Ik heb geen tijd gehad.
Maar je moet schrijven.
Wil je weer naar school?
Ze willen je graag zien.
Zijn vrienden buiten de familie leuk?
Natuurlijk.
Je hebt aan je Frans gewerkt, Oui? -Oui.
Hoe gaat het daarmee?
Is het niet meer zo moeilijk?
Ik ben er veel beter in geworden,
maar lastige zelfstandige naamwoorden vervoegen vind ik wel een beetje moeilijk.
Zelfstandige naamwoorden?
Werkwoorden. Ik bedoel werkwoorden.
Ik heb Le Misanthrope van Molière gelezen. -Prachtig, hè?
Ik vond zijn achterste vreselijk.
Wat?
Je zei: zijn achterste. -Wat?
Ik bedoelde het einde. Het einde van het boek.
Dat snap ik.
Kapitein Sneaky moet voor zonsopgang terug zijn.
Esmeralda wacht op hem, weet je nog? Hij moet door de woestijn en...
Je moet niet zo praten.
Hoe? -Op school.
Dat doe je toch niet, Emily Jane?
Het is maar een verhaal. -Je trekt de aandacht.
Het is vreemd.
...En van de toorn van het land, want de grote dag van Zijn toorn is gekomen.
Wie zal dat kunnen verdragen?
Amen. -Amen.
En nu, broeders, is het mijn taak om u nu voor te stellen aan...
onze nieuwe predikant Mr William Weightman.
Hij gaat me bijstaan in de strijd tegen de zonde.
Ik wil Mr Weightman vragen, die aan Oxford afgestudeerd is,
een paar woorden tot ons te richten.
Dank u, dominee Brontë, voor uw vriendelijke woorden.
Broeders, mijn hele reis hierheen heeft het geregend.
Het regende en regende...
en het regende maar en ik dacht:
waar ben ik in godsnaam beland?
Terwijl het bleef regenen, dacht ik na over wat ik zou zeggen...
tegen mijn nieuwe, enigszins klamme parochie.
En het kwam bij me op om over de regen te praten.
Omdat meestal vind ik het wel leuk.
Om erin te lopen...
Om het te voelen en te ruiken.
Vooral als je 's nachts wakker ligt en ernaar luistert.
Daar kan niets tegen op.
En vaak, als...
ik 's nachts in mijn bed naar de regen luister, lig ik over iets te piekeren.
Als ik me voorstel...
dat alle mensen van Howarth...
precies op dat moment ook in hun bed liggen.
En zij ook naar de regen luisteren en ook...
eenzaam, verdrietig en bang zijn.
Dan voel ik me opeens niet meer alleen.
God zit in de regen.
En God zit in ons.
Hoe kunnen we alleen zijn...
als we allemaal samen naar de regen luisteren.
Laten we bidden.
Er is alleen nog brood.
Heb je hem gehoord? -Weightman?
Was hij niet... -onuitstaanbaar.
Heb je dominee Miller gehoord? -Zingeving in een notendop.
En Weightman? -Hij was wel goed.
Wat hij zegt is zo poëtisch.
Zo waar. -Dat kan iedereen.
Ik wil weten of hij echt... -Echt wat?
Een leeg bord.
We zijn niet aan elkaar voorgesteld. Mr William Weightman.
Spreekt iemand van jullie Engels?
Ik. Ik bedoel..
Dit zijn Emily, Anne en Charlotte.
Ik ben Charlotte.
God zegene jullie.
Uw preek was erg... -Was het overdreven?
Halverwege dacht ik: ik wilde welsprekender zijn.
Maar als je daar staat...
De natuur is altijd een inspiratiebron. -Dat was prachtig.
Dank je.
Hoewel Jupiter niet erg...
in is voor grapjes. -De regen was een goede keuze.
Dank je.
Ik vraag me wel af hoe God zich in de regen perst?
Wordt hij niet nat?
Nee toch, geesteswetenschappen?
Poëzie, schilderkunst, muziek. -Precies...
Daar drijft onze samenleving op in plaats van dat het ons vernietigt, dominee.
Daar zijn ze.
Ik kom thuis en mijn arme vader is overlopen door de hele kerk van Yorkshire.
En geen pot thee te zien.
Mijn zussen houden de nieuwe predikant in de keuken vast.
Branwell Brontë. Aangenaam. -William Weightman.
Jullie broer is toegelaten tot de Koninklijke kunstacademie.
Gefeliciteerd. -Dank je. Dank je.
Dat is geweldig. -Goed gedaan.
Ze vraagt of er in de lente een vriendin mag komen logeren.
Een vriendin? Hier? -Van school.
Branwell naar de kunstacademie. Niet te geloven.
Papa vindt een logé vast niet goed.
Je weet hoe hij is.
Je wordt een hele goede leraar.
Naar bed. -We komen eraan.
Kapitein Sneaky vanavond, hè?
We moeten maar even stoppen met onze verhalen.
Wat zeg je?
Charlotte vindt het kinderverhaaltjes.
Ze hoeft het niet te weten.
We kunnen naar beneden sluipen... -We zijn geen kinderen meer.
Ik speel die spelletjes graag met je...
en schrijf die verhalen graag, maar...
Maar wat?
Soms denk ik dat je er echt in gelooft...
Kom op. Ze wacht op ons.
Mis je mama wel eens?
Daar zouden we niet over praten.
Droom je van haar?
Ik droom helemaal niet.
Zonde van een goede nachtrust.
Bovendien..
Moeten we niet in het verleden blijven hangen.
We moeten naar de toekomst kijken.
Ik hoorde dat je bij je zus gaat studeren, Miss Emily.
Dat is mooi.
Alsjeblieft.
Dank u.
Weet heel Howarth dat ik daarheen ga? -Is er een brief van Ellen?
En dit.
Van Mr Weightman.
Voor ieder van ons.
Een valentijnskaart. In het Frans.
Kijk, een klein zakje zaden.
Rozenzaden. -Is hij Mr Weightman hier?
Hij is naar Keith. Ms Bateman is overleden.
O, wat lief.
Kijk.
...Gaat naar Howarth. -Is dat zo?
Dat weet je toch.
Dat is heel aardig om te zeggen, Ms Brontë.
Het is de waarheid.
En ik spreek altijd de waarheid.
Ik blijf in mijn slaapkamer tot Ellen weggaat.
Drie dagen? -Je weet hoe ik ben.
Dat wordt opgevat als onbeleefd en vreemd...
Je kunt zeggen dat ik weg ben.
Dat is idioot. -Ik ga het niet doen.
Je weet dat ik niet graag nieuwe mensen ontmoet.
Hoe kan je nou leven als...
Hij geeft niet om je.
Pardon? -De nieuwe predikant.
Weightman. -Neem dat terug.
Hij is niet te vertrouwen. -Hij is een goede vriend.
Wacht maar af.
Geef me haar hand. -Alstublieft, Mr Weightman.
We redden het wel. -Haal diep adem, Ms Nussey.
Mr Weightman, echt... -Het is prima zo. Ik heb 'r.
Kan ik? -Doe een stap terug...
Gebruik mijn knie. -Een zetje?
Niet duwen.
Laat haar hand los en gebruik mijn knie...
Ik ga springen...
Goed gedaan. -Dank u.
Dank u.
Wat hebt u kleine handen, Ms Nussey. -Dank u, Mr Weightman.
Mijn moeder kan handschoenen van een vierjarige aan, zeggen ze.
Volgens mij gaat het regenen. -Zo is het makkelijker.
Gaat het regenen, Mr Weightman? -Dat duurt nog wel even.
Sorry.
Had je moeite om over die muur te klimmen?
Ik voelde net een druppel.
Ik ook. -Wij ook.
Nee, nog niet.
Laten we onder die boom schuilen.
Deze boom helpt niet.
Dit werkt helemaal niet.
We gaan ervoor, soldaten.
Aanvallen.
Kom op, Charlotte. Ten aanval.
Sorry.
Ze houden niet van regen.
Het gevoel ervan. -Het geluid ervan.
De geur ervan.
Vanaf nu noemen we hem Ms Celia Amelia.
Ik ben een domkop.
Liever dom dan helemaal niet te leven.
Je bent een schande voor ons.
Weet je hoe ze je in het dorp noemen? -Hou op, Charlotte.
Ze noemen je "de rare". Dat ben je ook.
Moeder zou zich schamen.
Als ik thuiskom, zie ik hoe je wordt.
Ik laat me niet meeslepen.
Ik ga iets van mijn leven maken.
Alstublieft vertel. -Deel het met ons.
Oké, goed.
Dat doet hij altijd. -O ja?
Daar gaan we. -Dit is een goed verhaal.
Dit masker... Je mag het doorgeven als je wilt.
...werd op onze trouwdag aan mijn dierbare overleden vrouw gegeven.
Er zat geen kaartje bij.
Dus weten we niet wie dit mysterieuze cadeau gegeven heeft.
Toen ontdekten we dat tante Branwell het in een dronken bui gekocht had...
Branwell, stout kind. Dat is niet waar.
Mijn kinderen hebben er lang mee gespeeld, Mr Weightman.
Ze deden alsof ze magische krachten kregen...
die hen in personages van Shakespeare en de Bijbel veranderden.
Al dacht ik toen dat...
dat in de ogen van God misschien niet helemaal gepast was.
Als christen en kerkelijke kan ik dit niet goedkeuren.
Mr Weightman, het is gewoon een beetje lol.
Mijn vriend, kom hier.
Niets kan mij overtuigen. Niets.
Hou je van cake?
Pardon, meneer?
Sorry, juffrouw,
maar vindt u cake lekker?
Ja.
Houdt u zoveel van cake dat iedereen het van u moet eten?
Laten we allemaal taart eten. -Ben je Marie-Antoinette?
Uitstekend, Ms Brontë.
Zo raken we je aan het toneel kwijt.
Die eer valt jou dan ook ten deel.
Zullen we stoppen? -Emily is nog niet geweest.
Kom op, Em, de laatste.
Iedereen was aan de beurt. -Ik wil niet.
Als ze niet wil, dan wordt het niks.
Geef aan mij.
Weet je wie... -Ja, geef hier.
Wacht tot er iemand in je opkomt.
Wie ben jij? -Nog steeds mezelf.
In godsnaam. -Het wordt laat.
Alsjeblieft.
Het maakt niet uit wie. -Ze is te verlegen.
Ze hoeft niet. -Ze is niet verlegen.
Iedereen is geweest. -Ja, maar...
Het is niet aan u, Mr Weightman. -Het is niet aan u...
Kinderen.
Wie ben jij?
Ik kan niet lang blijven. -Waar kom je vandaan?
Uit het duister. -Kijk eens aan.
Het is heel koud buiten. Ik ben blij om bij jullie te zijn.
Waar kom je vandaan?
Ik ben bang dat het jullie afschrikt.
Waarom?
Weten jullie niet wie ik ben?
Wie ben je?
Ik woonde hier niet lang geleden en ken jullie allemaal.
Ik kijk via het masker van Emily. Ik zie Charlotte.
En Branwell en Anne.
Jullie zien er prachtig uit, mijn engelen.
Wie ben jij?
Ken je me niet, kind?
Moeder.
Hou op, Emily. -Hou op, alsjeblieft.
Hou op, alsjeblieft. -Wees niet bang.
Ik heb lang gewacht om jullie te zien.
Moeder. -Wat kunnen we doen?
Ik maak me erg zorgen. -We missen je erg, we willen goed zijn.
Branwell. -Moeder.
Hou je rustig, kind. Blijf met beide benen op de grond.
Ja, moeder. -Moeder.
Lieverd, het gaat goed. Ik voel je nu.
Moedertje, waar ben je? Ik heb zo veel tegen je te zeggen.
Moeder, ik probeer goed te zijn. -En Emily..
Zeg tegen Emily dat ik het voel als ze eenzaam is. Ze wil dat het anders is.
Ze zijn er.
Wie zijn er? -Ze komen me weer halen.
Ik waarschuw jullie. Het masker is geen vriend. Het masker maakt je kapot.
Elke nacht huil ik dat mijn kinderen, dat iemand het masker zal dragen.
Ze kunnen geen adem halen.
Ze komen eraan. -Zet het masker af.
Ik wil ze zien.
Alsjeblieft, kinderen, laat me gaan.
Mama.
Haal het masker van haar af. -Ik wil ze zien.
Mama. -Mama.
Kom terug. -Hoe durf je, Ms Brontë? Hoe durf je?
We houden van je, mama. -Kom terug.
Kom terug.
Kom alsjeblieft terug.
We houden heel veel van je... -Wat is er gebeurd?
Wat is er gebeurd?
Alstublieft, stil staan.
Dag, schat.
Dank u. -En veel succes.
We verwachten veel van je.
Ik kan niet alles in mijn penseel kwijt.
Mijn visioenen zijn te groot om een schilderij te vullen.
In woorden, papa,
zal ik mijn roeping vinden.
Maar het geld?
Anne gaat morgenochtend met Charlotte naar school.
Rust uit, we beslissen morgen hoe verder.
Ik zal het beter doen en beter worden.
Als ik weg ben, moet je..
Een manier vinden om jezelf nuttig te maken.
Voor papa, voor de familie.
Ik weet dat het leven moeilijk voor je is,
maar probeer niet tot last te zijn, Emily Jane.
Dat moet je koste wat het kost vermijden.
Kom op. -Wat is er?
Kleed je aan. We gaan uit.
Adem die frisse lucht in. Heb je je ooit zo vol leven gevoeld?
Ik was bijna gestorven in een gevecht.
Een gevecht? -Ik lag op de grond.
Iemand schopte me in mijn maag. Ik voelde het tot in mijn ruggengraat.
En toen, niets.
Zullen we gaan zitten?
Toen realiseerde ik me wat ik wilde.
Als een lampje dat ging branden. Dit heeft mijn ogen geopend.
Wie was ik vroeger? Wie was ik?
Ik weet het niet.
Alles goed?
Wat wil jij doen?
Met je leven.
Ik weet het niet. -Dat is niet goed, hè?
Ik moet schrijven. -Schrijven?
Waar moet ik volgens jou over schrijven? -Waarover?
Ik begin met mijn eigen leven. De gewone dingen.
En maak het bijzonder.
Maar waarom?
Volgens Shelley geeft God elke kunstenaar meerdere dingen.
Goed, slecht, mooi en lelijk.
Daar zit een idee achter.
Een reden.
Ik had leraar moeten worden.
Net als Charlotte.
Dat zou papa graag gewild hebben.
Wat vind jij? -Pardon?
Wat vind je zelf?
Ik heb nooit leraar willen worden.
Ik deed het omdat ik dacht dat papa dan...
net zoveel van mij zou houden als van Charlotte.
Is er iets mis met mij, broer?
Charlotte zegt dat iedereen me "de rare" noemen.
Ben ik raar?
Iedereen is raar als je lang genoeg kijkt.
Charlotte heeft altijd gelijk.
Wat bedoel je?
Ze is de belichaming van het leugen.
Dat weet je toch wel?
Ze wil alleen maar vaders liefde.
Dus heeft ze haar verhalen, dromen en magie weggestopt.
Zeg dat niet. -Waarom niet?
Ze is onze zus.
We moeten haar lief hebben en koesteren. -Denk je dat ze jou lief heeft?
Wie je echt bent?
Kan ik schrijver worden?
Misschien.
Je zou me eerst iets moeten laten lezen.
Ik heb veel verhalen.
Zullen we teruggaan?
Wat is dat?
Mijn credo.
Laat tante B het niet zien. -Dat kan me niet schelen.
"Vrijheid van denken."
Je moet het niet zeggen, maar schreeuwen.
Vrijheid van denken. -Wat doe je?
Nu jij. -Dat is raar.
Ik ben bloedserieus. Kom op.
Misschien hoort iemand ons.
Dat zou kunnen.
Vrijheid van denken.
Doe het nou.
Vrijheid van denken. -Slappe poging.
Vrijheid van denken. Kom op, geloof erin.
Vrijheid van denken. -Kom op, harder.
Vrijheid van denken.
Emily Jane, dominee Miller is net in de pastorie van zijn stoel gevallen.
Heel goed. Vrijheid van denken.
Het was heel goed uitgevoerd. -Uitgevoerd?
Mr Weightman zal je bijles Frans geven.
Je begint vanochtend.
Dank u, vader.
Laten we de eerste lessen Frans praten...
zodat ik je niveau kan vaststellen.
Ben je het daarmee eens?
Ja.
Mooi.
Wat vond je van de preek vandaag?
Ik vond de preek vandaag...
erg interessant.
Heel goed. In welk opzicht?
Het was erg uitdagend.
Kan je dat nader toelichten?
Geloven. -Geloven.
Gelooft u dat alles echt?
Wat precies?
Om Gods wet te volgen.
Ja, natuurlijk. -Blindelings?
Blindelings. -Blindelings.
Ja, natuurlijk.
Daarom heet het blind vertrouwen.
Als God niet zou willen dat we denken, had hij ons geen brein gegeven.
Waarom accepteerde je het woord voor "blindelings" zonder het op te zoeken.
Ik begrijp het niet. -Je geloofde me op mijn woord.
Ik had iets kunnen verzinnen.
Hebt u dat gedaan?
Ik was ongeduldig. -Dat denk ik niet.
Je weet dat ik rechtschapen ben. -Ik weet niet of...
Net zoals het woord van God.
Daarom twijfelde je niet aan mij en hoef je ook niet te twijfelen.
Er is verschil... -In het Frans.
Er is een groot verschil tussen...
Ja...
Ik was niet ongeduldig.
Misschien was ik lui.
Oké. -Misschien is de moraal...
van het verhaal dat je niet alles moet geloven wat je hoort,
ziet of verteld wordt. Maar moet je juist...
zelf nadenken.
Weightman propageerde vandaag blind geloof.
In het Frans?
Heel knap.
Volgens hem is het de enige weg naar het hiernamaals.
Het is een verkooppraatje.
Een herder moet zijn schapen wel in het gareel houden.
Dus Jupiter vraagt ​​waarom hij, een oprechte man, een goede man...
En Jupiter beschuldigt God van onrechtvaardigheid.
Daarna...
Waar is hij?
Wil je hem halen, Emily?
Ik ken deze foto ergens van.
De slang uit het Hof van Eden.
Oh, Emily, red me van deze wolven.
Heren, mag ik mijn zus Ms Emily Brontë voorstellen.
Ik ken je vader goed.
Sir Ralph Delaney van Delaney lodge. Hoe maakt u het, jongedame?
Van tante moet je komen eten.
Ga zitten dan drink ik mijn drankje op.
We bespreken de komende verkiezingen.
Of moet ik zeggen de ratrace van het menselijk uitschot.
Wilt u wat, miss? -Kom op, Em.
Neem een slok van mij om te zien of je het lekker vindt.
Pak de glazen, Chevy. -Waar maken ze zoveel ruzie over?
Het is een wonder dat ze elkaar niet...
in en rond, in en rond het huis achterna zitten.
Ze krijgen geen van beiden mijn stem.
Sir Ralph, u liegt dat u barst. U hebt niet meer gestemd sinds Julius Caesar.
Laten we eerlijk zijn vanavond, sir.
Ik vertrouw geen van beiden.
Dat was veelbelovend. -Prachtig.
Goed gedaan. -Dank u, dominee.
Wat speelt ze prachtig.
Het is betoverend.
Mijn God...
ik denk dat de geest vanavond valt...
op ons, van de ogen en...
We moeten vandaag maar vroeg stoppen.
Het vertier van gisteravond heeft je concentratievermogen aangetast.
Uw broer is onstabiel... -Spreek niet over mijn broer.
Ik zie dat hij een echte vriend is.
Een zegen in deze woestenij, maar hij kan je ziel kan schaden. Als veel...
Als het mijn ziel is, gaat het u niet aan.
Als u mijn thuis een woestenij vindt, ga dan terug naar wat dan ook.
We zullen u niet missen.
Wat is dat?
"Vrijheid van.."
Oh, uw heldere ogen moeten nu antwoorden.
Als rede met een smalende blik mijn onderwerping bespot.
Uw zoete tong moet ..
Kom op, het is vlakbij. -Waar gaan we heen?
Verrassing.
Ze kunnen ons niet zien.
Soms kom ik zo dichtbij dat mijn neus aan het glas vastgekleefd zit.
Wat denken ze volgens jou?
De zoon denkt:
de pudding was heerlijk.
Als mama en papa slapen, sluip ik naar beneden en stop mezelf helemaal vol.
En hij denkt:
wat ben ik een knappe kerel.
De kok valt op mij. Gisteren knipoogde ze naar mij.
De kok loenst. -Op een houten been.
En ze is doof. -En zij?
Ze is mooi, hè?
Is ze voor het geld met hem getrouwd?
Misschien niet.
Geen probleem.
O jee. Kom op, wegwezen.
Daar zijn ze. -Branwell, wacht.
Kom terug.
Branwell, wacht op mij.
En de kamer van je broer.
Ik heb afspraken vanmiddag. Wil jij de was ophangen?
Brave meid.
...een grote menigte verzamelde zich eromheen...
...alle mensen...
Ben je de weg kwijt? -Ga je het aan vader vertellen?
Laat me je aankijken. Laat kijken.
In hemelsnaam, Ms Brontë.
Het is niets. -Niks?
Ik vermoord hem. -Bran heeft niet...
Ik heb het van hem gestolen.
Gestolen?
Zeg het snel tegen vader.
Dan blijven hem onrustige schapen, slaap, bespaard.
Jij zal wel lekker slapen.
Ga naar huis.
Ga je het aan vader vertellen?
Je bent te laat.
Je hebt het niet aan mijn vader verteld.
Inderdaad niet.
Waarom niet?
Dat is een groot raadsel.
Zullen we teruggaan?
We zijn er net. -Ik moet zo naar bed.
Ik zag je met Weightman.
Wat? -Ik heb je vandaag gezien.
We namen hem in de maling en nu zie ik je met hem.
Je bent dronken. -Waarover spraken jullie?
Nergens over. -Hij predikt als een kunstenaar,
maar dat is hij niet. Hij kijkt naar je.
Waar heb je het over? -Kijk, je bloost.
Hij wil mijn ziel genezen. -Niet genezen, hij wil 'm.
Als hij beseft dat dat niet lukt,
als hij beseft wie je echt bent,
zal hem dat afschrikken.
Rennen.
Daar zijn ze.
Kom hier.
Ren weg. Wegwezen, lieverd.
Ik moest je binnen halen.
Was jij daar ook?
Was jij het?
De problemen die je veroorzaakt...
Hoe kan je dit doen terwijl je Zijn stem steeds hoort?
Ik weet het niet, dominee. Het was donker.
Het meisje leek erop maar zag er wild uit. Als een zigeuner of bedelaar.
Jij hebt misschien geen zelfrespect,
maar in dit huis toon je respect.
Was jij het, meisje?
Bespioneerde jij eerbare huizen in plaats van te bidden, want dan...
Mr Linton, staat u mij toe de vragen te stellen?
Dochter,
zeg de waarheid, begrijp je? -Ja, vader.
Heb je Branwell gisteravond gezien?
Tijdens het avondeten. -Maar daarna nog?
Is het nodig om een ​​jonge vrouw te verhoren...
Ja zeker. Als ze ook schuldig is, heeft dat ook voor haar gevolgen.
Waar heb je hem voor het laatst gezien?
Waarom zegt ze niets? -Waar?
Beschaam dit huis niet, Emily Jane.
Zeg het, meisje.
Ben je met hem meegegaan?
Geef antwoord.
Ik zei dat ik moe was.
Dat uitgaan bij zo'n donkere nacht waanzin was en dus bleef ik achter.
Vader, alstublieft. -Goed, Emily Jane, je kunt gaan.
Doe hem geen pijn. -Haal haar weg.
Doe je shirt uit. -Ze mag het niet zien.
Niet doen. Hij heeft al pijn. Hij is gewond aan zijn been.
Laat me los.
Waar is hij? -Bij Mr Linton om het goed te maken.
Hij moet zijn zoon bijles geven.
O, blijf hier.
Breng Emily naar huis. -Ja, meneer.
Neem me niet kwalijk.
Ms Brontë, wacht.
Ik moet je van je vader meenemen. -We moeten hier schuilen.
Hopelijk illustreert dit de slechte invloed van je broer.
Omdat hij een vrouw gekust heeft? -Een getrouwde vrouw.
Weet je hoe wij je vroeger noemden? Celia Amalia.
Weet je waarom? -Nee, waarom?
Je bent als een meisje in de lintenwinkel. Die, nee, die. Betweter.
Dat je dat opgemerkt hebt. Je kijkt meestal naar je voeten.
Celia Amalia?
Ik denk dat...
het in mijn aard zit.
Altijd iets nieuws willen.
Geen idee waarom ik zo ben. Waarom kijk jij naar je voeten?
Weet je hoe de mensen over me praten?
Ik ben raar.
Een vreemde vis.
Een vis?
Als je me hier weghaalt, zal ik opdrogen en wegkwijnen.
Het is mijn lot...
om hier te blijven.
In dit afgelegen meertje.
Dit moeras.
Heel mooi, hoor.
Dank je.
Dit is geen gedicht, Ms Brontë.
Hoor je het?
Wat is het?
Het is de zee.
De zee?
Je bent net een zeewezen in de diepte van de oceaan.
Waarom wil je de zee verlaten?
Zo klinkt de zee niet.
Het is prachtig.
We moeten dit niet doen.
Je vindt het toch fijn.
We moeten dit niet doen.
Binnen.
Kom binnen, Emily.
Voor je iets zegt,
wil ik dat je weet dat ik alles weet.
Ik kan het uitleggen. -Liefde is verwarrend als je jong bent.
Het is natuurlijk als het gepast is. Dit is ongepast.
Branwell moet vertrekken.
Branwell krijgt een andere functie.
Ik heb het bekeken. Hij wordt stationschef bij Luddenden Foot.
Schrijf aan je zussen wat er gebeurd is.
Dit moet in de familie blijven.
Lieve Heer,
komt er ooit een einde aan de schande van mijn zoon?
Ik schrik van je.
Nee, niet doen.
Je mag niet naar me kijken.
Ik kom terug om je te zien. -Maar waarom?
Voor het geval ik iets anders zie.
Wat dan?
Ik zou sterven als ik walging zag.
Het is niet veranderd.
Pa vermoordt je als hij je hier ziet.
Ik wilde dit geven.
Het eerste hoofdstuk.
Goed gedaan.
Je moet wel doodeerlijk zijn.
Natuurlijk.
Sorry, ik weet niet waarom... -Geeft niet. Ik ben blij.
Wil je me iets beloven?
Natuurlijk.
Hij is niet voor jou, mijn liefste.
Ik moet gaan. -Wacht.
Ik wilde...
Het is een gedicht.
Ik heb het geschreven.
Dankjewel zus. -Om te zeggen dat het me spijt.
Je zult je afvragen waar ik ben. -Ik ben bang.
Het ga je goed, lieverd.
Weet je nog toen ik het masker droeg?
Je vertelde gewoon een verhaal.
Ik wil je zien, idioot. -Ik wil je omhelzen.
Lavendel.
Het geheime ingrediënt van Emily Brontë.
We waren toch vrienden van kinds af aan? Heb ik je niet lang liefgehad?
Zolang als de stemmige nacht, wiens stilte mijn lied doet ontwaken.
En als je hart tot rust gekomen is, onder de kerkgangen,
heb ik tijd om te rouwen. En jij vanwege je eenzaamheid.
Zal ik de borden afruimen, tante? -Graag, mijn liefste.
Dank u, Ms Brontë.
Wil je de restjes bewaren? -Ja, in die kom.
Maar als je elk traktaat leest dat door sluwe mensen gegeven wordt...
of als je er gretig naar op zoek gaat in boeken, waarvan je weet dat het slecht is.
Dan word je zeker gecorrumpeerd en misleid.
De kunst van het lezen wordt dan een bron van zonde en leed voor jezelf en anderen.
Amen. -Amen.
Sla nu alstublieft pagina 365 op.
HET HUISJE DRIE UUR
Lieve Charlotte, ik hoop dat het goed gaat op school...
en je geen kou gevat hebt met deze vrieskou.
Met mij gaat het opvallend goed.
Mijn Frans gaat vooruit. Weightman zegt dat ik het tegen de lente vloeiend spreek.
Ik hou van je, mijn liefste.
En ik van jou, wat ben je mooi.
Branwell doet het goed bij de spoorwegen. Ik bezoek hem elke dinsdag.
Hij heeft beterschap beloofd vanaf nu.
Ik ben stoer en neem de trein.
Soms loop ik.
Ik hoop echt dat Anne vorderingen maakt.
Ik heb het gevoel dat thuisonderwijs, door mijn nieuwsgierigheid,
intelligentie...
en toewijding...
zonder enige twijfel...
een genot is.
Leven en een dwaas zijn, Charlotte.
Je had gelijk.
Waar haal je je ideeën vandaan?
Vanuit mijn gevoel.
Van dingen die ik meemaak.
Dingen die zich voordoen, gevoelens die ik heb.
Denk je wel eens dat het niet uit jezelf komt?
Alsof ik toevallig op de juiste plek ben en het mij koos.
Is dat vreemd?
Dat heb ik ook.
Als ik op de toppen van mijn kunnen schrijf.
Mag ik iets lezen?
Zijn adem was niet nodig... ...Voor zulke gedachten...
Maar het fluisterde... ...hoe donker is het bos.
Dikke bladeren ruisen als een droom... Hun vele stemmen...
...instinct met een ziel...
Je warme stem is goed, maar geen muziek... ...heeft de kracht om mij te bereiken...
Ik zal u winnen tegen uw wil.
Zus.
Ik ben thuis.
Ik ben gevraagd om in Brussel jonge meisjes bij Plancenoit te doceren.
Mr. Heger wordt mijn werkgever.
Ik zal daar verder Frans studeren.
Misschien moet je Emily meenemen.
Haar Frans is aanzienlijk verbeterd. -Ik ben hier gelukkig.
Echt waar? Wat goed.
Ik wil geen Frans praten.
Niet zo brutaal, je gaat Frans praten. -Misschien kan ik...
u helpen. -Wat aardig, Mr. Weightman.
U hoeft niet verlegen te zijn.
Ja, zeg het maar. We zullen je helpen.
Waarom wil je dat ik Fans spreek?
Om me te kleineren?
Om me op m'n nummer te zetten.
Je zei altijd dat ik raar was, dat je je voor me schaamde...
en ik geloofde je.
Maar nu niet meer.
Integendeel, ik heb medelijden met je.
Je leeft in een kleine wereld.
Klein, netjes en zonder gevaar.
Je hebt me nooit begrepen en zal me nooit begrijpen.
Godzijdank.
Heb je het allemaal begrepen?
Of moet ik het voor je vertalen?
Ze lijkt niet voor je onder te doen. Nou, denk er over na.
Ik moet natuurlijk kijken of we het kunnen betalen.
Laat me binnen, alsjeblieft.
Wat is er aan de hand?
Alsjeblieft.
Laat me binnen. Wat is er gebeurd?
Mr. Weightman ontvangt de nieuwe familie op de thee.
Wil je een taart bakken?
En jullie moeten scones uitdelen en thee schenken.
Ik voel me niet lekker, tante.
Emily. -Ik doe het niet.
Moet ik naar je vader gaan?
Emilie. Daar ben je.
Hier, een taart.
Kom binnen, Ms Brontë.
Ik weet niet of hij lekker is.
Kom zitten, zuster.
Ik kan niet lang blijven.
Ik heb iets onder de leden. -O, wat jammer.
Het is moeilijk om in deze koude maanden levendig te blijven.
Levendigheid is ongrijpbaar, Mr Barker.
Gaat alles goed?
Ja, best wel.
Het weer gaat omslaan. Toch, Mr Barker? -Zoals iemands aard.
Precies, Ms Brontë.
Weet je nog wat je over je aard zei?
In het huisje. Tijdens de storm.
Over je aard valt niet te twisten.
Maar mijn hart...
gaat tekeer.
Mijn hart is het er niet mee eens.
Want ik hou van je, William.
Mijn hart maakt me gek.
Voel maar.
Doet dat je niets?
Mijn hart te voelen.
Je zus voelt zich niet lekker.
Wat is er gebeurd?
We hebben een doodzonde begaan.
God zal het me nooit vergeven. Ik moet het goedmaken.
Kom niet meer in mijn buurt. -Ik begrijp het niet.
Ik roep je vader als je nu niet meteen weggaat.
Die avond droeg je het masker. -Wat?
De nacht dat ik hier voor het eerst was, droeg je het masker.
We speelden het spel. -Ja.
En jij... Wij...
Wij... Heb jij...?
Heb ik wat?
Er zit iets goddeloos in je.
In je geschriften. In je poëzie.
Ik voel het als we samen zijn.
Dat is niet waar.
Ik heb hier aanzien.
Ik word gerespecteerd.
Ik moet werken.
Als je niet luistert, vertel ik alles aan je vader.
Alles. Duidelijk? -Alsjeblieft, doe dit niet.
Ga weg. -Alsjeblieft...
Ga weg.
Wegwezen.
Je ziet er moe uit.
Het is erg druk bij de pastorie.
Ik heb niets van Anne gehoord.
Charlotte geeft les in Brussel. -Goed voor haar.
En vader en tante B? -Prima.
Hoe gaat het met Weightman.
Het gaat goed met hem.
Heb je mijn tweede hoofdstuk gekregen?
Wat vind je ervan?
Wat vind je er echt van?
Nou, het is...
zelfingenomen, overdreven schrijverij.
En lui.
Ik heb nog nooit zulke luie tekst gelezen.
Wat? -Het is onduidelijk.
Ik begreep de helft niet.
Wat me echt irriteert is dat je echt geen idee hebt...
hoe enorm slecht je schrijft. Eerlijk gezegd is het lachwekkend.
Je personages dwalen doelloos rond.
Kleffe beschrijvingen van heuvels en bergen.
Je hoofdpersonages hebben geen enkele diepte en komen duidelijk van Byron.
Je kan net zo moeilijk een ​​cliché vermijden als een ​​drankje.
Dat wil wat zeggen, want je bent meestal totaal afwezig vanwege wat nu weer? Opium?
Gin?
Is het rum?
Je zit in dit gat aan je bureautje en je bedje...
hoopvol over de toekomst en wat je allemaal gaat doen.
Het is zielig.
Hoe overleef je dat?
Alsjeblieft... -O ja, we weten waarom.
Ik moet gaan.
Ik hoop dat je ooit verliefd wordt.
Zodat ik net als jij word?
Zodat je lijdt net als iedereen.
Ik word nooit zoals jij. -Jij bent mij.
Ben je ook al helderziend? Wel wat overgekwalificeerd voor je werk.
Geen ruzie, ik ben blij om je te zien.
Ik moet gaan. -Je bent er net.
Dit is van vader. Geld. -Dat wil ik niet.
Neem aan.
Om te kopen wat je nodig hebt.
Ja, dat is zo.
Dank je wel.
Denk je echt zo over mijn schrijven?
Is het...
Nou, bedankt.
Ik ga vanaf nu beter mijn best doen.
Heel goed mijn best.
Zullen we beginnen?
Ga naar pagina 71.
Er is een Franse werkwoordsvorm voor negatief voltooid deelwoord.
Dat hebben we nog niet behandeld. -Het is best lastig, hè?
Binnen. -Papa.
Wat is er, kind?
Emily gaat met mij mee naar Brussel. -Weet je dat zeker?
Ja, papa. -Goed dan.
Zijn jullie er klaar voor? Goed zo.
Welterusten, papa.
Goedenacht, tante Branwell. -Goedenacht, Emily.
Goedenavond. Wat een goed nieuws over Brussel.
Kijk je er naar uit? -Dank je, inderdaad.
Misschien vind je daar inspiratie om te schrijven.
Ik schrijf niet meer.
Ik word leraar.
Welterusten, predikant.
Maar misschien als...
U moet schrijven, Ms Brontë.
Ik ben erg moe, Mr Weightman.
Mijn excuses.
Tot morgenochtend bij de thee. -Ik moet morgenochtend inpakken.
Ja, natuurlijk.
Welterusten.
Wie heeft de pruimen meegenomen?
Ze komen uit de tuin. -O ja?
Moet je niet gaan, broer?
Het is wel even lopen. -Van papa mocht ik blijven.
Tot morgenochtend.
Blijf je om ons uit te zwaaien? Dat is lief.
Jij bent het.
Sorry voor wat ik toen gezegd heb.
Ik was in de war.
Het was wel de waarheid.
Ik ben geen schrijver.
Ik heb trouwens je gedicht gelezen.
Het is schitterend.
Misschien wel het mooiste ooit.
Waar is het? Hier.
Ik bewaar het in mijn zak zodat ik het af en toe kan lezen.
Mijn allerliefste.
AAN: EMILY VAN: WEIGHTMAN
Mijn geliefde, Je moet naar Brussel...
om het vreselijke uit te stellen...
Wat is er?
Mijn Emily... -Niets.
Mijn liefste.
Kom bij me terug.
Het leven kent maar één waar geluk.
Houden van en van gehouden worden.
Dat heb ik laatst gelezen.
Heel er waar.
Zijn bed is onbeslapen.
Dominee Brontë is in zijn studeerkamer. -Ik vind hem wel. Dank je.
Ik heb hem vanmorgen niet gezien.
Dank u.
Goedemorgen, hebt u Branwell Brontë gezien?
Ben je er klaar voor, zus?
Wees dapper.
Waar is Branwell? Hebt u hem gezien?
Ze wil niet.
Ze zegt dat u haar met rust moet laten.
Wat is dat?
Van papa.
Het is met groot verdriet...
dat ik moet schrijven dat onze dierbare predikant, William Weightman...
het gevecht met de vreselijke cholera verloren heeft en vannacht overleden is.
Hij was helder tot het einde...
en vroeg of ik zijn diepe genegenheid aan mijn dochters in Brussel wilde doorgeven.
Oma is ook ziek.
We zullen terug moeten.
Ik was erbij toen hij stierf.
Weet je wat hij op zijn sterfbed zei?
Zijn laatste woorden?
Ik ook niet.
Ik was buiten om te roken. Heel even maar.
Toen ik terugkwam...
was hij overleden.
Heb jij deze geschreven?
Deze gedichten zijn zo...
Iemand moet ze zien. -Afgelopen.
Je verdient het dat iemand ze ziet. -Jij hebt ze toch gezien?
Hij vraagt ​​weer naar je.
Meer opium.
Het is nog geen tijd. -Geef het.
Em, kom hier.
Emily, kijk me aan.
Waarom heb je niet geschreven?
Ik hou van je, Em.
Ik heb het gedaan omdat ik van je hou.
Wat heb je gedaan?
Hij wilde niet gaan liggen.
Hij vroeg of ik je dit wilde geven.
VERGEEF ME BRANWELL
Lieve Emily, ik geef deze brief aan Branwell...
in de hoop dat hij je kan overtuigen om niet naar Brussel te gaan.
Om het uit te stellen.
Mijn geliefde, de laatste keer zei je dat je me niet meer zou schrijven.
Een vreselijk gevoel overviel me.
Alsof ik al dood en begraven was.
Ik weet nu dat er in dit leven maar één waar geluk is:
houden van en van gehouden worden.
WUTHERING HEIGHTS DOOR EMILY BRONTE
Ik zie dat het af is.
Volgende week gaan we naar Londen...
naar Emily's uitgever. Een belangrijke ontmoeting.
Iedereen bedankt voor het komen...
om de geweldige prestatie van onze Emily met ons te delen.
Dat iemand uit onze familie,
iemand uit ons nederige kleine dorp,
dat haar verhaal vanavond in Londen wordt voorgelezen door vooraanstaande mensen.
Dat geeft te denken.
Op mijn dochter Emily op wie ik nog nooit zo trots ben geweest.
Op Emily. -Op Emily.
Ik had vaak moeite om je te begrijpen.
Maar nu zie ik hoeveel je op je moeder lijkt.
Mijn grootste wens was...
dat Emily's moeder vanavond hier was geweest.
Hij komt zo.
Leven als een dwaas.
Dat heb je toch een keer tegen me gezegd?
Zo heb ik mijn verhaal geschreven.
Ik hield van hem, weet je.
Van wie?
Celia Amelia.
Ik ben met hem in de regen naar huis gelopen.
Ik hoorde muziek.
O, het was zo intens.
Wil je iets voor me doen, lieverd?
De kist onder ons bed.
Wat is daarmee?
Beloof je het me?
Natuurlijk.
Schiet op, papa.
Ik moest gaan.
Weet je nog toen we klein waren...
dat je me verhalen vertelde?
Ik luisterde heel graag naar je verhalen.
Echt waar?
Waar komen ze vandaan?